Litfulo

INSTRUKCJA dot. stosowania leku LITFULO (LITFULO)

Skład:

substancja czynna: ritlecytynib;

1 kapsuła twarda zawiera 80,128 mg tozylanu ritlecytynibu, co odpowiada 50 mg ritlecytynibu;

substancje pomocnicze: celuloza mikrokryształowa, laktoza jednowodna, kroszpovidon (typ A), gliceryna dibehenian; powłoka kapsuły: hydroksypropylozawielomian (E 464), dwutlenek tytanu (E 171), tlenek żelaza żółty (E 172), diamentowa niebieska FCF – FD&C Blue 1 (E 133); atrament drukarski.

Postać leku. Kapsuły twarde.

Główne właściwości fizykochemiczne: nieprzezroczyste kapsuły o rozmiarze nr 3, zawierające proszek od białego do prawie białego, z napisem „RCB 50” nadrukowanym czarnym atramentem na żółtym korpusie oraz napisem „Pfizer” nadrukowanym czarnym atramentem na niebieskiej kapsle kapsuły.

Grupa farmakoterapeutyczna. Immunosupresyjne, inhibitory kinazy Janusa (JAK).

Kod ATC L04A F08.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Mechanizm działania

Ritlecitynib nieodwracalnie i selektywnie hamuje kinazę Janusa (JAK) 3 oraz rodzinę kinaz tyrozynowych wyrażanych w rakowi zewnątrzwydzielniczym wątroby (HCC), blokując miejsce wiązania adenozynotrifosfatu (ATP). W badaniach komórkowych ritlecitynib specyficznie hamuje cytokiny z wspólnym łańcuchem γ (IL-2, IL-4, IL-7, IL-15 i IL-21) poprzez receptory zależne od JAK3. Ponadto ritlecitynib hamuje kinazy z rodziny HCC, co prowadzi do obniżenia aktywności cytolitycznej komórek NK i komórek T CD8+.

Szlaki sygnałowe zależne od JAK3 i kinaz z rodziny HCC odgrywają rolę w patogenezie plackowatego łysienia, choć jego patofizjologia nie jest jeszcze w pełni poznana.

Działanie farmakodynamiczne

Podpopulacje limfocytów

U pacjentów z plackowatym łysieniem leczenie ritlecitynibem wiązało się z dawkowo zależnym, wczesnym spadkiem bezwzględnej liczby limfocytów, limfocytów T (CD3) oraz podpopulacji limfocytów T (CD4 i CD8). Po wstępnym spadku liczba ta częściowo odzyskiwała się i pozostawała stabilna przez okres do 48 tygodnia. W żadnej z grup leczonych nie zaobserwowano zmian w liczbie limfocytów B (CD19). Obserwowano wczesny, zależny od dawki spadek liczby komórek NK (CD16/56), który utrzymywał się na niższym poziomie do 48 tygodnia.

Immunoglobuliny

U pacjentów z plackowatym łysieniem leczenie ritlecitynibem nie wiązało się z klinicznie istotnymi zmianami stężenia immunoglobulin (Ig)G, IgM ani IgA do 48 tygodnia, co wskazuje na brak ogólnoustrojowego hamowania odporności humoralnej.

Skuteczność i bezpieczeństwo kliniczne

Skuteczność i bezpieczeństwo stosowania ritlecitynibu oceniano w randomizowanym, podwójnie ślepym, kontrolowanym placebo badaniu (badanie AA-I) u pacjentów w wieku od 12 lat z plackowatym łysieniem i utratą co najmniej 50 % włosów na głowie, w tym z łysieniem całkowitym i uniwersalnym. W badaniu tym oceniano również odpowiedź na terapię w zależności od dawki ritlecitynibu. Czas leczenia składał się z 24-tygodniowego okresu kontrolowanego placebo i 24-tygodniowego okresu kontynuacji. W badaniu AA-I wzięło udział łącznie 718 pacjentów, którzy zostali losowo przydzieleni do jednej z następujących schematów leczenia przez 48 tygodni: 1) 200 mg raz dziennie przez 4 tygodnie, następnie 50 mg raz dziennie przez 44 tygodnie; 2) 200 mg raz dziennie przez 4 tygodnie, następnie 30 mg raz dziennie przez 44 tygodnie; 3) 50 mg raz dziennie przez 48 tygodni; 4) 30 mg raz dziennie przez 48 tygodni; 5) 10 mg raz dziennie przez 48 tygodni; 6) placebo przez 24 tygodnie, następnie 200 mg raz dziennie przez 4 tygodnie i 50 mg raz dziennie przez 20 tygodni lub 7) placebo przez 24 tygodnie, a następnie 50 mg raz dziennie przez 24 tygodnie.

W tym badaniu jako wynik pierwotny oceniano odsetek pacjentów, u których wynik skali SALT (Severity of Alopecia Tool, narzędzie oceny ciężkości łysienia) wynosił co najwyżej 10 (90 % lub więcej włosów na głowie) w 24. tygodniu. Ponadto jako kluczowy wynik wtórny oceniano ogólną ocenę pacjenta zmiany stanu zdrowia (Patient’s Global Impression of Change, PGI-C) w 24. tygodniu, a także jako wyniki wtórne oceniano wynik skali SALT co najwyżej 20 (80 % lub więcej włosów na głowie) w 24. tygodniu oraz poprawę odrastania brwi i/lub rzęs w 24. tygodniu.

Charakterystyka wyjściowa

W badaniu AA-I oceniano pacjentów płci męskiej i żeńskiej w wieku od 12 lat. U wszystkich pacjentów stwierdzono plackowate łysienie z utratą co najmniej 50 % włosów na głowie (wynik skali SALT ≥ 50), bez oznak odrastania długich włosów w ciągu ostatnich 6 miesięcy i z obecnym epizodem wypadania włosów trwającym najwyżej 10 lat, bez innych znanych przyczyn utraty włosów (np. łysienie androgenowe).

Łącznie w grupach leczonych 62,1 % uczestników stanowiły kobiety, 68,0 % – rasa kaukaska, 25,9 % – rasa mongoloidzka oraz 3,8 % – rasa negroidzka. Średni wiek pacjentów wynosił 33,7 roku, większość uczestników (85,4 %) to osoby dorosłe (≥ 18 lat). Włączono łącznie 105 (14,6 %) pacjentów w wieku od 12 do < 18 lat oraz 20 (2,8 %) pacjentów w wieku od 65 lat. Średni początkowy wynik skali SALT wahał się od 88,3 (16,87) do 93,0 (11,50) w grupach terapii; u pacjentów bez łysienia całkowitego/uniwersalnego średni wynik skali SALT wahał się od 78,3 do 87,0. W każdej z grup terapii większość pacjentów na początku leczenia miała zaangażowanie brwi (83,0 %) i rzęs (74,7 %). Mediana czasu trwania choroby od momentu rozpoznania plackowatego łysienia wynosiła 6,9 roku, a mediana czasu trwania obecnego epizodu plackowatego łysienia – 2,5 roku. Randomizacja była prowadzona z uwzględnieniem obecności łysienia całkowitego/uniwersalnego; u 46 % pacjentów choroba została sklasyfikowana jako łysienie całkowite/uniwersalne na podstawie początkowego wyniku 100 w skali SALT.

Odpowiedź kliniczna

Istotnie większy odsetek pacjentów osiągnął odpowiedź z wynikiem co najwyżej 10 punktów w skali SALT przy stosowaniu ritlecitynibu w dawce 50 mg w porównaniu z placebo w 24. tygodniu (tabela 1). Częstość odpowiedzi z wynikiem co najwyżej 10 punktów w skali SALT przy ritlecitynibu w dawce 50 mg dalej wzrosła w 48. tygodniu (rysunek).

Istotnie większy odsetek pacjentów odnotował poprawę stanu według ogólnej oceny zmiany (PGI-C) przy stosowaniu ritlecitynibu w dawce 50 mg w porównaniu z placebo w 24. tygodniu (tabela 1); częstość odpowiedzi dalej wzrastała do 48. tygodnia (rysunek).

Istotnie większy odsetek pacjentów osiągnął odpowiedź z wynikiem co najwyżej 20 punktów w skali SALT przy stosowaniu ritlecitynibu w dawce 50 mg w porównaniu z placebo w 24. tygodniu (tabela 1). Częstość odpowiedzi na leczenie z wynikiem co najwyżej 20 punktów w skali SALT dalej wzrosła w 48. tygodniu.

Poprawa odrastania brwi i/lub rzęs obserwowana była w 24. tygodniu (tabela 1) przy stosowaniu ritlecitynibu w dawce 50 mg u pacjentów z zaangażowaniem brwi i/lub rzęs na początku leczenia, dalsza poprawa obserwowana była w 48. tygodniu.

Efekty leczenia w 24. tygodniu w podgrupach (wiek, płeć, rasa, masa ciała, region, czas trwania choroby od rozpoznania, czas trwania obecnego epizodu, wcześniejsza terapia farmakologiczna) były zgodne z wynikami w ogólnej populacji badawczej. Efekty leczenia w 24. tygodniu w podgrupie pacjentów z łysieniem całkowitym/uniwersalnym były niższe w porównaniu z podgrupą bez łysienia całkowitego/uniwersalnego. Efekty leczenia w 24. tygodniu u dzieci w wieku od 12 do 18 lat były zgodne z wynikami w ogólnej populacji badawczej.

Tabela 1

Wyniki oceny skuteczności ritlecitynibu w 24. tygodniu

Skróty: EBA – ocena brwi; ELA – ocena rzęs; CI – przedział ufności; N – całkowita liczba pacjentów; PGI-C – ogólna ocena pacjenta zmian; SALT – narzędzie oceny nasilenia łysienia.

a Pacjenci z odpowiedzią co najwyżej 10 punktów według skali SALT – to pacjenci z utratą włosów na głowie nie przekraczającą 10 %. Wyniki według skali SALT wahają się od 0 do 100, gdzie 0 oznacza brak utraty włosów na głowie, a 100 – całkowitą utratę włosów na głowie.

b Wynik istotny statystycznie bez korekty na wielokrotne porównania.

c Pacjenci z odpowiedzią według skali PGI-C – to pacjenci z oceną „umiarkowane polepszenie” lub „znaczne polepszenie” na podstawie 7-punktowej skali z zakresem ocen od „znacznego polepszenia” do „znacznego pogorszenia”.

d Pacjenci z odpowiedzią co najwyżej 20 punktów według skali SALT – to pacjenci z utratą włosów na głowie nie przekraczającą 20 %. Wyniki według skali SALT wahają się od 0 do 100, gdzie 0 oznacza brak utraty włosów na głowie, a 100 – całkowitą utratę włosów na głowie.

e Wynik istotny statystycznie.

f Odpowiedź na terapię według skali EBA definiowana jest jako poprawa co najmniej o 2 punkty w porównaniu z wynikiem wyjściowym lub normalnym według 4-punktowej skali EBA u pacjentów z zaangażowaniem brwi na początku leczenia.

g Odpowiedź na terapię według skali ELA definiowana jest jako poprawa co najmniej o 2 punkty w porównaniu z wynikiem wyjściowym lub normalnym według 4-punktowej skali ELA u pacjentów z zaangażowaniem rzęs na początku leczenia.

Skróty: CI – przedział ufności; N – całkowita liczba pacjentów; PGI-C – ogólna ocena pacjenta zmian; 1 r./d. – jeden raz na dobę; SALT – narzędzie oceny nasilenia łysienia.

Rysunek. Odpowiedź co najwyżej 10 punktów według skali SALT i skali PGI-C do tygodnia 48

Pacjenci w wieku dziecięcym

Europejski Urząd ds. Leków odroczył obowiązek przedłożenia wyników badań stosowania rytlecytybiny w jednej lub kilku podgrupach pacjentów w wieku dziecięcym w leczeniu łysienia plackowatego (informacje dotyczące stosowania u dzieci znajdują się w sekcji „Sposób stosowania i dawki”).

Farmakokinetyka.

Wchłanianie

Biologiczna dostępność rytlecytybiny po doustnym podaniu wynosi około 64 %. Na podstawie doustnego podania i dożylnego wstrzyknięcia znakowanej substancji czynnej, względna eliminacja znakowanych związków z moczem (doustnie/dożylnie) wynosiła około 89 %, co wskazuje na dużą frakcję wchłaniania (fa). Maksymalne stężenia we krwi osiągane są w ciągu 1 godziny po wielokrotnym doustnym podaniu. Pokarm nie wywiera istotnego klinicznie wpływu na stopień wchłaniania rytlecytybiny, ponieważ pokarm o wysokiej zawartości tłuszczu obniżał wartość Cmax o około 32 % i zwiększał wartość AUCinf o około 11 %. W badaniach placebo-kontrolowanych rytlecytybinę stosowano niezależnie od przyjęcia pokarmu (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

In vitro rytlecytybina jest substratem glikoproteiny P (P-gp) i białka oporności raka piersi (Breast Cancer Resistant Protein, BCRP). Jednakże, ponieważ rytlecytybina charakteryzuje się dużą frakcją wchłaniania (fa) oraz wzrostem wartości Cmax i AUC proporcjonalnym do dawki (zakres pojedynczych dawek od 20 do 200 mg), nie przewiduje się, że P-gp i BCRP będą miały istotny wpływ na wchłanianie rytlecytybiny.

Rozkład

Objętość rozkładu rytlecytybiny po dożylnej infuzji wynosi około 74 l. Około 14 % krążącej rytlecytybiny wiąże się z białkami osocza, głównie z albuminą. Współczynnik rozkładu krwi/osocza rytlecytybiny wynosi 1,62. Rytlecytybina jest inhibitorem kowalencyjnym, który wykazał wiązanie z białkami niebędącymi celem działania, takimi jak MAP2K7, DOCK10, albumina, CYP1A2, CYP3A, UGT1A1 i UGT1A4, niektóre z których mogą mieć znaczenie kliniczne w interakcjach lekowych (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”).

Biodegradacja

Metabolizm rytlecytybiny jest pośredniczony przez wiele izoform glutation-S-transferazy (Glutathione S-transferase, GST: cytozolowe GST A1/3, M1/3/5, P1, S1, T2, Z1 oraz białka związane z błonami, uczestniczące w metabolizmie eikozanoidów i glutationu (Membrane Associated Proteins involved in Eicosanoid and Glutathione, MAPEG) 1/2/3) oraz enzymy CYP (CYP3A, CYP2C8, CYP1A2 i CYP2C9); żaden pojedynczy szlak klirensu nie przekracza 25 %. Dlatego mało prawdopodobne jest, że leki hamujące selektywną drogę metaboliczną będą wpływać na ekspozycję systemową rytlecytybiny. Specyficzne inhibitory transporterów raczej nie spowodują klinicznie istotnych zmian bioavailability rytlecytybiny.

W badaniu u ludzi z zastosowaniem izotopu radioaktywnego rytlecytybina była najbardziej rozpowszechnionym związkiem we krwi (30,4 % krążącej radioaktywności) po doustnym podaniu, a głównym metabolitem był koniugat cysteiny M2 (16,5 %), który jest farmakologicznie nieaktywny.

Eliminacja

Rytlecytybina jest wydalana głównie poprzez mechanizmy metabolicznego klirensu; około 4 % dawki wydala się z moczem w niezmienionej formie. Około 66 % dawki znakowanej radioaktywnie rytlecytybiny wydala się z moczem, a 20 % – z kałem. Po wielokrotnym doustnym podawaniu stan równowagi osiągany był około dnia 4 z powodu niestabilnej farmakokinetyki. Równowagowe wartości farmakokinetyczne AUCtau i Cmax wzrastały w przybliżeniu proporcjonalnie do dawki do 200 mg, ze średniym okresem półtrwania eliminacji od 1,3 do 2,3 godziny.

Specjalne grupy pacjentów

Waga ciała, płeć, genotyp, rasa i wiek

Waga ciała, płeć, genotyp GST P1, M1 i T1, rasa oraz wiek pacjenta nie miały istotnego klinicznie wpływu na ekspozycję na rytlecytybinę.

Pacjenci w wieku od 12 do 18 lat

Na podstawie analizy farmakokinetyki populacyjnej nie stwierdzono klinicznie istotnej różnicy w ekspozycji na rytlecytybinę u pacjentów w wieku od 12 do 18 lat w porównaniu z dorosłymi.

Pacjenci w wieku poniżej 12 lat

Farmakokinetyka rytlecytybiny u dzieci poniżej 12 roku życia nie została jeszcze ustalona.

Uszkodzenie funkcji nerek

Wartości AUC24 i Cmax u pacjentów z ciężkim uszkodzeniem funkcji nerek (oszacowana szybkość filtracji kłębuszkowej (eGFR) < 30 ml/min) były odpowiednio o około 55 % i 44 % wyższe niż u uczestników z normalną funkcją nerek. Wynik ten potwierdził analizę farmakokinetyki populacyjnej. Różnice te nie są uważane za klinicznie istotne. Stosowanie rytlecytybiny nie było badane u pacjentów z łagodnym (eGFR od 60 do < 90 ml/min) lub umiarkowanym (eGFR od 30 do < 60 ml/min) uszkodzeniem funkcji nerek. Jednak biorąc pod uwagę wyniki uzyskane u pacjentów z ciężkim uszkodzeniem funkcji nerek, nie przewiduje się klinicznie istotnego zwiększenia ekspozycji na rytlecytybinę u tych pacjentów. Do obliczenia eGFR i klasyfikacji funkcji nerek u uczestników zastosowano wzór MDRD (Modification of Diet in Renal Disease).

Z uwagi na powyższe, u pacjentów z uszkodzeniem funkcji nerek łagodnym, umiarkowanym lub ciężkim nie jest wymagana korekta dawki leku. Stosowanie rytlecytybiny u pacjentów z niewydolnością nerek w stadium końcowym lub u pacjentów po przeszczepieniu nerek nie było badane (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

Uszkodzenie funkcji wątroby

U pacjentów z umiarkowanym uszkodzeniem funkcji wątroby (klasa B wg skali Childa-Pugha) zaobserwowano wzrost wartości AUC24 rytlecytybiny o 18,5 % w porównaniu z uczestnikami z normalną funkcją wątroby. Stosowanie rytlecytybiny u pacjentów z łagodnym uszkodzeniem funkcji wątroby (klasa A wg skali Childa-Pugha) nie było badane. Jednak biorąc pod uwagę wyniki uzyskane u pacjentów z umiarkowanym uszkodzeniem funkcji wątroby, nie przewiduje się klinicznie istotnego zwiększenia ekspozycji na rytlecytybinę u tych pacjentów. U pacjentów z uszkodzeniem funkcji wątroby łagodnym lub umiarkowanym nie jest wymagana korekta dawki (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”). Stosowanie rytlecytybiny u pacjentów z ciężkim uszkodzeniem funkcji wątroby (klasa C wg skali Childa-Pugha) nie było badane (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Dane kliniczne.

Wskazania.

Litfulo jest wskazane w leczeniu ciężkiej postaci plamicy u dorosłych i dzieci w wieku od 12 lat (patrz punkt „Farmakodynamika”).

Przeciwwskazania.

Nadwrażliwość na substancję czynną lub którykolwiek ze składników pomocniczych wymienionych w punkcie „Skład”.

Aktywne ciężkie infekcje, w tym gruźlica (patrz punkt „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania”).

Ciężkie zaburzenia funkcji wątroby (patrz punkt „Sposób stosowania i dawki”).

Ciąża i karmienie piersią (patrz punkt „Stosowanie w okresie ciąży lub laktacji”).

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Potencjalna zdolność innych leków do wpływu na farmakokinetykę rytlecytybinu

Wielokrotne jednoczesne stosowanie itrakonazolu, silnego inhibitora CYP3A, w dawce 200 mg zwiększało pole pod krzywą (AUC)inf rytlecytybinu o około 15%. Zwiększenie to nie jest uważane za klinicznie istotne, dlatego nie jest wymagana korekta dawki rytlecytybinu przy jednoczesnym stosowaniu z inhibitorami CYP3A.

Wielokrotne jednoczesne stosowanie ryfampicyny, silnego induktora enzymów CYP, w dawce 600 mg zmniejszało wartość AUCinf rytlecytybinu o około 44%. Zmniejszenie to nie jest uważane za klinicznie istotne, dlatego nie jest wymagana korekta dawki rytlecytybinu w przypadku jednoczesnego stosowania z induktorami enzymów CYP.

Potencjalna zdolność rytlecytybinu do wpływu na farmakokinetykę innych leków

Wielokrotne stosowanie rytlecytybinu w dawce 200 mg raz dziennie zwiększało wartości AUCinf oraz Cmax midazolamu, substratu CYP3A4, odpowiednio o około 2,7 i 1,8 raza. Rytlecytybin jest umiarkowanym inhibitorem CYP3A. Należy zachować ostrożność przy jednoczesnym stosowaniu rytlecytybinu z substratami CYP3A (np. chinidyną, cyklosporyną, dihydroergotaminem, ergotaminą, pimozydem), ponieważ umiarkowane zmiany stężenia mogą prowadzić do poważnych działań niepożądanych. Należy rozważyć zalecenia dotyczące korekty dawki dla substratów CYP3A (np. kolchicyny, ewerolimusu, takrolimusu, sirolimusu).

Wielokrotne stosowanie rytlecytybinu w dawce 200 mg raz dziennie zwiększało wartości AUCinf oraz Cmax kofeiny, substratu CYP1A2, odpowiednio o około 2,7 i 1,1 raza. Rytlecytybin jest umiarkowanym inhibitorem CYP1A2. Należy zachować ostrożność przy jednoczesnym stosowaniu rytlecytybinu z innymi substratami CYP1A2 (np. tyzanolidynem), ponieważ umiarkowane zmiany stężenia mogą prowadzić do poważnych działań niepożądanych. Należy rozważyć zalecenia dotyczące korekty dawki dla substratów CYP1A2 (np. teofiliny, pirfenidonu).

Jednorazowe jednoczesne stosowanie rytlecytybinu w dawce 400 mg zwiększało wartość AUCinf sumatryptanu (substratu organicznego białka transportującego kationy [Organic Cation Transporter, OCT]1) o około 1,3–1,5 raza w porównaniu z dawką sumatryptanu stosowaną oddzielnie. Zwiększenie ekspozycji na sumatryptan nie jest uważane za klinicznie istotne. Należy zachować ostrożność przy jednoczesnym stosowaniu rytlecytybinu z substratami OCT1, ponieważ niewielkie zmiany stężenia mogą prowadzić do poważnych działań niepożądanych. Rytlecytybin nie powodował klinicznie istotnych zmian poziomu ekspozycji doustnych środków antykoncepcyjnych (np. etynylöstradiolu lub lewonorgestrelu), substratów CYP2B6 (np. efawirenzu), substratów CYP2C (np. tolbutamidu) ani substratów organicznego białka transportującego aniony (Organic Anion Transporter, OAT) P1B1, białka oporności nowotworu piersi (Breast Cancer Resistant Protein, BCRP) oraz OAT3 (np. rosuvastatynu).

Pacjenci w wieku pediatrycznym

Badania interakcji lekowych przeprowadzono wyłącznie u dorosłych pacjentów.

Szczególne środki ostrożności.

Poważne infekcje

Zgłaszano przypadki poważnych infekcji u pacjentów otrzymujących rytlecytybin. Najczęstsze poważne infekcje to zapalenie wyrostka robaczkowego, infekcja COVID-19 (w tym zapalenie płuc) oraz sepsa. Nie należy rozpoczynać leczenia rytlecytybinem u pacjentów z aktywną poważną infekcją (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Należy starannie rozważyć stosunek ryzyka do korzyści u pacjentów:

• z przewlekłą lub nawracającą infekcją;
• którzy mieli kontakt z osobą zakażoną gruźlicą;
• z wywiadem poważnych lub oportunistycznych infekcji;
• którzy mieszkali lub podróżowali do regionów endemicznych pod względem gruźlicy lub endemicznych pod względem grzybic;
• z chorobami współistniejącymi, które mogą zwiększać podatność na infekcje.

Podczas i po terapii rytlecytybinem należy starannie monitorować pacjentów w celu wczesnego wykrycia objawów i oznak infekcji. W przypadku rozwoju poważnej lub oportunistycznej infekcji należy tymczasowo wstrzymać leczenie tym lekiem. Pacjentowi, u którego podczas terapii rytlecytybinem rozwinie się nowa infekcja, należy natychmiast przeprowadzić kompletną diagnostykę przewidzianą dla osób z osłabionym układem odpornościowym, rozpocząć odpowiednią terapię przeciwbakteryjną i starannie monitorować stan pacjenta. W przypadku przerwania leczenia, leczenie rytlecytybinem można wznowić po osiągnięciu kontroli nad infekcją.

Ponieważ u osób starszych i u chorych na cukrzycę ogólnie częściej występują infekcje, należy z ostrożnością stosować ten lek u pacjentów starszych i chorych na cukrzycę, zwracając szczególną uwagę na możliwość wystąpienia infekcji.

Gruźlica

Pacjenci powinni przejść badanie przesiewowe na gruźlicę przed rozpoczęciem leczenia rytlecytybinem. Rytlecytybinu nie należy stosować pacjentom z aktywną gruźlicą (patrz sekcja „Przeciwwskazania”). Leczenie przeciwwąglikowe u pacjentów z nowo wykrytą lub wcześniej nieleczoną gruźlicą utajoną należy rozpocząć przed rozpoczęciem leczenia rytlecytybinem. Pomimo negatywnego wyniku testu na utajoną gruźlicę, należy rozważyć leczenie przeciwwąglikowe przed rozpoczęciem leczenia rytlecytybinem u osób z wysokim ryzykiem, a także rozważyć możliwość przeprowadzenia badania przesiewowego u pacjentów z wysokim ryzykiem zachorowania na gruźlicę podczas leczenia rytlecytybinem.

Reaktywacja infekcji wirusowych

Zgłaszano przypadki reaktywacji infekcji wirusowych, w tym reaktywacji wirusa opryszczki (np. ospy pospolitej) (patrz sekcja „Efekty niepożądane”). Jeśli u pacjenta rozwinie się ostra ostra, należy rozważyć możliwość tymczasowego wstrzymania terapii do ustąpienia tego epizodu.

Przed rozpoczęciem i podczas leczenia rytlecytybinem należy przeprowadzać badanie przesiewowe na wirusowe zapalenie wątroby zgodnie z zaleceniami klinicznymi. Pacjenci z objawami infekcji wirusem zapalenia wątroby typu B lub C byli wykluczeni z badań rytlecytybinu. Podczas leczenia rytlecytybinem zaleca się monitorowanie pod kątem reaktywacji wirusowych zapaleń wątroby zgodnie z zaleceniami klinicznymi. W przypadku stwierdzenia dowodów reaktywacji należy skonsultować się z hepatologiem.

Nowotwory złośliwe (w tym nieczerniakowy rak skóry)

U pacjentów otrzymujących rytlecytybin obserwowano przypadki rozwoju nowotworów złośliwych, w tym nieczerniakowego raka skóry (NMRŚ).

Nie wiadomo, czy selektywne hamowanie JAK3 może być związane z efektami niepożądanymi hamowania kinaz Janusa (JAK) z udziałem głównie JAK1 i JAK2. W dużym randomizowanym, aktywnie kontrolowanym badaniu tofacytynibu (innego inhibitora kinaz Janusa) u pacjentów z reumatoidalnym zapaleniem stawów (RZS) w wieku co najmniej 50 lat i z co najmniej jednym dodatkowym czynnikiem ryzyka chorób układu sercowo-naczyniowego obserwowano wyższą częstość występowania nowotworów złośliwych, w tym raka płuc, chłoniaka i NMRŚ, przy stosowaniu tofacytynibu w porównaniu z inhibitorami czynnika martwicy nowotworu (TNF).

Dane kliniczne są niewystarczające do oceny potencjalnego związku przyczynowo-skutkowego między stosowaniem rytlecytybinu a rozwojem nowotworów złośliwych. Trwają długoterminowe oceny bezpieczeństwa leku. Należy starannie rozważyć ryzyko i korzyści związane z leczeniem rytlecytybinem przed rozpoczęciem lub kontynuacją terapii u pacjentów z rozpoznanymi nowotworami złośliwymi, z wyjątkiem pomyślnie wyleczonego NMRŚ lub raka szyjki macicy.

Pacjentom z podwyższonym ryzykiem rozwoju raka skóry zaleca się regularne badania skóry.

Poważne niekorzystne zdarzenia sercowo-naczyniowe, zakrzepica żył głębokich (ZŻG) i zatorowość płucna (ZP)

Zgłaszano przypadki zatorowości żylnej i tętniczej, w tym poważne niekorzystne zdarzenia sercowo-naczyniowe, u pacjentów otrzymujących rytlecytybin.

Nie wiadomo, czy selektywne hamowanie JAK3 może być związane z efektami niepożądanymi hamowania kinaz Janusa z udziałem głównie JAK1 i JAK2. W dużym randomizowanym, aktywnie kontrolowanym badaniu tofacytynibu (innego inhibitora kinaz Janusa) u pacjentów z RZS w wieku co najmniej 50 lat i z co najmniej jednym dodatkowym czynnikiem ryzyka chorób układu sercowo-naczyniowego obserwowano wyższą częstość występowania poważnych niekorzystnych zdarzeń sercowo-naczyniowych, definiowanych jako zgon sercowo-naczyniowy, nieśmiertelny zawał mięśnia sercowego i nieśmiertelny udar mózgu, oraz zależną od dawki wyższą częstość występowania zatorowości żyłnej, w tym ZŻG i ZP, przy stosowaniu tofacytynibu w porównaniu z inhibitorami TNF.

Trwają długoterminowe oceny bezpieczeństwa stosowania rytlecytybinu. Rytlecytybin należy stosować z ostrożnością u pacjentów z rozpoznanymi czynnikami ryzyka zatorowości. Pacjentom z podejrzeniem zdarzenia zatorowego zaleca się przerwanie stosowania rytlecytybinu i natychmiastowe ponowne przebadanie. Należy starannie rozważyć stosunek ryzyka do korzyści przed rozpoczęciem leczenia rytlecytybinem u pacjentów.

Objawy neurologiczne

Zależna od rytlecytybinu dystrofia osiowa była obserwowana w badaniach toksyczności chronicznej u psów rasy beagle. Leczenie rytlecytybinem należy przerwać w przypadku wystąpienia niejasnych objawów neurologicznych.

Odchylenia od normy wyników ogólnego badania krwi

Leczenie rytlecytybinem wiązało się ze zmniejszeniem liczby limfocytów i płytek krwi (patrz sekcja „Efekty niepożądane”). Przed rozpoczęciem leczenia rytlecytybinem należy wykonać oznaczenie bezwzględnej liczby limfocytów (BLL) i liczby płytek krwi. Nie należy rozpoczynać leczenia rytlecytybinem u pacjentów z BLL < 0,5 × 10³/mm³ lub liczbą płytek krwi < 100 × 10³/mm³. W przypadku odchyleń od normy wyników BLL i liczby płytek krwi po rozpoczęciu leczenia rytlecytybinem zaleca się przerwanie lub zakończenie leczenia (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”). Zaleca się wykonywanie oznaczenia BLL i liczby płytek krwi po 4 tygodniach od rozpoczęcia terapii rytlecytybinem, a następnie zgodnie z powszechnie przyjętą praktyką postępowania z pacjentem.

Szczepienia

Brak danych dotyczących odpowiedzi na szczepienia u pacjentów otrzymujących rytlecytybin. Podczas leczenia rytlecytybinem lub bezpośrednio przed jego rozpoczęciem należy unikać stosowania żywych osłabionych szczepionek. Przed rozpoczęciem leczenia rytlecytybinem pacjentom zaleca się wykonanie wszystkich zaplanowanych szczepień, w tym szczepień profilaktycznych przeciwko opryszczce zwojowej zgodnie z obowiązującymi zaleceniami szczepień.

Pacjenci starsi

Dane dotyczące stosowania leku u pacjentów w wieku powyżej 65 lat są obecnie ograniczone. Wiek okazał się czynnikiem ryzyka obniżenia BLL u pacjentów w wieku powyżej 65 lat.

Składniki pomocnicze o znanym działaniu

Laktoza

Każda kapsułka twarda zawiera 21,27 mg laktozy monohydrycznej.

Nie należy stosować tego leku pacjentom z rzadkimi dziedzicznymi schorzeniami, takimi jak nietolerancja galaktozy, całkowite niedobory laktazy lub zespół złego wchłaniania glukozy i galaktozy.

*** Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią. ***

Kobiety w wieku rozrodczym

Rytlecytybin nie jest zalecany kobietom w wieku rozrodczym, które nie stosują antykoncepcji. Kobietom w wieku rozrodczym zaleca się stosowanie skutecznych metod antykoncepcji podczas leczenia oraz przez 1 miesiąc po przyjęciu ostatniej dawki Litfulo.

Ciąża

Dane dotyczące stosowania rytlecytybinu u kobiet w ciąży są obecnie ograniczone lub nieistniejące. W badaniach na zwierzętach stwierdzono toksyczność rozrodczą. Rytlecytybin wykazał działanie teratogenne u szczurów i królików podczas stosowania w wysokich dawkach. Litfulo jest przeciwwskazany w czasie ciąży (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Karmienie piersią

Dostępne dane farmakodynamiczne/toksykologiczne u zwierząt wykazują wydzielanie rytlecytybinu z mlekiem. Nie można wykluczyć ryzyka dla noworodków/niemowląt. Litfulo jest przeciwwskazany w czasie karmienia piersią (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Funkcja rozrodcza

Wpływ rytlecytybinu na funkcję rozrodczą człowieka nie był oceniany. Nie stwierdzono wpływu na płodność szczurów przy klinicznie istotnych poziomach ekspozycji.

*** Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn. ***

Litfulo nie wpływa lub prawie nie wpływa na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwanie innych maszyn.

Sposób stosowania i dawki.

Rozpoczynanie i prowadzenie leczenia należy przeprowadzać pod kontrolą lekarza z doświadczeniem w diagnozowaniu i leczeniu plackowatego łysienia.

Dawki

Zalecana dawka wynosi 50 mg jeden raz na dobę.

Korzyści z leczenia i związane z nim ryzyko należy okresowo ponownie oceniać w sposób indywidualny.

Należy rozważyć możliwość przerwania leczenia u pacjentów, u których po 36 tygodniach stosowania leku nie stwierdzono dowodów korzyści terapeutycznej.

Monitorowanie wyników badań laboratoryjnych

Tabela 2

Rekomendacje dotyczące przeprowadzania badań laboratoryjnych i monitorowania

Skróty: ACL – bezwzględna liczba limfocytów.

Rozpoczęcie leczenia

Nie należy rozpoczynać leczenia rytlecytybiną u pacjentów z bezwzględną liczbą limfocytów (ACL) poniżej 0,5 × 10³/mm³ lub liczbą płytek krwi poniżej 100 × 10³/mm³ (patrz punkt „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania”).

Przerwanie lub przerwanie leczenia

Jeśli u pacjenta rozwinie się ciężka lub oportunista infekcja, należy przerwać stosowanie rytlecytybiny do czasu uzyskania kontroli nad infekcją (patrz punkt „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania”).

W przypadku odchyleń wyników badań krwi może być konieczne przerwanie lub zakończenie leczenia zgodnie z zaleceniami przedstawionymi w tabeli 2.

Jeśli konieczne będzie przerwanie terapii, ryzyko znaczącej utraty włosów na głowie po tymczasowym przerwaniu leczenia krótszym niż 6 tygodni jest niskie.

Pominięte dawki

Jeśli dawka została pominięta, pacjentom należy zalecić jak najszybsze przyjęcie tej dawki, z wyjątkiem sytuacji, gdy do następnego zaplanowanego przyjęcia dawki pozostaje mniej niż 8 godzin. W takim przypadku pacjent nie powinien przyjmować pominiętej dawki. Następnie należy powrócić do normalnego zaplanowanego harmonogramu przyjmowania leku.

Grupy pacjentów specjalnych

Zaburzenia funkcji nerek

U pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek o lekkim, umiarkowanym lub ciężkim nasileniu nie jest wymagana korekta dawki (patrz punkt „Farmakokinetyka”).

Nie badano stosowania rytlecytybiny u pacjentów z nerek w stadium końcowym ani u pacjentów po przeszczepieniu nerki, dlatego leczenie tym lekiem nie jest zalecane dla tych grup pacjentów.

Zaburzenia funkcji wątroby

U pacjentów z zaburzeniami funkcji wątroby o lekkim (klasa A wg skali Childa-Pugha) lub umiarkowanym nasileniu (klasa B wg skali Childa-Pugha) nie jest wymagana korekta dawki (patrz punkt „Farmakokinetyka”). Rytlecytybina jest przeciwwskazana u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami funkcji wątroby (klasa C wg skali Childa-Pugha) (patrz punkt „Przeciwwskazania”).

Pacjenci w wieku podeszłym

U pacjentów w wieku 65 lat i starszych nie jest wymagana korekta dawki. Dane dotyczące stosowania leku u pacjentów w wieku 65 lat i starszych są obecnie ograniczone.

Sposób podania

Do stosowania doustnego.

Litfulo należy stosować raz dziennie niezależnie od posiłku.

Kapsułki należy połykać całkowicie, nie wolno ich miażdżyć, otwierać ani żuć, ponieważ taki sposób podania kapsułek nie był badany w badaniach klinicznych.

Dzieci

U dzieci w wieku od 12 do 18 lat nie jest wymagana korekta dawki.

Bezpieczeństwo i skuteczność stosowania leku Litfulo u dzieci poniżej 12. roku życia nie zostały jeszcze ustalone. Brak danych.

Przedawkowanie.

W badaniach kontrolowanych placebo rytlecytybinę stosowano doustnie: pojedyncze dawki do 800 mg oraz wielokrotne dawki do 400 mg dziennie przez 14 dni. Nie zaobserwowano żadnych specyficznych efektów toksycznych. W przypadku przedawkowania zaleca się obserwację pacjenta pod kątem wystąpienia objawów i objawów niepożądanych (patrz punkt „Efekty niepożądane”). Nie istnieje specyficzny antydotum na rytlecytybinę w przypadku przedawkowania. Wskazane jest leczenie objawowe i wspierające.

Dane farmakokinetyczne uzyskane po pojedynczym doustnym podaniu dawki 800 mg u zdrowych dorosłych ochotników wskazują, że ponad 90 % podanej dawki prawdopodobnie zostanie wydalone w ciągu 48 godzin.

Efekty uboczne.

Podsumowanie profilu bezpieczeństwa

Najczęściej zgłaszane efekty uboczne to: biegunka (9,2 %), trądzik (6,2 %), infekcje dróg oddechowych górnych (6,2 %), pokrzywka (4,6 %), wysypka (3,8 %), zapalenie mieszków włosowych (3,1 %) oraz zawroty głowy (2,3 %).

Ogółem 1630 pacjentów otrzymywało rytlecytybinę, co stanowi 2303 pacjento-lata ekspozycji. Dane pochodzące z trzech badań kontrolowanych placebo (130 uczestników przyjmujących 50 mg na dobę i 213 uczestników przyjmujących placebo) zostały połączone w celu oceny bezpieczeństwa stosowania rytlecytybiny w porównaniu z placebo w okresie do 24 tygodni od rozpoczęcia leczenia.

Poniżej przedstawiono wykaz wszystkich efektów ubocznych obserwowanych w badaniach kontrolowanych placebo w trichotilomanii ogniskowej. Efekty te sklasyfikowano według klas systemowo-organowych i częstości występowania, z wykorzystaniem następującej klasyfikacji: bardzo często (≥ 1/10); często (od ≥ 1/100 do < 1/10); rzadko (od ≥ 1/1000 do < 1/100); bardzo rzadko (od ≥ 1/10 000 do < 1/1000); niezwykle rzadko (< 1/10 000). W każdej grupie według częstości efekty uboczne wymieniono w kolejności zmniejszania się nasilenia.

Zakażenia i pasożyty: często: opryszczka pospolita, zapalenie mieszków włosowych, infekcje dróg oddechowych górnych.

Zaburzenia ze strony układu nerwowego: często: zawroty głowy.

Zaburzenia ze strony przewodu pokarmowego: często: biegunka.

Zaburzenia ze strony skóry i tkanki podskórnej: często: trądzik, pokrzywka, wysypka.

Wyniki badań laboratoryjnych i badań: często: podwyższenie poziomu kinazy kreatynowej we krwi; rzadko: zmniejszenie liczby płytek krwi, zmniejszenie liczby limfocytów, podwyższenie poziomu alaninotransaminazy > 3 × GGN, podwyższenie poziomu asparginotransaminazy > 3 × GGN.

a W szczególności zmiany wykryte podczas monitorowania laboratoryjnego. GGN – górna granica normy.

Opis poszczególnych efektów ubocznych

Zakażenia

W badaniach kontrolowanych placebo w okresie do 24 tygodni zakażenia ogółem odnotowano u 31 % pacjentów (80,35 na 100 pacjento-lat), którzy otrzymywali placebo, oraz u 33 % pacjentów (74,53 na 100 pacjento-lat), którzy otrzymywali rytlecytybinę w dawce 50 mg. W badaniu AA-I w okresie do 48 tygodni zakażenia ogółem odnotowano u 51 % pacjentów (89,32 na 100 pacjento-lat), którzy otrzymywali rytlecytybinę w dawce 50 mg lub wyższej.

Wśród wszystkich pacjentów, którzy otrzymywali rytlecytybinę w ramach kompleksowej analizy bezpieczeństwa, w tym w badaniu długoterminowym i badaniu witrażu, zakażenia ogółem odnotowano u 45,4 % pacjentów (50,02 na 100 pacjento-lat), którzy otrzymywali rytlecytybinę w dawce 50 mg lub wyższej. Większość zakażeń miała lekkie lub umiarkowane nasilenie.

W badaniach kontrolowanych placebo odsetek pacjentów, u których zgłoszono związaną z infekcją reakcję niepożądaną w postaci opryszczki pospolitej, wyniósł 1,5 % w grupie stosującej rytlecytybinę w dawce 50 mg w porównaniu z 0 w grupie placebo. Wszystkie przypadki opryszczki pospolitej były niepoważne; u jednego pacjenta, który otrzymywał rytlecytybinę w dawce 200/50 mg (200 mg raz dziennie przez 4 tygodnie, a następnie 50 mg raz dziennie), zarejestrowano infekcję wywołaną wirusem ospy wietrznej, spełniającą kryteria infekcji oportunisticznej (wielodermatomalna opryszczka pospolita). W badaniu AA-I w okresie do 48 tygodni o opryszczkę pospolitą zgłoszono u 2,3 % pacjentów (2,61 na 100 pacjento-lat), którzy otrzymywali rytlecytybinę w dawce 50 mg lub wyższej. Wśród wszystkich pacjentów, którzy otrzymywali rytlecytybinę w ramach kompleksowej analizy bezpieczeństwa, w tym w badaniu długoterminowym i badaniu witrażu, częstość występowania opryszczki pospolitej wyniosła 1,10 na 100 pacjento-lat u pacjentów, którzy otrzymywali rytlecytybinę w dawce 50 mg lub wyższej.

W badaniach kontrolowanych placebo w okresie do 24 tygodni nie zgłoszono poważnych zakażeń u pacjentów, którzy otrzymywali placebo lub rytlecytybinę w dawce 50 mg. Częstość występowania poważnych zakażeń u pacjentów, którzy otrzymywali rytlecytybinę w dawce 200/50 mg, wyniosła 0,9 % (2,66 na 100 pacjento-lat). W badaniu AA-I w okresie do 48 tygodni o poważnych zakażeniach zgłoszono u 0,8 % pacjentów (0,86 na 100 pacjento-lat), którzy otrzymywali rytlecytybinę w dawce 50 mg lub wyższej. Wśród wszystkich pacjentów, którzy otrzymywali rytlecytybinę w ramach kompleksowej analizy bezpieczeństwa, w tym w badaniu długoterminowym i badaniu witrażu, częstość występowania poważnych zakażeń przy stosowaniu rytlecytybiny w dawce 50 mg lub wyższej wyniosła 0,8 % (0,59 na 100 pacjento-lat).

Infekcje oportunistyczne

O infekcjach oportunistycznych w postaci wielodermatomalnej opryszczki pospolitej zgłoszono u 1 pacjenta (0,50 na 100 pacjento-lat), który otrzymywał rytlecytybinę w dawce 200/50 mg w badaniach kontrolowanych placebo, u żadnego z pacjentów w badaniu AA-I w okresie do 48 tygodni oraz u 2 pacjentów (0,09 na 100 pacjento-lat), którzy otrzymywali rytlecytybinę w dawce 50 mg lub wyższej, w ramach kompleksowej analizy bezpieczeństwa, w tym w badaniu długoterminowym i badaniu witrażu. Przypadki oportunistycznej opryszczki pospolitej miały lekkie lub umiarkowane nasilenie.

Zmniejszenie liczby limfocytów

W badaniach kontrolowanych placebo w okresie do 24 tygodni oraz w badaniu AA-I w okresie do 48 tygodni leczenie rytlecytybiną wiązało się ze zmniejszeniem liczby limfocytów. Maksymalny wpływ na limfocyty obserwowano w ciągu 4 tygodni, po czym liczba limfocytów pozostawała stabilna na niższym poziomie przy kontynuowaniu terapii. Wśród wszystkich pacjentów, którzy otrzymywali rytlecytybinę w ramach kompleksowej analizy bezpieczeństwa, w tym w badaniu długoterminowym i badaniu witrażu, potwierdzono, że zmniejszenie ALC < 0,5 × 10³/mm³ zostało zarejestrowane u 2 uczestników (< 0,1 %), którzy otrzymywali rytlecytybinę w dawce 50 mg.

Zmniejszenie liczby płytek krwi

W badaniach kontrolowanych placebo w okresie do 24 tygodni oraz w badaniu AA-I w okresie do 48 tygodni leczenie rytlecytybiną wiązało się ze zmniejszeniem liczby płytek krwi. Maksymalny wpływ na płytki krwi obserwowano w ciągu 4 tygodni, po czym liczba płytek krwi pozostawała stabilna na niższym poziomie przy kontynuowaniu terapii. Wśród wszystkich pacjentów, którzy otrzymywali rytlecytybinę w ramach kompleksowej analizy bezpieczeństwa, w tym w badaniu długoterminowym i badaniu witrażu, 1 pacjent (< 0,1 %), który otrzymywał rytlecytybinę w dawce 50 mg lub wyższej, miał potwierdzoną liczbę płytek krwi < 100 × 10³/mm³.

Podwyższenie poziomu kinazy kreatynowej (CK)

W badaniach kontrolowanych placebo w okresie do 24 tygodni o przypadki podwyższenia poziomu CK we krwi zgłoszono u 2 pacjentów (1,5 %), którzy otrzymywali rytlecytybinę w dawce 50 mg. W badaniu AA-I w okresie do 48 tygodni o przypadki podwyższenia poziomu CK we krwi zgłoszono u 3,8 % pacjentów, którzy otrzymywali rytlecytybinę w dawce 50 mg lub wyższej. Podwyższenie poziomu CK ponad 5-krotnie w stosunku do górnej granicy normy (GGN) odnotowano u 2 (0,9 %) pacjentów, którzy otrzymywali placebo, oraz u 5 (3,9 %) pacjentów, którzy otrzymywali rytlecytybinę w dawce 50 mg. W badaniu AA-I w okresie do 48 tygodni o podwyższenie poziomu CK ponad 5-krotnie w stosunku do GGN zgłoszono u 6,6 % pacjentów, którzy otrzymywali rytlecytybinę w dawce 50 mg lub wyższej. Większość przypadków podwyższenia tego parametru była tymczasowa i żaden z nich nie doprowadził do przerwania terapii.

Podwyższenie poziomów transaminaz

W badaniach kontrolowanych placebo w okresie do 24 tygodni o przypadki podwyższenia poziomów alaninotransaminazy i asparginotransaminazy (> 3 × GGN) zgłoszono odpowiednio u 3 pacjentów (0,9 %) i 2 pacjentów (0,6 %), którzy otrzymywali rytlecytybinę w dawce 50 mg lub wyższej. Większość przypadków podwyższenia tych parametrów była tymczasowa i żaden z nich nie doprowadził do przerwania terapii.

Pacjenci w wieku dziecięcym

Ogółem 181 dzieci (w wieku od 12 do 18 lat) włączono do badań dotyczących stosowania rytlecytybiny w leczeniu trichotilomanii ogniskowej.

Profil bezpieczeństwa obserwowany u dzieci był podobny do profilu bezpieczeństwa w populacji dorosłych pacjentów.

Zgłaszanie podejrzewanych efektów ubocznych

Zgłaszanie podejrzewanych efektów ubocznych po rejestracji leku ma istotne znaczenie. Pozwala to na monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka w przypadku stosowania tego leku. Personel medyczny i farmaceutyczny, jak również pacjenci lub ich prawni przedstawiciele, powinni zgłaszać wszystkie przypadki podejrzewanych efektów ubocznych oraz braku skuteczności leku poprzez zautomatyzowany system informacyjny nadzoru farmakologicznego pod adresem: https://aisf.dec.gov.ua.

W celu informowania o ryzykach związanych ze stosowaniem rytlecytybiny oraz udzielania zaleceń dotyczących zmniejszenia tych ryzyk poprzez odpowiednie monitorowanie i zarządzanie, dla lekarza i pacjenta opracowano odpowiednie materiały szkoleniowe.

Pod adresem https://www.pfizer.ua/2225 znajduje się informacyjna Karta dla pacjenta, którą zaleca się wypełnić i pokazać lekarzowi.

Okres ważności. 30 miesięcy.

Warunki przechowywania.

Nie wymaga specjalnych warunków temperaturowych przechowywania. Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w celu ochrony przed światłem. Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie.

Po 10 kapsułek twardych w blisterze, po 3 blistery w pudełku kartonowym.

Kategoria wydawania. Na receptę.

Producent.

Pfizer Manufacturing Deutschland GmbH.

Lokalizacja producenta oraz adres miejsca prowadzenia działalności.

Muswaldal 1, 79108 Freiburg im Breisgau, Niemcy.