Magurol

INSTRUKCJA dotyczÄ cÄ cznego stosowania leku MAGUROL

SkÅ ad:

substancja czynna: doxazosin;

1 tabletka zawiera 4,86 mg mezylanu doksozozyny, co odpowiada 4 mg doksozozyny;

substancje pomocnicze: laktoza jednowodna, celuloza mikrokrysztaÅ‚iczna, skrobiÄ glikolan sodu (typ A), stearynian magnezu, laurylosiarczan sodu.

Postać leku. Tabletki.

GÅ‚ówne cechy fizykochemiczne: biaÅ‚e lub prawie biaÅ‚e, okrÄ gÅ‚e, pÅ‚askie tabletki z nasieczkÄ , o Å›rednicy okoÅ‚o 8,5 mm.

Grupa farmakoterapeutyczna. Leki przeciwcisnieniowe. Åšrodki przeciwaprycznicze o dziaÅ‚aniu obwodowym. Blokery receptorów α-adrenergicznych. Kod ATC C02CA04.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika. Doksazozyna jest silnym i selektywnym antagonistą postsynaptycznych receptorów α1-adrenergicznych. Blokowanie tych receptorów prowadzi do obniżenia ogólnoustrojowego ciśnienia tętniczego. Lek Magurol przeznaczony jest do doustnego stosowania 1 raz dziennie pacjentom z pierwotną nadciśnieniem tętniczym.

Wykazano, że doksazozyna nie powoduje niepożądanych efektów metabolicznych i może być stosowana u pacjentów z cukrzycą, dnychem moczanową lub opornością na insulinę.

Doksazozynę można również przepisywać pacjentom z astmą oskrzelową, przerostem lewej komory serca oraz pacjentom w wieku podeszłym. Stosowanie leku sprzyja zmniejszeniu przerostu lewej komory serca, hamuje agregację płytek krwi oraz nasila aktywność tkankowego aktywatora plazminogenu. Ponadto stosowanie doksazozyny zwiększa wrażliwość na insulinę u tych pacjentów, u których wrażliwość ta jest zaburzona.

Dodatkowo w długoterminowych badaniach wykazano, że oprócz działania przeciw nadciśnieniowego stosowanie doksazozyny powoduje umiarkowane obniżenie stężenia całkowitego cholesterolu, lipoprotein o niskiej gęstości oraz trójglicerydów w osoczu krwi, a zatem lek ten może być szczególnie przydatny u pacjentów z nadciśnieniem tętniczym i hiperlipidemią.

Stosowanie doksazozyny u pacjentów z objawową łagodnym przerostem prostaty (LPP) sprzyja istotnej poprawie urodynamiki oraz zmniejszeniu objawów. Uważa się, że działanie leku w LPP osiągane jest dzięki selektywnej blokadzie receptorów α1-adrenergicznych znajdujących się w mięśniastej stromie i torebce prostaty, a także w szyjce pęcherza moczowego.

Farmakokinetyka.

Wchłanianie. Po doustnym podaniu u ludzi (mężczyźni w młodszym wieku lub osoby w wieku podeszłym niezależnie od płci) doksazozyna jest szybko wchłaniana, a jej biodostępność wynosi około ⅔ dawki.

Biotransformacja/wydalanie. Około 98% doksazozyny wiąże się z białkami osocza krwi. Wykazano, że doksazozyna jest intensywnie metabolizowana i wydalana głównie z kałem.

Średni okres półwydalenia leku z osocza wynosi 22 godziny, co umożliwia stosowanie leku 1 raz dziennie.

Po doustnym podaniu doksazozyny stężenie metabolitów leku w osoczu krwi jest niskie. Stężenie w osoczu krwi najbardziej aktywnego metabolitu – 6'-hydroksydoksazozyny – u człowieka jest 40 razy niższe niż stężenie pierwotnej substancji w osoczu, co wskazuje na to, że działanie przeciw nadciśnieniowe leku jest przede wszystkim związane z doksazozyną.

Obecnie dostępne są jedynie ograniczone dane dotyczące stosowania leku u pacjentów z zaburzeniami funkcji wątroby oraz dotyczących wpływu leków zdolnych do modyfikowania metabolizmu wątrobowego (np. cymetydyny). U pacjentów z umiarkowaną dysfunkcją wątroby jednorazowe podanie doksazozyny prowadziło do wzrostu AUC o 43% oraz do zmniejszenia pozornego klirensu przy podaniu doustnym o 40%. Tak jak w przypadku stosowania innych leków, które są całkowicie metabolizowane w wątrobie, doksazozynę należy stosować z szczególną ostrożnością u pacjentów z objawami zaburzeń funkcji wątroby.

Właściwości kliniczne.

Wskazania.

Hipertensja tętnicza.

Lek jest wskazany w leczeniu nadciśnienia tętniczego i może być stosowany u większości pacjentów jako monoterapia w celu kontrolowania ciśnienia tętniczego. W przypadku niewystarczającego efektu monoterapii leczenie nadciśnienia tętniczego może być prowadzone z zastosowaniem leku w połączeniu z diuretykami tiazydowymi, blokerami β-adrenergicznymi, blokerami kanałów wapniowych oraz inhibitorem enzymu konwertującego angiotensynę.

Dobroczynna hiperplazja prostaty (DHP).

Lek jest wskazany w leczeniu obturacji dróg moczowych oraz objawów związanych z dobrowolną hiperplazją prostaty (DHP). Lek może być przepisywany pacjentom z DHP zarówno przy obecności nadciśnienia tętniczego, jak i przy prawidłowym poziomie ciśnienia tętniczego.

Przeciwwskazania.

Stosowanie leku jest przeciwwskazane u następujących grup pacjentów:

• pacjentów z nadwrażliwością na pochodne chinazoliny (np. prazozyna, terazozyna, doxazozyna) lub na którąkolwiek z substancji pomocniczych leku;
• pacjentów z przypadkami hipotensji ortostatycznej w wywiadzie;
• pacjentów z DHP i współistniejącą obturacją górnych dróg moczowych, przewlekłymi infekcjami dróg moczowych oraz obecnością kamieni w pęcherzu moczowym;
• pacjentów z hipotensją tętniczą (dotyczy tylko pacjentów z DHP).

Doxazozyna jako monoterapia jest przeciwwskazana u pacjentów z przepełnionym pęcherzem moczowym lub anurią, z postępującą niewydolnością nerek lub bez niej.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Inhibitory fosfodiesterazy typu 5 (np. sildenafil, tadalafil, vardenafil)

Stosowanie łączone doxazozyny z inhibitorami PDE-5 może u niektórych pacjentów powodować objawową hipotensję tętniczą. Badania z udziałem leków zawierających doxazozynę w postaci o przedłużonym uwalnianiu nie były prowadzone.

Doxazozyna w znacznym stopniu wiąże się z białkami osocza krwi (w 98%). Lek nie wpływa na wiązanie digoxyny, fenytoiny, warfaryny ani indometacyny z białkami.

Nie zaobserwowano niekorzystnych interakcji przy jednoczesnym stosowaniu doxazozyny z diuretykami tiazydowymi, furosemidem, blokerami β-adrenergicznymi, niesteroidowymi lekami przeciwzapalnymi, antybiotykami, doustnymi lekami obniżającymi poziom glukozy we krwi, lekami moczopędnymi lub lekami przeciwkrzepliwymi. Brak jednak danych z formalnych badań oceniających interakcje lekowe.

Badania in vitro wskazują, że doxazozyna jest substancją oddziałującą na cytochrom P450 3A4 (CYP 3A4). Należy zachować ostrożność przy jednoczesnym przepisywaniu doxazozyny z silnymi inhibitorami CYP 3A4, takimi jak klaritromycyna, indynawir, itrakonazol, ketokonazol, nefazodon, nelfinawir, rytonawir, sakwinawir, telitromycyna lub worykonazol (patrz sekcja „Właściwości farmakologiczne”).

Doxazozyna potencjalnie nasila działanie hipotensyjne innych α-adrenoblokatorów, jak również innych leków przeciwnadciśnieniowych.

Dostępne są dane wskazujące, że jednorazowe podanie doxazozyny w dawce 1 mg w pierwszym dniu czterodniowego cyklu doustnego stosowania cyklopramidu (400 mg dwa razy dziennie) prowadziło do wzrostu średniego stężenia AUC doxazozyny o 10% i nie powodowało żadnych istotnych statystycznie zmian średniego stężenia Cmax ani średniego T½ doxazozyny. Taki wzrost średniego stężenia AUC doxazozyny o 10% na tle stosowania cyklopramidu mieści się w granicach zmienności międzypacjentowej (27%) średnich stężeń AUC doxazozyny w porównaniu z placebo.

Szczególne wytyczne dotyczące stosowania.

Hipotensja ortostatyczna / omdlenia. Rozpoczęcie terapii. Podobnie jak w przypadku innych leków blokujących receptory α-adrenergiczne, hipotensja ortostatyczna podczas stosowania tego leku występowała u bardzo niewielkiego odsetka pacjentów i objawiała się zawrotami głowy i osłabieniem lub rzadziej – utratą przytomności (omdlenia), szczególnie na początku terapii. Z tego powodu na początku terapii należy monitorować poziom ciśnienia tętniczego, aby zminimalizować możliwe efekty posturalne.

Przy przepisywaniu terapii dowolnym skutecznym lekiem blokującym receptory α-adrenergiczne, należy poinformować pacjenta, jak unikać objawów hipotensji ortostatycznej oraz jak się zachować w przypadku ich wystąpienia. Pacjenta należy również uprzedzić o konieczności unikania sytuacji, w których istnieje ryzyko urazów, biorąc pod uwagę możliwość wystąpienia zawrotów głowy lub osłabienia na początku terapii lekiem.

Stosowanie w ostrym stanie serca. Podobnie jak inne leki obkurczające naczynia i obniżające ciśnienie tętnicze, doksazozyn należy stosować z ostrożnością u pacjentów z następującymi ostrymi stanami serca: obrzęk płuc spowodowany zwężeniem aorty lub zwężeniem mitralnym; nadciśnienie serca z niewydolnością serca; niewydolność serca prawokomorowa spowodowana zatorowością płucną lub wylewem do worka osierdziowego; niewydolność serca lewokomorowa z niskim ciśnieniem napełnienia.

Stosowanie przy zaburzeniach funkcji wątroby. Podobnie jak w przypadku innych leków, które są całkowicie metabolizowane w wątrobie, doksazozyn należy przepisywać pacjentom z objawami zaburzeń funkcji wątroby z szczególną ostrożnością. Ze względu na brak doświadczenia klinicznego w stosowaniu u pacjentów z niewydolnością wątroby w ciężkim stopniu, nie zaleca się stosowania leku tej grupie pacjentów.

Stosowanie w połączeniu z inhibitorami PDE-5. Stosowanie doksazozynu w połączeniu z inhibitorami fosfodiesterazy-5 (np. syldenafil, taladafil, wardenafil) należy prowadzić ostrożnie, ponieważ te leki powodują rozszerzenie naczyń krwionośnych i mogą w efekcie spowodować u niektórych pacjentów objawową hipotensję tętniczą. Aby zmniejszyć ryzyko rozwoju hipotensji ortostatycznej, zaleca się rozpoczynanie terapii lekami z grupy inhibitorów fosfodiesterazy-5 tylko wtedy, gdy pacjent wykazuje stabilną hemodynamikę na tle stosowania blokerów α. Ponadto zaleca się rozpoczęcie terapii inhibitorami fosfodiesterazy-5 od najniższej możliwej dawki oraz zachowanie 6-godzinnego odstępu między podaniem doksazozynu a inhibitorem fosfodiesterazy-5. Nie przeprowadzono badań doksazozynu w postaciach leku z przedłużonym uwalnianiem substancji czynnej.

Stosowanie u pacjentów podczas operacji usunięcia zaćmy. U niektórych pacjentów przyjmujących tamsulozyn w okresie przeprowadzania operacji usunięcia zaćmy lub przed operacją, podczas zabiegu obserwowano rozwój wewnątrzoperacyjnego zespołu atonicznej tęczówki (IFIS, wariant zespołu zwężonej źrenicy). Opisano pojedyncze przypadki wystąpienia tego działania niepożądanego również przy stosowaniu innych blokerów α1-adrenergicznych, dlatego nie można wykluczyć możliwości wystąpienia tego efektu u innych leków z tej klasy. Ponieważ IFIS zwiększa częstość powikłań proceduralnych podczas operacji, należy poinformować chirurgów okulistów przed przygotowaniem do zabiegu, czy pacjent przyjmował lub przyjmuje blokery α1-adrenergiczne.

Przetrwała erekcja (prapizm). Znane są przypadki długotrwałej erekcji i prapizmu. W przypadku erekcji trwającej dłużej niż 4 godziny, pacjent powinien natychmiast skontaktować się z lekarzem. Jeśli nie rozpocząć natychmiastowego leczenia prapizmu, może dojść do uszkodzenia tkanki penisa, co może prowadzić do nieodwracalnej utraty potencji.

Badania przesiewowe na raka gruczołu krokowego. Rak gruczołu krokowego powoduje wiele objawów skojarzonych z łagodnym przerostem prostaty (LUTS), a oba schorzenia mogą współistnieć. Dlatego należy wykluczyć obecność raka gruczołu krokowego przed rozpoczęciem terapii doksazozynem w celu złagodzenia objawów LUTS.

Pacjentom z rzadkimi dziedzicznymi schorzeniami, takimi jak nietolerancja galaktozy, niedostateczność laktozy lub zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy, nie należy stosować tego leku.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Pacjenci z nadciśnieniem tętniczym.

Ciąża. Ze względu na brak odpowiednich i dobrze kontrolowanych badań dotyczących stosowania leku u kobiet w ciąży, bezpieczeństwo stosowania doksazozynu w okresie ciąży pozostaje nieustalone. Dlatego lek należy stosować tylko wtedy, gdy potencjalne korzyści terapii, według oceny lekarza, uzasadniają potencjalne ryzyko. Choć dane z badań na zwierzętach wskazują, że lek nie wykazuje działania teratogennego, jego stosowanie w bardzo wysokich dawkach, które były około 300 razy wyższe od maksymalnej zalecanej dawki dla człowieka, prowadziło do skrócenia długości życia płodu.

Karmienie piersią. Stosowanie doksazozynu w okresie karmienia piersią jest przeciwwskazane, ponieważ badania na zwierzętach wykazały, że doksazozyn gromadzi się w mleku szczurów w okresie laktacji, a dane dotyczące wydzielania doksazozynu do mleka w okresie karmienia piersią u ludzi są niedostępne. W razie konieczności stosowania doksazozynu należy przerwać karmienie piersią.

Pacjenci z łagodnym przerostem prostaty (LUTS).

Informacja zawarta w tej sekcji nie dotyczy pacjentów z łagodnym przerostem prostaty (LUTS).

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi mechanizmów.

Zdolność prowadzenia pojazdów oraz pracy z innymi mechanizmami może ulec pogorszeniu, szczególnie na początku leczenia (patrz działania niepożądane ze strony układu nerwowego).

Sposób stosowania i dawki.

Lek można przyjmować zarówno rano, jak i wieczorem.

Hipertensja tętnicza.

Lek należy stosować 1 raz dziennie. Dawkę początkową wynoszącą 1 mg ustala się w celu zminimalizowania ryzyka wystąpienia ortostatycznej hipotensji tętniczej i/lub omdlenia. Po 1–2 tygodniach terapii wstępnego dawkę można zwiększyć do 2 mg, a następnie, jeśli to konieczne, do 4 mg. U większości pacjentów odpowiedź na leczenie obserwuje się po zastosowaniu leku w dawce 4 mg lub niższej. W razie potrzeby dawkę leku można zwiększyć do 8 mg lub do maksymalnej dawki zalecanej – 16 mg.

Dobroczynna hiperplazja gruczołu krokowego.

Zalecana dawka początkowa doksazozyny wynosi 1 mg 1 raz dziennie, aby zminimalizować ryzyko wystąpienia ortostatycznej hipotensji tętniczej i/lub omdlenia. W zależności od indywidualnych cech urodynamiki pacjenta oraz objawów DHK dawkę można zwiększyć do 2 mg, następnie do 4 mg i do maksymalnej dawki zalecanej – 8 mg. Zalecany odstęp między doborami dawki to 1–2 tygodnie. Typowa zalecana dawka leku wynosi 2–4 mg dziennie.

Pacjentom w wieku podeszłym należy stosować dawki standardowe dla dorosłych.

Pacjentom z zaburzeniami funkcji nerek należy stosować dawki standardowe dla dorosłych, ponieważ parametry farmakokinetyczne leku nie zmieniają się przy zaburzeniach funkcji nerek. Lek nie jest usuwany z organizmu za pomocą hemodializy.

Pacjenci z zaburzeniami funkcji wątroby. Obecnie dostępne informacje dotyczące stosowania leku u pacjentów z zaburzeniami funkcji wątroby oraz dotyczące wpływu leków zdolnych do modyfikowania metabolizmu wątrobowego (np. cymetydyny) są ograniczone. Podobnie jak w przypadku stosowania innych leków, które są całkowicie metabolizowane w wątrobie, lek należy przepisywać z ostrożnością pacjentom z objawami zaburzeń funkcji wątroby.

Przy przepisywaniu doksazozyny w dawce 1 mg stosuje się lek w odpowiedniej dawce lub postaci leku.

Dzieci. Brak doświadczenia w stosowaniu leku u dzieci.

Przedawkowanie.

W przypadku przedawkowania leku, które doprowadziło do hipotensji tętniczej, pacjenta należy natychmiast położyć na plecach z głową opuszczoną w dół. W pojedynczych przypadkach można podjąć inne środki objawowe.

Jeśli środki objawowe są niewystarczające, w leczeniu wstrząsu jako pierwsze należy zastosować środki wziewne zastępcze osocza. Następnie, w razie potrzeby, należy zastosować leki zwężające naczynia. Należy obserwować funkcję nerek i w razie potrzeby stosować środki wspomagające.

Hemodializa nie jest wskazana, ponieważ doksazozyna w znacznym stopniu wiąże się z białkami osocza krwi.

Działania niepożądane.

Zakażenia i inwazje: infekcje dróg oddechowych, infekcje dróg moczowych.

Ze strony układu krwiotwórczego i chłonnego: leukopenia, trombocytopenia.

Ze strony układu odpornościowego: reakcje alergiczne.

Zaburzenia metaboliczne i zaburzenia odżywiania: podagra, zwiększony apetyt, brak apetytu.

Zaburzenia psychiczne: pobudzenie, depresja, lęk, bezsenność, drażliwość.

Ze strony układu nerwowego: senność, zawroty głowy, ból głowy, udar mózgu, hipestezja, omdlenie, drżenie, zawroty głowy ortostatyczne, parestezja.

Ze strony narządów wzroku: nieostre widzenie, wewnątrzoperacyjny zespół atonicznej tęczówki.

Ze strony narządów słuchu i równowagi: zawroty głowy, szumy w uszach.

Ze strony serca: kołatania serca, tachykardia, dławica piersiowa, zawał mięśnia sercowego, bradykardia, zaburzenia rytmu serca.

Ze strony naczyń: nadciśnienie tętnicze, ortostatyczne nadciśnienie tętnicze, napoty ciepła.

Ze strony układu oddechowego, klatki piersiowej i jamy międzybłoniowej: zapalenie oskrzeli, kaszel, duszność, zapalenie nosa, krwawienie z nosa, nasilenie istniejącego skurczu oskrzeli.

Ze strony przewodu pokarmowego: ból brzucha, dyspepsja, suchość w ustach, nudności, zaparcia, wzdęcia, wymioty, zapalenie żołądka i jelit, biegunka.

Zaburzenia wątrobowo-pęcherzykowe: odchylenia od normy wskaźników czynności wątroby, cholestaza, zapalenie wątroby, żółtaczka.

Ze strony skóry i tkanki podskórnej: swędzenie, wysypka skórna, pokrzywka, łysienie, purpura.

Ze strony układu mięśniowo-szkieletowego i tkanki łącznej: ból pleców, mialgia, artrealgia, skurcze mięśni, osłabienie mięśni.

Ze strony nerek i dróg moczowych: zapalenie pęcherza, nietrzymanie moczu, zaburzenia oddawania moczu, częste oddawanie moczu, hematuria, poliuria, zwiększony diureza, zaburzenia oddawania moczu, nokturia.

Ze strony układu rozrodczego i gruczołów mlekowych: impotencja, ginekomastia, zaburzenia erekcji, ejakulacja wsteczna.

Zaburzenia ogólne: osłabienie, ból w klatce piersiowej, objawy grypopodobne, obrzęki obwodowe, ból ciała, obrzęk twarzy, zwiększona zmęczalność, ogólny niedowład.

Wyniki badań: przyrost masy ciała.

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych.

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych po rejestracji leku jest ważnym środkiem. Pozwala ono na kontynuowanie monitorowania stosunku korzyści do ryzyka w trakcie stosowania leku. Osoby pracujące w służbie zdrowia powinny zgłaszać przypadki wszelkich działań niepożądanych za pomocą systemu farmakonadzoru Ukrainy.

Okres ważności. 5 lat.

Warunki przechowywania. Przechowywać w temperaturze nie wyższej niż 25 °C w oryginalnym opakowaniu, w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie. Po 10 tabletek w blistrze; po 2 blistery w tece kartonowej.

Kategoria wydawania. Na receptę.

Producent. Medokhemie LTD (Zakład Centralny) / Medochemie LTD (Central Factory).

Miejsce położenia producenta oraz jego adres miejsca prowadzenia działalności.

1-10 ul. Konstantynupoleos, Limassol, 3011, Cypr / 1-10 Constantinoupoleos Street, Limassol, 3011, Cyprus.