Lincymycyna chlorowodorek

INSTRUKCJA dotyczÄ cÄ ce leku Lincymycyna chlorowodorek (LINCOMYCIN HYDROCHLORIDE)

SkÅ ad:

substancja czynna: lincymycyna chlorowodorek;

1 kapsuÅ a zawiera lincymycyny chlorowodoroku odpowiadajÄ cÄ 100 % lincymycynie – 250 mg;

substancje pomocnicze: skrobia prażelatynizowana, stearynian wapnia;

skŠad kapsuŠy żelatynowej nr 1

czapeczka: żółty zachodni FCF (E 110), żółty chinolinowy (E 104), dwutlenek tytanu (E 171), żelatyna;

korpus: dwutlenek tytanu (E 171), żelatyna.

PostaÄ c leku. KapsuÅ y.

GÅ ówne wÅ aÅ civoÅ ci fizykochemiczne: twarde kapsuÅ y z biaÅ ym korpusem i żóŠtÄ czapeczkÄ . ZawartoÅ c kapsuÅ – proszek biaÅ ego koloru.

Grupa farmakoterapeutyczna. Šrodków przeciwbakteryjnych do stosowania systemowego. Makrolidy, lincosamidy i streptograminy. Lincosamidy. Kod ATC J01F F02.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Lincymycyna – antybiotyk produkowany przez Streptomyces lincolnensis lub inne aktynomycety, należący do grupy linozamidów. Mechanizm działania związany jest z hamowaniem syntezy białka mikroorganizmów wskutek tworzenia nieodwracalnego wiązania z podjednostkami 50S rybosomów oraz zaburzaniem aktywności peptydylotransferazowej i hamowaniem reakcji translokacji i transpeptydacji. Lincymycyna chlorowodorek wykazuje działanie bakteriostatyczne i/lub bakteriobójcze, w zależności od stężenia leku i wrażliwości mikroorganizmów. Skuteczny wobec beztlenowych, niemiazgowych bakterii Gram-dodatnich, w tym Actinomyces spp.; Propionibacterium spp. i Eubacterium spp.; beztlenowych i mikroaerofilnych koków, w tym Peptococcus spp., Peptostreptococcus spp. i mikroaerofilnych paciorkowców; tlenowych bakterii Gram-dodatnich, w tym Staphylococcus spp.; Streptococcus spp. (z wyłączeniem S. faecalis), w tym Streptococcus pneumoniae.

Średnio wrażliwe na lek są następujące mikroorganizmy: beztlenowe, niemiazgowate bakterie Gram-ujemne, w tym Bacteroides spp., Fusobacterium spp.; beztlenowe, tworzące zarodniki bakterie Gram-dodatnie, w tym Clostridium spp.

Odporność lub niska wrażliwość na lek wykazują następujące mikroorganizmy: Streptococcus faecalis, Neisseria spp., większość szczepów Haemophilus influenzae, Pseudomonas spp. oraz inne bakterie Gram-ujemne. Dzięki niskiej wchłanialności lincymycyny z przewodu pokarmowego i tworzeniu wysokiego stężenia hamującego, lek okazał się bardzo skuteczny w leczeniu bakteryjnej czerwonki spowodowanej Shigella.

Farmakokinetyka.

Po podaniu doustnym lincymycyna jest szybko wchłaniana z przewodu pokarmowego (około 20–33% podanej dawki) i przenika do różnych narządów i tkanek, w tym do tkanki kostnej. Maksymalne stężenie we krwi osiąga się po 2–4 godzinach. Jeśli antybiotyk podaje się po posiłku, wchłanianie zmniejsza się o 50%. W krwi pępowinowej, płynie dootrzewnowym i opłucnowym stężenia osiągają około 25–50% stężenia we krwi, w mleku matki – 50–100%, w tkance kostnej – około 40%, w miękkich tkankach – 75%. Lek słabo przenika przez barierę krew-mózg, jednak przenikalność zwiększa się przy zapaleniu opon mózgowych (osiągając 40% stężenia we krwi). Przez łożysko lek przenika dobrze. Metabolizm lincymycyny chlorowodoroku zachodzi w wątrobie. Wydalanie leku zależy od drogi podania. Po podaniu doustnym z moczem wydala się około 4%, a z kałem – około 33%. Stężenie leku w żółci jest 10-krotnie wyższe niż we krwi. Okres półwydalenia wynosi 5,4 godziny. Choroby wątroby i nerek istotnie wpływają na wydalanie leku.

Charakterystyka kliniczna.

Wskazania.

Lincymycyna chlorowodorek jest wskazana w leczeniu ciężkich zakażeń wywołanych szczepami wrażliwymi na lincymycynę gram-dodatnich mikroorganizmów beztlenowych, takich jak streptokoki, pneumokoki i gronkowce, lub wrażliwymi na lek bakteriami beztlenowymi:

1. Zakażenia górnych dróg oddechowych: przewlekły zatkan, spowodowany szczepami beztlenowymi. Lincymycynę można stosować w leczeniu wybranych przypadków ropnego zapalenia ucha środkowego lub jako lek wspomagający w połączeniu z antybiotykiem skutecznym wobec beztlenowych gram-ujemnych patogenów. Zakażenia spowodowane H. influenzae nie stanowią wskazania do stosowania leku (patrz sekcja „Farmakodynamika”).
2. Zakażenia dolnych odcinków dróg oddechowych, w tym zakaźne nasilenia przewlekłego zapalenia oskrzeli i zakaźne zapalenie płuc.
3. Ciężkie zakażenia skóry i tkanek miękkich wywołane wrażliwymi mikroorganizmami w przypadkach, gdy nie wskazane jest stosowanie antybiotyków z grupy penicylin.
4. Zakażenia kości i stawów, w tym osteomielit i zapalenie stawów septyczne.
5. Sepsa i zapalenie wsierdzia. W pojedynczych przypadkach sepsy i/lub zapalenia wsierdzia przy wrażliwości patogenów na lincymycynę obserwowano wyraźną odpowiedź na leczenie lincymycyną. Niemniej jednak w leczeniu takich zakażeń często preferuje się stosowanie leków bakteriobójczych.

Przeciwwskazania.

• Nadwrażliwość na lincymycynę, klinymycynę lub składniki leku;
• miastenia gravis;
• zapalenie jelita grubego w fazie zaostrzenia;
• zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Penicyliny, cefalosporyny, chloramfenikol: możliwe wystąpienie antagonizmu działania przeciwbakteryjnego.

Ponieważ in vitro stwierdza się antagonizm między lincosamidami a erytromycyną oraz związkami makrolidowymi o strukturze chemicznej podobnej do erytromycyny, możliwe są klinicznie istotne interakcje. Dlatego jednoczesnego stosowania makrolidów lub streptogramin z lincymycyną nie zaleca się.

Aminoglikozydy: możliwe wystąpienie synergizmu działania.

Mieszanki kaolinowo-pektynowe, leki przeciwdziarowe: biodostępność lincymycyny zmniejsza się o 90%, dlatego leki te należy przyjmować 2 godziny przed lub 3–4 godziny po przyjęciu lincymycyny.

Neostygmina, pirydostygmina: lincosamidy przeciwdziałają działaniu tych leków przeciwcholinesterazowym.

Leki rozkurczające mięśnie (w tym sukcylocholina), środki do narkozy inhalacyjnej, analgetyki opioidowe: lincosamidy wykazują właściwości blokerów nerwowo-mięśniowych i mogą nasilać blokadę nerwowo-mięśniową aż do rozwoju apnei.

Estrogeny: możliwe zmniejszenie efektu antykoncepcyjnego estrogenów. Mimo niewielkiego ryzyka zaleca się stosowanie dodatkowych metod antykoncepcji podczas i przez 7 dni po zakończeniu leczenia lincosamidami.

Szczepionka doustna przeciw tyfowi: leki przeciwbakteryjne, w tym lincosamidy, mogą obniżać ich skuteczność terapeutyczną.

Stosowanie leków przeciwdziarowych zmniejsza efekt lincymycyny.

Istnieje absolutna krzyżowa oporność mikroorganizmów na lincymycynę i klinymycynę.

Lincymycyna jest farmaceutycznie niesynergiczna z kanamycyną, nowobiocyną, ampicylina, barbituranami, teofiliną, glukonianem wapnia, heparyną i siarczanem magnezu (dotyczy form parenteralnych lincymycyny).

Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania.

Należy przeprowadzić badania mikrobiologiczne w celu ustalenia patogenów oraz ich wrażliwości na linkomycynę.

Wykazano skuteczność linkomycyny w leczeniu zakażeń gronkowcowych opornych na inne antybiotyki, ale wrażliwych na linkomycynę. Wyizolowano szczepy gronkowców oporne na linkomycynę, dlatego w trakcie terapii linkomycyną należy przeprowadzać posiewy bakteriologiczne oraz badania wrażliwości patogenów. W przypadku stosowania makrolidów może występować częściowa krzyżowa oporność. W przypadku wskazań lek można stosować równocześnie z innymi lekami przeciwbakteryjnymi.

W celu zmniejszenia szybkości powstawania bakterii opornych na lek oraz zachowania skuteczności linkomycyny i innych leków przeciwbakteryjnych, linkomycynę należy stosować wyłącznie w leczeniu lub zapobieganiu zakażeniom, które zostały potwierdzone lub z bardzo wysokim prawdopodobieństwem są spowodowane wrażliwymi bakteriami. Jeśli dostępne są wyniki posiewów bakteriologicznych i oznaczenia wrażliwości, należy je uwzględnić przy wyborze lub zmianie terapii przeciwbakteryjnej. W przypadku braku takich danych, wybór empiryczny terapii może być uzależniony od lokalnych danych epidemiologicznych oraz lokalnych cech wrażliwości.

Stosowanie linkomycyny nie jest wskazane w leczeniu niewielkich zakażeń bakteryjnych ani zakażeń wirusowych. Przepisanie linkomycyny w przypadku braku potwierdzonej lub podejrzanej z wysokim prawdopodobieństwem infekcji bakteryjnej mało prawdopodobnie będzie korzystne dla pacjenta i zwiększa ryzyko rozwoju bakterii opornych na lek.

Z uwagi na ryzyko rozwoju kolitu pseudobłoniastego przed przepisaniem linkomycyny lekarz powinien przeanalizować charakter zakażenia oraz ocenić celowość stosowania mniej toksycznych leków alternatywnych (np. erytromycyny).

O doniesieniach o występowaniu biegunki i kolitu pseudobłoniastego związanych z toksynami A i B produkowanymi przez Clostridioides difficile (C. difficile) (CDAD) informowano po stosowaniu niemal wszystkich leków przeciwbakteryjnych, w tym linkozamidów. Ciężkość objawów może wahać się od umiarkowanej biegunki do śmiertelnego kolitu. Leczenie lekami przeciwbakteryjnymi prowadzi do wytłumienia normalnej flory jelita grubego, co może prowadzić do nadmiernego wzrostu C. difficile.

Biegunka związana z C. difficile może objawiać się łagodną formą z wodnistymi stolcami, ale może również postępować do ciężkiej, trwającej biegunki, leukocytozy, gorączki, silnych skurczów brzusznych oraz obecności śluzu i/lub krwi w stolcu. W przypadku kolitu pseudobłoniastego łagodnego stopnia zazwyczaj wystarcza zaprzestanie leku. W przypadku kolitu pseudobłoniastego średniego i ciężkiego stopnia należy przeprowadzać leczenie obejmujące podawanie roztworów, elektrolitów, białek oraz leków przeciwbakteryjnych skutecznych przeciwko C. difficile w kolicie.

Natychmiast po ustaleniu wstępnego rozpoznania kolitu pseudobłoniastego należy rozpocząć leczenie. Rozpoznanie stawia się zazwyczaj na podstawie objawów klinicznych, ale do potwierdzenia diagnozy mogą być również wykorzystane dane endoskopii lub oznaczenie C. difficile i jego toksyn w stolcu pacjenta. W trakcie leczenia nie należy przepisywać leków hamujących perystaltykę jelit.

W przypadku braku odpowiedniego leczenia może rozwinąć się toksyczny megakolon, zapalenie otrzewnej, wstrząs.

Możliwość CDAD należy rozważyć u wszystkich pacjentów, u których podczas lub po zakończeniu stosowania antybiotyków wystąpiła biegunka. Należy pamiętać, że CDAD może wystąpić nawet do 2 miesięcy po zakończeniu leczenia lekami przeciwbakteryjnymi. Rozwój kolitu jest najbardziej prawdopodobny u pacjentów starszych i u osób osłabionych. W przypadku stosowania linkomycyny u takich pacjentów należy uważnie obserwować zmiany częstości wypróżnień.

Szczepy C. difficile produkujące nadmiar toksyn zwiększają zachorowalność i śmiertelność, ponieważ takie infekcje mogą być oporne na terapię przeciwbakteryjną i często wymagają kolektomii.

Linkomycynę należy przepisywać z ostrożnością pacjentom z chorobami przewodu pokarmowego, szczególnie z kolitem w wywiadzie.

Stosowanie leków przeciwbakteryjnych może prowadzić do nadmiernego wzrostu mikroorganizmów opornych, w tym grzybów, oraz rozwoju nadinfekcji, co wymaga odpowiednich działań w zależności od konkretnej sytuacji klinicznej. Jeżeli pacjenci z istniejącymi już infekcjami grzybiczymi wymagają leczenia linkomycyną, należy równocześnie prowadzić terapię przeciwgrzybiczą.

Zgłaszano przypadki ciężkich reakcji nadwrażliwości, w tym reakcji anafilaktycznych i ciężkich skórnych działań niepożądanych, takich jak zespół Stevensa-Johnsona, toksyczny epidermalny nekroliz, ostra ogólna egzantematyczna pustulkoza i erytema wielopostaciowe, u pacjentów otrzymujących terapię linkomycyną. W przypadku wystąpienia reakcji anafilaktycznej lub ciężkiej reakcji skórnej należy zaprzestać stosowania leku i rozpocząć odpowiednie leczenie. Ciężkie reakcje anafilaktyczne wymagają natychmiastowego intensywnego leczenia z zastosowaniem adrenaliny, terapii tlenowej i wewnątrzwennie sterydów. W razie potrzeby należy również przywrócić drożność dróg oddechowych, w razie konieczności – poprzez intubację.

Niewystarczająca skuteczność linkomycyny w leczeniu zapaleń opon mózgowo-rdzeniowych.

Chociaż linkomycyna przenika przez barierę krew-mózg, jej stężenie w płynie mózgowo-rdzeniowym może być niewystarczające do leczenia zapaleń opon mózgowo-rdzeniowych. Dlatego lek nie powinien być stosowany w tych przypadkach.

W pojedynczych przypadkach sepsa i/lub zapalenie wsierdzia spowodowane wrażliwymi mikroorganizmami dobrze odpowiadają na terapię linkomycyną. Jednak w przypadku tych chorób preferowane jest stosowanie leków bakteriobójczych.

Linkomycynę należy stosować z ostrożnością u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami funkcji wątroby/nerek, towarzyszącymi poważnym zaburzeniom metabolizmu. U takich pacjentów należy dostosować dawkę leku (patrz sekcja „Sposób i dawka stosowania”), a w przypadku stosowania wysokich dawek należy monitorować stężenie linkomycyny w surowicy krwi, ponieważ okres półwydalenia leku u tych grup pacjentów może wydłużyć się 2–3-krotnie.

W przypadku długotrwałej terapii antybiotykowej linkomycyną należy kontrolować funkcję wątroby i nerek oraz morfologię krwi.

Linkomycynę należy przepisywać z ostrożnością pacjentom z astmą oskrzelową i innymi istotnymi objawami alergii w wywiadzie.

Linkomycyna może blokować przewodzenie impulsów nerwowo-mięśniowych i w związku z tym może nasilać działanie innych blokerów nerwowo-mięśniowych. W związku z tym linkomycynę należy stosować z ostrożnością u pacjentów przyjmujących leki tej klasy.

Z uwagi na obecność barwnika żółty zachód FCF (E 110) w składzie leku, jego stosowanie może powodować reakcje alergiczne, w tym astmę oskrzelową. Ryzyko alergii jest większe u pacjentów z podwyższoną wrażliwością na kwas acetylosalicylowy.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

U ludzi linkomycyna przenika przez barierę łożyskową i stwierdza się ją w surowicy krwi pępowinowej na poziomie 25% stężenia w surowicy krwi matki. Nie obserwuje się istotnego gromadzenia leku w płynie owodniowym. Bezpieczeństwo stosowania linkomycyny u kobiet w ciąży nie jest ustalone. U 302 dzieci urodzonych przez kobiety, które otrzymywały leczenie linkomycyną w różnych okresach ciąży, nie zaobserwowano zwiększonej częstości wad wrodzonych ani opóźnień w rozwoju w porównaniu z grupą kontrolną w pierwszych 7 latach życia. Linkomycynę nie należy stosować w czasie ciąży, z wyjątkiem przypadków, gdy leczenie jest absolutnie konieczne. Linkomycyna przenika do mleka matki w stężeniu od 0,5 do 2,4 μg/ml, dlatego biorąc pod uwagę możliwość wystąpienia ciężkich reakcji na linkomycynę u niemowląt karmionych piersią, należy podjąć decyzję o zaprzestaniu karmienia piersią lub zaprzestaniu leczenia lekiem, w zależności od ważności leku dla matki.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi urządzeń.

Nie obserwowano wpływu leku na szybkość reakcji podczas prowadzenia pojazdów lub obsługi urządzeń mechanicznych, ale zgłaszano przypadki wystąpienia zawrotów głowy.

Sposób stosowania i dawki.

Dawkę i sposób stosowania należy dobierać w zależności od stopnia nasilenia infekcji, stanu pacjenta oraz wrażliwości bakteryjnego patogenu. Czas trwania leczenia ustala się indywidualnie, na podstawie decyzji lekarza.

Preparat zaleca się przyjmować 1–2 godziny przed lub 1–2 godziny po posiłku. Kapсуłki należy popijać dostateczną ilością wody.

Dorośli

Po 500 mg 3–4 razy na dobę.

Dzieci (od 6. roku życia)

30–60 mg/kg/masa ciała/na dobę, podzielone na 3 lub 4 równe dawki.

Pacjenci z zaburzeniami czynności nerek i/lub wątroby

W przypadku konieczności zastosowania lincymycyny chlorowodoroku u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek i/lub wątroby, odpowiednia dawka wynosi 25–30% dawki zalecanej pacjentom z prawidłową czynnością nerek/wątroby.

Dzieci.

Preparatu w tej postaci leku nie należy stosować dzieciom poniżej 6. roku życia.

Przedawkowanie.

Objawy: możliwe zaburzenia ze strony przewodu pokarmowego, w tym ból brzucha, nudności, wymioty, biegunka.

Leczenie: należy wywołać wymioty lub, w razie potrzeby, przepłukać żołądek, stosować terapię objawową i wspierającą. Nie istnieje specyficzny antydotum. Hemodializa i dializa otrzewnowa są nieskuteczne.

Niepożądane działania.

• Układ pokarmowy: nudności, wymioty, dyskomfort/ból w okolicy brzucha, glositis, stomatyt, pieczenie, zapalenie przełyku/owrzodzenie przełyku, trwająca biegunka, kolit spowodowany antybiotykiem, w tym kolit ułogowłóscieniowy, który może wystąpić podczas lub 2–3 tygodnie po leczeniu antybiotykiem (patrz rozdział „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”).
• Układ odpornościowy: reakcje nadwrażliwościowe, w tym obrzęk naczynioruchowy, choroba surowicza, anafilaksja, np. wstrząs anafilaktyczny; niektóre z nich wystąpiły u pacjentów z nadwrażliwością na penicylinę.
• Krew i układ limfatyczny: neutropenia, leukopenia, eozynofilia, agranulocytoza, trombocytopenia/trombocytopeniczna purpura; pojedyncze przypadki anemii aplastycznej i pancytopenii, w których nie można wykluczyć roli lincymycyny jako czynnika etiologicznego.
• Skóra i błony śluzowe: wysypka, w tym makulopapularna, zaczerwienienie skóry, pokrzywka, swędzenie, zapalenie pochwy. W pojedynczych przypadkach – wielopostaciowa rumień, czasem przypominający zespół Stevensa-Johnsona i związany z podaniem lincymycyny, zespół Stevensa-Johnsona, odspajający się i pęcherzowo-owsiankowy zapalenie skóry, toksyczny nekrolizis epidermalny, ostrze ogólne eozynofilowe pustularne (patrz rozdział „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”).
• Układ wątrobowo-żółciowy: zmiany wyników funkcji wątroby (w tym podwyższenie poziomu transaminaz), żółtaczka.
• Układ moczowy: w pojedynczych przypadkach – zaburzenia funkcji nerek, o czym świadczyły azotemia, oliguria i/lub białkomocz, choć bezpośredni związek między lincymycyną a uszkodzeniem nerek nie został potwierdzony.
• Efekty wynikające z działania biologicznego: przy długotrwałym stosowaniu w wysokich dawkach możliwe jest rozwinięcie się superinfekcji, w tym grzybiczych (np. infekcje monilialne).
• Inne: dysgezja, swędzenie w okolicy odbytu, szumy w uszach, osłabienie, zawroty głowy, poliartrity.

Okres ważności. 3 lata.

Nie stosować po upływie terminu ważności podanego na opakowaniu.

Warunki przechowywania.

W oryginalnym opakowaniu w temperaturze nie wyższej niż 25 °C.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie.

Po 10 kapsułek w blisterze, 2 blistry w pudełku.

Kategoria receptowa. Na receptę.

Producent.

Spółka Akcyjna „Ośrodek Naukowo-Produkcyjny „Borszczagowski Zakład Chemiczno-Farmaceutyczny”.

Adres siedziby producenta i miejsce wykonywania działalności.

Ukraina, 03134, miasto Kijów, ul. Myru, 17.