Melitor®

INSTRUKCJA DOTYCZĄCA STOSOWANIA LĘKU Melitor® (Melitor®)

Skład:

substancja czynna: agomelatyna;

1 tabletka zawiera: 25 mg agomelatyny;

substancje pomocnicze: laktoza jednowodna; skrobia kukurydziana; powidon; sodowa skrobioglikolan (typ A); kwas stearynowy; stearyna magnezu; krzemionka dwutlenek koloidalny bezwodny; hipromeloza; tlenek żelaza żółty (E 172); gliceryna; makrogol 6000; tlenek tytanu (E 171).

Postać leku. Tabletki powlekane.

Główne właściwości fizykochemiczne: tabletki powlekane, owalnego kształtu, pomarańczowo-żółte, z niebieskim oznaczeniem „” po jednej stronie.

Grupa farmakoterapeutyczna. Psychostymulanty. Inne leki przeciwdepresyjne.
Kod ATX N06AX22.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Mechanizm działania

Agomelatyna – agonista receptora MT1 i MT2 melatoninergicznego oraz antagonist receptora 5-HT2C. Badania dotyczące wiązania agomelatyny z receptorami wykazały, że agomelatyna nie wpływa na wychwyt monoamin i nie wykazuje powinowactwa do receptorów α- i β-adrenergicznych, histaminergicznych, cholinergicznych, dopaminergicznych i benzodiazepinowych.

W badaniach doświadczalnych na zwierzętach z zaburzeniami rytmów cyrkadianowych wykazano, że agomelatyna resynchronizuje rytm cyrkadianowy.

Agomelatyna zwiększa uwalnianie dopaminy i noradrenaliny, szczególnie we frontowych częściach kory mózgowej, i nie wpływa na poziom zewnątrzkomórkowego serotoniny.

Skutki farmakodynamiczne

W doświadczalnych badaniach na zwierzętach agomelatyna wykazała działanie przeciwdepresyjne w zwalidowanych modelach depresji (test beznadziei, chronicznego łagodnego stresu), a także w modelach z desynchronizacją rytmów cyrkadianowych i modelach związanych ze stresem i lękiem.

W zastosowaniu u ludzi agomelatyna resynchronizuje rytm cyrkadianowy; przywraca fazowość snu, powoduje obniżenie temperatury ciała i sprzyja sekrecji melatoniny.

Skuteczność i bezpieczeństwo kliniczne

Skuteczność i bezpieczeństwo agomelatyny w leczeniu epizodów depresyjnych dużych badano w programie klinicznym z udziałem 7900 pacjentów.

W sześciu krótkoterminowych, podwójnie ślepych, kontrolowanych placebo badaniach oceny skuteczności agomelatyny w leczeniu epizodów depresyjnych dużych u dorosłych pacjentów, agomelatyna w dawkach 25–50 mg na koniec terapii (przez 6–8 tygodni) wykazała istotną statystycznie skuteczność w porównaniu z placebo. W wynikach oceny według skali HAMD-17 zaobserwowano zmiany wartości punktu końcowego pierwotnego w porównaniu z poziomem wyjściowym.

Skuteczność leku Melitor® wykazano również u pacjentów z cięższą depresją (początkowy całkowity wynik według skali HAM-D ≥ 25) we wszystkich pozytywnych badaniach kontrolowanych placebo.

Wskaźniki odpowiedzi na leczenie przy stosowaniu agomelatyny były istotnie wyższe w porównaniu z placebo.

W sześciu z siedmiu badań oceny skuteczności Melitoru® w heterogenicznych populacjach dorosłych pacjentów z depresją wykazano wyższą (2 badania) lub nie niższą (4 badania) skuteczność agomelatyny w porównaniu z terapią selektywnymi inhibitorami wychwytu zwrotnego serotoniny/inhibitorami wychwytu zwrotnego serotoniny-noradrenaliny (SSRI/SNRI) (sertylina, escytalopram, fluoksetyna, wenlafaksyna lub duloksetyna). Działanie przeciwdepresyjne oceniano według skali HAMD-17 jako punkt końcowy pierwotny lub wtórny.

Długotrwałą skuteczność przeciwdepresyjną agomelatyny wykazano w badaniu oceny zapobiegania nawrotom. W wynikach wpływu na punkt końcowy pierwotny – zapobieganie nawrotom depresji, mierzony czasem do nawrotu – agomelatyna w dawce 25–50 mg na dobę wykazała istotną statystycznie przewagę w porównaniu z placebo (p=0,0001). Częstość występowania nawrotów w ciągu 6 miesięcy podwójnie ślepego obserwowania wynosiła 22% i 47% odpowiednio dla agomelatyny i placebo.

Lek nie wpływa na czujność dzienną i pamięć u zdrowych ochotników. U pacjentów z depresją leczenie agomelatyną w dawce 25 mg wydłużało fazę snu wolnofalowego bez wpływu na fazę lub okres ukryty snu REM. Agomelatyna 25 mg skracała również czas do zaśnięcia (ułatwiała zasypianie) i czas do osiągnięcia stanu z minimalną częstością skurczów serca. Według oceny pacjentów od pierwszego tygodnia leczenia znacznie poprawiły się jakość zasypiania i snu bez zaburzeń aktywności dziennych.

Analiza łączna badań według skali oceny ASEX (Arizona Sexual Experience Scale) wykazała, że stosowanie agomelatyny nie było związane z dysfunkcją seksualną. U zdrowych ochotników agomelatyna zachowywała funkcję seksualną w porównaniu z paroksetyną.

W badaniach klinicznych agomelatyna nie wpływała na częstość skurczów serca i ciśnienie tętnicze.

W badaniu oceny objawów odstawienia według kwestionariusza DESS (Discontinuation Emergent Signs and Symptoms) u pacjentów z depresją w fazie remisji agomelatyna nie powodowała zespołu odstawienia po nagłym zakończeniu terapii.

Agomelatyna nie powoduje uzależnienia, co określono w badaniach z udziałem zdrowych ochotników na podstawie testów z zastosowaniem specjalnej wizualno-analogowej skali lub kwestionariusza ARCI (Addiction Research Center Inventory) z 49 pytaniami.

Ośmiotygodniowe, kontrolowane placebo badanie agomelatyny w dawce 25–50 mg na dobę z udziałem starszych pacjentów z depresją (≥ 65 lat, N=222, z których 151 stosowało agomelatynę) wykazało istotną statystycznie różnicę wynoszącą 2,67 punktu według ogólnej skali HAM-D (punkt końcowy pierwotny). Wskaźnik „odpowiedzi na leczenie” był pozytywny dla agomelatyny. W grupie pacjentów w wieku ≥ 75 lat (N=69, z których 48 stosowało agomelatynę) nie uzyskano istotnych wyników dotyczących poprawy stanu. Tolerancja agomelatyny u starszych pacjentów była podobna jak u młodszych dorosłych pacjentów.

Przeprowadzono specjalne kontrolowane badanie trwające 3 tygodnie z udziałem pacjentów z dużymi zaburzeniami depresyjnymi, którzy nie osiągnęli istotnej poprawy przy stosowaniu paroksetyny (SSRI) lub wenlafaksyny (SNRI). Przy przejściu tych pacjentów na leczenie agomelatyną, niezależnie od tego, czy przerwanie poprzedniej terapii było nagłe czy stopniowe, pojawiały się objawy odstawienia. Te objawy mogą być błędnie interpretowane jako niedostateczny wczesny efekt agomelatyny.

Odsetek pacjentów z co najmniej jednym objawem odstawienia w ciągu 1 tygodnia po przerwaniu stosowania antydepresantów grupy SSRI/SNRI był niższy w grupie pacjentów z długotrwałym zmniejszaniem dawki (stopniowe przerwanie poprzedniego przyjmowania antydepresantów przez 2 tygodnie), niż w grupie pacjentów z krótkotrwałym zmniejszaniem dawki (stopniowe przerwanie poprzedniego przyjmowania antydepresantów przez 1 tydzień) i grupie pacjentów z nagłą zmianą leczenia (nagłe przerwanie przyjmowania): 56,1%, 62,6% i 79,8% odpowiednio.

Farmakokinetyka.

Wchłanianie i dostępność biologiczna

Agomelatyna jest szybko i dobrze (≥ 80%) wchłaniana po podaniu doustnym. Biologiczna dostępność jest niska (< 5% po doustnym podaniu w dawce terapeutycznej); zmienność indywidualna jest znaczna. Dostępność biologiczna jest wyższa u kobiet w porównaniu z mężczyznami. Dostępność biologiczna wzrasta przy stosowaniu doustnych środków antykoncepcyjnych i zmniejsza się u palaczy. Maksymalne stężenie w osoczu osiągane jest w ciągu 1–2 godzin.

Po podaniu w dawkach terapeutycznych stężenie agomelatyny wzrasta proporcjonalnie do wzrostu dawki. Po podaniu w wyższych dawkach występuje efekt nasycenia pierwszej dawki.

Spożycie posiłku (zwykłego lub o wysokiej zawartości tłuszczu) nie wpływa na dostępność biologiczną ani na stopień wchłaniania.

Zmienność wzrasta przy spożyciu posiłku o wysokiej zawartości tłuszczu.

Rozkład w tkankach

Objętość rozkładu w stanie równowagi wynosi około 35 l; wiązanie z białkami osocza wynosi 95% niezależnie od stężenia i nie zmienia się z wiekiem oraz u pacjentów z zaburzeniem funkcji nerek, ale stężenie frakcji wolnej wzrasta dwukrotnie u pacjentów z zaburzeniem funkcji wątroby.

Biotransformacja

Po podaniu agomelatyna jest szybko metabolizowana, głównie przez wątrobowe enzymy CYP1A2; izoenzymy CYP2C9 i CYP2C19 również uczestniczą w metabolizmie, ale ich udział jest nieistotny. Główne metabolity, hydroksylowana i dimetylowana agomelatyna, są nieaktywne i szybko koniugowane i wydalane z moczem.

Wydalanie

Wydalanie z organizmu jest szybkie, okres półtrwania z osocza wynosi średnio 1–2 godziny. Klirens jest wysoki (około 1,1 ml/min) i głównie metaboliczny. Wydalana jest głównie z moczem (80%) w postaci metabolitów, podczas gdy ilość wydanej niezmienionej substancji czynnej z moczem jest nieistotna. Farmakokinetyka nie zmienia się po wielokrotnym podaniu.

Pacjenci z zaburzeniem funkcji nerek

U pacjentów z ciężkim zaburzeniem funkcji nerek nie obserwowano istotnych zmian parametrów farmakokinetycznych agomelatyny (n = 8, dawka jednorazowa 25 mg), jednak pacjentom z umiarkowanym lub ciężkim zaburzeniem funkcji nerek lek Melitor® należy przepisywać ostrożnie ze względu na ograniczoną liczbę danych klinicznych dotyczących stosowania leku w tej grupie pacjentów (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

Pacjenci z zaburzeniem funkcji wątroby

Specjalne badanie z udziałem pacjentów z marskością wątroby, przewlekłym zaburzeniem funkcji wątroby lekkiego lub umiarkowanego stopnia (typ A i B wg klasyfikacji Childa-Pugha) wykazało wzrost (odpowiednio 70 i 140 razy) stężenia agomelatyny podanej w dawce 25 mg w porównaniu z pacjentami odpowiedniego wieku, masy ciała i nawyków palenia bez zaburzenia funkcji wątroby (patrz sekcje „Sposób stosowania i dawki”, „Przeciwwskazania” i „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Pacjenci w wieku starszym

Badanie farmakokinetyczne z udziałem pacjentów w wieku starszym (≥ 65 lat) wykazało, że po podaniu leku w dawce 25 mg średnie wartości AUC i Cmax były odpowiednio około 4 i 13 razy wyższe u pacjentów w wieku ≥ 75 lat w porównaniu z pacjentami w wieku < 75 lat. Nie można ocenić farmakokinetyki agomelatyny po podaniu w dawce 50 mg w tej populacji ze względu na niewystarczającą liczbę danych. Pacjenci w wieku starszym nie wymagają korekty dawki.

Grupy etniczne

Brak danych dotyczących różnic farmakokinetycznych agomelatyny w zależności od pochodzenia rasowego.

Dane kliniczne.

Wskazania.

Leczenie napadów depresyjnych u dorosłych.

Przeciwwskazania.

• Nadwrażliwość na substancję czynną lub dowolny składnik pomocniczy leku.
• Zaburzenia funkcji wątroby (cirrhosis hepatis lub aktywna faza choroby wątroby) lub podwyższenie poziomu transaminaz powyżej 3-krotnej górnej granicy normy (patrz sekcje „Sposób stosowania i dawki” oraz „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).
• Stosowanie w połączeniu z silnymi inhibitorami CYP1A2 (fluwoksamina, cyprofloksacyna) (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”).

Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji.

Możliwe interakcje agomelatyny

Agomelatyna jest metabolizowana głównie przez cytochromy P450 1A2 (CYP1A2) (90 %) oraz CYP2C9/19 (10 %). Leki oddziałujące na te izoenzymy mogą obniżać lub zwiększać biodostępność agomelatyny.

Fluwoksamina, silny inhibitor CYP1A2 i umiarkowany inhibitor CYP2C9, znacząco hamuje metabolizm agomelatyny, co prowadzi do 60-krotnego (w zakresie 12–412) zwiększenia stężenia agomelatyny. W związku z tym jednoczesne stosowanie Melitor® z silnymi inhibitorami CYP1A2 (fluwoksamina, cyprofloksacyna) jest przeciwwskazane.

Połączenie agomelatyny z estrogenami (umiarkowanymi inhibitorami CYP1A2) prowadzi do wielokrotnego zwiększenia stężenia agomelatyny. Pomimo że w trakcie jednoczesnego stosowania agomelatyny z estrogenami u 800 pacjentów nie stwierdzono żadnych szczególnych sygnałów bezpieczeństwa, należy przepisywać agomelatynę z innymi umiarkowanymi inhibitorami CYP1A2 (propranolol, enoksacyna) z ostrożnością do uzyskania większego doświadczenia w stosowaniu tej kombinacji (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Ryfampicyna, induktor wszystkich trzech cytochromów uczestniczących w metabolizmie agomelatyny, może zmniejszać biodostępność agomelatyny.

Palenie tytoniu stymuluje indukcję CYP1A2 i zmniejsza biodostępność agomelatyny, szczególnie u uzależnionych od palenia (≥ 15 papierosów/dzień) (patrz sekcja „Farmakokinetyka”).

Możliwość oddziaływania agomelatyny na inne leki

In vivo agomelatyna nie aktywuje izoenzymów układu CYP450. Agomelatyna nie hamuje in vivo CYP1A2 ani innych enzymów CYP450 in vitro. W konsekwencji nie wpływa na stężenie leków metabolizowanych za pomocą CYP450.

Inne leki

W badaniach klinicznych fazy I w grupie docelowej pacjentów nie uzyskano danych dotyczących interakcji farmakokinetycznych i farmakodynamicznych z lekami, które mogą być stosowane równocześnie z Melitor®: benzodiazepiny, lit, paroksetyna, flukenazol i teofilina.

Alkohol

Nie zaleca się spożywania alkoholu podczas leczenia agomelatyną.

Terapia elektrowstrząsowa (TEW)

Brak doświadczenia w stosowaniu agomelatyny równocześnie z TEW. Badania na zwierzętach nie wykazały właściwości agomelatyny zwiększających skłonność do drgawek. W związku z tym mało prawdopodobne jest, że jednoczesne przeprowadzanie TEW i leczenie agomelatyną może prowadzić do jakichkolwiek klinicznie istotnych powikłań.

Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności stosowania.

Monitorowanie funkcji wątroby

W okresie po rejestracji stosowania agomelatyny obserwowano przypadki zaburzeń funkcji wątroby u pacjentów, w tym niewydolność wątroby (donoszono o pojedynczych przypadkach zakończonych zgonem lub przeszczepieniem wątroby u pacjentów z czynnikami ryzyka zaburzeń funkcji wątroby), podwyższenie poziomu enzymów wątrobowych powyżej 10-krotnej górnej granicy normy, zapalenie wątroby oraz żółtaczkę (patrz dział «Działania niepożądane»). Większość przypadków wystąpiła w pierwszych miesiącach leczenia. Uszkodzenie wątroby ma głównie charakter hepatocelularny z podwyższeniem stężenia transaminaz osocza, które zazwyczaj normalizuje się po odstawieniu agomelatyny.

Melitor® należy stosować z ostrożnością i dokładnie monitorować wszystkich pacjentów w trakcie leczenia, szczególnie w przypadku występowania czynników ryzyka zaburzeń funkcji wątroby lub jednoczesnego stosowania leków mogących powodować zaburzenia funkcji wątroby.

Przed rozpoczęciem leczenia

Leczenie Melitorem® należy rozważać u pacjentów z czynnikami ryzyka zaburzeń funkcji wątroby, takimi jak otyłość/nadwaga/nielikwoidalne stłuszczenie wątroby, cukrzyca, zaburzenia związane z nadużywaniem alkoholu i/lub nadużywanie alkoholu, oraz u pacjentów stosujących leki towarzyszące, które mogą powodować zaburzenia funkcji wątroby, tylko po dokładnej ocenie stosunku korzyści do ryzyka.

Przed rozpoczęciem leczenia u wszystkich pacjentów należy wykonać badania czynności wątroby i nie należy rozpoczynać terapii u pacjentów z wyjściowym stężeniem alaninotransaminazy (ALT) i/lub aspартanotransaminazy (AST) przekraczającym trzykrotnie górną granicę normy (patrz dział «Przeciwwskazania»). Melitor® należy stosować z ostrożnością u pacjentów z podwyższonym poziomem transaminaz przed rozpoczęciem leczenia (jeśli wzrost poziomu transaminaz nie przekracza trzykrotnie górnej granicy normy).

Częstotliwość oznaczania czynników wątrobowych:

• przed rozpoczęciem leczenia;
• następnie:
  • około po 3 tygodniach;
  • około po 6 tygodniach (na końcu fazy ostrej);
  • około po 12 i 24 tygodniach (na końcu fazy utrzymywania);
  • dalej w przypadku wskazań klinicznych.
• po zwiększeniu dawki należy ponownie wykonać badania wątrobowe z taką samą częstotliwością, jak na początku leczenia.

U każdego pacjenta, u którego rozwinęło się i wykryto podwyższenie stężenia transaminaz we krwi, należy w ciągu 48 godzin powtórzyć badanie czynności wątroby.

W trakcie leczenia

Stosowanie leku Melitor® należy natychmiast przerwać, jeśli:

• u pacjenta wystąpią objawy potencjalnego zaburzenia funkcji wątroby (takie jak ciemne zabarwienie moczu, stolec jasny, żółtaczka skóry/oczów, ból w prawym górnym kwadrancie brzucha, nowe przypadki wystąpienia długotrwałego zmęczenia nieznanej etiologii);
• stężenie transaminaz osocza przekracza trzykrotnie górną granicę normy.

Po odstawieniu Melitora® należy powtarzać badania wątrobowe aż do normalizacji stężenia transaminaz osocza.

Pacjenci w wieku 75 lat i starsi

Nie udowodniono skuteczności agomelatyny u pacjentów w wieku ≥ 75 lat, dlatego agomelatyna nie powinna być stosowana u pacjentów z tej grupy wiekowej (patrz działy «Sposób stosowania i dawki» oraz «Farmakodynamika»).

Pacjenci starsi z demencją

Melitor® nie powinien być stosowany w leczeniu dużych epizodów depresyjnych u pacjentów starszych z demencją, ponieważ bezpieczeństwo i skuteczność Melitora® u tej grupy pacjentów nie zostały ustalone.

Zaburzenia dwubiegunowe/mania/hipomania

Melitor® należy stosować z ostrożnością u pacjentów z wywiadem zaburzeń dwubiegunowych, manii lub hipomanii oraz należy go odstawić w przypadku wystąpienia u pacjenta objawów maniakalnych (patrz dział «Działania niepożądane»).

Samobójstwo/pomysły samobójcze

Depresja wiąże się ze zwiększonym ryzykiem wystąpienia myśli samobójczych, uszkodzenia własnego ciała i samobójstwa (objawy samobójcze). Ryzyko to utrzymuje się aż do osiągnięcia klinicznie znaczącej remisji. Ponieważ stan pacjenta może nie poprawiać się przez pierwsze kilka lub więcej tygodni leczenia, należy dokładnie monitorować pacjenta aż do poprawy stanu. Ogólna doświadczenie kliniczne wskazuje, że ryzyko samobójstwa może wzrastać na wczesnych etapach poprawy stanu.

Pacjenci z wywiadem objawów samobójczych oraz pacjenci z wysokim poziomem myśli samobójczych przed rozpoczęciem leczenia należą do grupy podwyższonego ryzyka myśli lub prób samobójczych i powinni być dokładnie monitorowani w trakcie leczenia. Metaanaliza placebo-kontrolowanych badań klinicznych antydepresantów z udziałem dorosłych pacjentów z zaburzeniami psychicznymi wykazała zwiększone ryzyko zachowań samobójczych przy stosowaniu antydepresantów w porównaniu z placebo u pacjentów w wieku do 25 lat.

W trakcie leczenia, szczególnie na wczesnych etapach i po zmianie dawki, należy dokładnie monitorować pacjentów, w szczególności tych z grupy wysokiego ryzyka. Pacjentów (oraz osoby opiekujące się nimi) należy poinformować o konieczności obserwowania wszelkich oznak pogorszenia stanu klinicznego, wystąpienia zachowań lub myśli samobójczych oraz nietypowych zmian w zachowaniu, a także o natychmiastowym zgłoszeniu się do lekarza w przypadku wystąpienia tych objawów.

Stosowanie w połączeniu z inhibitorami CYP1A2 (patrz działy «Przeciwwskazania» oraz «Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji»)

Melitor® należy stosować z ostrożnością w połączeniu z umiarkowanymi inhibitorami CYP1A2 (propranolol, enoksacyna), co może prowadzić do wzrostu stężenia agomelatyny.

Nietolerancja laktozy

Melitor® zawiera laktozę. Pacjenci z rzadką dziedziczną nietolerancją galaktozy, całkowitym niedoborem laktozy lub zespołem złego wchłaniania glukozy-galaktozy nie powinni przyjmować tego leku.

Zawartość sodu

Melitor® zawiera mniej niż 1 mmol sodu (23 mg) na tabletkę, czyli jest praktycznie pozbawiony sodu.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża

Ze względu na zapobieganie wszelkim ryzykom, należy unikać stosowania Melitora® w czasie ciąży. Brakuje danych lub są one ograniczone (mniej niż 300 przypadków) dotyczące stosowania agomelatyny u ciężarnych kobiet. Badania na zwierzętach nie wykazały bezpośrednich ani pośrednich szkodliwych skutków agomelatyny na przebieg ciąży, rozwój embrionu/płodu, poród lub rozwój poporodowy.

Karmienie piersią

Nie wiadomo, czy agomelatyna/metabolity przenikają do mleka matki. Dostępne dane farmakodynamiczne/toksykologiczne uzyskane w badaniach na zwierzętach wykazały, że agomelatyna/metabolity przenikają do mleka matki. Ryzyko dla noworodków/niemowląt nie może być wykluczone. Decyzję o przerwaniu karmienia piersią lub o odstawieniu/utrzymaniu terapii Melitorem® należy podjąć, biorąc pod uwagę korzyści z karmienia piersią dla dziecka oraz korzyści z leczenia dla matki.

Plodność

Badania rozrodczości przeprowadzone na zwierzętach wykazały brak wpływu agomelatyny na płodność.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów lub obsługiwania maszyn.

Agomelatyna ma nieznaczny wpływ na zdolność prowadzenia samochodu lub pracy z maszynami. Ze względu na zawroty głowy i senność, które są częstymi działaniami niepożądanymi, pacjenci powinni zachować ostrożność podczas prowadzenia pojazdów lub pracy z mechanizmami.

Sposób stosowania i dawki.

Sposób stosowania

Doustnie.

Melitor®, tabletki powlekane, można stosować niezależnie od posiłków.

Dawkowanie

Zalecana dawka wynosi 25 mg 1 raz na dobę, przed snem.

Jeśli po 2 tygodniach od rozpoczęcia terapii poprawa stanu klinicznego będzie niewystarczająca, dawkę można zwiększyć do 50 mg 1 raz na dobę, czyli 2 tabletki po 25 mg, które należy przyjmować jednocześnie przed snem.

Decyzję o zwiększeniu dawki należy podejmować z uwzględnieniem wzrostu ryzyka podwyższenia poziomu transaminaz. Zwiększenie dawki do 50 mg należy przeprowadzać indywidualnie dla każdego pacjenta po ocenie stosunku „korzyść/ryzyko” z koniecznym wykonaniem badań wątrobowych.

Wszystkim pacjentom należy wykonać badania wątrobowe przed rozpoczęciem leczenia. Leczenia nie należy rozpoczynać, jeśli poziom transaminaz przekracza trzykrotnie górny limit normy (patrz rozdziały „Przeciwwskazania” i „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Podczas leczenia należy okresowo kontrolować poziom transaminaz: po około 3 tygodniach, 6 tygodniach (zakończenie fazy ostrej), 12 tygodniach i 24 tygodniach (zakończenie fazy terapii utrzymawczej) oraz dalej w przypadku wskazań klinicznych (patrz rozdział „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”). Leczenie należy przerwać, jeśli poziom transaminaz przekroczy trzykrotnie górny limit normy (patrz rozdziały „Przeciwwskazania” i „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Po zwiększeniu dawki należy ponownie wykonywać badania wątrobowe z taką samą częstotliwością, jak na początku leczenia.

Trwanie leczenia

Pacjenci z depresją powinni poddawać się leczeniu przez co najmniej 6 miesięcy w celu zapewnienia ustąpienia objawów.

Przejście z terapii lekami z grupy selektywnych inhibitorów wychwytu zwrotnego serotoniny/inhibitorów wychwytu zwrotnego serotoniny i noradrenaliny (SSRI/SNRI) na agomelatynę

U pacjentów mogą występować objawy odstawienia po zakończeniu stosowania leków z grupy SSRI/SNRI. Aby uniknąć tych objawów, należy uwzględnić zalecenia dotyczące zaprzestania leczenia zawarte w instrukcji do leku stosowanego przez pacjenta. Terapię agomelatyną można rozpocząć natychmiastowo, równolegle ze zmniejszaniem dawki antydepresanta (patrz rozdział „Farmakodynamika”).

Zakończenie leczenia

W przypadku decyzji o zakończeniu leczenia nie ma potrzeby stopniowego zmniejszania dawki.

Grupy pacjentów szczególnych

Pacjenci w podeszłym wieku

Bezpieczeństwo i skuteczność agomelatyny (25–50 mg/dobę) zostały potwierdzone u pacjentów w podeszłym wieku z depresją (< 75 lat). W grupie pacjentów w wieku ≥ 75 lat nie uzyskano wiarygodnych wyników. Dlatego agomelatynę nie należy stosować pacjentom z tej grupy wiekowej (patrz rozdziały „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności” i „Farmakodynamika”). Nie ma potrzeby dostosowywania dawki w zależności od wieku (patrz rozdział „Farmakokinetyka”).

Pacjenci z zaburzeniem funkcji nerek

U pacjentów z ciężkim zaburzeniem funkcji nerek nie obserwowano istotnych zmian farmakokinetycznych parametrów agomelatyny. Jednak liczba danych klinicznych dotyczących stosowania agomelatyny u pacjentów z depresją i umiarkowanym lub ciężkim zaburzeniem funkcji nerek jest ograniczona. Dlatego agomelatynę należy stosować u tych pacjentów z ostrożnością.

Pacjenci z zaburzeniem funkcji wątroby

Stosowanie agomelatyny jest przeciwwskazane u pacjentów z zaburzeniem funkcji wątroby (patrz rozdziały „Przeciwwskazania”, „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności” i „Farmakokinetyka”).

Dzieci.

Nie zaleca się stosowania Melitor® w leczeniu depresji u dzieci, ponieważ bezpieczeństwo i skuteczność tego leku nie zostały ustalone w tej grupie pacjentów. Brak danych. W badaniach klinicznych z udziałem dzieci i młodzieży przy stosowaniu innych antydepresantów częściej obserwowano występowanie zachowań samobójczych (próby samobójcze i myśli samobójcze) oraz zachowań wrogich (głównie agresja, zachowanie opozycyjne i gniew) w porównaniu do pacjentów przyjmujących placebo.

Przedawkowanie.

Objawy

Istnieje ograniczona liczba danych dotyczących przypadków przedawkowania agomelatyny. Przy przedawkowaniu agomelatyny zgłaszano ból w nadbrzuszu, senność, zmęczenie, niepokój, stan lękowy, napięcie, zawroty głowy, sinicę lub niedyspozycję. Zarejestrowano 1 przypadek przyjęcia 2450 mg agomelatyny – powrót do zdrowia nastąpił spontanicznie bez zaburzeń kardiowaskularnych i biologicznych.

Leczenie

Nie znane są żadne specyficzne antydoty do agomelatyny. Leczenie przy przedawkowaniu powinno obejmować terapię objawową i standardową obserwację stanu pacjenta. Zaleca się prowadzenie obserwacji medycznej w placówce specjalistycznej.

Efekty uboczne.

Podsumowanie profilu bezpieczeństwa

Efekty uboczne zazwyczaj pojawiały się w pierwszych dwóch tygodniach leczenia i były słabe lub umiarkowane. Najczęstsze reakcje niepożądane to ból głowy, nudności i zawroty głowy. Te działania niepożądane miały zazwyczaj charakter przejściowy i zazwyczaj nie prowadziły do przerwania terapii.

Lista działań niepożądanych

Poniższa tabela zawiera działania niepożądane wykryte podczas placebo-kontrolowanych badań klinicznych i badań z użyciem aktywnego kontrolowania.

Działania niepożądane wymienione poniżej sklasyfikowano według częstości występowania: bardzo często (≥ 1/10); często (od ≥ 1/100 do < 1/10); rzadko (od ≥ 1/1000 do < 1/100); niezwykle rzadko (od ≥ 1/10000 do < 1/1000); bardzo rzadko (< 1/10000); częstość nieznana (nie można określić na podstawie dostępnych danych). Częstość nie była skorygowana dla grupy placebo.

* Częstotliwość występowania działań niepożądanych wykrytych na podstawie zgłoszeń spontanicznych obliczona na podstawie danych z badań klinicznych.

(1) Zgłaszano pojedyncze przypadki śmiertelne lub przeszczepienia wątroby u pacjentów z czynnikami ryzyka zaburzeń funkcji wątroby.

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych

Zgłaszanie działań niepożądanych po rejestracji produktu leczniczego ma istotne znaczenie. Umożliwia to monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka w przypadku stosowania tego produktu leczniczego. Pracownicy medyczni i farmaceutyczni, a także pacjenci lub ich ustawowo wyznaczeni przedstawiciele, powinni zgłaszać wszystkie przypadki podejrzewanych działań niepożądanych oraz braku skuteczności produktu leczniczego za pośrednictwem zautomatyzowanego systemu informacyjnego nadzoru farmakologicznego pod adresem: https://aisf.dec.gov.ua.

Okres ważności. 3 lata.

Warunki przechowywania.

Nie wymaga szczególnych warunków przechowywania. Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie.

Po 14 tabletów powlekanych powłoką filmową w blisterze z folii aluminiowej i folii z polichlorku winylu (PVC).

Po 1, 2 lub 4 blisterów w pudełku z tektury pakowej.

Kategoria wydawania.

Na receptę.

Producent.

Laboratoires Servier Industrie / Les Laboratoires Servier Industrie.

Miejsce produkcji oraz adres siedziby.

905 route de Saran, 45520 Gidy, Francja / 905 route de Saran, 45520 Gidy, France.

Producent.

Servier (Ireland) Industries Ltd.

Miejsce produkcji oraz adres siedziby.

Gorey Road, Arklow, Co. Wicklow, Y14 E284, Irlandia / Gorey Road, Arklow, Co. Wicklow, Y14 E284, Ireland.

Wnioskodawca.

Les Laboratoires Servier / LÉ LABORATOIRE SERVIER.

Adres siedziby wnioskodawcy.

50, rue Carnot, 92284 Suresnes Cedex, Francja / 50, rue Carnot, 92284 Suresnes Cedex, France.

W przypadku pytań należy kontaktować się z sp. z o.o. „Servier Ukraina” pod numerem telefonu (044) 490 3441.