INSTRUKCJA DOTYCZĄCA STOSOWANIA LEKU LARFIKS (LARFIX®)

Skład:

Substancja czynna: lornoxicam;

1 tabletka zawiera 8 mg lornoxicamu;

Substancje pomocnicze: laktoza monohydrat, celuloza mikrokryształowa, powidon, sodowa sól kroskarbokselulozy, stearyna magnezu, Opadry white 03F58750*.

*Opadry white 03F58750: talk, polietylenoglikol, hydroksypropylometyloceluloza, dwutlenek tytanu (E 171).

Postać leku. Tabletki powlekane.

Główne właściwości fizykochemiczne: owalne, wydłużone tabletki powlekane o barwie od białej do żółtawej, z tłoczeniem „L8” po jednej stronie i gładkie po drugiej.

Grupa farmakoterapeutyczna. Leki przeciwnowotworne niesteroidowe i leki przeciwreumatyczne.

Kod ATX M01A C05.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Lornoksikam jest niesteroidowym lekiem przeciwzapalnym (NLPZ) o działaniu przeciwbólowym i przeciwzapalnym, należącym do klasy oksykamów.

Mechanizm działania. Lornoksikam hamuje syntezę prostaglandyn (inhibicja enzymu cyklooksygenazy), co prowadzi do desensybilizacji obwodowych receptorów nociceptywnych oraz hamowania stanu zapalnego. Zakłada się również wpływ centralny na receptory nociceptywne, niezwiązany z działaniem przeciwzapalnym. Lornoksikam nie wpływa na ważne wskaźniki życiowe (np. temperatura ciała, częstość oddychania, częstość skurczów serca, ciśnienie tętnicze, EKG, spirometria).

Z powodu miejscowego podrażnienia przewodu pokarmowego oraz ogólnoustrojowego działania owrzodzeniowego związanego z inhibicją syntezy prostaglandyn (PG), przyjmowanie lornoksikamu, tak jak innych NLPZ, często prowadzi do powstawania powikłań ze strony przewodu pokarmowego.

Farmakokinetyka.

Wchłanianie. Lornoksikam jest szybko i praktycznie całkowicie wchłaniany z przewodu pokarmowego. Maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) osiąga się w ciągu 1–2 godzin po podaniu leku. Biodostępność absolutna lornoksikamu wynosi 90–100%. Nie obserwowano efektu pierwszego przejścia. Jednoczesne przyjmowanie lornoksikamu z posiłkiem powoduje obniżenie Cmax o około 30% oraz wydłużenie Tmax z 1,5 godziny do 2,3 godziny. Wchłanianie lornoksikamu (obliczone na podstawie pola pod krzywą farmakokinetyczną „stężenie-czas” [AUC]) może być obniżone o do 20%.

Rozkład. W osoczu lornoksikam występuje w niezmienionej formie oraz w formie nieaktywnego metabolitu hydroksylowanego. Wiązanie lornoksikamu z białkami osocza wynosi 99% i nie zależy od jego stężenia. Lek wykrywa się również w płynie maziowym po wielokrotnym stosowaniu.

Biota transformacja. Lornoksikam jest intensywnie metabolizowany w wątrobie poprzez hydroksylację do nieaktywnego metabolitu – 5-hydroksylornoksikamu. Metabolizm lornoksikamu zachodzi przy udziale cytochromu CYP2C9. Z powodu polimorfizmu genetycznego istnieją osoby o spowolnionym i intensywnym metabolizmie tego enzymu, co może prowadzić do istotnego wzrostu stężenia lornoksikamu w osoczu u osób o spowolnionym metabolizmie. Metabolit hydroksylowy nie wykazuje aktywności farmakologicznej. Lornoksikam jest całkowicie metabolizowany. Około ⅔ leku wydala się przez wątrobę, a ⅓ – przez nerki w postaci nieaktywnej substancji.

Lornoksikam nie powodował indukcji enzymów wątrobowych w badaniach przedklinicznych. Nie ma danych na temat akumulacji lornoksikamu po wielokrotnym przyjmowaniu zalecanych dawek.

Wydalanie. Okres półtrwania substancji pierwotnej wynosi 3–4 godziny. Po doustnym podaniu około 50% leku wydala się z kałem, a 42% – z moczem, głównie w postaci 5-hydroksylornoksikamu. Okres półtrwania 5-hydroksylornoksikamu wynosi około 9 godzin po dożylnej lub domięśniowej aplikacji leku 1 lub 2 razy na dobę. Nie ma dowodów na zmianę szybkości eliminacji przy stosowaniu dawek wielokrotnych.

Grupy specjalne pacjentów.

U pacjentów w wieku powyżej 65 lat klirens jest obniżony o 30–40%. Poza obniżeniem klirensu nie stwierdza się istotnych zmian w profilu kinetycznym lornoksikamu u pacjentów w podeszłym wieku.

Nie stwierdza się istotnej zmiany profilu kinetycznego lornoksikamu u pacjentów z niewydolnością nerek lub wątroby, z wyjątkiem akumulacji u pacjentów z przewlekłą chorobą wątroby po 7 dniach terapii przy dawkach dobowych 12 mg i 16 mg.

Właściwości kliniczne.

Wskazania.

Krótkotrwałe leczenie objawowe lekkiego i umiarkowanego bólu u dorosłych.
Leczenie objawowe bólu i stanu zapalnego w przebiegu osteoarthrytu u dorosłych.
Leczenie objawowe bólu i stanu zapalnego w przebiegu reumatoidalnego zapalenia stawów u dorosłych.

Przeciwwskazania.

Nadwrażliwość na lornoksykam lub na którykolwiek składnik preparatu.
Trombocytopenia.
Nadwrażliwość (objawy podobne do astmy, rinitu, obrzęku naczynioruchowego lub pokrzywki) na inne leki przeciwbólowe niesteroidowe (NLPZ), w tym kwas acetylosalicylowy.
Ciężka niewydolność serca.
Krwawienia żołądkowo-jelitowe, krwawienia mózgowe lub inne krwawienia.
Wywiad krwawienia żołądkowo-jelitowego lub perforacji związanego z wcześniejszą terapią NLPZ.
Aktywna nawracająca choroba wrzodowa żołądka/krwawienie lub nawracająca choroba wrzodowa żołądka/krwawienie w wywiadzie (dwa lub więcej oddzielnych epizodów potwierdzonego rozwoju wrzodu lub krwawienia).
Ciężka niewydolność wątroby.
Ciężka niewydolność nerek (poziom kreatyniny w surowicy > 700 µmol/l).
Trzeci trymestr ciąży (patrz sekcja „Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią”).

Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji.

W przypadku jednoczesnego stosowania z lornoksykamem:

Cymetydyna: zwiększenie stężenia lornoksykamu w osoczu krwi, co może zwiększyć ryzyko niepożądanych działań lornoksykamu (interakcje między lornoksykamem a ranitydyną lub lornoksykamem a lekami zobojętniającymi kwas nie zostały zaobserwowane).

Leki przeciwzakrzepowe: NLPZ mogą nasilać działanie leków przeciwzakrzepowych, np. warfaryny (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”). Należy dokładnie monitorować poziom międzynarodowego wskaźnika znormalizowanego (INR).

Fenprokumon: zmniejsza się skuteczność leczenia fenprokumonem.

Heparyna: NLPZ zwiększają ryzyko krwawień oraz powstawania krwiaka śródmózgowego/epiduralnego przy jednoczesnym stosowaniu z heparyną podczas znieczulenia podpajęczynówkowego lub epiduralnego (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Inhibitory ACE: może zmniejszać się działanie inhibitorów ACE.

Diuretyki: osłabienie działania moczopędnego i hipotensyjnego diuretyków pętlowych, tiazydowych i zabezpieczających potas (zwiększony ryzyko hiperkaliemii i nefrotoksyczności).

Blokery receptora beta-adrenergicznego: zmniejszenie się działania hipotensyjnego.

Blokery receptorów angiotensyny II: zmniejszenie się działania hipotensyjnego.

Digoksyna: zmniejszenie klirensu nerkowego digoksyny, co zwiększa ryzyko toksyczności digoksyny.

Kortykosteroidy: zwiększone ryzyko wystąpienia wrzodów żołądkowo-jelitowych lub krwawień (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Antybiotyki z grupy chinolonów (np. lewofloksacyna, ofloksacyna): zwiększone ryzyko wystąpienia drgawek.

Leki przeciwpłytkowe (np. klopidogrel): zwiększone ryzyko wystąpienia krwawień (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Inne NLPZ: zwiększone ryzyko wystąpienia krwawień żołądkowo-jelitowych lub wrzodów.

Metotreksat: zwiększenie stężenia metotreksatu w surowicy krwi, co prowadzi do zwiększenia jego toksyczności. W przypadku jednoczesnego stosowania wymagany jest dokładny monitoring.

Selektywne inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny (SSRI): zwiększone ryzyko wystąpienia krwawień (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Preparaty litu: NLPZ obniżają klirens nerkowy litu, wskutek czego stężenie litu w surowicy krwi może przekroczyć próg toksyczny. Należy kontrolować poziom litu w surowicy krwi, szczególnie na początku leczenia, przy korekcie dawki oraz przy przerywaniu leczenia.

Cyklosporyna: zwiększenie stężenia cyklosporyny w surowicy krwi. Możliwe zwiększenie nefrotoksyczności cyklosporyny, spowodowane działaniem pośrednim przez prostaglandyny nerkowe. W przypadku terapii skojarzonej należy kontrolować funkcję nerek.

Pochodne sulfonamidu (np. gliBenklamid): zwiększone ryzyko hipoglikemii.

Znane induktory i inhibitory izoenzymu CYP2C9: lornoksykam (tak jak inne NLPZ zależne od cytochromu P450 2C9 (izoenzym CYP2C9)) oddziałuje z znanymi induktorami i inhibitorami izoenzymu CYP2C9 (patrz sekcja „Biotransformacja”).

Takrolimus: zwiększone ryzyko nefrotoksyczności z powodu obniżenia syntezy prostacykliny w nerkach. W przypadku terapii skojarzonej należy kontrolować funkcję nerek (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Pemetreksed: NLPZ mogą obniżać klirens nerkowy pemetreksedu, co prowadzi do zwiększenia toksyczności nerkowej i żołądkowo-jelitowej oraz do mielosupresji.

Ponieważ przyjmowanie pokarmu spowalnia wchłanianie lornoksykamu, tabletek Larfiks nie należy przyjmować z posiłkiem, jeśli konieczne jest szybkie rozpoczęcie działania leku (łagodzenie bólu).

Przyjmowanie pokarmu zmniejsza wchłanianie o około 20% i zwiększa Tmax (patrz sekcja „Właściwości farmakologiczne. Farmakokinetyka”).

Szczególne środki ostrożności.

Lornoksykam zmniejsza agregację płytek krwi i wydłuża czas krwawienia. Dlatego należy zachować ostrożność przy przepisywaniu leku pacjentom z podatnością na krwawienia.

Lornoksykam należy stosować wyłącznie po dokładnej ocenie oczekiwanej korzyści terapeutycznej i możliwego ryzyka u następujących pacjentów:

Pacjentom z zaburzeniami funkcji nerek: lornoksykam należy stosować z ostrożnością u pacjentów z łagodną (stężenie kreatyniny w surowicy 150–300 µmol/l) i umiarkowaną niewydolnością nerek (stężenie kreatyniny w surowicy 300–700 µmol/l) ze względu na ważną rolę prostaglandyn w utrzymaniu przepływu krwi przez nerki (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”). W przypadku pogorszenia funkcji nerek leczenie lornoksykamem należy przerwać.
Pacjentom po rozległych zabiegach chirurgicznych, z niewydolnością serca, przyjmującym leki moczopędne lub środki, które mogą powodować uszkodzenie nerek, należy dokładnie monitorować funkcję nerek (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”).
Pacjentom z zaburzeniami krzepnięcia krwi zaleca się dokładne badanie kliniczne i ocenę parametrów laboratoryjnych (np. czas krzepnięcia częściowego aktywowanego).
Pacjentom z niewydolnością wątroby (np. z przewlekłą marskością wątroby) po podaniu leku w dawce 12–16 mg na dobę zaleca się regularne badania laboratoryjne ze względu na możliwość gromadzenia się lornoksykamu w organizmie (zwiększenie AUC) (patrz sekcja „Właściwości farmakologiczne. Farmakokinetyka”). Jednakże nie stwierdzono istotnych różnic parametrów farmakokinetycznych u pacjentów z niewydolnością wątroby w porównaniu z osobami zdrowymi.

Podczas długotrwałego leczenia (powyżej 3 miesięcy) lekami przeciwbólowymi niesteroidowymi zaleca się stałe monitorowanie funkcji nerek i wątroby oraz badań hematologicznych.

Osobom starszym (powyżej 65 roku życia) zaleca się obserwację funkcji nerek i wątroby oraz ostrożne stosowanie po zabiegach chirurgicznych.

Stosowanie równoległe leków przeciwbólowych niesteroidowych.

Należy unikać jednoczesnego stosowania lornoksykamu z innymi lekami przeciwbólowymi niesteroidowymi, w tym z selektywnymi inhibitorami cyklooksygenazy-2 (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”).

Minimalizacja niepożądanych reakcji.

Niepożądane reakcje można minimalizować poprzez przyjmowanie najniższej skutecznej dawki leku przez najkrótszy okres czasu konieczny do kontrolowania objawów choroby (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki” oraz poniższe ryzyko przewodu pokarmowego i układu sercowo-naczyniowego).

Krwawienia, owrzodzenia i perforacje przewodu pokarmowego.

Podczas stosowania dowolnego leku przeciwbólowego niesteroidowego w dowolnym czasie trwania leczenia możliwe są krwawienia, owrzodzenia lub perforacje przewodu pokarmowego (z lub bez objawów ostrzegawczych lub z wywiadem ciężkich zaburzeń przewodu pokarmowego), które mogą mieć śmiertelny skutek.

Ryzyko krwawienia, owrzodzenia lub perforacji przewodu pokarmowego wzrasta wraz ze wzrostem dawki leków przeciwbólowych niesteroidowych, u pacjentów z wywiadem owrzodzeń, szczególnie powikłanych krwawieniem lub perforacją (patrz sekcja „Przeciwwskazania”), a także u pacjentów starszych. Tym grupom pacjentów należy z szczególną ostrożnością rozpoczynać leczenie w najniższych dawkach terapeutycznych (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

Leki przeciwbólowe niesteroidowe należy stosować z ostrożnością u powyższych grup pacjentów oraz u pacjentów przyjmujących równocześnie niskie dawki kwasu acetylosalicylowego lub inne leki zwiększające ryzyko powikłań przewodu pokarmowego (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”). U pacjentów wymagających takiej terapii wspomagającej leczenie można prowadzić przy jednoczesnym stosowaniu środków ochronnych (np. misoprostolu lub inhibitorów pompy protonowej). Zaleca się regularne kliniczne obserwacje.

Pacjenci z wywiadem toksycznego działania na przewód pokarmowy, szczególnie osoby starsze, powinni zgłaszać wszelkie nietypowe objawy brzuszne (szczególnie krwawienia przewodu pokarmowego) na wczesnym etapie leczenia.

Z szczególną ostrożnością należy przepisywać lek pacjentom przyjmującym równocześnie leki, które mogą zwiększać ryzyko powstania owrzodzeń lub krwawień, np. kortykosteroidy doustne, leki przeciwkrzepliwe – warfarynę, selektywne inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny lub antytrombotyczne – kwas acetylosalicylowy (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”).

W przypadku wystąpienia krwawienia lub owrzodzenia przewodu pokarmowego u pacjentów przyjmujących lornoksykam, leczenie należy przerwać.

Leki przeciwbólowe niesteroidowe należy stosować z ostrożnością u pacjentów z wywiadem chorób przewodu pokarmowego (np. wrzodziejące zapalenie jelita, choroba Leśniowskiego-Crohna), ponieważ ich stan może się pogorszyć.

Pacjenci starsi.

U pacjentów starszych częściej występują działania niepożądane podczas stosowania leków przeciwbólowych niesteroidowych, w tym krwawienia i perforacje przewodu pokarmowego, które mogą prowadzić do śmiertelnych skutków (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Wpływ sercowo-naczyniowy i mózgowonaczyniowy.

Należy obserwować pacjentów z nadciśnieniem tętniczym i/lub przewlekłą niewydolnością serca o łagodnym do umiarkowanego nasilenia w wywiadzie, ponieważ terapia lekami przeciwbólowymi niesteroidowymi może być związana z zatrzymaniem płynów i obrzękami.

Istnieją badania kliniczne i dane epidemiologiczne, które pozwalają przypuszczać, że stosowanie niektórych leków przeciwbólowych niesteroidowych, szczególnie długotrwała terapia i stosowanie wysokich dawek, może być związane ze zwiększonym ryzykiem zjawisk trombotycznych tętniczych (np. zawał mięśnia sercowego lub udar mózgu). Brakuje wystarczających danych, aby wykluczyć takie ryzyko przy stosowaniu lornoksykamu.

Pacjentom z niekontrolowanym nadciśnieniem tętniczym, przewlekłą niewydolnością serca, chorobą niedokrwienną serca, chorobami tętnic obwodowych i/lub zaburzeniami mózgowonaczyniowymi lornoksykam należy przepisywać wyłącznie po dokładnej ocenie wskazań. Ocena ta jest również wymagana przed przepisaniem długotrwałego leczenia pacjentom z czynnikami ryzyka chorób układu sercowo-naczyniowego (np. nadciśnienie, hiperlipidemia, cukrzyca, palenie papierosów).

Równoległe leczenie lekami przeciwbólowymi niesteroidowymi i heparyną zwiększa ryzyko krwotoku śródmózgowego/epiduralnego podczas znieczulenia śródmózgowego lub zewnątrzopochwlowego (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”).

Zaburzenia ze strony skóry.

Bardzo rzadko podczas stosowania leków przeciwbólowych niesteroidowych występują ciężkie reakcje skórne, w tym odessywalny rumień, zespół Stevensa-Johnsona i toksyczny epidermalny nekroliz, czasem kończące się śmiercią (patrz sekcja „Działania niepożądane”). Ryzyko rozwoju takich reakcji jest największe na początku leczenia: w większości przypadków reakcje te pojawiają się w pierwszym miesiącu przyjmowania leku. Stosowanie lornoksykamu należy przerwać przy pierwszych objawach wysypki skórnej, zmian błon śluzowych i innych objawach nadwrażliwości.

Zaburzenia ze strony układu oddechowego.

Należy stosować z ostrożnością u chorych na astmę oskrzelową lub z wywiadem tej choroby, ponieważ istnieją doniesienia, że leki przeciwbólowe niesteroidowe mogą wywoływać skurcz oskrzeli u takich pacjentów.

Zespół nadmiernego odczynu i mieszane choroby tkanki łącznej.

Z ostrożnością stosuje się u pacjentów z toczeniem układowym i mieszanymi chorobami tkanki łącznej – może zwiększać się ryzyko rozwoju oponowego zapalenia opon mózgowych.

Neurotoksyczność.

Równoległe leczenie lekami przeciwbólowymi niesteroidowymi i takrolimusem może zwiększać ryzyko neurotoksyczności z powodu osłabienia syntezy prostacykliny w nerkach. W przypadku takiej terapii kombinowanej należy dokładnie monitorować funkcję nerek (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”).

Odchylenia laboratoryjne.

Tak jak inne leki przeciwbólowe niesteroidowe, lornoksykam może powodować okresowe podwyższenie transaminaz, bilirubiny we krwi, a także zwiększenie stężenia mocznika i kreatyniny we krwi oraz inne odchylenia parametrów laboratoryjnych od normy. Jeśli odchylenia parametrów laboratoryjnych są istotne i trwają długo, leczenie należy przerwać i przeprowadzić niezbędne badania.

Niepłodność.

Lornoksykam, podobnie jak inne leki hamujące cyklooksygenazę/syntezę prostaglandyn, może osłabiać płodność, dlatego nie powinien być stosowany u kobiet próbujących zajść w ciążę. Kobiety mające trudności z zajściem w ciążę lub poddawane badaniom z powodu niepłodności powinny rozważyć odstawienie lornoksykamu (patrz sekcja „Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią”).

Ospa wietrzna.

W przypadku ospa wietrzna w wyjątkowych przypadkach mogą rozwijać się ciężkie infekcyjne zmiany skóry i tkanek miękkich. Do tej pory nie można wykluczyć wpływu leków przeciwbólowych niesteroidowych na pogorszenie przebiegu takich infekcyjnych chorób. Zaleca się unikanie stosowania lornoksykamu w przypadku obecnej ospa wietrzna.

Składniki pomocnicze.

Preparat zawiera laktozę. Jeśli u pacjenta stwierdzono nietolerancję niektórych cukrów, należy skonsultować się z lekarzem przed przyjmowaniem tego leku.

Ten lek zawiera mniej niż 1 mmol (23 mg)/dawkę sodu, co oznacza, że jest praktycznie wolny od sodu.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża.

Lornoksykam jest przeciwwskazany w trzecim trymestrze ciąży (patrz sekcja „Przeciwwskazania”). Brakuje danych klinicznych dotyczących stosowania lornoksykamu w pierwszym i drugim trymestrze ciąży oraz podczas porodu, dlatego nie zaleca się stosowania leku w tym okresie.

Brakuje wystarczających danych dotyczących stosowania lornoksykamu u kobiet w ciąży. Badania na zwierzętach wykazały toksyczność reprodukcyjną.

Hamowanie syntezy prostaglandyn może negatywnie wpływać na ciążę i/lub rozwój embrionu/płodu. Dane epidemiologiczne wskazują na zwiększone ryzyko poronienia i rozwoju wad serca po stosowaniu inhibitorów syntezy prostaglandyn w wczesnych stadiach ciąży. Ryzyko wzrasta wraz ze wzrostem dawki i długością terapii. U zwierząt stosowanie inhibitorów syntezy prostaglandyn prowadziło do zwiększenia przed- i poimplantacyjnej śmierci płodu oraz śmiertelności embrionalno-płodowej.

Od 20. tygodnia ciąży stosowanie lornoksykamu może powodować oligohydramnię w wyniku dysfunkcji nerek płodu. Może to wystąpić krótko po rozpoczęciu leczenia i jest zwykle odwracalne po jego przerwaniu. Ponadto istnieją doniesienia o zwężeniu przewodu tętniczego po leczeniu w drugim trymestrze ciąży, z których większość ustąpiła po przerwaniu leczenia. Dlatego w pierwszym i drugim trymestrze ciąży lornoksykam nie powinien być przepisywany, z wyjątkiem przypadków konieczności. Jeśli lornoksykam jest stosowany przez kobietę próbującą zajść w ciążę lub w pierwszym i drugim trymestrze ciąży, dawka powinna być jak najniższa, a czas leczenia jak najkrótszy. Monitorowanie prenatalne oligohydramnii i zwężenia przewodu tętniczego należy rozważyć po ekspozycji na lornoksykam przez kilka dni, począwszy od 20. tygodnia ciąży. Stosowanie leku Larfiks należy przerwać, jeśli stwierdzono oligohydramnię lub zwężenie przewodu tętniczego.

W trzecim trymestrze ciąży stosowanie dowolnych inhibitorów syntezy prostaglandyn może mieć następujące skutki dla płodu:

toksyczność sercowo-płucna (przedwczesne zwężenie/zamknięcie przewodu tętniczego i nadciśnienie płucne);
dysfunkcja nerek (patrz wyżej).

Kobieta w ciąży i płód na końcu ciąży mogą doświadczać następujących skutków po stosowaniu inhibitorów syntezy prostaglandyn:

możliwe wydłużenie czasu krwawienia;
hamowanie kurczliwości macicy, co może prowadzić do opóźnienia lub wydłużenia porodu.

W związku z tym stosowanie lornoksykamu jest przeciwwskazane w trzecim trymestrze ciąży (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Okres karmienia piersią.

Brakuje danych dotyczących wydzielania lornoksykamu do mleka matki. Stwierdzono stosunkowo wysokie stężenia lornoksykamu w mleku karmiących szczurów. Lornoksykam nie powinien być stosowany w okresie karmienia piersią.

Niepłodność.

Stosowanie lornoksykamu, podobnie jak każdego leku hamującego cyklooksygenazę/syntezę prostaglandyn, może pogorszyć płodność i nie jest zalecane kobietom próbującym zajść w ciążę. U kobiet mających trudności z zajściem w ciążę lub poddawanych badaniom z powodu niepłodności należy rozważyć możliwość odstawienia lornoksykamu.

Wpływ na zdolność kierowania pojazdami i obsługiwania maszyn.

W przypadku wystąpienia zawrotów głowy i/lub senności po przyjmowaniu lornoksykamu nie należy kierować pojazdami ani obsługiwać innych maszyn.

Sposób stosowania i dawki.

Odpowiedni reżim dawkowania dla wszystkich pacjentów powinien opierać się na indywidualnej odpowiedzi na leczenie. Niepożądane skutki mogą być zminimalizowane poprzez stosowanie najniższej skutecznej dawki leku przez najkrótszy możliwy okres czasu, konieczny do kontrolowania objawów (patrz rozdział „Szczególne wskazania”).

Ból

Dawka 8–16 mg lornoksikamu na dobę, podzielona na 2–3 dawki. Maksymalna zalecana dawka dobową wynosi 16 mg.

Osteoartretyzm i reumatoidalne zapalenie stawów

Zalecana dawka początkowa to 12 mg lornoksikamu na dobę, podzielona na 2–3 dawki.

Dawka utrzymaniowa nie powinna przekraczać 16 mg na dobę.

Lek Larfiks, tabletki powlekane, należy przyjmować, popijając dostateczną ilością wody.

Pacjenci w wieku podeszłym (powyżej 65 roku życia) bez zaburzeń czynności wątroby lub nerek nie wymagają korekty dawki, jednak należy stosować lornoksikam ostrożnie, ponieważ działania niepożądane ze strony przewodu pokarmowego są gorzej tolerowane przez tę grupę pacjentów.

Niewydolność nerek. Pacjentom z łagodnym i umiarkowanym stopniem niewydolności nerek maksymalna zalecana dawka dobową wynosi 12 mg, podzielona na 2–3 dawki. Lornoksikam jest przeciwwskazany u pacjentów z ciężkim zaburzeniem czynności nerek (patrz rozdział „Przeciwwskazania”).

Niewydolność wątroby. Pacjentom z umiarkowanym stopniem niewydolności wątroby maksymalna zalecana dawka dobową wynosi 12 mg, podzielona na 2–3 dawki (patrz rozdział „Szczególne wskazania”). Lornoksikam jest przeciwwskazany u pacjentów z ciężkim zaburzeniem czynności wątroby (patrz rozdział „Przeciwwskazania”).

Dzieci.

Lornoksikam nie powinien być stosowany u dzieci poniżej 18 roku życia ze względu na niewystarczające dane dotyczące skuteczności i bezpieczeństwa stosowania leku.

Przedawkowanie.

Nie ma obecnie danych dotyczących przedawkowania, które pozwoliłyby określić jego skutki lub zaproponować specyficzne leczenie. Można jednak oczekiwać, że w wyniku przedawkowania lornoksikamu mogą wystąpić następujące objawy: nudności, wymioty, objawy neurologiczne (zawroty głowy, zaburzenia wzroku). W ciężkich przypadkach mogą wystąpić ataksja, rozwój śpiączki i napady drgawkowe; uszkodzenie wątroby i nerek; potencjalnie możliwe zaburzenia krzepnięcia krwi.

W przypadku rzeczywistego lub prawdopodobnego przedawkowania należy przerwać stosowanie leku. Ze względu na krótki okres półtrwania lornoksikam jest szybko wydalany z organizmu. Nie poddaje się dializie. Obecnie nie istnieje specyficzny antydotum. Należy podjąć standardowe działania ratunkowe. Zgodnie z ogólnymi zasadami, tylko zastosowanie węgla aktywowanego, pod warunkiem jego podania bezpośrednio po przedawkowaniu lornoksikamem, może prowadzić do zmniejszenia wchłaniania leku. W leczeniu zaburzeń przewodu pokarmowego można stosować, na przykład, analog prostaglandyny lub ranitydynę.

Niepożądane działania.

Najczęstsze działania niepożądane związane z NSAID występują ze strony przewodu pokarmowego. Przyjmowanie leków przeciwzapalnych niesteroidowych może prowadzić do powstawania wrzodów żołądkowych, perforacji lub krwawienia z przewodu pokarmowego, które czasem kończą się śmiercią, szczególnie u osób starszych (patrz sekcja „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”). Podczas leczenia NSAID odnotowano nudności, wymioty, biegunkę, wzdęcia, zaparcia, dyspepsję, ból brzucha, melenu, hematemesis, wrzodziejące zapalenie jamy ustnej, nasilenie zapalenia okrężnicy oraz choroby Crohna. Rzadziej obserwowano zapalenie żołądka.

Uważa się, że u około 20% pacjentów leczonych lornoksykamem mogą wystąpić działania niepożądane. Najczęstsze z nich to nudności, dyspepsja, zaburzenia trawienia, ból brzucha, wymioty i biegunka. Objawy te obserwowano ogólnie u mniej niż 10% pacjentów uczestniczących w badaniach.

Obserwowano również obrzęki, nadciśnienie tętnicze i niewydolność serca podczas leczenia NSAID.

Badania kliniczne oraz dane epidemiologiczne wskazują, że stosowanie niektórych NSAID, szczególnie w wysokich dawkach i przez dłuższy czas, może być związane ze zwiększonym ryzykiem wystąpienia zjawisk trombotycznych tętniczych, takich jak zawał mięśnia sercowego lub udar mózgu (patrz sekcja „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”).

Wyjątkowo, w przebiegu ospowicy wodynej, zgłaszano poważne infekcyjne powikłania ze strony skóry i tkanek miękkich.

Niepożądane działania klasyfikuje się według częstości występowania na następujące kategorie: bardzo często (> 1/10); często (> 1/100, < 1/10); rzadko (> 1/1000, < 1/100); rzadko (> 1/10000, < 1/1000); bardzo rzadko (< 1/10000), nieznane (częstość nie może być oszacowana na podstawie dostępnych danych).

Infekcje i inwazje: rzadko – zapalenie gardła.

Ze strony krwi i układu limfatycznego: rzadko – anemia, trombocytopenia, leukopenia, wydłużenie czasu krwawienia; bardzo rzadko – ekhymoza. Leki z grupy NSAID mogą powodować specyficzne dla tej klasy leków potencjalnie ciężkie zaburzenia hematologiczne, takie jak neutropenia, agranulocytoza, anemia aplastyczna, anemia hemolityczna.

Ze strony układu odpornościowego: rzadko – nadwrażliwość, w tym reakcje anafilaktyczne i anafilaksję.

Zaburzenia metabolizmu: rzadko – utrata apetytu, zmiany masy ciała.

Zaburzenia psychiczne: rzadko – bezsenność, depresja; rzadko – dezorientacja, niepokój, pobudzenie.

Ze strony układu nerwowego: często – lekki i przemijający ból głowy, zawroty głowy; rzadko – senność, parestezje, zaburzenia wrażliwości smakowej (dysgeuzja), drżenie, migrena; bardzo rzadko – oponiak bezobjawowy u pacjentów z toczeniem układowym (SLE) i mieszaną chorobą tkanki łącznej (patrz sekcja „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”).

Ze strony narządu wzroku: często – zapalenie spojówek; rzadko – zaburzenia widzenia.

Ze strony narządu słuchu i równowagi: rzadko – zawroty głowy, szumy w uszach.

Ze strony układu sercowo-naczyniowego: rzadko – kołatanie serca, tachykardia, obrzęki, niewydolność serca, zaczerwienienie twarzy (patrz sekcja „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”); rzadko – nadciśnienie, rumień, krwawienia, siniaki.

Ze strony układu oddechowego: rzadko – katar; rzadko – duszność, kaszel, skurcz oskrzeli.

Ze strony układu pokarmowego: często – nudności, ból brzucha, dyspepsja, biegunka, wymioty; rzadko – zaparcia, wzdęcia, odbijanie, suchość w ustach, zapalenie żołądka, wrzód żołądka, ból brzucha w górnej części brzucha, wrzód dwunastnicy, wrzody błony śluzowej jamy ustnej; rzadko – melena, wymioty krwią, zapalenie jamy ustnej, zapalenie przełyku, refluks żołądkowo-przełykowy, dysfagia, aftowe zapalenie jamy ustnej, zapalenie języka, perforacja wrzodu żołądka, krwawienie z przewodu pokarmowego.

Ze strony wątroby i dróg żółciowych: rzadko – podwyższenie poziomu enzymów wątrobowych (ALT, AST); bardzo rzadko – działanie toksyczne na wątrobę, które może prowadzić do niewydolności wątroby, zapalenia wątroby, żółtaczki, cholestazy.

Ze strony skóry i tkanek podskórnych: rzadko – wysypka, świąd, nadmierne pocenie się, wysypka rumieniowa, pokrzywka, obrzęk naczynioruchowy, łysienie; rzadko – zapalenia skóry, egzema, purpura; bardzo rzadko – obrzęk i reakcje pęcherzykowe, takie jak wielopostaciowe rumień, zespół Stevensa-Johnsona, toksyczny nekroliz epidermy.

Ze strony narządu ruchu i tkanki łącznej: rzadko – artralgia; rzadko – ból kości, skurcze mięśni, mialgia.

Ze strony nerek i dróg moczowych: rzadko – nokturia, zaburzenia oddawania moczu, podwyższenie stężenia azotu mocznikowego i kreatyniny we krwi; bardzo rzadko – lornoksykam może spowodować ostrą niewydolność nerek u pacjentów z chorobami nerek, u których prostaglandyny nerkowe odgrywają ważną rolę w utrzymaniu przepływu krwi przez nerki (patrz sekcja „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”). Nefrotoksyczność w różnych formach, w tym zapalenia nerek i zespół nerczyniowy, jest efektem specyficznym dla NSAID.

Ogólne zaburzenia: rzadko – niedomagania, obrzęk twarzy; rzadko – osłabienie.

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych.

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych po rejestracji leku ma istotne znaczenie. Umożliwia to monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka w przypadku stosowania danego leku. Osoby medyczne i farmaceutyczne, a także pacjenci lub ich prawni przedstawiciele, powinni zgłaszać wszystkie przypadki podejrzewanych działań niepożądanych oraz braku skuteczności leku poprzez Automatyczny System Informacyjny Nadzoru Farmakologicznego pod adresem: https://aisf.dec.gov.ua.

Okres ważności. 3 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w temperaturze nie przekraczającej 25 °C.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie.

10 tabletek w blistrze. 3 lub 10 blisterów w opakowaniu kartonowym.

Kategoria wydawania.

Na receptę.

Producent.

Kusum Healthcare Pvt Ltd.

Miejsce produkcji i adres działalności.

SP-289 (A), RIICO Industrial area, Chopanki, Bhiwadi, Dist. Alwar (Rajasthan), India.

INSTRUKCJA

do stosowania leku

LARFIKS

(LARFIX®)

Skład:

substancja czynna: lornoksikam;

1 tabletka zawiera 8 mg lornoksikamu;

substancje pomocnicze: laktoza jednowodna, celuloza mikrokryształowa, powidon, sodowa sól kroskarboksymetylowej celulozy (natrium kroskarbokseloza), stearynian magnezu, Opydry white 03F58750*.

*Opydry white 03F58750: talk, polietylenoglikol, hydroksypropylometyloceluloza, dwutlenek tytanu (E 171).

Postać farmaceutyczna. Tabletka powlekana.

Główne właściwości fizyko-chemiczne: owalne, wydłużone tabletki o powłoce od białej do lekko żółtawej barwy, z tłoczonym oznaczeniem „L8” po jednej stronie i gładkie po drugiej.

Grupa farmakoterapeutyczna. Leki przeciwzapalne niesterydowe i leki przeciwrzutowe.

Kod ATC M01A C05.

Właściwości farmakodynamiczne.

Farmakodynamika.

Lornoksikam jest niesteroidowym lekiem przeciwbólowym (NLPZ) o właściwościach przeciwbólowych i przeciwzapalnych, należącym do klasy oksykamów.

Mechanizm działania. Lornoksikam hamuje syntezę prostaglandyn (inhibicja enzymu cyklooksygenazy), co prowadzi do desensytyzacji obwodowych receptorów nociceptywnych oraz hamowania stanu zapalnego. Zakłada się również wpływ centralny na receptory nociceptywne, niezwiązany z działaniem przeciwzapalnym. Lornoksikam nie wpływa na wskaźniki życia (np. temperatura ciała, częstość oddychania, częstość skurczów serca, ciśnienie tętnicze, EKG, spirometria).

Ze względu na miejscowe podrażnienie przewodu pokarmowego oraz systematyczne działanie uczynkowe związane z inhibicją syntezy prostaglandyn (PG), przyjmowanie lornoksikamu, tak jak innych NLPZ, często prowadzi do powstawania powikłań ze strony przewodu pokarmowego.

Farmakokinetyka.

Wchłanianie. Lornoksikam jest szybko i praktycznie całkowicie wchłaniany z przewodu pokarmowego. Maksymalne stężenie we krwi (Cmax) osiąga po 1–2 godzinach od przyjęcia leku. Biologiczna dostępność lornoksikamu wynosi 90–100%. Nie obserwowano efektu pierwszego przejścia. W przypadku jednoczesnego przyjmowania lornoksikamu z posiłkiem Cmax obniża się o około 30%, a Tmax wzrasta z 1,5 godziny do 2,3 godziny. Wchłanianie lornoksikamu (obliczone na podstawie pola pod krzywą farmakokinetyczną „stężenie–czas” [AUC]) może obniżać się o 20%.

Rozkład. W osoczu krwi lornoksikam występuje w niezmienionej formie oraz w formie nieaktywnego metabolitu hydroksylowanego. Wiązanie lornoksikamu z białkami osocza krwi wynosi 99% i nie zależy od jego stężenia. Lek pojawia się również w płynie maziowym po zastosowaniu wielokrotnym.

Biodegradacja. Lornoksikam jest intensywnie metabolizowany w wątrobie poprzez hydroksylację do nieaktywnego metabolitu – 5-hydroksylornoksikamu. Biotransformacja lornoksikamu zachodzi przy udziale cytochromu CYP2C9. W wyniku polimorfizmu genetycznego występują osoby o spowolnionym i intensywnym metabolizmie tego enzymu, co może prowadzić do istotnego wzrostu stężenia lornoksikamu we krwi u osób o spowolnionym metabolizmie. Metabolit hydroksylowany nie wykazuje aktywności farmakologicznej. Lornoksikam jest całkowicie metabolizowany. Około ⅔ leku wydala się przez wątrobę, a ⅓ – przez nerki w postaci nieaktywnej substancji.

Lornoksikam nie powodował indukcji enzymów wątrobowych w badaniach przedklinicznych. Brak danych na temat akumulacji lornoksikamu po wielokrotnym przyjmowaniu zalecanych dawek.

Eliminacja. Okres półtrwania substancji pierwotnej wynosi 3–4 godziny. Po doustnym przyjęciu około 50% leku wydala się z kałem, a 42% – z moczem, głównie w postaci 5-hydroksylornoksikamu. Okres półtrwania 5-hydroksylornoksikamu wynosi około 9 godzin po podaniu parenteralnym leku 1 lub 2 razy na dobę. Brak dowodów na zmianę szybkości eliminacji przy stosowaniu dawek powtarzanych.

Osobliwe grupy pacjentów.

U pacjentów w wieku podeszłym (powyżej 65 roku życia) klirens zmniejsza się o 30–40%. Poza zmniejszeniem klirensu nie stwierdza się istotnych zmian w profilu kinetycznym lornoksikamu u pacjentów w wieku podeszłym.

Charakterystyki kliniczne.

Wskazania.

Przejściowe leczenie objawowe ostrego bólu lekkiego i umiarkowanego stopnia u dorosłych.
Leczenie objawowe bólu i stanu zapalnego w osteoarthrycie u dorosłych.
Leczenie objawowe bólu i stanu zapalnego w reumatoidalnym zapaleniu stawów u dorosłych.

Przeciwwskazania.

Nadwrażliwość na lornoksikam lub którykolwiek z pozostałych składników preparatu.
Trombocytopenia.
Nadwrażliwość (objawy przypominające astmę, katar, obrzęk naczynioruchowy lub pokrzywkę) na inne LNPZ, w tym na kwas acetylosalicylowy.
Ciężka niewydolność serca.
Krwawienia przewodu pokarmowego, krwawienia mózgowe lub inne krwawienia.
W wywiadzie krwawienie przewodu pokarmowego lub perforacja związane z wcześniejszą terapią LNPZ.
Aktywna nawracająca wrzoda żołądka/krwawienie lub nawracająca wrzoda żołądka/krwawienie w wywiadzie (dwa lub więcej oddzielnych epizodów potwierdzonego rozwoju wrzodu lub krwawienia).
Ciężka niewydolność wątroby.
Ciężka niewydolność nerek (stężenie kreatyniny w surowicy > 700 µmol/l).
Trzeci trymestr ciąży (patrz sekcja „Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią”).

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Podczas jednoczesnego stosowania z lornoksikamem:

Cykloprydyna: zwiększenie stężenia lornoksikamu w osoczu krwi, co może zwiększyć ryzyko niepożądanych efektów działania lornoksikamu (nie stwierdzono interakcji między lornoksikamem a ranitydyną ani między lornoksikamem a lekami przeciwwskazanymi na nadkwasotę).

Antykoagulancy: LNPZ mogą nasilać działanie antykoagulantów, np. warfaryny (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”). Należy dokładnie monitorować poziom międzynarodowego wskaźnika znormalizowanego.

Fenprokumon: zmniejsza się skuteczność leczenia fenprokumonem.

Heparyna: LNPZ zwiększają ryzyko krwawień oraz powstawania hematomę rdzeniową/epiduralną podczas jednoczesnego stosowania z heparyną w trakcie znieczulenia rdzeniowego lub zewnątrzoponowego (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Inhibitory ACE: może dochodzić do zmniejszenia działania inhibitorów ACE.

Diuretyki: osłabienie działania moczopędnego i hipotensyjnego diuretyków pętlowych, tiazydowych i oszczędzających potas (zwiększony ryzyko hiperkaliemii i nefrotoksyczności).

Blokery receptorów beta-adrenergicznych: zmniejszenie efektu hipotensyjnego.

Blokery receptorów angiotensyny II: zmniejszenie efektu hipotensyjnego.

Dygoxyna: zmniejszenie klirensu nerkowego dygoxyny, co zwiększa ryzyko toksyczności dygoxyny.

Kortykosteroidy: zwiększenie ryzyka powstawania wrzodów przewodu pokarmowego lub krwawień (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Leki antybakteryjne z grupy chinolonów (np. lewofloksacyna, ofloksacyna): zwiększa się ryzyko wystąpienia drgawek.

Leki przeciwpłytkowe (np. klopidogrel): zwiększa się ryzyko krwawień (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Inne LNPZ: zwiększa się ryzyko krwawień przewodu pokarmowego lub wrzodów.

Metotreksat: zwiększenie stężenia metotreksatu w osoczu krwi, co prowadzi do zwiększenia jego toksyczności. W przypadku jednoczesnego stosowania wymagany jest dokładny monitoring.

Selektywne inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny (SSRI): zwiększone ryzyko krwawień (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Leki zawierające lit: LNPZ zmniejszają klirens nerkowy litu, w związku z czym stężenie litu w osoczu może przekroczyć próg toksyczności. Należy kontrolować poziom litu w osoczu krwi, szczególnie na początku leczenia, przy dostosowywaniu dawki oraz po zakończeniu leczenia.

Cyklosporyna: zwiększenie stężenia cyklosporyny w osoczu krwi. Możliwe zwiększenie nefrotoksyczności cyklosporyny spowodowane działaniem pośrednim przez prostaglandyny nerkowe. W przypadku terapii skojarzonej należy kontrolować funkcję nerek.

Pochodne sulfonamidu (np. gliabenklamid): zwiększone ryzyko hipoglikemii.

Znane induktory i inhibitory izoenzymu CYP2C9: lornoksikam (tak jak inne LNPZ zależne od cytochromu P450 2C9 (izoenzym CYP2C9)) oddziałuje z znanymi induktorami i inhibitorami izoenzymu CYP2C9 (patrz sekcja „Biopreparacja”).

Takrolimus: zwiększone ryzyko nefrotoksyczności z powodu zmniejszenia syntezy prostacykliny w nerkach. W przypadku terapii skojarzonej należy kontrolować funkcję nerek (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Pemetreksed: LNPZ mogą obniżać klirens nerkowy pemetreksedu, co prowadzi do zwiększenia toksyczności nerkowej i przewodu pokarmowego oraz do mielosupresji.

Ponieważ spożycie pokarmu opóźnia wchłanianie lornoksikamu, tabletki Larfiks nie powinny być przyjmowane z posiłkiem, gdy konieczne jest szybkie rozpoczęcie działania (łagodzenie bólu).

Spożycie pokarmu zmniejsza wchłanianie o około 20% i zwiększa Tmax (patrz sekcja „Właściwości farmakologiczne. Farmakokinetyka”).

Szczególne środki ostrożności.

Lornoksikam zmniejsza agregację płytek krwi i wydłuża czas krwawienia. Dlatego należy zachować ostrożność przy przepisywaniu go pacjentom z podwyższonym ryzykiem krwawienia.

Lornoksikam należy przepisywać wyłącznie po dokładnej ocenie oczekiwanej korzyści terapeutycznej i możliwego ryzyka u następujących pacjentów:

Pacjentom z zaburzeniami funkcji nerek: lornoksikam należy stosować z ostrożnością u pacjentów z łagodną (poziom kreatyniny w surowicy 150–300 µmol/l) i umiarkowaną niewydolnością nerek (poziom kreatyniny w surowicy 300–700 µmol/l) ze względu na istotną rolę prostaglandyn w utrzymaniu przepływu krwi przez nerki (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”). W przypadku pogorszenia funkcji nerek leczenie lornoksikamem należy przerwać.
Pacjentom po rozległych zabiegach chirurgicznych, z niewydolnością serca, przyjmującym leki moczopędne lub środki mogące powodować uszkodzenie nerek należy dokładnie monitorować funkcję nerek (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”).
Pacjentom z zaburzeniami krzepnięcia krwi zaleca się dokładne badanie kliniczne i ocenę parametrów laboratoryjnych (np. aktywowany częściowy czas tromboplastyny).
Pacjentom z niewydolnością wątroby (np. z wątrobą przerostową) po podaniu leku w dawce 12–16 mg na dobę zaleca się regularne badania laboratoryjne ze względu na możliwość akumulacji lornoksikamu w organizmie (zwiększenie AUC) (patrz sekcja „Właściwości farmakologiczne. Farmakokinetyka”). Jednakże nie stwierdzono odchyleń parametrów farmakokinetycznych u pacjentów z niewydolnością wątroby w porównaniu do zdrowych ochotników.

Przy długotrwałym leczeniu (powyżej 3 miesięcy) lekami niesteroidowymi przeciwzapalnymi (NSAID) zaleca się ciągłe monitorowanie funkcji nerek i wątroby oraz badań hematologicznych.

Osobom starszym (powyżej 65 roku życia) zaleca się monitorowanie funkcji nerek i wątroby oraz ostrożne stosowanie po zabiegach chirurgicznych.

Stosowanie współbieżne NSAID.

Należy unikać jednoczesnego stosowania lornoksikamu z innymi NSAID, w tym z selektywnymi inhibitorami cyklooksygenazy-2 (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”).

Minimalizacja niepożądanych reakcji.

Niepożądane reakcje można minimalizować poprzez przyjmowanie najniższej skutecznej dawki leku przez najkrótszy możliwy czas konieczny do kontroli objawów choroby (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki” oraz poniższe ryzyko przewodu pokarmowego i ryzyko sercowo-naczyniowe).

Krwawienia, owrzodzenia i perforacje przewodu pokarmowego.

Podczas stosowania dowolnego NSAID w dowolnym czasie trwania leczenia może dojść do krwawienia, owrzodzenia lub perforacji przewodu pokarmowego (z lub bez objawów ostrzegawczych lub z wywiadem ciężkich zaburzeń przewodu pokarmowego), które mogą mieć śmiertelny skutek.

Ryzyko krwawienia, owrzodzenia lub perforacji przewodu pokarmowego wzrasta wraz ze zwiększaniem dawki NSAID, u pacjentów z wywiadem owrzodzeń, szczególnie komplikowanych krwawieniem lub perforacją (patrz sekcja „Przeciwwskazania”), a także u pacjentów starszych. Tym grupom pacjentów należy rozpocząć leczenie w najniższych dawkach terapeutycznych (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

NSAID należy stosować z ostrożnością u leczenia powyższych grup pacjentów oraz u pacjentów równocześnie przyjmujących niskie dawki kwasu acetylosalicylowego lub inne leki zwiększające ryzyko powikłań przewodu pokarmowego (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”). U pacjentów wymagających takiej terapii wspomagającej, leczenie można prowadzić w połączeniu z lekami ochronnymi (np. misoprostolem lub inhibitorami pompy protonowej). Zaleca się regularne kliniczne monitorowanie.

Pacjenci z wywiadem toksycznego działania na przewód pokarmowy, szczególnie osoby starsze, powinni zgłaszać wszelkie nietypowe objawy brzuszne (szczególnie krwawienie przewodu pokarmowego) na wczesnych etapach leczenia.

Z należytą ostrożnością należy przepisywać lek pacjentom, którzy równocześnie stosują leki zwiększające ryzyko owrzodzenia lub krwawienia, np. kortykosteroidy doustne, leki przeciwpłytkowe – warfarynę, selektywne inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny lub leki przeciwkrzepliwe – kwas acetylosalicylowy (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”).

W przypadku wystąpienia krwawienia lub owrzodzenia przewodu pokarmowego u pacjentów przyjmujących lornoksikam, leczenie należy przerwać.

NSAID należy stosować z ostrożnością u pacjentów z wywiadem chorób przewodu pokarmowego (wrzodziejące zapalenie jelita grubego, choroba Leśniowskiego-Crohna), ponieważ ich stan może się pogorszyć.

Pacjenci starsi.

U pacjentów starszych zwiększa się częstość występowania działań niepożądanych podczas stosowania NSAID, w szczególności krwawienia i perforacji przewodu pokarmowego, co może prowadzić do śmiertelnych skutków (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Wpływ sercowo-naczyniowy i mózgowo-naczyniowy.

Należy monitorować pacjentów z nadciśnieniem tętniczym i/lub z przewlekłą niewydolnością serca od łagodnego do umiarkowanego stopnia w wywiadzie, ponieważ terapia NSAID może wiązać się z zatrzymaniem płynu i obrzękami.

Istnieją dane kliniczne i epidemiologiczne sugerujące, że stosowanie niektórych NSAID, szczególnie długotrwałe leczenie i stosowanie wysokich dawek, może być związane ze zwiększonym ryzykiem zjawisk trombotycznych tętniczych (np. zawał serca lub udar mózgu). Brakuje wystarczających danych, aby wykluczyć takie ryzyko przy stosowaniu lornoksikamu.

Pacjentom z niekontrolowanym nadciśnieniem tętniczym, przewlekłą niewydolnością serca, chorobą niedokrwienną serca, chorobami tętnic obwodowych i/lub zaburzeniami mózgowo-naczyniowymi lornoksikam należy przepisywać wyłącznie po dokładnej ocenie wskazań. Ocena jest również konieczna przed przepisaniem długotrwałego leczenia pacjentom z czynnikami ryzyka chorób sercowo-naczyniowych (np. nadciśnienie, hiperlipidemia, cukrzyca, palenie papierosów).

Współbieżne leczenie NSAID i heparyną zwiększa ryzyko hematomię wewnątrzmózgową/epiduralną podczas znieczulenia podpajęczynówkowego lub epiduralnego (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”).

Zaburzenia ze strony skóry.

Bardzo rzadko podczas stosowania NSAID mogą wystąpić ciężkie reakcje skórne, w tym egfoliatywny odmieniec, zespół Stevensa-Johnsona i toksyczny epidermalny nekroliz, czasem kończące się śmiercią (patrz sekcja „Działania niepożądane”). Ryzyko rozwoju takich reakcji jest najwyższe na początku leczenia: w większości przypadków reakcje te pojawiają się w pierwszym miesiącu przyjmowania leku. Stosowanie lornoksikamu należy przerwać przy pierwszych objawach wysypki skórnej, uszkodzenia błon śluzowych i innych objawach nadwrażliwości.

Zaburzenia ze strony układu oddechowego.

Należy stosować z ostrożnością u chorych na astmę oskrzelową lub z wywiadem tej choroby, ponieważ wiadomo, że NSAID mogą wywoływać skurcz oskrzeli u takich pacjentów.

Łupus systematyczny i mieszane choroby tkanki łącznej.

Z ostrożnością stosuje się u pacjentów z łupusiem rumieniowatym układowym i mieszanymi chorobami tkanki łącznej, ponieważ może zwiększać się ryzyko rozwoju aseptycznego zapalenia opon mózgowych.

Toksykość nerek.

Współbieżne leczenie NSAID i tarkolimusu może zwiększać ryzyko toksyczności nerek z powodu osłabienia syntezy prostacykliny w nerkach. W przypadku takiej terapii kombinowanej należy dokładnie monitorować funkcję nerek (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”).

Odchylenia laboratoryjne.

Tak jak inne NSAID, lornoksikam może powodować okresowe podwyższenie poziomu transaminaz, bilirubiny we krwi, a także zwiększenie stężenia mocznika i kreatyniny we krwi oraz inne odchylenia parametrów laboratoryjnych od normy. Jeśli odchylenia parametrów laboratoryjnych są istotne i trwają długo, leczenie należy przerwać i przeprowadzić niezbędne badania.

Niepłodność.

Lornoksikam, podobnie jak inne leki hamujące cyklooksygenazę/syntezę prostaglandyn, może osłabiać płodność, dlatego nie zaleca się jego stosowania kobietom próbującym zajść w ciążę. Kobietom mającym trudności z zajściem w ciążę lub poddawanym badaniom z powodu niepłodności, należy rozważyć odstawienie lornoksikamu (patrz sekcja „Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią”).

Ospa wietrzna.

W przypadku ospa wietrznej w wyjątkowych przypadkach mogą rozwijać się ciężkie infekcyjne uszkodzenia skóry i tkanek miękkich. Do chwili obecnej nie można wykluczyć wpływu NSAID na pogorszenie przebiegu takich chorób zakaźnych. Zaleca się unikanie stosowania lornoksikamu w przypadku obecnej ospa wietrznej.

Substancje pomocnicze.

Lek zawiera laktozę. Jeśli u pacjenta stwierdzono nietolerancję niektórych cukrów, należy skonsultować się z lekarzem przed przyjmowaniem tego leku.

Ten lek zawiera mniej niż 1 mmol (23 mg)/dawkę sodu, czyli jest praktycznie wolny od sodu.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża.

Lornoksikam jest przeciwwskazany w trzecim trymestrze ciąży (patrz sekcja „Przeciwwskazania”). Brak danych klinicznych dotyczących stosowania lonoksikamu w pierwszym i drugim trymestrze ciąży oraz podczas porodu, dlatego nie zaleca się stosowania leku w tym okresie.

Brakuje wystarczających danych dotyczących stosowania lornoksikamu u ciężarnych kobiet. Badania na zwierzętach wykazały toksyczność reprodukcyjną.

Hamowanie syntezy prostaglandyn może negatywnie wpływać na ciążę i/lub rozwój embrionu/płodu. Dane epidemiologiczne wskazują na zwiększone ryzyko poronienia oraz rozwoju wad serca po stosowaniu inhibitorów syntezy prostaglandyn we wczesnych etapach ciąży. Ryzyko rośnie wraz ze zwiększaniem dawki i długości trwania terapii. U zwierząt stosowanie inhibitorów syntezy prostaglandyn prowadzi do zwiększenia przed- i poimplantacyjnej śmierci płodu oraz śmiertelności embrionalno-płodowej.

Od 20. tygodnia ciąży stosowanie lornoksikamu może powodować oligohydramnios w wyniku dysfunkcji nerek płodu. Może to wystąpić wkrótce po rozpoczęciu leczenia i jest zwykle odwracalne po jego przerwaniu. Ponadto istnieją doniesienia o zwężeniu przewodu tętniczego po leczeniu w drugim trymestrze ciąży, z których większość ustąpiła po przerwaniu leczenia. Dlatego w pierwszym i drugim trymestrze ciąży lornoksikam nie powinien być przepisywany, z wyjątkiem przypadków skrajnej konieczności. Jeśli lornoksikam jest stosowany przez kobietę próbującą zajść w ciążę lub w pierwszym i drugim trymestrze ciąży, dawka powinna być jak najniższa, a czas leczenia jak najkrótszy. Monitorowanie oligohydramniosu i zwężenia przewodu tętniczego przed porodem należy rozważyć po wpływie lornoksikamu przez kilka dni, począwszy od 20. tygodnia ciąży. Stosowanie leku Larfiks należy przerwać, jeśli stwierdzono oligohydramnios lub zwężenie przewodu tętniczego.

W trzecim trymestrze ciąży stosowanie wszelkich inhibitorów syntezy prostaglandyn może mieć następujące skutki dla płodu:

toksyczność sercowo-płucna (przedwczesne zwężenie/zamknięcie przewodu tętniczego i nadciśnienie płucne);
dysfunkcja nerek (patrz powyżej).

Matka i płód na końcu ciąży mogą być narażeni na następujące skutki w wyniku stosowania inhibitorów syntezy prostaglandyn:

możliwe wydłużenie czasu krwawienia;
hamowanie kurczliwości macicy, co może prowadzić do opóźnienia lub wydłużenia porodu.

W związku z tym stosowanie lornoksikamu jest przeciwwskazane w trzecim trymestrze ciąży (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Okres karmienia piersią.

Brak danych dotyczących wydzielania lornoksikamu do mleka matki. U ssących szczurów stwierdzono stosunkowo wysokie stężenia lornoksikamu w mleku. Lornoksikam nie powinien być stosowany w okresie karmienia piersią.

Niepłodność.

Stosowanie lornoksikamu, podobnie jak każdego leku hamującego cyklooksygenazę/syntezę prostaglandyn, może pogorszyć płodność i nie jest zalecane kobietom próbującym zajść w ciążę. U kobiet mających trudności z zajściem w ciążę lub poddawanych badaniom z powodu niepłodności, należy rozważyć odstawienie lornoksikamu.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów lub obsługiwania maszyn.

W przypadku wystąpienia zawrotów głowy i/lub senności po przyjmowaniu lornoksikamu nie należy prowadzić pojazdów ani obsługiwać innych maszyn.

Sposób stosowania i dawki

Dawkowanie powinno być dostosowane indywidualnie do odpowiedzi pacjenta na leczenie. Niepożądane skutki mogą być zminimalizowane poprzez stosowanie najniższej skutecznej dawki przez najkrótszy możliwy czas potrzebny do kontrolowania objawów (patrz sekcja „Szczególne wskazania stosowania”).

Ból

Dawka 8–16 mg lornoksikamu na dobę, podzielona na 2–3 dawki. Maksymalna zalecana dawka dobową wynosi 16 mg.

Osteoartretyzm i reumatoidalne zapalenie stawów

Zalecana początkowa dawka dobową to 12 mg lornoksikamu, podzielona na 2–3 dawki.

Dawka utrzymująca nie powinna przekraczać 16 mg na dobę.

Lek Larfiks, tabletki powlekane, należy przyjmować, popijając wystarczającą ilością wody.

Pacjenci w wieku podeszłym (powyżej 65 roku życia) bez zaburzeń funkcji wątroby lub nerek nie wymagają korekty dawki, jednak należy stosować lornoksikam ostrożnie, ponieważ działania niepożądane ze strony przewodu pokarmowego są gorzej tolerowane przez tę grupę pacjentów.

Niewydolność nerek. Pacjentom z łagodnym i umiarkowanym stopniem niewydolności nerek maksymalna zalecana dawka dobową wynosi 12 mg, podzielona na 2–3 dawki. Lornoksikam jest przeciwwskazany u pacjentów z ciężkim zaburzeniem funkcji nerek (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Niewydolność wątroby. Pacjentom z umiarkowanym stopniem niewydolności wątroby maksymalna zalecana dawka dobową wynosi 12 mg, podzielona na 2–3 dawki (patrz sekcja „Szczególne wskazania stosowania”). Lornoksikam jest przeciwwskazany u pacjentów z ciężkim zaburzeniem funkcji wątroby (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Dzieci.

Lornoksikam nie jest zalecany w leczeniu dzieci poniżej 18 roku życia ze względu na niewystarczające dane dotyczące skuteczności i bezpieczeństwa stosowania leku.

Przedawkowanie.

Nie ma obecnie danych dotyczących przedawkowania, które pozwoliłyby określić jego skutki lub zaproponować specyficzne leczenie. Można jednak oczekiwać, że w wyniku przedawkowania lornoksikamu mogą wystąpić następujące objawy: nudności, wymioty, objawy ze strony ośrodkowego układu nerwowego (zawroty głowy, zaburzenia wzroku). W ciężkich przypadkach mogą wystąpić ataksja, aż do rozwoju śpiączki i drgawek; uszkodzenia wątroby i nerek; potencjalnie możliwe zaburzenia krzepnięcia krwi.

W przypadku rzeczywistego lub prawdopodobnego przedawkowania należy przerwać stosowanie leku. Ze względu na krótki okres półwylęgu lornoksikam szybko jest wydalany z organizmu. Nie poddaje się dializie. Obecnie nie istnieje specyficzny antydotum. Należy podjąć standardowe środki zaradcze. Zgodnie z ogólnymi zasadami, jedynie zastosowanie węgla aktywowanego, pod warunkiem jego podania bezpośrednio po przedawkowaniu lornoksikamem, może prowadzić do zmniejszenia wchłaniania leku. W leczeniu zaburzeń przewodu pokarmowego można stosować, na przykład, analog prostaglandyny lub ranitydynę.

Działania niepożądane.

Najczęstsze działania niepożądane po lekach przeciwzapalnych niesteroidowych (NZNZ) były związane z przewodem pokarmowym. Przyjmowanie leków NZNZ może prowadzić do powstawania wrzodów żołądka i dwunastnicy, perforacji lub krwawienia z przewodu pokarmowego, które czasem kończyły się śmiercią, szczególnie u osób starszych (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania”). Nudności, wymioty, biegunka, wzdęcia, zaparcia, dyspepsja, ból brzucha, melena, hematemesis, wrzodziejące zapalenie jamy ustnej, nasilenie objawów zapalenia okrężnicy i choroby Crohna były obserwowane podczas leczenia lekami NZNZ. Rzadziej występują zapalenia żołądka.

Sądzono, że u około 20% pacjentów leczonych lornoksykamem mogą wystąpić działania niepożądane. Najczęstsze z nich to nudności, dyspepsja, zaburzenia trawienia, ból brzucha, wymioty, biegunka. Ogólnie objawy te obserwowano u mniej niż 10% pacjentów uczestniczących w badaniach klinicznych.

Obserwowano również obrzęki, nadciśnienie tętnicze i niewydolność serca podczas leczenia lekami NZNZ.

Badania kliniczne oraz dane epidemiologiczne wskazują, że stosowanie niektórych leków NZNZ, szczególnie w wysokich dawkach i przez dłuższy czas, może być związane ze zwiększonym ryzykiem wystąpienia zjawisk trombotycznych tętniczych, takich jak zawał mięśnia sercowego lub udar mózgu (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania”).

Wyjątkowo, podczas przebiegu ospy wietrznej, donoszono o poważnych infekcyjnych powikłaniach ze strony skóry i tkanek miękkich.

Niepożądane działania klasyfikuje się według częstości występowania na następujące kategorie: bardzo często (> 1/10); często (> 1/100, < 1/10); nieczęsto (> 1/1000, < 1/100); rzadko (> 1/10 000, < 1/1000); bardzo rzadko (< 1/10 000); nieznane (częstość nie może być oszacowana na podstawie dostępnych danych).

Infekcje i inwazje: rzadko – zapalenie gardła.

Zaburzenia układu krwi i chłonnego: rzadko – anemia, trombocytopenia, leukopenia, wydłużenie czasu krwawienia; bardzo rzadko – ekchymozy. Leki NZNZ mogą powodować charakterystyczne dla tej klasy leków potencjalnie ciężkie zaburzenia hematologiczne, takie jak neutropenia, agranulocytoza, anemia aplastyczna, anemia hemolityczna.

Zaburzenia układu odpornościowego: rzadko – nadwrażliwość, w tym reakcje anafilaktyczne i anafilaksję.

Zaburzenia przemiany materii: niewielka częstość – utrata apetytu, zmiany masy ciała.

Zaburzenia psychiczne: niewielka częstość – bezsenność, depresja; rzadko – dezorientacja, niepokój, pobudzenie.

Zaburzenia układu nerwowego: często – lekki i przemijający ból głowy, zawroty głowy; rzadko – senność, parestezje, zaburzenia wrażliwości smakowej (dysgezja), drżenie, migrena; bardzo rzadko – oponowe zapalenie ośrodkowego układu nerwowego u pacjentów z toczeniem układowym (SLE) i mieszanym schorzeniem tkanki łącznej (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania”).

Zaburzenia narządu wzroku: często – zapalenie spojówek; rzadko – zaburzenia widzenia.

Zaburzenia narządu słuchu i równowagi: niewielka częstość – zawroty głowy, szumy w uszach.

Zaburzenia układu sercowo-naczyniowego: niewielka częstość – kołatania serca, tachykardia, obrzęki, niewydolność serca, zaczerwienienie twarzy (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania”); rzadko – nadciśnienie tętnicze, napływy gorąca, krwawienia, siniaki.

Zaburzenia układu oddechowego: niewielka częstość – zapalenie nosa; rzadko – duszność, kaszel, skurcz oskrzeli.

Zaburzenia układu pokarmowego: często – nudności, ból brzucha, dyspepsja, biegunka, wymioty; niewielka częstość – zaparcia, wzdęcia, odbijanie, suchość w ustach, zapalenie żołądka, wrzody żołądka, ból brzucha w górnej części brzucha, wrzody dwunastnicy, wrzody błony śluzowej jamy ustnej; rzadko – melena, wymioty krwią, stomatyt, zapalenie przełyku, refluks żołądkowo-przełykowy, dysfagia, stomatyt aftowy, zapalenie języka, perforacja wrzodu żołądka, krwawienie z przewodu pokarmowego.

Zaburzenia wątroby i dróg żółciowych: niewielka częstość – podwyższenie poziomu enzymów wątrobowych (ALT, AST); bardzo rzadko – działanie toksyczne na wątrobę, które może prowadzić do niewydolności wątroby, zapalenia wątroby, żółtaczki, cholestazy.

Zaburzenia skóry i tkanek podskórnych: niewielka częstość – wysypka, świąd, nadmierne pocenie się, wysypka rumieniowa, pokrzywka, obrzęk naczynioruchowy, łysienie; rzadko – zapalenia skóry, egzema, purpura; bardzo rzadko – obrzęki i reakcje pęcherzykowe, takie jak wielopostaciowa rumieniówka, zespół Stevensa-Johnsona, toksyczny nekrolizy epidermy.

Zaburzenia układu mięśniowo-szkieletowego i tkanki łącznej: niewielka częstość – ból stawów; rzadko – ból kości, skurcze mięśni, ból mięśni.

Zaburzenia nerek i dróg moczowych: rzadko – nokturia, zaburzenia oddawania moczu, podwyższenie poziomu azotu mocznika i kreatyniny we krwi; bardzo rzadko – lornoksykam może powodować ostre niewydolność nerek u pacjentów z chorobami nerek, w których prostaglandyny nerkowe odgrywają ważną rolę w utrzymaniu przepływu krwi przez nerki (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania”). Nefrotoksyczność w różnych formach, w tym zapalenia nerek i zespół nerczyniowy, to efekt charakterystyczny dla leków NZNZ.

Ogólne zaburzenia: niewielka częstość – niedowaga, obrzęk twarzy; rzadko – osłabienie.

Zgłaszanie podejrzanych działań niepożądanych.

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych po rejestracji leku ma istotne znaczenie. Umożliwia to monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka w przypadku stosowania danego leku. Pracownicy medyczni i farmaceutyczni, a także pacjenci lub ich ustawowieni przedstawiciele, powinni zgłaszać wszystkie przypadki podejrzewanych działań niepożądanych oraz braku skuteczności leku poprzez Automatyczny System Informacyjny Nadzoru Farmakologicznego pod adresem: https://aisf.dec.gov.ua.

Okres ważności. 3 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w temperaturze nie wyższej niż 25 °C.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie.

Po 10 tabletek w blistrze. Po 3 lub 10 blisterów w tece kartonowej.

Warunki odmowy.

Na receptę.

Producent.

Kusum Healthcare Pvt Ltd/

Kusum Healthcare Pvt Ltd.

Miejsce produkcji i adres siedziby producenta.

Plot No. M-3, Indore Special Economic Zone, Phase-II, Pithampur, Distt. Dhar, Madhya Pradesh, Pin 454774, India/
Plot No. M-3, Indore Special Economic Zone, Phase-II, Pithampur, Distt. Dhar, Madhya Pradesh, Pin 454774, India.