Laxers

INSTRUKCJA DOTYCZĄCA STOSOWANIA LEKU LAXERS (LAXERS)

Skład:

Substancje czynne: cefoperazon, sulbaktam;

1 fiolka zawiera cefoperazonu sodu odpowiadającego cefoperazonowi 1000 mg, sulbaktamu sodu odpowiadającegogo sulbaktamowi 1000 mg.

Substancje pomocnicze: brak.

Postać leku. Proszek do sporządzenia roztworu do wstrzykiwań.

Główne właściwości fizykochemiczne: proszek biały lub prawie biały.

Grupa farmakoterapeutyczna. Leki przeciwbakteryjne do stosowania systemowego. Inne
β-laktamowe antybiotyki. Cefalosporyny III pokolenia.

Kod ATX J01DD62.

Właściwości farmakodynamiczne.

Farmakodynamika.

Laxers to połączenie sulbaktamu sodu i cefoperazonu sodu.

Cefoperazon sodu to półsyntetyczny antybiotyk z grupy cephalosporyn III generacji o szerokim spektrum działania, stosowany wyłącznie drogą pozajelitową.

Sulbaktam sodu to pochodna podstawowego jądra penicylinowego. Jest nieodwracalnym inhibitorem β-laktamazy i stosowany jest wyłącznie drogą pozajelitową.

Mechanizm działania

Składnikiem przeciwbakteryjnym leku Laxers jest cefoperazon – cephalosporyna III generacji, która działa na wrażliwe mikroorganizmy w fazie aktywnej namnażania poprzez hamowanie biosyntezy mukopeptydu ściany komórkowej bakterii. Sulbaktam nie wykazuje wyraźnej aktywności przeciwbakteryjnej, z wyjątkiem aktywności wobec Neisseriaceae oraz Acinetobacter. Jednak badania biochemiczne prowadzone na bezkomórkowych systemach bakteryjnych wykazały, że sulbaktam jest nieodwracalnym inhibitorem najważniejszych β-laktamaz produkowanych przez mikroorganizmy oporne na antybiotyki β-laktamowe.

Potencjał sulbaktamu w zapobieganiu destrukcji penicylin i cephalosporyn przez mikroorganizmy oporne został potwierdzony w badaniach prowadzonych na żywych mikroorganizmach z zastosowaniem szczepów opornych, w których sulbaktam wykazał wyraźny efekt synergii z penicylinami i cephalosporynami. Ponieważ sulbaktam wiąże się również z niektórymi białkami wiążącymi penicylinę (PBP), często szczepy wrażliwe stają się bardziej wrażliwe na działanie leku Laxers niż na sam cefoperazon.

Połączenie sulbaktamu i cefoperazonu jest aktywne wobec wszystkich mikroorganizmów wrażliwych na cefoperazon. Ponadto obserwuje się synergizm działania (obniżenie minimalnych stężeń hamujących mikroorganizmy, około 4-krotne w porównaniu do stężeń każdego składnika oddzielnie), szczególnie wyrażony wobec następujących mikroorganizmów: Haemophilus influenzae, gatunki Bacteroides, gatunki Staphylococcus, Acinetobacter calcoaceticus, Enterobacter aerogenes, Escherichia coli, Proteus mirabilis, Klebsiella pneumoniae, Morganella morganii, Citrobacter freundii, Enterobacter cloacae, Citrobacter diversus.

Laxers wykazuje aktywność in vitro wobec szerokiego zakresu mikroorganizmów klinicznie istotnych.

Mikroorganizmy Gram-dodatnie:

• Staphylococcus aureus (szczepy produkujące lub nieprodukujące penicylinazy);
• Staphylococcus epidermidis;
• Streptococcus pneumoniae (poprzednia nazwa Diplococcus pneumoniae);
• Streptococcus pyogenes (β-hemolityczne paciorkowce grupy A);
• Streptococcus agalactiae (β-hemolityczne paciorkowce grupy B);
• większość innych szczepów β-hemolitycznych paciorkowców;
• wiele szczepów Streptococcus faecalis (enterokoki).

Mikroorganizmy Gram-ujemne:

• Escherichia coli;
• gatunki Klebsiella;
• gatunki Enterobacter;
• gatunki Citrobacter;
• Haemophilus influenzae;
• Proteus mirabilis;
• Proteus vulgaris;
• Morganella morganii (poprzednia nazwa Proteus morganii);
• Providencia rettgeri (poprzednia nazwa Proteus rettgeri);
• gatunki Providencia;
• gatunki Serratia (w tym S. marcescens);
• gatunki Salmonella oraz Shigella;
• Pseudomonas aeruginosa oraz niektóre inne gatunki Pseudomonas;
• Acinetobacter calcoaceticus;
• Neisseria gonorrhoeae;
• Neisseria meningitidis;
• Bordetella pertussis;
• Yersinia enterocolitica.

Mikroorganizmy beztlenowe:

• pałeczki Gram-ujemne (w tym Bacteroides fragilis, inne gatunki Bacteroides oraz gatunki Fusobacterium);
• kokki Gram-dodatnie i Gram-ujemne (w tym gatunki Peptococcus, Peptostreptococcus oraz Veillonella);
• pałeczki Gram-dodatnie (w tym gatunki Clostridium, Eubacterium oraz Lactobacillus).

Ustalono następujące zakresy wrażliwości na lek Laxers.

Minimalne stężenia hamujące (MIC) (µg/ml, jako stężenia cefoperazonu)

Wymiary krążka strefy wrażliwości (mm, test Kirby'ego-Bauera)

Do oznaczenia MIC można stosować metody sekwencyjnych rozcieńczeń leku Laxers metodą rozcieńczeń w agarze lub bulionie. Zaleca się stosowanie testu wrażliwości z użyciem krążków zawierających 30 µg sulbaktamu i 75 µg cefoperazonu. Odpowiedź laboratoryjna „wrażliwy” oznacza, że leczenie lekiem Laxers będzie najprawdopodobniej skutecznie wpływać na patogen wywołujący infekcję, natomiast odpowiedź „oporny” oznacza, że skuteczne działanie jest mało prawdopodobne. Odpowiedź „przejściowy” oznacza, że mikroorganizm może być wrażliwy na lek Laxers przy zastosowaniu wyższych dawek lub jeśli infekcja rozwinęła się w tkankach lub płynach ustrojowych, w których osiągane są wysokie stężenia antybiotyku.

Zalecane limity kontroli jakości dla krążków wrażliwości na sulbaktam/cefoperazon 30 µg / 75 µg

Farmakokinetyka.

Rozkład

Maksymalne stężenia sulbaktamu i cefoperazonu w surowicy krwi po wstrzyknięciu dożylnej w ciągu 5 minut pojedynczej dawki 2 g (w stosunku 1:1) leku (1 g sulbaktamu + 1 g cefoperazonu) u zdrowych ochotników wynosiły odpowiednio 130 i 236,8 μg/ml. Wskazuje to na większą objętość rozkładu sulbaktamu (Vd = 18,0–27,6 l) w porównaniu z rozkładem cefoperazonu (Vd = 10,2–11,3 l).

Maksymalne stężenia sulbaktamu i cefoperazonu w surowicy krwi po wstrzyknięciu dożylnej w ciągu 15 minut pojedynczej dawki 4,5 g (w stosunku 1:2) leku (1,5 g sulbaktamu + 3 g cefoperazonu) u zdrowych ochotników wynosiły odpowiednio 88,3 μg/ml i 416,1 μg/ml.

Maksymalne stężenia sulbaktamu i cefoperazonu w surowicy krwi po pierwszym wstrzyknięciu domięśniowym 1,5 g leku (0,5 g sulbaktamu + 1 g cefoperazonu) u zdrowych ochotników wynosiły odpowiednio 11 μg/ml i 45,3 μg/ml oraz 29,9 μg/ml i 58,4 μg/ml po podaniu siódmej dawki przy stosowaniu leku co 12 godzin.

Wydalanie

Po podaniu leku około 84% dawki sulbaktamu i 25% dawki cefoperazonu wydzielane jest z moczem. Większość pozostałej dawki cefoperazonu wydzielana jest z żółcią. Po podaniu leku średni okres półtrwania wydalenia sulbaktamu wynosi około 1 godzinę, a cefoperazonu – 1,7 godziny. Stężenia w osoczu są proporcjonalne do podanej dawki. Te dane odpowiadają wcześniej opublikowanym wynikom badań farmakokinetycznych sulbaktamu i cefoperazonu przy ich oddzielnym stosowaniu.

Po wstrzyknięciu domięśniowym 1,5 g leku (0,5 g sulbaktamu i 1 g cefoperazonu) maksymalne stężenia sulbaktamu i cefoperazonu w osoczu osiągane były w okresie od 15 minut do 2 godzin po podaniu leku. Średnie wartości maksymalnych stężeń w osoczu wynosiły odpowiednio 19 i 64,2 μg/ml dla sulbaktamu i cefoperazonu.

Po wielokrotnym podawaniu leku nie odnotowano istotnych zmian w farmakokinetyce składników leku ani ich kumulacji przy stosowaniu co 8–12 godzin.

Pacjenci z zaburzeniami funkcji wątroby

Zobacz rozdział „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”.

Pacjenci z zaburzeniami funkcji nerek

U pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek różnego stopnia nasilenia, którym podawano lek, całkowity klirens sulbaktamu w organizmie istotnie korelował z ustalonym klirensem kreatyniny. U pacjentów z niewydolnością nerek okres półtrwania sulbaktamu był znacznie dłuższy (średnio 6,9 i 9,7 godziny według danych z różnych badań). Stosowanie hemodializy istotnie zmienia okres półtrwania, całkowity klirens organizmu oraz objętość rozkładu sulbaktamu. Nie zaobserwowano istotnych różnic w farmakokinetyce cefoperazonu u pacjentów z niewydolnością nerek.

Pacjenci w wieku podeszłym

Farmakokinetykę leku badano u pacjentów w wieku podeszłym z zaburzeniami funkcji nerek i wątroby. Oba składniki leku – sulbaktam i cefoperazon – charakteryzowały się dłuższym okresem półtrwania, niższym klirensem i większą objętością rozkładu w porównaniu z odpowiednimi wartościami u zdrowych ochotników. Dane farmakokinetyczne dotyczące sulbaktamu dobrze korelują ze stopniem zaburzenia funkcji nerek, podczas gdy dane dotyczące cefoperazonu dobrze korelują ze stopniem zaburzenia funkcji wątroby.

Dzieci

Badania przeprowadzone u dzieci wykazały brak istotnych zmian w farmakokinetyce składników leku w porównaniu z danymi dotyczącymi dorosłych pacjentów. U dzieci średni okres półtrwania sulbaktamu wahał się od 0,91 do 1,42 godziny, a cefoperazonu – od 1,44 do 1,88 godziny.

Sulbaktam i cefoperazon dobrze rozprowadzają się w różnych tkankach i płynach organizmu, w tym w żółci, pęcherzu żółciowym, skórze, wyrostku robaczkowym, jajowodach, jajnikach, macicy i innych.

Nie ma dowodów na występowanie farmakokinetycznej interakcji między sulbaktamem a cefoperazonem przy ich współdziałaniu w formie leku Laxers.

Cefoperazon nie wypiera bilirubiny z miejsc wiązania z białkami osocza krwi.

Charakterystyka kliniczna.

Wskazania.

Lek Laxers stosuje się w leczeniu infekcji wywołanych wrażliwymi szczepami mikroorganizmów:

• infekcje dróg oddechowych (górnego i dolnego odcinka);
• infekcje dróg moczowych (górnego i dolnego odcinka);
• zapalenie otrzewnej, zapalenie pęcherzyka żółciowego, zapalenie dróg żółciowych oraz inne infekcje jamy brzusznej;
• sepsa;
• zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych;
• infekcje skóry i tkanek miękkich;
• infekcje kości i stawów;
• zapalenia narządów miednicy małej, zapalenie macicy, rzekome cięcie oraz inne infekcje narządów płciowych.

Przeciwwskazania.

Lek jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na substancje czynne (sulbaktam, cefoperazon), antybiotyki β-laktamowe lub na którąkolwiek substancję pomocniczą.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Terapia skojarzona

Z uwagi na szeroki zakres działania lek Laxers można stosować w leczeniu większości infekcji. Jednak w określonych wskazaniach lek ten można stosować łącznie z innymi antybiotykami. W przypadku jednoczesnego stosowania z aminoglikozydami (patrz sekcja „Sposób i dawka stosowania”) należy kontrolować funkcje nerek przez cały okres terapii (patrz sekcja „Niezgodność”).

Alkohol

Podczas przyjmowania alkoholu w trakcie leczenia oraz przez 5 dni po zakończeniu stosowania cefoperazonu obserwowano takie reakcje jak zaczerwienienie twarzy, potliwość, ból głowy, tachykardię. Podobne reakcje obserwowano również przy stosowaniu niektórych innych cefalosporyn. Pacjentów należy uprzedzić o możliwych działaniach niepożądanych, które mogą wystąpić w przypadku spożycia napojów alkoholowych podczas leczenia lekiem Laxers. W przypadku stosowania żywienia sztucznego (doustnego lub dożylnego) nie należy używać roztworów zawierających etanol.

Interakcje z substancjami stosowanymi w analizach laboratoryjnych Fałszywie dodatnia reakcja na glukozę w moczu może wystąpić przy stosowaniu roztworu Benedicta lub Fehlinga.

Szczególne ostrzeżenia dotyczące stosowania.

Zwiększona wrażliwość

Opisywano przypadki wystąpienia ciężkich, a czasem śmiertelnych reakcji nadwrażliwościowych (reakcji anafilaktycznych) u pacjentów leczonych terapią antybiotykami β-laktamowymi lub cefalosporynowymi, w tym sulbaktamem/cefoperazonem. Takie reakcje występują częściej u osób z wywiadem nadwrażliwości na wiele alergenów.

Przed rozpoczęciem terapii sulbaktamem/cefoperazonem należy dokładnie przeanalizować wywiad pacjenta pod kątem reakcji nadwrażliwościowych na cefalosporyny, penicyliny lub inne leki (patrz sekcja „Przeciwwskazania”). Antybiotyki należy stosować ostrożnie u pacjentów z alergią w dowolnej formie, szczególnie na leki.

W przypadku wystąpienia reakcji alergicznych należy natychmiast przerwać stosowanie leku i rozpocząć odpowiednie leczenie. Ciężkie reakcje anafilaktyczne wymagają natychmiastowego podania adrenaliny. W razie potrzeby należy przeprowadzić terapię tlenową, podać wewnętrznie sterydy, zapewnić przepływ powietrza, w tym intubację (patrz sekcja „Efekty niepożądane”).

Opisywano przypadki ciężkich reakcji skórnych, czasem zakończonych śmiercią, takich jak toksyczny zespół martwicy nabłonka (TEN), zespół Stevensa-Johnsona i egfoliatywny zapalenie skóry u pacjentów leczonych sulbaktamem/cefoperazonem. W przypadku wystąpienia ciężkiej reakcji skórnej należy przerwać terapię sulbaktamem/cefoperazonem i rozpocząć odpowiednie leczenie (patrz sekcja „Efekty niepożądane”).

Stosowanie w zaburzeniach funkcji wątroby

Cefoperazon jest wydalany głównie z żółcią. U pacjentów z chorobami wątroby i/lub obturacją dróg żółciowych okres półtrwania cefoperazonu w osoczu jest zazwyczaj wydłużony, a wydalanie z moczem zwiększone. Nawet przy ciężkich zaburzeniach funkcji wątroby obserwuje się terapeutyczne stężenia cefoperazonu w żółci i jedynie 2–4-krotne wydłużenie okresu półtrwania.

Dostosowanie dawki może być konieczne w przypadku ciężkiej obturacji dróg żółciowych, ciężkich chorób wątroby lub zaburzeń funkcji nerek związanych z którymkolwiek z tych stanów.

U pacjentów z zaburzeniami funkcji wątroby i współistniejącym zaburzeniem funkcji nerek należy monitorować stężenie cefoperazonu w osoczu i w razie potrzeby dostosować dawkowanie. Jeżeli nie prowadzi się dokładnego monitorowania stężenia w osoczu, dawka cefoperazonu nie powinna przekraczać 2 g na dobę.

Ogólne ostrzeżenia

Opisywano przypadki ciężkich krwawień, czasem śmiertelnych, podczas stosowania sulbaktamu/cefoperazonu. Jak przy stosowaniu innych antybiotyków, u pacjentów leczonych sulbaktamem/cefoperazonem obserwowano niedobór witaminy K, prowadzący do zaburzeń krzepnięcia krwi. Mechanizm tego zjawiska jest najprawdopodobniej związany z hamowaniem florę bakteryjną jelitową, która normalnie syntetyzuje witaminę K. Do grupy ryzyka należą pacjenci z ograniczonym odżywianiem, zespolem wchłaniania oraz pacjenci długotrwale odżywiani dożylnie. U takich pacjentów oraz u pacjentów przyjmujących doustne leki przeciwkrzepliwe należy monitorować czas protrombinowy (lub międzynarodowe znormalizowane stosunki) w celu wykrycia możliwego krwawienia, trombocytopenii i hipoprotrombinemii, a w razie potrzeby podawać witaminę K. W przypadku wystąpienia długotrwałego krwawienia, gdy nie stwierdza się innych przyczyn, należy przerwać stosowanie sulbaktamu/cefoperazonu.

Tak jak przy stosowaniu innych antybiotyków, długotrwałe stosowanie leku Laxers może prowadzić do nadmiernego wzrostu mikroflory opornej. Podczas leczenia należy dokładnie monitorować stan pacjenta. Tak jak przy stosowaniu innych silnie działających środków systemowych, przy długotrwałym stosowaniu leku Laxers zaleca się okresowe monitorowanie zaburzeń funkcji układów narządów, w tym zaburzeń funkcji nerek, wątroby i układu krwiotwórczego, szczególnie u wcześniaków i innych niemowląt.

O donoszeniach o wystąpieniu biegunki związanej z Clostridium difficile informowano przy stosowaniu niemal wszystkich środków przeciwbakteryjnych, w tym sulbaktamu sodu / cefoperazonu sodu. Ciężkość objawów może wahać się od łagodnej biegunki po zapalenie okrężnicy zakończone śmiercią. Stosowanie leków przeciwbakteryjnych zmienia normalną florę jelitową i prowadzi do zwiększonego wzrostu C. difficile.

C. difficile wytwarza toksyny A i B, które z kolei sprzyjają rozwojowi biegunki związanej z C. difficile. Szczepy C. difficile produkujące hiper-toksyny zwiększają zachorowalność i śmiertelność, ponieważ takie infekcje mogą być oporne na terapię przeciwbakteryjną i mogą wymagać kolektomii. Należy rozważyć możliwość tego rozpoznania u wszystkich pacjentów z biegunką pojawiającą się podczas stosowania terapii przeciwbakteryjnej. Wymagana jest dokładna analiza wywiadu, ponieważ donoszono o rozwoju biegunki związanej z C. difficile nawet 2 miesiące po zakończeniu terapii przeciwbakteryjnej.

Dzieci

Laxers może być skutecznie stosowany u niemowląt, jednak nie przeprowadzono kompleksowych badań dotyczących stosowania leku u wcześniaków lub noworodków. Dlatego przed rozpoczęciem leczenia wcześniaków lub noworodków należy dokładnie ocenić potencjalną korzyść i ryzyko stosowania leku.

W przypadku patologicznej żółtaczki noworodków cefoperazon nie wypiera bilirubiny z miejsc wiązania z białkami osocza krwi.

Zawartość sodu

1 fiolka zawierająca 2 g leku Laxers (1000 mg / 1000 mg) zawiera 5,86 mmol (lub 134,65 mg) sodu. Należy zachować ostrożność przy stosowaniu u pacjentów przestrzegających diety z ograniczoną zawartością sodu.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża

Badania wpływu leku na funkcję rozrodczą przeprowadzone na szczurach w dawkach 10-krotnie przekraczających dawkę stosowaną u ludzi nie wykazały dowodów pogorszenia płodności ani wpływu teratogennego. Sulbaktam i cefoperazon przenikają przez barierę łożyskową, ale nie przeprowadzono kompleksowych i dobrze kontrolowanych badań z udziałem kobiet w ciąży. Biorąc pod uwagę, że wyniki badań wpływu leku na funkcję rozrodczą u zwierząt nie zawsze są takie same u ludzi, lek można stosować w czasie ciąży tylko w przypadku wyraźnych wskazań.

Karmienie piersią

Do mleka matki przenika tylko niewielka część podanej dawki sulbaktamu i cefoperazonu. Lek Laxers należy przepisywać ostrożnie kobietom karmiącym piersią, mimo że obie substancje aktywne przenikają do mleka matki w niewielkich ilościach.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi mechanizmów.

Wpływ leku na zdolność prowadzenia pojazdów lub pracy z innymi mechanizmami jest mało prawdopodobny.

Sposób stosowania i dawki.

Laxers (kombinacja sulbaktamu sodu / cefoperazonu sodu) jest dostarczany w fiolkach i stosowany wyłącznie dożylnie lub domięśniowo.

Dorosli

Zwykła dawka leku dla dorosłych wynosi 2–4 g na dobę (czyli od 1 do 2 g cefoperazonu na dob游戏副本

W przypadku ciężkich lub opornych na leczenie infekcji dawkę dzienną leku można zwiększyć do 8 g (czyli dawkę cefoperazonu do 4 g) – podaje się w sposób wewnętrznowrzetowy w równomiernie rozłożonych dawkach co 12 godzin. Zalecana maksymalna dawka dobową sulbaktamu wynosi 4 g (8 g leku).

Pacjenci z zaburzeniami funkcji wątroby

Zobacz sekcję „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”.

Pacjenci z zaburzeniami funkcji nerek

Dawkowanie leku należy dostosować u pacjentów z istotnym obniżeniem funkcji nerek (klirens kreatyniny mniejszy niż 30 ml/min), w celu skompensowania obniżonego klirensu sulbaktamu. Maksymalna dawka dla pacjentów z klirens kreatyniny 15–30 ml/min to 1 g sulbaktamu co 12 godzin (maksymalna dawka dobową sulbaktamu – 2 g), a dla pacjentów z klirens kreatyniny mniejszym niż 15 ml/min – maksymalnie 500 mg sulbaktamu co 12 godzin (maksymalna dawka dobową sulbaktamu – 1 g). W przypadku ciężkich infekcji może istnieć potrzeba dodatkowego, oddzielnego podania cefoperazonu.

Profil farmakokinetyczny sulbaktamu istotnie zmienia się podczas przeprowadzania hemodializy.

Okres półtrwania cefoperazonu w surowicy krwi podczas hemodializy jest nieco skrócony. Dlatego schemat dawkowania należy dostosować odpowiednio do czasu trwania dializy.

Pacjenci w wieku podeszłym

Zobacz sekcję „Właściwości farmakologiczne. Farmakokinetyka”.

Dzieci

Zwykła dawka leku dla dzieci wynosi od 40 do 80 mg/kg masy ciała/dobę (czyli 20–40 mg cefoperazonu/kg masy ciała/dobę), równomiernie rozłożona na 2–4 dawki.

W przypadku ciężkich lub opornych infekcji dawkę dzienną można zwiększyć do 160 mg/kg masy ciała/doba (80 mg cefoperazonu/kg masy ciała/doba), podzieloną w sposób równomierny na 2–4 dawki (patrz sekcja „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”).

Noworodki

Noworodkom w pierwszym tygodniu życia lek należy podawać co 12 godzin. Maksymalna dawka dzienna sulbaktamu u dzieci nie powinna przekraczać 80 mg/kg masy ciała/doba (160 mg/kg masy ciała/doba leku). W razie potrzeby podania dawki cefoperazonu przekraczającej 80 mg/kg masy ciała/doba, dodatkową dawkę cefoperazonu należy podawać oddzielnie (patrz sekcja „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”).

Sposób stosowania

Podanie dożylnie

Dla wlewu kroplowego zawartość każdego fiolki leku Laxers należy rozpuścić w odpowiedniej ilości 5% wodnego roztworu dekstrozy, 0,9% roztworu chlorku sodu do wstrzykiwań lub wody do wstrzykiwań, a następnie uzupełnić do 20 ml tym samym roztworem. Podawać w ciągu 15–60 minut.

Odtworzenie

Roztwór Ringera z laktałem jest akceptowalnym rozpuszczalnikiem do przeprowadzania wlewu dożylnego, ale nie do pierwotnego odtwarzania (patrz sekcja „Niezgodność”).

Do wstrzykiwania dożylnego zawartość każdej fiolki należy rozcieńczyć, jak opisano powyżej, i podawać przez co najmniej 3 minuty.

Wstrzykiwanie domięśniowe

Stwierdzono, że Laxers jest kompatybilny z następującymi rozpuszczalnikami: wodą do wstrzykiwań, 5 % roztworem dekstrozy, 0,9 % roztworem chlorku sodu, 5 % roztworem dekstrozy w 0,225 % roztworze chlorku sodu oraz 5 % roztworem dekstrozy w 0,9 % roztworze chlorku sodu. Cefoperazon jest kompatybilny w stężeniach od 10 mg do 250 mg na 1 ml rozpuszczalnika. Sulbaktam jest kompatybilny w stężeniach od 5 do 125 mg na 1 ml rozpuszczalnika.

Roztwór Ringera z laktałem

Do odtworzenia należy użyć sterylnej wody do wstrzykiwań (patrz sekcja „Niezgodność”). Wymagane jest dwuetapowe rozcieńczenie z użyciem sterylnej wody do wstrzykiwań (patrz tabela powyżej); następnie otrzymany roztwór należy rozcieńczyć roztworem Ringera z laktałem w celu uzyskania stężenia sulbaktamu 5 mg/ml (do 2 ml lub 4 ml początkowo rozcieńczonego roztworu należy dodać odpowiednio 50 ml lub 100 ml roztworu Ringera z laktałem).

Lidokaina

2 % roztwór chlorku lidokainy jest akceptowalnym rozpuszczalnikiem do przygotowania roztworu do wstrzykiwania domięśniowego, ale nie do pierwotnego rozcieńczenia. Do odtworzenia należy użyć sterylnej wody do wstrzykiwań (patrz sekcja „Niezgodność”).

Każdy nieużyty produkt lub odpady należy zutylizować zgodnie z lokalnymi wymaganiami.

Dzieci

Środek leczniczy stosuje się u dzieci (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

Przedawkowanie.

Brakuje informacji dotyczących ostrej toksyczności cefoperazonu sodu i sulbaktamu sodu u ludzi. Oczekuje się, że przedawkowanie może powodować objawy będące nasileniem działań niepożądanych zgłaszanych podczas stosowania środka leczniczego. Należy wziąć pod uwagę, że wysokie stężenia antybiotyków β-laktamowych w płynie mózgowo-rdzeniowym mogą powodować reakcje neurologiczne, w tym drgawki. Ponieważ cefoperazon i sulbaktam są usuwane z krążenia przez hemodializę, procedura ta może zwiększyć wydalanie leku z organizmu w przypadku przedawkowania u pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek.

Niepożądane działania.

Lek jest ogólnie dobrze tolerowany. Większość niepożądanych działań ma łagodny lub umiarkowany stopień ciężkości i przebieg korzystny podczas długotrwałego leczenia.

Niepożądane działania zgłaszane podczas leczenia podano poniżej z uwzględnieniem częstości: bardzo często (≥ 1/10); często (od ≥ 1/100 do < 1/10); rzadko (od ≥ 1/1000 do < 1/100); bardzo rzadko (od ≥ 1/10000 do < 1/1000); niezwykle rzadko (< 1/10000); częstość nieznana (nie można ustalić na podstawie dostępnych danych).

* Niepożądane reakcje zgłaszane w okresie postmarketingowym.

† Obliczenia częstości niepożądanych reakcji w odniesieniu do odchyleń wyników badań laboratoryjnych od normy obejmowały wszystkie dostępne wartości laboratoryjne, w tym wyniki u pacjentów z zaburzeniami na poziomie wyjściowym. Takie konserwatywne podejście przyjęto ze względu na brak możliwości różnicowania w dostępnych danych podgrup pacjentów z zaburzeniami na poziomie wyjściowym, pacjentów z istotnymi zmianami wyników badań laboratoryjnych związanymi z leczeniem oraz pacjentów bez takich zmian. Zaburzenia dotyczących takich parametrów jak liczba leukocytów, neutrofili, płytek krwi, hemoglobina i hematokryt obserwowano wyłącznie w trakcie badań. Nie różnicowano podwyższeń i obniżeń poziomów.

§ Zgłoszono doniesienia o skutkach śmiertelnych.

Zgłaszanie podejrzewanych niepożądanych reakcji

Zgłaszanie niepożądanych reakcji po rejestracji leku ma duże znaczenie. Umożliwia to monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka w przypadku stosowania tego leku. Pracownikom medycznym i farmaceutycznym, a także pacjentom lub ich prawnym przedstawicielom należy zgłaszać wszystkie przypadki podejrzewanych niepożądanych reakcji oraz braku skuteczności leku za pośrednictwem Zautomatyzowanego Systemu Informacyjnego nadzoru farmakologicznego pod adresem: https://aisf.dec.gov.ua.

Okres ważności. 2 lata (od daty produkcji formy in bulk).

Warunki przechowywania.

Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w temperaturze nie wyższej niż 25 °C.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Niezgodność.

Aminoglikozydy

Roztworów leku Laxers i aminoglikozydów nie należy mieszać bezpośrednio ze względu na fizyczną niezgodność między nimi. W przypadku potrzeby leczenia skojarzonego lekiem Laxers i aminoglikozydami należy stosować ich sekwencyjne, oddzielne wlewy dożylne, wykorzystując oddzielny zestaw drugorzędny do wlewów dożylnych, przy czym zestaw wlewu dożylnego pierwszorzędowego należy dokładnie przepłukać zatwierdzonym roztworem w przerwie między wlewami tych leków. Wskazane jest również, aby w ciągu doby przedziały czasowe między podawaniem leku Laxers i aminoglikozydów były jak najdłuższe.

Roztwór Hartmanna (laktoanionowy roztwór Ringera)

Pierwotne rozcieńczanie roztworem Hartmanna nie jest zalecane, ponieważ stwierdzono niezgodność tych substancji. Można jednak uniknąć tej niezgodności, stosując dwuetapowy proces rozcieńczania, w którym pierwotnym rozpuszczalnikiem jest woda do wstrzykiwań, co pozwala na dalsze rozcieńczanie roztworem Hartmanna (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

Lidokaina

Pierwotnego rozcieńczania 2% roztworem lidokainy nie zaleca się ze względu na niezgodność tych substancji. Można jednak uniknąć tej niezgodności, stosując dwuetapowy proces rozcieńczania, w którym pierwotnym rozpuszczalnikiem jest woda do wstrzykiwań, co pozwala na dalsze rozcieńczanie 2% roztworem chlorku lidokainy (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

Opakowanie.

Fiolka z proszkiem. Po 1 lub po 10 fiol w kartonie.

Kategoria wydawania. Na receptę.

Producent.

Sp. z o.o. „Yuria-Farm”

(pakowanie z formy in bulk firmy producenta NSPC Hebei Huamin Pharmaceutical Company Limited, Chiny).

Adres producenta i miejsce prowadzenia działalności.

Ukraina, 18030, obwód czarczyński, miasto Czerczeski, ul. Kozarska 108. Tel.: (044) 281-01-01.