Meksarytm

INSTRUKCJA DOTYCZĄCA STOSOWANIA LEKU MEKSARYTM (MEXARITM)

Skład:

substancja czynna: chlorek meksylidyny;

1 kapsułka zawiera 200 mg chlorku meksylidyny w przeliczeniu na suchą substancję o zawartości 100 %;

substancje pomocnicze: laktoza monohydrat, stearynian wapnia;

skład kapsułki: żółty zachód FCF (E 110), ponso 4R (E 124), dwutlenek tytanu (E 171), żelatyna.

Postać leku. Kapsułki.

Główne właściwości fizykochemiczne: twarde żelatynowe kapsułki nr 1, cylindryczne, z zaokrąglonymi końcami, z czerwoną osłonką i czerwonym korpuskiem. Zawartość kapsułek – proszek granulowany lub masa w postaci częściowo lub całkowicie uformowanego słupka o barwie białej.

Grupa farmakoterapeutyczna. Leki kardiologiczne. Leki przeciwarytmiczne klasy IB. Kod ATC C01BB02.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Meksylityny hydrochloran należy do leków przeciwnadżerniowych klasy IB. Hamuje szybki przekrojowy przepływ jonów sodu, wykazuje działanie membranostabilizujące oraz miejscowo znieczulające. Lek zmniejsza szybkość depolaryzacji i automatyzm węzłów rozrusznikowych, spowalnia przewodnictwo pobudzenia w włóknach Hisa-Purkinjego, nieznacznie obniża efektywny okres refrakcyjny oraz w większym stopniu czas trwania potencjału czynnościowego (PC), zwiększa stosunek efektywnego okresu refrakcyjnego do czasu trwania PC. Meksylityna słabo wpływa na parametry hemodynamiczne.

Farmakokinetyka.

Meksylityny hydrochloran jest dobrze i szybko wchłaniany z przewodu pokarmowego. W osoczu krew lek wiąże się z białkami w 50–60%. 85% meksylityny hydrochloranu ulega metabolizmowi w wątrobie z powstaniem metabolitów nieaktywnych. Wydalanie leku odbywa się głównie z żółcią, jedynie 10–15% wydala się z moczem w niezmienionej formie. Okres półwydalania (T1/2) meksylityny hydrochloranu wynosi średnio 11 godzin (od 8 do 14 godzin); przy niewydolności serca lub zaburzeniach funkcji wątroby może się wydłużać do 25 godzin, przy ostrym zawałcie mięśnia sercowego – do 15–17 godzin, a przy ciężkiej niewydolności nerek wzrasta o 30–35%. Lek przenika przez łożysko, wydala się w mleku matki.

Charakterystyka kliniczna.

Wskazania.

Leczenie potwierdzonych arytmii komorowych, takich jak trwałe tachyarytmie komorowe, ekstrasystolie.

Ze względu na działanie arytmogenne leku oraz brak wystarczających dowodów na to, że leki przeciwaregularne klasy I przyczyniają się do poprawy przeżycia u pacjentów z bezobjawowymi arytmiami komorowymi, lek należy stosować wyłącznie w przypadkach arytmii uznanych przez lekarza za zagrożenie życia.

Przeciwwskazania.

• Nadwrażliwość na meksyletynę, inne składniki leku lub leki przeciwbólowe miejscowe (np. lidokainę);
• szok kardiogenny;
• wyrażona bradykardia;
• wyrażona hipotensja tętnicza;
• blokada AV II–III stopnia bez sztucznego stymulatora serca;
• pierwsze 3 miesiące po zawałach mięśnia sercowego przy frakcji wyrzutowej lewej komory mniejszej niż 35 %.

Współdziałanie z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Meksyletyna jest metabolizowana przez różne izoenzymy CYP, głównie CYP2D i CYP1A.

Jednoczesne stosowanie meksyletyny z lekkami przeciwbólowymi miejscowymi, w tym lidokainą/tokaїnide, wzmacnia (wzajemnie) ich toksyczność oraz potęguje działania niepożądane ze strony ośrodkowego układu nerwowego.

Chinidyna, leki beta-adrenolityczne, amiodaron, prokainamid, dysopiramina, glikozydy serca, niektóre inne leki przeciwaregularne nasilają działanie przeciwaregularne meksyletyny. Jednak jednoczesne stosowanie może prowadzić do działań niepożądanych, dlatego może być konieczna korekta dawek oraz staranne monitorowanie kliniczne i EKG.

Meksyletyna nie wpływa na stężenie cyfostatyny w surowicy krwi.

Meksyletyna podnosi stężenie teofiliny we krwi. W związku z tym mogą wystąpić niepożądane efekty teofiliny (nudności, wymioty, drżenie), dlatego zaleca się kontrolować jej poziom w surowicy krwi i w razie potrzeby korygować dawkę teofiliny.

Podczas jednoczesnego stosowania z kofeiną lub produktami zawierającymi kofeinę, stężenie kofeiny we krwi wzrasta na skutek obniżenia jej metabolizmu w wątrobie.

Leki obniżające perystaltykę przewodu pokarmowego (środki przeciwbólowe narkotyczne, magnezja, leki przeciwwymiotne, leki antycholinergiczne, w tym blokery gangliowe, atropina, blokery receptorów H2 histaminowych) opóźniają absorpcję meksyletyny. Jednak biodostępność i klirens meksyletyny nie ulegają zmianie, dlatego nie ma potrzeby zmiany schematu dawkowania leku.

Leki nasilające perystaltykę przewodu pokarmowego (np. metoklopramid) przyspieszają absorpcję meksyletyny i osiągnięcie szczytowego stężenia we krwi. Nie trzeba zmieniać dawkowania leku, ponieważ jego biodostępność nie ulega zmianie.

Leki znacznie zmieniające pH moczu w kierunku kwasowym lub zasadowym zaleca się nie stosować razem z meksyletyną, ponieważ mogą one zwiększyć lub zmniejszyć (odpowiednio) szybkość wydalenia meksyletyny przez nerki i, jako rezultat, zmienić jej stężenie w osoczu krwi.

Jednoczesne stosowanie z warfaryną i innymi lekami przeciwzakrzepowymi może zwiększyć ryzyko krwawień.

Leki indukujące enzymy wątrobowe, w tym fenytoina, ryfampicyna, barbiturany, przyspieszają metabolizm meksyletyny; może być konieczne zwiększenie dawki meksyletyny.

Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności.

Z uwagi na właściwości proarytmogenne leku oraz brak wystarczających dowodów na to, że leki przeciwaromatyczne klasy I przyczyniają się do poprawy przeżycia u pacjentów z bezobjawowymi arytmiami komorowymi, meksylidynę stosuje się wyłącznie w przypadku arytmii uznawanych przez lekarza za zagrażające życiu.

Ze względu na możliwość wystąpienia/ nasilenia arytmii, przerwanie wcześniejszej terapii przeciwaromatycznej i przejście na leczenie meksylidyną należy przeprowadzić w warunkach szpitalnych pod ciągłym nadzorem EKG, ciśnienia tętniczego i badań laboratoryjnych. Przy zmianie leków przeciwaromatycznych klasy IA na meksylidynę należy zachować następujące odstępy czasu: 6–12 godzin po ostatniej dawce chinidyny i dysopiramide, 3–6 godzin – po nowokainamidzie, prokainamidzie. Przy przejściu z leczenia lidokainą na leczenie meksarytmem należy natychmiast przerwać infuzję lidokainy po podaniu pierwszej dawki meksarytmu, przy czym układ do wstrzykiwania wewnętrznie lidokainy należy odłączyć dopiero po osiągnięciu satysfakcjonującego efektu przeciwaromatycznego meksarytmu.

Stosować z ostrożnością u pacjentów z blokiem AV I stopnia, dysfunkcją węzła zatokowego, zaburzeniami przewodnictwa wewnątrzkomorowego, bradykardią, hipotensją tętniczą, ciężką niewydolnością serca. Pacjentom z blokiem AV II–III stopnia z wszczepionym sztucznym stymulatorem rytmu serca zaleca się stałe monitorowanie.

Stosowanie meksarytmu w pierwszych 3 miesiącach po zawale mięśnia sercowego oraz przy frakcji wyrzutowej lewej komory mniejszej niż 35% jest przeciwwskazane, z wyjątkiem przypadków z arytmiami komorowymi zagrażającymi życiu.

Przy ostrym zawałie mięśnia sercowego, szczególnie przy jednoczesnym stosowaniu opioidów, opóźnia się absorpcja leku, dlatego może być konieczne zwiększenie dawki nasycenia meksarytmem.

Meksylidynę należy stosować z ostrożnością u pacjentów z zaburzeniami funkcji wątroby i niewydolnością nerek. Przy umiarkowanych i ciężkich chorobach wątroby (w tym przy niewydolności serca zastoinowej), przy klirensie kreatyniny poniżej 10 ml/min wydłuża się okres półtrwania leku, dlatego należy zmniejszyć dawkę dobową.

Meksylidyna rzadko może powodować toksyczne uszkodzenie wątroby (w tym martwicę wątroby), dlatego w trakcie leczenia konieczna jest kontrola aktywności transaminaz wątrobowych. Trwały lub znaczny wzrost poziomu transaminaz jest wskazaniem do przerwania leczenia meksarytmem.

Zaburzenia równowagi elektrolitowej mogą zmieniać odpowiedź organizmu na lek (np. przy hipokaliemii skuteczność meksylidyny jest zmniejszona), dlatego zaburzenia równowagi elektrolitowej należy skorygować przed rozpoczęciem terapii.

Przy stosowaniu meksylidyny u niektórych pacjentów, szczególnie u ciężko chorych, którzy otrzymywali terapię towarzyszącą lekami powodującymi niekorzystne zmiany hematologiczne (np. prokainamid, winblastyna), obserwowano trombocytopenię, leukopenię, neutropenię, agranulocytozę; konieczna jest regularna kontrola morfologii krwi w trakcie leczenia lekiem.

Lek należy przepisywać z ostrożnością chorym na miastenię, padaczkę, choroby psychiczne. Meksarytm nasila objawy i nasilenie choroby Parkinsona.

Nagłe odstawienie leku może być niebezpieczne dla życia, dlatego dawkę należy zmniejszać stopniowo przez 1–2 tygodnie.

Wydalanie meksylidyny z moczem znacznie wzrasta wraz ze wzrostem kwasowości moczu, dlatego należy unikać jednoczesnego przyjmowania leków i produktów spożywczych, które znacząco wpływają na pH moczu.

Lek zawiera laktozę, co należy uwzględnić przy przepisywaniu meksarytmu pacjentom z zaburzeniami tolerancji węglowodanów, takimi jak wrodzona galaktozemia, zespół malabsorpcji glukozy-galaktozy, niedostateczność laktozy.

Ze względu na obecność barwników żółty zachód FCF (E 110) oraz ponso 4R (E 124) w składzie leku, jego stosowanie może powodować reakcje alergiczne, w tym astmę oskrzelową. Ryzyko alergii jest wyższe u pacjentów z podwyższoną wrażliwością na kwas acetylosalicylowy.

Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią.

Ponieważ meksylidyna swobodnie przenika przez łożysko, stosowanie leku w okresie ciąży jest przeciwwskazane, z wyjątkiem szczególnych przypadków (zagrażające życiu zaburzenia rytmu komorowego).

Meksylidyna wydzielana jest w mleku matki w stężeniach, które mogą wpływać na dziecko, dlatego w razie potrzeby przyjmowania leku przez kobiety karmiące piersią, karmienie piersią należy przerwać na okres leczenia.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwanie maszyn.

Lek może negatywnie wpływać na szybkość reakcji przy prowadzeniu pojazdów lub obsługiwanie innych maszyn.

Sposób stosowania i dawki.

Leczenie meksytydyną, tak jak i innymi lekami przeciwarytmicznymi stosowanymi w leczeniu arytmii zagrażających życiu, należy rozpoczynać w warunkach szpitalnych z obowiązkowym kontrolowaniem stanu klinicznego, laboratoryjnego i EKG pacjenta oraz efektu przeciwarytmicznego leczenia, szczególnie u pacjentów z dysfunkcją węzła zatokowego, zaburzeniami przewodnictwa, bradykardią, hipotensją tętniczą oraz z wyrażoną niewydolnością serca, nerek i wątroby.

Dawkowanie Meksarytmu musi być indywidualne i zależy od efektu terapeutycznego oraz tolerancji leku.

Kapsułkę należy połykać nie rozgniatając, podczas lub po posiłku, popijając wystarczającą ilością płynu.

W razie potrzeby szybkiego kontrolowania arytmii komorowej dawka nasycająca Meksarytmu wynosi 400 mg (2 kapsułki). Następnie (2 godziny po podaniu dawki nasycającej) przechodzi się na dawkę utrzymującą 200 mg (1 kapsułka) co 6–8 godzin. W niektórych przypadkach dawka nasycająca (np. w ostrym zawałie mięśnia sercowego) może wynosić 600 mg.

Terapeutyczny efekt pojawia się zazwyczaj po 30 minutach, osiągając maksimum po 2 godzinach. Typowa dzienna dawka wynosi 600–800 mg, podzielona na 3–4 dawki.

Leczenie Meksarytmem można rozpocząć od dawki 200 mg co 8 godzin. Jeżeli nie osiągnięto efektu przeciwarytmicznego, dawkę należy zwiększyć do 400 mg co 8 godzin. Zadowalający efekt uzyskuje się zazwyczaj przy dawce 200 mg trzy razy dziennie.

Ryzyko i poważność działań niepożądanych wzrasta wraz ze zwiększaniem dawki dobowej, dlatego nie powinna ona przekraczać 1200 mg.

Czas trwania leczenia zależy od ciężkości i przebiegu choroby. Przerywanie leczenia po ustabilizowaniu rytmu powinno odbywać się stopniowo – w ciągu 1–2 tygodni.

Dzieci.

Brak danych dotyczących bezpieczeństwa i skuteczności stosowania leku u dzieci.

Przedawkowanie.

Lek ma wąski indeks terapeutyczny (0,5–2 μg/ml, potencjalnie toksyczny poziom – > 2 μg/ml), dlatego przedawkowanie może wystąpić nawet przy niewielkim przekroczeniu zakresu terapeutycznego, szczególnie w połączeniu z innymi lekami przeciwarytmicznymi.

Objawy: senność, dezorientacja, nudności, wymioty, ataksja, drgawki. Obserwowano również objawy ze strony narządów wzroku (diplopie, niystagmus), parestezje. Jednak bardziej typowymi objawami przedawkowania są wyrażona hipotensja tętnicza, bradykardia zatokowa, blok AV, asystolia, tachyarytmia komorowa włącznie z migotaniem, kolapsem sercowo-naczyniowym, śpiączką.

Leczenie: objawowe. W razie potrzeby wykonuje się przemywanie żołądka, pacjenta należy przekazać do intensywnej terapii w celu wspomagania pracy serca i płuc. W przypadku ciężkiej bradykardii i hipotensji tętniczej podaje się atropinę dożylnie, w przypadku drgawek można zastosować diazepan.

Działania niepożądane.

• Układ pokarmowy.

Nudności, wymioty, zgaga, odbijanie, ból brzucha, biegunka lub zaparcie, zmiany wydzielania śliny/sucha jamy ustna/zmiany błony śluzowej jamy ustnej, zaburzenia wrażliwości smakowej; pojedyncze przypadki dysfagii, wrzodów przełyku, wrzodów peptycznych, rzadko – krwawienie z przewodu pokarmowego.

• Układ nerwowy.

Zawroty głowy, drżenie, zaburzenia koordynacji, drażliwość, zaburzenia snu (w tym senność), osłabienie, uczucie zmęczenia, ból głowy, dysartria, szumy w uszach, niestagmus, zaburzenia akomodacji, trudności koncentracji uwagi, parestezje, drgawki, dezorientacja, utrata przytomności, zaburzenia psychiczne, halucynacje, depresja, możliwe tymczasowe utraty pamięci.

• Układ sercowo-naczyniowy.

Zawroty serca, ból w okolicy serca, omdlenia, hipotensja/hipertensja tętnicza, napływy gorąca, bradykardia, objawy właściwości arytmogennych leku (migotanie/migotanie przedsionków, ekstrasystolia komorowa, dysocjacja przedsionkowo-komorowa, blok przedsionkowo-komorowy/zaburzenia przewodnictwa, pojawienie się nowej lub nasilenie istniejącej już arytmii), możliwy rozwój niewydolności serca zastoinowej, szoku kardiogennego.

Zazwyczaj hipotensja tętnicza występuje u pacjentów z ciężką chorobą serca, którzy otrzymywali już różne leki przeciwarytmiczne lub inne leki; jeśli hipotensja jest związana z bradykardią, podaje się atropinę.

• Układ krwionośny i układ chłonny.

Trombocytopenia, leukopenia (w tym neutropenia i agranulocytoza).

• Układ oddechowy.

Dyspnée, zgłaszano pojedyncze przypadki zapalenia płuc międzywątkowego, infiltratów płucnych, włóknienia płuc.

• Układ wątrobowo-żółciowy.

Zwiększenie aktywności enzymów wątrobowych, szczególnie w pierwszych tygodniach przyjmowania leku. Zgłaszano pojedyncze przypadki zaburzeń funkcji wątroby, w tym żółtaczki, ciężkiego zapalenia wątroby/ostrego martwicy wątroby.

U części pacjentów obserwowano zwiększenie aktywności AST 3-krotnie lub więcej, co było głównie związane z określonymi zdarzeniami klinicznymi (np. rozwój niewydolności serca, zawał mięśnia sercowego) lub zabiegami terapeutycznymi (przetaczanie krwi, przyjmowanie innych leków). Zwiększenie to często przebiega bezobjawowo, może być krótkotrwałe i zazwyczaj nie wymaga odstawienia meksylityny.

• Skóra i tkanka podskórna.

Wysypka, obrzęki, suchość skóry, łysienie, nadmierne pocenie się, pojedyncze przypadki eritrodermii, wypryski odłupieżowe oraz zespołu Stevensa-Johnsona.

• Układ odpornościowy.

U osób z indywidualną nietolerancją dowolnego składnika leku możliwe są reakcje nadwrażliwości, pojedyncze przypadki zespołu typu tocznia układowego, pozytywne miana czynników antyjądrowych.

Zgłaszano przypadki zespołu DRESS (zespołu nadwrażliwości lekowej z eozynofilią i objawami ogólnoustrojowymi), który zazwyczaj przejawia się eozynofilią, gorączką, wysypką i/lub limfadenopatią w połączeniu z uszkodzeniami narządów w różnych kombinacjach, takimi jak np. zapalenie wątroby, zapalenie nerek, zaburzenia hematologiczne, zapalenie mięśnia sercowego lub zapalenie mięśni, co czasem przypomina ostrą infekcję wirusową. W przypadku podejrzenia tego zespołu stosowanie meksylityny należy natychmiast przerwać.

• Układ moczowo-płciowy.

Impotencja/spadek libidum, zaburzenia oddawania moczu (w tym zatrzymanie moczu), niewydolność nerek.

• Inne.

Zaburzenia wzroku, w tym podwójne widzenie, zapalenia krtani i gardła (suchość błon śluzowych), artralgia, gorączka.

Okres ważności. 3 lata.

Nie należy stosować leku po upływie okresu ważności podanego na opakowaniu.

Warunki przechowywania. W oryginalnym opakowaniu w temperaturze nie wyższej niż 25 °C. Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie. Po 10 kapsułek w blisterze, 2 blistry w opakowaniu kartonowym.

Kategoria receptury. Na receptę.

Producent. Spółka akcyjna publiczna „Ośrodek Naukowo-Warsztatowy „Borszcziachiwski Zakład Chemiczno-Farmaceutyczny”.

Adres siedziby producenta i miejsce prowadzenia działalności.

Ukraina, 03134, miasto Kijów, ulica Myru, 17.