Linkomycyna-Zdorovia

INSTRUKCJA dot. stosowania leku LINKOMYCZYNA-ZDOROVIA (LINCOMYCIN-ZDOROVYE)

Skład:

substancja czynna: lincomycin;

1 ml roztworu zawiera lincomycini hydrochloridu w przeliczeniu na lincomycin 300 mg;

substancje pomocnicze: edetat disodowy, sodu hydroxidum, woda do wstrzykiwań.

Postać farmaceutyczna. Roztwór do wstrzykiwań.

Główne właściwości fizyko-chemiczne: przezroczyście czysty roztwór bezbarwny lub lekko żółtawy o lekkim charakterystycznym zapachu.

Grupa farmakoterapeutyczna. Leki przeciwbakteryjne do stosowania systemowego. Lankozamidy. Kod ATC J01F F02.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

W zależności od wrażliwości mikroorganizmów i stężenia antybiotyku linkomycyna może wykazywać działanie bakteriostatyczne lub bakteriobójcze. Zakres aktywności in vitro obejmuje szereg patogenów:

1. Mikroorganizmy wrażliwe (minimalne stężenie hamujące (MIC) ≤ 2 μg/ml):
   • beztlenowe bakterie Gram-dodatnie nietworzące przetrwalników, w tym Propionibacterium spp., Eubacterium spp., a także Actinomyces spp.;
   • beztlenowe i mikroaerofilne bakterie Gram-dodatnie, w tym Peptococcus spp., Peptostreptococcus spp. oraz mikroaerofilne streptokoki;
   • tlenowe mikroorganizmy Gram-dodatnie, w tym stafylokok, streptokok (z wyjątkiem S. faecalis) i pneumokok.
2. Mikroorganizmy o umiarkowanej wrażliwości (MIC wynosi 2–4 μg/ml):
   • beztlenowe bakterie Gram-ujemne nietworzące przetrwalników, w tym Bacteroides spp., Fusobacterium spp.;
   • beztlenowe bakterie Gram-dodatnie tworzące przetrwalniki, w tym Clostridium spp.
3. Mikroorganizmy oporne lub o niskiej wrażliwości (MIC ≥ 8 μg/ml), w tym Streptococcus faecalis, Neisseria, większość szczepów Haemophilus influenzae, Pseudomonas oraz inne mikroorganizmy Gram-ujemne.

Chociaż bakterie rodzaju Shigella są in vitro oporne na linkomycynę (MIC wynosi około 200–400 μg/ml), linkomycyna jest skuteczna w leczeniu tej choroby, ponieważ w jelicie osiąga się bardzo wysokie stężenie linkomycyny (około 3000–7000 μg/g kału).

Obserwowano krzyżową oporność typu dysocjacyjnego in vitro między linkomycyną a klin damicyną z jednej strony, a makrolidami (erytromycyna, oleandomycyna i spiramycyna) z drugiej. Istnieje całkowita krzyżowa oporność między linkomycyną a klin damycyną. Najczęściej oporność u stafylokoków i streptokoków powstaje w wyniku metylacji specyficznych nukleozydów w RNA podjednostki rybosomu 23S, co może prowadzić do krzyżowej oporności na makrolidy i streptograminy B (fenotyp MLSB). Izolaty tych mikroorganizmów oporne na makrolidy należy zbadać pod kątem indukowalnej oporności na linkomycynę/klin damycynę metodą testu D lub inną odpowiednią metodą. W badaniach in vitro i in vivo nie obserwowano szybkiego rozwoju oporności mikroorganizmów na linkomycynę. U stafylokoków oporność in vitro na linkomycynę lub klin damycynę rozwija się powoli i stopniowo.

Farmakokinetyka.

Wchłanianie. Wprowadzenie jednorazowej dawki 600 mg do wewnątrzmięśniowo umożliwia osiągnięcie maksymalnego stężenia w osoczu krwi wynoszącego 11,6 μg/ml po 60 minutach, przy czym stężenie terapeutyczne utrzymuje się przez 17–20 godzin dla większości wrażliwych szczepów Gram-dodatnich. Podczas wlewu dożylnego preparatu w dawce 600 mg trwającego 2 godziny można osiągnąć maksymalne stężenie w osoczu krwi wynoszące 15,9 μg/ml, które pozostaje terapeutyczne dla większości wrażliwych szczepów Gram-dodatnich przez 14 godzin.

Rozkład. Na podstawie dowodów bezpośrednich i pośrednich stwierdzono, że wiązanie z białkami krwi zmniejsza się wraz ze wzrostem stężenia w osoczu krwi (nasycalne wiązanie z białkami osocza krwi).

W krwi płodu, w płynie otrzewnowym i opłucnowym osiągane są stężenia wynoszące 25–50% poziomu we krwi, w mleku matki wskaźnik ten wynosi 50–100%, w tkance kostnej – około 40%, a w otaczających miękkich tkankach – 75%.

Linkomycyna powoli przenika do płynu mózgowo-rdzeniowego (1–18% poziomu we krwi); przy zapaleniu opon mózgowych poziom w płynie mózgowo-rdzeniowym osiąga 40% poziomu we krwi.

Wydalanie. Znaczna część metabolizmu preparatu zachodzi w wątrobie. W warunkach normalnych okres półtrwania z osocza krwi wynosi 5,4 + 1 godzinę. Okres ten może jednak ulec wydłużeniu przy zaburzeniach funkcji wątroby i/lub nerek. W związku z tym należy wziąć pod uwagę konieczność zmniejszenia częstotliwości podawania linkomycyny u pacjentów z zaburzeniami funkcji wątroby i/lub nerek.

Po wewnątrzmięśniowym podaniu dawki 600 mg wydalanie preparatu z moczem wynosi 1,8–24,8% (średnio – 17,3%). Po dożylnej infuzji dawki 600 mg w ciągu 2 godzin wydalanie leku z moczem wynosi 4,9–30,3% (średnio – 13,8%). Pozostała część leku wydzielana jest w postaci bakteriologicznie nieaktywnych metabolitów. Hemodializa i dializa otrzewnowa nie wpływają na wydalanie linkomycyny z krwi.

Dane kliniczne.

Wskazania.

Leczenie ciężkich infekcji wywołanych szczepami wrażliwymi na linkomycynę Streptococcus, Pneumococcus oraz Staphylococcus. Preparat ten należy stosować u pacjentów z alergią na penicylinę lub u innych pacjentów, u których według lekarza nie wskazane jest stosowanie penicyliny.

Przeciwwskazania.

Preparat jest przeciwwskazany u chorych, u których wcześniej występowała nadwrażliwość na linkomycynę, klinidamycynę lub którykolwiek inny składnik preparatu.

Interakcje z innymi lekami oraz inne rodzaje interakcji.

Linkomycyna ma właściwości blokujące przewodnictwo nerwowo-mięśniowe, co może nasilać działanie innych leków blokujących przewodnictwo nerwowo-mięśniowe; linkomycynę należy stosować ostrożnie u pacjentów przyjmujących takie leki.

In vitro stwierdzono antagonizm między linkomycyną a erytromycyną. Dlatego oba te leki nie powinno się stosować jednocześnie.

Szczególne środki ostrożności stosowania.

Z uwagi na ryzyko rozwoju kolitu pseudomembranaceus lekarz, przed podjęciem decyzji o zastosowaniu linkomycyny, powinien przeanalizować charakter infekcji oraz ocenić celowość zastosowania mniej toksycznych leków alternatywnych (np. erytromycyny).

W przypadku wskazań lek ten można stosować jednocześnie z innymi środkami przeciwmikrobiologicznymi.

Stosowanie linkomycyny w leczeniu nieznacznych infekcji bakteryjnych oraz infekcji wirusowych jest niewskazane.

Mimo że linkomycyna przenika do płynu mózgowo-rdzeniowego (PMR), stężenie linkomycyny w PMR może być niewystarczające do leczenia zapaleń opon mózgowych, dlatego nie powinno się stosować preparatu w takich przypadkach.

Analiza dotychczasowego doświadczenia wskazuje, że u podgrupy starszych pacjentów z ciężkimi chorobami podatność na biegunkę jest wyższa. W przypadku stosowania linkomycyny u pacjentów z tej grupy należy dokładnie monitorować zmiany częstości wypróżnień.

Preparat należy stosować ostrożnie u pacjentów z chorobami przewodu pokarmowego w wywiadzie, w szczególności z kolitem.

Linkomycynę należy stosować ostrożnie u pacjentów z wywiadem astmy oskrzelowej lub wyraźnych alergii.

Niektóre infekcje mogą wymagać wykonania cięć i drenażu lub innych wskazanych zabiegów chirurgicznych w połączeniu z terapią antybakteryjną.

Stosowanie linkomycyny może prowadzić do nadmiernego wzrostu organizmów opornych, w szczególności grzybów drożdżopodobnych. W przypadku wystąpienia superinfekcji należy podjąć odpowiednie działania zależne od sytuacji klinicznej. W przypadku, gdy pacjenci z istniejącą infekcją grzybiczą wymagają leczenia linkomycyną, należy jednocześnie prowadzić terapię przeciwgrzybiczą.

U pacjentów z ciężkimi zaburzeniami funkcji nerek okres półwydalenia linkomycyny z osocza może być wydłużony w porównaniu z pacjentami z niezaburzoną funkcją nerek. U pacjentów z zaburzeniami funkcji wątroby okres półwydalenia z osocza może być podwojony w porównaniu z pacjentami z prawidłową funkcją wątroby.

Pacjentom z ciężkimi zaburzeniami funkcji nerek i/lub zaburzeniami funkcji wątroby należy ostrożnie dobrać dawkę preparatu oraz monitorować stężenia linkomycyny w osoczu podczas leczenia wysokimi dawkami (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

Podczas długotrwałego leczenia linkomycyną należy okresowo wykonywać badania funkcji wątroby i nerek oraz analizy krwi.

Stosowanie linkomycyny w przypadku braku potwierdzonej lub podejrzanej z dużym prawdopodobieństwem infekcji bakteryjnej mało prawdopodobnie będzie korzystne dla pacjenta i zwiększa ryzyko pojawienia się bakterii opornych na lek.

Stosowanie antybiotyków często wiąże się z rozwojem biegunki, która zazwyczaj ustępuje po zakończeniu terapii antybiotykami. Czasem u pacjentów po rozpoczęciu terapii antybiotykami mogą występować wodniste lub krwawe wypróżnienia, które mogą towarzyszyć lub nie towarzyszyć skurczom brzucha i podwyższeniu temperatury ciała, a mogą pojawiać się nawet dwa miesiące lub dłużej po przyjęciu ostatniej dawki antybiotyku. W takim przypadku pacjent powinien jak najszybciej skontaktować się z lekarzem.

Zgłaszano poważne reakcje nadwrażliwości, w tym anafilaksję i zespół Stevensa-Johnsona, podczas stosowania linkomycyny. W przypadku wystąpienia reakcji alergicznych na linkomycynę należy przerwać leczenie tym lekiem (patrz sekcja „Efekty niepożądane”).

Biegunka wywołana przez Clostridium difficile (CDAD) była powiązana z przyjmowaniem niemal wszystkich leków przeciwbakteryjnych, w tym linkomycyny, i różniła się stopniem ciężkości od łagodnej formy biegunki po śmiertelny kolit. Terapia lekami przeciwbakteryjnymi zaburza normalną florę jelita grubego, co prowadzi do nadmiernego wzrostu Clostridium difficile.

Clostridium difficile wytwarza toksyny A i B, które przyczyniają się do rozwoju CDAD. Szczepy Clostridium difficile produkujące hiper-toksyny są przyczyną zwiększonej zachorowalności i śmiertelności, ponieważ ta infekcja może być oporna na terapię antybakteryjną i wymagać kolerektomii. U pacjentów z biegunką po przyjęciu antybiotyków należy rozważyć rozpoznanie CDAD. Szczegółowy wywiad jest również konieczny, ponieważ przypadki CDAD odnotowano nawet 2 miesiące po podaniu leków przeciwbakteryjnych.

W przypadku rozpoznania lub podejrzenia CDAD może być konieczne przerwanie aktualnej terapii antybiotykami niekierowaną przeciwko C. difficile. W przypadku wskazań klinicznych należy przeprowadzić odpowiednią korektę równowagi wodno-elektrolitowej, podanie białek, terapię antybiotykową skierowaną przeciwko C. difficile oraz badanie chirurgiczne.

Ten lek zawiera mniej niż 1 mmol (23 mg)/dawkę sodu, czyli jest praktycznie pozbawiony sodu.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Nie przeprowadzono badań teratogennego potencjału linkomycyny na zwierzętach ani odpowiednich badań kontrolowanych u ciężarnych kobiet w celu określenia wpływu linkomycyny na ciążę. Linkomycynę nie należy stosować w czasie ciąży, z wyjątkiem przypadków, gdy leczenie jest absolutnie konieczne.

Zgłaszano obecność linkomycyny w mleku matki w stężeniach od 0,5 do 2,4 μg/ml. Z uwagi na możliwość wystąpienia poważnych niepożądanych reakcji na linkomycynę u niemowląt karmionych piersią, należy podjąć decyzję o zaprzestaniu karmienia piersią lub zaprzestaniu leczenia lekiem, w zależności od ważności stosowania leku dla matki.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn. Nie odnotowano szczególnego wpływu na szybkość reakcji podczas prowadzenia pojazdów lub obsługiwania maszyn, ale zgłaszano pojedyncze przypadki zawrotów głowy.

Sposób stosowania i dawki.

Linkomycyny nie należy podawać dożylnie w postaci nie rozcieńczonego bolusu. Dożylnie preparat można podawać wyłącznie w formie kroplówki trwającej co najmniej 1 godzinę.

W przypadku wystąpienia silnej biegunki w czasie terapii należy przerwać stosowanie tego środka przeciwbakteryjnego.

Dorośli.

A. Podanie domięśniowe.

Zwykła dawka dla dorosłych to:

1. Ciężkie infekcje: 600 mg domięśniowo co 24 godziny.

2. Cięższe formy infekcji: 600 mg domięśniowo co 12 godzin (lub częściej), w zależności od ciężkości infekcji.

B. Podanie dożylne.

Zwykła dawka dla dorosłych to:

1. Ciężkie infekcje: od 600 mg do 1 g co 8–12 godzin.
2. W przypadku cięższych infekcji dawki te mogą być zwiększone.
3. W stanach zagrażających życiu dobową dawkę do podania dożylnie może wynosić do 8 g.

Dzieci od 1 miesiąca życia.

A. Podanie domięśniowe

1. Ciężkie infekcje: 10 mg/kg w postaci jednej iniekcji domięśniowej co 24 godziny.
2. Cięższe formy infekcji: 10 mg/kg co 12 godzin lub częściej.

B. Podanie dożylne

Od 10 do 20 mg/kg/dobę, w zależności od ciężkości infekcji, można podać w kilku dawkach zgodnie z opisanymi zasadami rozcieńczania i szybkością infuzji.

Dawkowanie u pacjentów z zaburzeniami funkcji wątroby lub nerek. U pacjentów z zaburzeniami funkcji wątroby lub nerek wydłuża się okres półwydalenia linkomycyny z osocza, co stanowi podstawę do zmniejszenia częstości podawania linkomycyny u pacjentów z zaburzoną funkcją wątroby lub nerek. Jeżeli terapia linkomycyną jest konieczna u pacjentów z istotnym zaburzeniem funkcji nerek, odpowiednia dawka powinna wynosić od 25% do 30% dawki zaleconej pacjentom z prawidłową funkcją nerek.

Czas trwania leczenia ustala lekarz indywidualnie.

Infekcje wywołane przez beta-hemolityczny Streptococcus. Leczenie powinno trwać co najmniej 10 dni.

Rozcieńczanie i szybkość infuzji.

Dawkę do podania w formie infuzji należy przygotować w następujący sposób:

1 g linkomycyny należy rozpuścić w co najmniej 100 ml odpowiedniego roztworu do rozcieńczania, przy czym czas trwania infuzji nie powinien być krótszy niż 1 godzina.

Podane dawki można podawać powtórnie, częstość podawania należy określać w razie potrzeby, przy czym dawka dzienna nie powinna przekraczać maksymalnej zalecanej dawki linkomycyny, która wynosi 8 g.

Uwaga. Może wystąpić ciężkie reakcje ze strony układu sercowo-naczyniowego i układu oddechowego, jeśli ten lek podaje się w wyższych niż zalecane stężeniach i szybciej niż zalecane.

Dzieci.

Nie stosować u przedwcześnie urodzonych dzieci i noworodków.

Przedawkowanie.

W przypadku przedawkowania możliwe wystąpienie wtórnych zaburzeń przewodu pokarmowego, w tym bólu brzucha, nudności, wymiotów i biegunki. Opisano ciężkie reakcje ze strony układu sercowo-oddechowego po zbyt szybkim wstrzyknięciu dożylnym nierozcieńczonych wysokich dawek. Takie reakcje nie występowały, gdy lek był rozcieńczany zgodnie z zaleceniami. Leczenie przedawkowania możliwe za pomocą przemywania żołądka lub wywołania wymiotów.

Hemodializa i dializa otnicza są nieskuteczne w eliminacji linkomycyny z krwi.

Działania niepożądane.

Zaburzenia przewodu pokarmowego: trwająca biegunka, nudności, wymioty, stomatyt, glosyt, dyskomfort brzuszny, swędzenie okołoodbytowe.

Zaburzenia skóry i tkanki podskórnej: wysypka skórna, pokrzywka, swędzenie, zespół Stevensa-Johnsona, erytema wielopostaciowe (patrz sekcja „Szczególne wskazania stosowania”), zapalenie skóry bąblowe, zapalenie skóry odwarstwiające.

Infekcje i inwazje: infekcje pochwy, kolit pseudobłoniasty, kolit spowodowany przez Clostridium difficile (patrz sekcja „Szczególne wskazania stosowania”).

Zaburzenia układu krwi i układu limfatycznego: pancytopenia, agranulocytoza, anemia aplastyczna, leukopenia, neutropenia, zespół Hemorragica związanego z trombocytopenią.

Zaburzenia układu odpornościowego: reakcje nadwrażliwościowe, w tym reakcje anafilaktyczne (patrz sekcja „Szczególne wskazania stosowania”), obrzęk naczynioruchowy; choroba surowicza.

W przypadku wystąpienia ciężkich ostrych reakcji nadwrażliwości mogą być konieczne (w zależności od wskazań klinicznych) podanie adrenaliny oraz inne środki ratunkowe, w tym tlenoterapia, podawanie płynów dożylnie, leki przeciwhistaminowe, kortykosteroidy, aminy presorowe oraz przywrócenie przepływu powietrza w drogach oddechowych.

Zaburzenia układu wątrobowo-pęcherzykowego: żółtaczka oraz zmiany wskaźników funkcji wątroby, podwyższenie poziomu transaminaz.

Zaburzenia nerek i układu moczowego: w pojedynczych przypadkach obserwowano zaburzenia funkcji nerek, oligurię, proteinurię, azotemię.

Zaburzenia serca: zgłaszano przypadki zatrzymania krążenia i oddychania. Ciężkie reakcje kardiopulmonalne odnotowano po podaniu leku w stężeniach i szybkości infuzji przekraczających zalecane.

Zaburzenia układu naczyniowego: hipotensja (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”), zapalenie żył po podaniu dożylnej iniekcji. Ryzyko można zminimalizować, unikając stosowania stałych cewników dożylnych.

Zaburzenia narządu słuchu i równowagi: w pojedynczych przypadkach zgłaszano szumy w uszach i zawroty głowy.

Zaburzenia ogólne i miejsca wstrzyknięcia: w miejscu wstrzyknięcia domięśniowego obserwowano miejscowe podrażnienie, ból, indurację oraz powstawanie sterylnych ropni.

Okres ważności. 3 lata.

Warunki przechowywania. Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w temperaturze nie wyższej niż 25 °C.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Niezgodność. Lek jest fizycznie niezgodny z neomycyną, kanamycyną i fenytoiną.

Opakowanie. Po 1 ml lub 2 ml w ampułkach № 5x2, № 10 w blisterze w pudełku; № 10 w pudełku.

Kategoria wydawania. Na receptę.

Producent.

SPÓŁKA Z OGRANICZONĄ ODPOWIEDZIALNOŚCIĄ „KORPORACJA „ZDOROVIA”.

Adres producenta i miejsce prowadzenia działalności. Ukraina, 61013, obwód charkowski, miasto Charków, ulica Szewczenki 22.