Kwas ibandronowy - Farmex

INSTRUKCJA DOTYCZĄCA STOSOWANIA LEKU Kwas ibandronowy - Farmex (IBANDRONIC ACID - PHARMEX)

Skład:

substancja czynna: kwas ibandronowy;

1 ml roztworu koncentratu zawiera kwasu ibandronowego (w postaci monohydratu ibandronianu sodu) 1 mg;

substancje pomocnicze: chloroek natrium, kwas octowy lodowaty, octan sodu trihydricus, woda do wstrzykiwań.

Postać leku. Koncentrat do sporządzenia roztworu do infuzji.

Główne właściwości fizykochemiczne: przezroczysty, bezbarwny płyn.

Grupa farmakoterapeutyczna. Leki wpływające na strukturę i mineralizację kości. Bisfosfoniany. Kod ATC M05B A06.

Właściwości farmakodynamiczne.

Farmakodynamika.

Kwas ibandronowy – bisfosfonian działający specyficznie na tkankę kostną. Działa selektywnie na tkankę kostną dzięki wysokiej powinowactwu do jej składników mineralnych. Hamuje aktywność osteoblastów, choć dokładny mechanizm działania nie jest do tej pory znany.

In vivo kwas ibandronowy zapobiega destrukcji kości spowodowanej blokadą czynności gruczołów płciowych, retinoidami, procesami nowotworowymi oraz ekstraktami guzów. Hamowanie endogennej resorpcji kości potwierdzono również w badaniach kinetycznych.

Nie zakłóca mineralizacji kości przy dawkach znacznie przekraczających dawki farmakologicznie skuteczne.

Kwas ibandronowy selektywnie hamuje aktywność osteoklastów, zmniejszając w ten sposób resorpcję kostną i ograniczając powikłania kostne choroby nowotworowej.

Farmakokinetyka.

Po infuzji trwającej 2 godziny w dawkach 2, 4 i 6 mg parametry farmakokinetyczne kwasu ibandronowego są proporcjonalne do dawki.

Rozkład.

Po wejściu do krwiobiegu kwas ibandronowy szybko wiąże się z tkanką kostną lub jest wydalany z moczem. Objętość rozkładu końcowego wynosi co najmniej 90 l.

40–50 % ilości leku krążącego we krwi dobrze przenika do tkanki kostnej i w niej się gromadzi. Z białkami osocza wiąże się około 87 %.

Metabolizm. Brak danych dotyczących metabolizmu kwasu ibandronowego u zwierząt i u ludzi.

Wydalanie. Kwas ibandronowy jest eliminowany z krwiobiegu poprzez absorpcję kostną (40–50 %), reszta jest wydalana w niezmienionej postaci przez nerki. Średni okres półwylu wynosi 10–60 godzin. Stężenia początkowe w osoczu szybko spadają i po 3 godzinach od wstrzyknięcia dożylnego osiągają 10 % wartości szczytowej. Przy dożylnym podawaniu kwasu ibandronowego w odstępach co 4 tygodnie przez 48 tygodni u pacjentów z przerzutami do kości nie zaobserwowano kumulacji systemowej. Całkowity klirens kwasu ibandronowego wynosi 84–160 ml/min. Klirens nerkowy (około 60 ml/min u zdrowych kobiet w okresie popomenopauzalnym) stanowi 50–60 % całkowitego klirensu i zależy od klirensu kreatyniny. Różnica między klirensami całkowitym i nerkowym odzwierciedla wchłanianie leku przez tkankę kostną. Mechanizmy wydzielania wydają się nie obejmować znanych kwasowych i zasadowych systemów transportu zaangażowanych w wydalanie innych substancji czynnych. Ponadto kwas ibandronowy nie hamuje głównych izoenzymów P450 w ludzkich wątrobach i nie indukuje układu cytochromu P450 u szczurów.

Płeć. Biodostępność i parametry farmakokinetyczne kwasu ibandronowego nie zależą od płci.

Rasa. Brak danych o klinicznie istotnych różnicach w rozkładzie kwasu ibandronowego u pacjentów rasy mongolskiej i europejskiej. Dane dotyczące rozkładu kwasu ibandronowego u pacjentów rasy negroidalnej są niewystarczające.

Pacjenci z niewydolnością nerek.

Dawka ibandronianu u pacjentów z różnym stopniem niewydolności nerek wiąże się z klirensami kreatyniny.

U osób z ciężką niewydolnością nerek (średni klirens kreatyniny – 21,2 ml/min) po jednorazowym dożylnej podaniu 2 mg ibandronianu (infuzja 15 minut) średnia powierzchnia pod krzywą stężenie–czas 0-24 godz. wzrasta o 110 % w porównaniu ze zdrowymi ochotnikami. U osób z niewielką (średni klirens kreatyniny – 68,1 ml/min) i umiarkowaną niewydolnością nerek (średni klirens kreatyniny – 41,2 ml/min) po jednorazowym dożylnej podaniu 6 mg ibandronianu (infuzja 15 minut) średnia powierzchnia pod krzywą 0-24 godz. wzrasta odpowiednio o 14 % i 86 % w porównaniu ze zdrowymi ochotnikami (średni klirens kreatyniny – 120 ml/min). Średnie stężenie Cmax nie wzrasta u pacjentów z niewielką niewydolnością nerek i wzrasta o 12 % u pacjentów z umiarkowaną niewydolnością nerek. U pacjentów z niewielką niewydolnością nerek (klirens kreatyniny ≥ 50 i < 80 ml/min) nie jest wymagana korekta dawki. U pacjentów z przerzutami do kości w przebiegu raka piersi i umiarkowaną (klirens kreatyniny ≥ 30 i < 50 ml/min) lub ciężką niewydolnością nerek (klirens kreatyniny < 30 ml/min), leczonych w celu zapobiegania zdarzeniom kostnym, zaleca się korektę dawki.

Pacjenci z niewydolnością wątroby. Brak danych farmakokinetycznych dotyczących kwasu ibandronowego u pacjentów z zaburzoną funkcją wątroby. Wątroba odgrywa niewielką rolę w klirensie kwasu ibandronowego, który nie ulega metabolizmowi, a wydalany jest przez nerki oraz w wyniku wchłaniania przez tkankę kostną. W związku z tym u pacjentów z zaburzoną funkcją wątroby nie jest wymagana korekta dawki leku. Ponieważ wiązanie kwasu ibandronowego w stężeniach terapeutycznych z białkami osocza krwi jest niewielkie (85 %), mało prawdopodobne jest, że hipoproteinemie występujące przy ciężkich chorobach wątroby spowodują klinicznie istotny wzrost stężenia wolnej frakcji leku (patrz „Sposób stosowania i dawki” oraz „Szczególne zalecenia dotyczące dawkowania”).

Wiek starszy. Zbadane parametry farmakokinetyczne nie zależą od wieku. Ponieważ czynność nerek zmniejsza się z wiekiem, jest to jedyny czynnik, który należy wziąć pod uwagę (patrz „Szczególne zalecenia dotyczące dawkowania”).

Dzieci. Brak danych dotyczących stosowania kwasu ibandronowego u dzieci (patrz „Szczególne zalecenia dotyczące dawkowania”).

Właściwości kliniczne.

Wskazania.

Profilaktyka powikłań kostnych (przerostowe złamania, uszkodzenia tkanki kostnej wymagające leczenia promieniowaniem lub chirurgicznego) u pacjentów z rakiem piersi i przerzutami do tkanki kostnej.

Leczenie hiperkalcemii związanej z nowotworami złośliwymi z przerzutami lub bez.

Przeciwwskazania.

Podwyższona wrażliwość na kwas ibandronowy lub którykolwiek z pozostałych składników preparatu. Hipokalcemia (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Współdziałanie z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Interakcje metaboliczne są mało prawdopodobne, ponieważ kwas ibandronowy nie hamuje głównych izoenzymów CYP450 w wątrobie człowieka i nie indukuje układu cytochromu P450 w wątrobie szczura. Kwas ibandronowy wydzielany jest z moczem i nie ulega biotransformacji.

Należy zachować ostrożność przy jednoczesnym stosowaniu kwasu ibandronowego z aminoglikozydami, ponieważ obie substancje mogą obniżać stężenie wapnia w surowicy krwi przez dłuższy czas. Należy również zwrócić uwagę na możliwość wystąpienia hipomagnezemii podczas jednoczesnego stosowania tych leków.

Szczególne zagadnienia dotyczące stosowania.

Pacjenci z zaburzeniami metabolizmu kostnego i mineralnego

Przed rozpoczęciem leczenia kwasem ibandronowym z powodu przerzutów do tkanki kostnej należy skorygować hipokalcemię oraz inne zaburzenia metabolizmu tkanki kostnej i równowagi elektrolitowej. Należy zapewnić odpowiednią podaż wapnia i witaminy D.

Jeśli pacjent nie otrzymuje wystarczającej ilości wapnia i/lub witaminy D z pożywienia, należy uzupełnić je w formie suplementów diety.

Reakcja anafilaktyczna/skok

Zgłaszano przypadki reakcji anafilaktycznych/soku, w tym przypadki zakończone śmiercią, u pacjentów otrzymujących leczenie kwasem ibandronowym dożylnie. Podczas wstrzykiwania dożylnego środka leczniczego należy mieć natychmiastową możliwość udzielenia odpowiedniej pomocy medycznej i monitorowania. W przypadku wystąpienia reakcji anafilaktycznej lub innej ciężkiej reakcji nadwrażliwości/reakcji alergicznej należy natychmiast przerwać wstrzykiwanie i rozpocząć odpowiednie leczenie.

Nekroza kości żuchwy

Podczas stosowania po rejestracji leku zgłaszano bardzo rzadko przypadki nekrozy kości żuchwy u pacjentów otrzymujących kwas ibandronowy wskutek wskazań onkologicznych (patrz sekcja „Działania niepożądane”).

Rozpoczęcie leczenia lub nowego cyklu leczenia należy odłożyć u pacjentów z niezagojonymi otwartymi uszkodzeniami tkanek miękkich w jamie ustnej. Pacjentom z towarzyszącymi czynnikami ryzyka przed rozpoczęciem leczenia kwasem ibandronowym zaleca się wykonanie badania stomatologicznego, odpowiedniego zabiegu profilaktycznego oraz indywidualnej oceny stosunku korzyści do ryzyka.

Oceniając ryzyko wystąpienia nekrozy kości żuchwy u pacjenta, należy wziąć pod uwagę następujące czynniki ryzyka:

• Aktywność środka leczniczego hamującego resorpcję kości (ryzyko jest wyższe przy stosowaniu związków o wysokiej aktywności), sposób podania (ryzyko jest wyższe przy podaniu parenteralnym) oraz dawkę kumulatywną terapii hamującej resorpcję kości.
• Złośliwe nowotwory, współistniejące choroby (w szczególności anemia, zaburzenia krzepnięcia, infekcja), palenie tytoniu.
• Leczenie współistniejące: kortykosteroidy, chemioterapia, inhibitory angiogenezy, radioterapia obszaru głowy i szyi.
• Niewłaściwa higiena jamy ustnej, choroby przyzębia, źle dopasowane protezy zębowe, choroby zębów w wywiadzie, inwazyjne zabiegi stomatologiczne, np. ekstrakcja zębów.

W trakcie leczenia wszystkim pacjentom należy zalecać przestrzeganie odpowiedniej higieny jamy ustnej, regularne wizyty u stomatologa oraz natychmiastowe zgłaszanie wszelkich objawów ze strony jamy ustnej, takich jak ruchomość zębów, ból, obrzęk lub niezagojające się owrzodzenia lub wydzielina. Inwazyjne zabiegi stomatologiczne w trakcie leczenia powinny być wykonywane wyłącznie po dokładnym rozważeniu. Należy je unikać podczas stosowania kwasu ibandronowego, a także przez pewien czas po zakończeniu jego stosowania. Plan postępowania z pacjentami, u których rozwinęła się nekroza kości żuchwy, należy opracować we współpracy lekarza ze stomatologiem lub chirurgiem szczękowo-twarzowym doświadczonym w leczeniu nekrozy kości żuchwy. Należy rozważyć możliwość tymczasowego przerwania leczenia do czasu poprawy stanu oraz, jeśli to możliwe, do zmniejszenia współistniejących czynników ryzyka.

Nekroza kości słuchowych

Podczas stosowania bisfosfonianów zgłaszano przypadki nekrozy kości słuchowych, głównie w związku z długotrwałą terapią. Do możliwych czynników ryzyka nekrozy kości słuchowych należą stosowanie sterydowych hormonów i chemioterapii oraz/lub lokalne czynniki ryzyka, takie jak infekcja lub uraz. Należy uwzględnić możliwość wystąpienia nekrozy kości słuchowych u pacjentów otrzymujących bisfosfoniany, u których występują objawy ze strony ucha, w tym przewlekłe infekcje ucha.

Atypowe złamania kości udowej

Atypowe złamania podudziałowe i trzonowe kości udowej odnotowano podczas leczenia bisfosfonianami, przede wszystkim u pacjentów otrzymujących długotrwałe leczenie z powodu osteoporozy. Te złamania poprzeczne lub ukośne mogą występować w dowolnym miejscu wzdłuż kości udowej: od nieco poniżej małego trzonu kości udowej do nieco powyżej nadwirastka. Te złamania pojawiają się po minimalnym urazie lub bez urazu. Niektórzy pacjenci odczuwają ból w okolicy uda lub pachwinowy ból, często kojarzony z charakterystycznymi cechami złamania stresowego, przez kilka tygodni do kilku miesięcy przed wystąpieniem pełnego złamania kości udowej. Złamania są często obustronne, dlatego należy również przebadać drugie udo u pacjentów otrzymujących leczenie bisfosfonianami, u których wystąpiło złamanie trzonowe kości udowej. Zgłaszano również przypadki złego gojenia się tych złamań. Należy rozważyć możliwość przerwania stosowania bisfosfonianów w przypadku podejrzenia atypowych złamań kości udowej przed zakończeniem oceny stanu pacjenta, biorąc pod uwagę indywidualną ocenę stosunku korzyści do ryzyka.

Pacjentom leczonym bisfosfonianami należy zalecać zgłaszanie bólu w okolicy uda, stawu biodrowego lub bólu pachwinowego; wszyscy pacjenci z takimi objawami powinni zostać przebadani pod kątem niepełnego złamania kości udowej.

Atypowe złamania innych kości długich

U pacjentów otrzymujących długotrwałe leczenie zgłaszano również atypowe złamania innych kości długich, takich jak kość ramieniowa i piszczelowa. Podobnie jak w przypadku atypowych złamań kości udowej, te złamania występują po minimalnym urazie lub bez niego, a niektórzy pacjenci odczuwają ból prodromalny jeszcze przed pojawieniem się pełnego złamania. W przypadkach złamania kości ramieniowej może to być związane z powtarzającym się obciążeniem stresowym związanym z długotrwałym używaniem środków wspomagających chód (patrz sekcja „Działania niepożądane”).

Niewydolność nerek

Zgłaszano, że w badaniach u pacjentów z przerzutami do tkanki kostnej spowodowanymi rakiem piersi nie stwierdzono zaburzeń funkcji nerek podczas długotrwałej terapii kwasem ibandronowym. Należy jednak monitorować funkcję nerek oraz stężenie wapnia, fosforu i magnezu w surowicy podczas leczenia.

Niewydolność wątroby

Ze względu na brak danych klinicznych nie należy podawać leku pacjentom z ciężką niewydolnością wątroby.

Niewydolność serca

Pacjentom z ryzykiem wystąpienia niewydolności serca należy unikać nadmiernego nawodnienia.

Pacjenci z nadwrażliwością na inne bisfosfoniany

Należy zachować ostrożność wobec pacjentów z nadwrażliwością na inne bisfosfoniany.

Składniki pomocnicze o znanym działaniu

Środek leczniczy zawiera mniej niż 1 mmol (23 mg) sodu w 1 fiolce, czyli jest praktycznie pozbawiony sodu.

Utylizacja niewykorzystanego leku lub leku z przeterminowanym okresem ważności: należy zminimalizować wprowadzanie leku do środowiska zewnętrznego. Leku nie należy wyrzucać do ścieków ani do odpadów domowych. Do utylizacji należy wykorzystać tzw. „system zbierania odpadów”, jeśli taki istnieje.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża

Nie ma doświadczenia klinicznego z zastosowania kwasu ibandronowego u ciężarnych kobiet.

Potencjalne ryzyko dla człowieka jest nieznane. Kwasu ibandronowego nie należy stosować w czasie ciąży.

Karmienie piersią

Nie wiadomo, czy kwas ibandronowy przenika do mleka matki, dlatego nie zaleca się stosowania leku w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Plodność

Brak danych dotyczących wpływu kwasu ibandronowego na człowieka.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów lub obsługi mechanizmów.

Ze względu na właściwości farmakodynamiczne i farmakokinetyczne oraz działania niepożądane oczekuje się, że kwas ibandronowy nie będzie miał lub będzie miał nieznaczny wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów lub obsługi mechanizmów.

Sposób stosowania i dawki.

Leczenie kwasem ibandronowym powinien przepisywać wyłącznie lekarz posiadający doświadczenie w leczeniu nowotworów złośliwych.

Profilaktyka uszkodzeń kości u pacjentów z nowotworem z przerzutami do tkanki kostnej : 6 mg dożylnie kroplowo, przez co najmniej 15 minut, 1 raz co 3–4 tygodnie po uprzednim rozcieńczeniu w 100 ml 0,9 % roztworu chlorku sodu lub w 100 ml 5 % roztworu glukozy.

15-minutowa infuzja jest możliwa wyłącznie u pacjentów z prawidłową funkcją nerek lub z łagodnym zaburzeniem czynności nerek (klirens kreatyniny > 50 ml/min). U pacjentów z klirens kreatyniny <50 ml/min skuteczność i bezpieczeństwo 15-minutowej infuzji nie były badane (patrz sekcja „Szczególne zalecenia dawkowania”).

Leczenie hiperkalcemii spowodowanej nowotworami złośliwymi .

Leczenie kwasem ibandronowym należy rozpoczynać dopiero po odpowiedniej nawadnianiu organizmu 0,9 % roztworem chlorku sodu. Dawkę środka leczniczego dobiera się w zależności od stopnia nasilenia hiperkalcemii i typu guza. Pacjentom z ciężką hiperkalcemią (albuminokorygowany wapń surowicy ≥ 3 mmol/l lub ≥ 12 mg/dl) podaje się jednorazowo 4 mg. Pacjentom z umiarkowaną hiperkalcemią (albuminokorygowany wapń surowicy < 3 mmol/l lub < 12 mg/dl) podaje się jednorazowo 2 mg. Maksymalna pojedyncza dawka – 6 mg – nie prowadzi do wzmocnienia efektu.

W przypadku niewystarczającego efektu po pierwszym podaniu lub nawrotu hiperkalcemii możliwe jest ponowne podanie leku.

Stężenie albuminokorygowanego wapnia surowicy oblicza się według wzoru:

wapń surowicy (mmol/l) – [0,02 × albumina (g/l)] + 0,8

lub albuminokorygowany wapń surowicy (mg/dl) + 0,8 × [4 – albumina (g/dl)].

W większości przypadków hiperkalcemia ustępuje w ciągu 7 dni. Po podaniu środka leczniczego w dawce 2 mg lub 4 mg ponowne zastosowanie można przeprowadzić po 18–19 dniach. Po podaniu środka leczniczego w dawce 6 mg ponowne podanie można wykonać po 26 dniach.

Środek leczniczy rozcieńcza się w 500 ml 0,9 % roztworu chlorku sodu lub w 500 ml 5 % roztworu glukozy i podaje się w ciągu 1–2 godzin.

Szczególne zalecenia dawkowania.

Pacjenci z niewydolnością wątroby

Korekta dawki nie jest wymagana (patrz „Farmakokinetyka w szczególnych przypadkach”).

Pacjenci z niewydolnością nerek

U pacjentów z niewielką niewydolnością nerek (klirens kreatyniny ≥ 50 i < 80 ml/min) korekta dawki nie jest wymagana.

W celu zapobiegania uszkodzeniom kości u pacjentów z przerzutami do kości spowodowanymi rakiem piersi oraz umiarkowaną niewydolnością nerek (klirens kreatyniny ≥ 30 i < 50 ml/min) lub ciężką niewydolnością nerek (klirens kreatyniny < 30 ml/min) należy przestrzegać poniższych zaleceń (patrz sekcja „Farmakokinetyka”):

• 0,9 % roztwór chlorku sodu lub 5 % roztwór glukozy.
  • Podawanie 1 raz co 3–4 tygodnie.

Brak danych dotyczących podania leku w ciągu 15 minut u pacjentów z klirensem kreatyniny poniżej 50 ml/min.

Pacjenci w wieku podeszłym (>65 lat).

Korekta dawki u osób w wieku podeszłym nie jest wymagana.

Specjalne wskazówki dotyczące stosowania

Wyłącznie do jednorazowego użytku. Należy stosować wyłącznie przezroczyste roztwory bez zawiesiny. Kwas ibandronowy należy podawać wyłącznie w formie wlewu dożylnego. Nie wolno podawać kwasu ibandronowego wewnąrz tętniczo ani okołovenozowo, ponieważ może to prowadzić do uszkodzenia tkanek.

Z mikrobiologicznego punktu widzenia, lek należy zastosować natychmiast. Jeżeli lek nie jest stosowany od razu, czas i warunki przechowywania przygotowanego roztworu odpowiadają użytkownikowi, ponieważ przygotowany roztwór może być przechowywany nie dłużej niż 24 godziny w temperaturze 2–8 °C i tylko wtedy, gdy rozcieńczenie przeprowadzono w kontrolowanych i walidowanych warunkach bezpyłowych.

Dzieci. Nie ustalono bezpieczeństwa i skuteczności stosowania kwasu ibandronowego u dzieci (do 18 roku życia).

Przedawkowanie .

Brak danych dotyczących ostrego przedawkowania kwasem ibandronowym. Brak szczegółowych informacji dotyczących leczenia przedawkowania kwasem ibandronowym. Ze względu na możliwy toksyczny wpływ na wątrobę i nerki, należy kontrolować funkcje tych narządów. W przypadku wystąpienia hipokalcemii należy podać wapń glukonian.

Działania niepożądane.

Najpoważniejsze zgłaszane działania niepożądane to reakcja anafilaktyczna/szok anafilaktyczny, nietypowe złamania kości udowej, martwica kości żuchwy i zapalenie oka (patrz „Opis poszczególnych działań niepożądanych” oraz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności postępowania”).

Leczenie hiperkalcemii spowodowanej nowotworami najczęściej wiązało się ze wzrostem temperatury ciała. Rzadziej zgłaszano obniżenie stężenia wapnia we krwi poniżej normy (hipokalcemia). W większości przypadków nie wymagało to specyficznego leczenia i objawy ustępowały po kilku godzinach/dniach.

Stosowanie w celu zapobiegania powstawaniu uszkodzeń kostnych u pacjentek z rakiem piersi i przerzutami do kości wiązało się najczęściej z osłabieniem, które występowało równolegle ze wzrostem temperatury ciała i bólem głowy.

Działania niepożądane wymienione poniżej są podane zgodnie z terminologią Medycznego Słownika do Dokumentacji Prawno-Regulacyjnej MedDRA według klas narządów i układów oraz kategorii częstości. Działania niepożądane podzielono według częstości występowania na następujące grupy: bardzo często (≥ 1/10), często (≥ 1/100 do < 1/10), rzadko (≥ 1/1000 do < 1/100), rzadko występujące (≥ 1/10000 do < 1/1000), bardzo rzadko ( < 1/10000), częstość nieznana (nie można oszacować na podstawie dostępnych danych). W każdej grupie działania niepożądane są wymienione według malejącego stopnia nasilenia.

Infekcje i inwazje: często: infekcje; rzadko: zapalenie pęcherza, zapalenie pochwy, kandydoza jamy ustnej.

Dobroczynne i złowrogie nowotwory (w tym cysty i polipy): rzadko: łagodne nowotwory skóry.

Układ krwionośny i chłonny: rzadko: anemia, patologiczne zmiany krwi.

Zaburzenia układu odpornościowego: bardzo rzadko: reakcje nadwrażliwości, skurcz oskrzeli, obrzęk naczynioruchowy, reakcja anafilaktyczna/szok anafilaktyczny; częstość nieznana: nasilenie astmy.

Zaburzenia endokrynologiczne: często: zaburzenia tarczycy.

Zaburzenia przemiany materii i zaburzenia metaboliczne: często: hipokalcemia; rzadko: hipofosfatemia.

Zaburzenia psychiczne: rzadko: zaburzenia snu, niepokój, niestabilność emocjonalna.

Zaburzenia układu nerwowego: często: ból głowy, zawroty głowy, zaburzenia smaku; rzadko: zaburzenia naczyniowo-mózgowe, uszkodzenie korzenia nerwowego, amnezja, migrena, neuralgia, nadciśnienie, hiperestezja, parestezja okolice ust, parosmia.

Zaburzenia ze strony narządu wzroku: często: zaćma; rzadko występujące: zapalenie oka.

Zaburzenia ze strony narządu słuchu i przewodu słuchowego: rzadko: głuchota.

Zaburzenia układu sercowo-naczyniowego: często: blokada odnogi pęczka Hisa; rzadko: niedokrwienie mięśnia sercowego, zaburzenia sercowo-naczyniowe, kołatanie serca.

Zaburzenia ze strony układu oddechowego, klatki piersiowej i jamy śródpiersiowej: często: zapalenie gardła; rzadko: obrzęk płuc, świsty.

Zaburzenia żołądkowo-jelitowe: często: biegunka, wzdęcia, wymioty, ból brzucha, zaburzenia ze strony zębów; rzadko: gastroenteritis, dysfagia, zapalenie żołądka, owrzodzenie błony śluzowej jamy ustnej, zapalenie warg.

Zaburzenia układu wątrobowo-żółciowego: rzadko: kamica żółciowa.

Zaburzenia skóry i tkanki podskórnej: często: zaburzenia skóry, siniaki; rzadko: wysypka, łysienie; bardzo rzadko: zespół Stevensa-Johnsona, erytema wielopostaciowe, dermatyt pęcherzowy.

Zaburzenia układu mięśniowo-szkieletowego i tkanki łącznej: często: ból kości, mialgia, osteoarthryt, ból stawów, zaburzenia stawów; rzadko występujące: nietypowe podtrochiterowe i dystalne złamania kości udowej; bardzo rzadko: martwica kości żuchwy; częstość nieznana: nietypowe złamania innych kości długich. Martwica zewnętrznego kanału słuchowego (działanie niepożądane charakterystyczne dla bisfosfonianów jako klasy leków).

Zaburzenia układu moczowego: rzadko: zatrzymanie moczu, torbiele nerek.

Zaburzenia układu rozrodczego i gruczołów mlekowych: rzadko: ból miednicy.

Zaburzenia ogólne: często: osłabienie, objawy grypopodobne, obrzęk kończyn, pragnienie; rzadko: hipotermia, zmiany w miejscu wstrzyknięcia, wzrost temperatury ciała.

Badania laboratoryjne: często: wzrost stężenia gamma-glutamylotransferazy, wzrost stężenia kreatyniny; rzadko: wzrost stężenia fosfatazy alkalicznej, spadek masy ciała.

Urazy (urazy, rany), zatrucia: rzadko: urazy, ból w miejscu wstrzyknięcia.

Opis poszczególnych działań niepożądanych

Hipokalcemia

Obniżenie wydalania wapnia z moczem może wiązać się z obniżeniem stężenia fosforanów we krwi, co nie wymaga leczenia. Stężenie wapnia we krwi może obniżyć się do poziomu hipokalcemii.

Zespół grypopodobny

Zespół grypopodobny obejmował objawy takie jak gorączka, dreszcze, ból kości i/lub mięśni. W większości przypadków nie wymagało to specyficznego leczenia i objawy ustępowały po kilku godzinach/dniach.

Martwica kości żuchwy

Martwica kości żuchwy obserwowana była u pacjentów otrzymujących bisfosfoniany. Większość doniesień dotyczyła pacjentów z nowotworami złośliwymi, jednak przypadki martwicy kości żuchwy odnotowano również u pacjentów leczonych z powodu osteoporozy. Martwica kości żuchwy jest zazwyczaj związana z ekstrakcją zębów i/lub obecnością lokalnej infekcji (w tym osteomielit). Obecność choroby nowotworowej, chemioterapia, radioterapia, stosowanie kortykosteroidów oraz nieodpowiednia higiena jamy ustnej są również uważane za czynniki ryzyka (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności postępowania”).

Nietypowe złamania podtrochiterowe i dystalne kości udowej

Chociaż patofizjologia nie jest jasna, dane badań epidemiologicznych wskazują na zwiększony ryzyko nietypowych złamań podtrochiterowych i dystalnych kości udowej przy długotrwałym leczeniu bisfosfonianami osteoporozy pomenopauzalnej, szczególnie po trzech – pięciu latach leczenia. Absolutne ryzyko nietypowych złamań podtrochiterowych i dystalnych kości długich (działanie niepożądane klasy bisfosfonianów) pozostaje bardzo niskie.

Zapalenie oka

Podczas stosowania kwasu ibandronowego zgłaszano stan zapalny oka, takie jak zapalenie tuniczki naczyniowej oka (uveitis), zapalenie nadtwardówki (episkleryt) i zapalenie twardówki (skleryt). W niektórych przypadkach te stany zapalne ustępowały dopiero po odstawieniu bisfosfonianów.

Reakcja anafilaktyczna/szok anafilaktyczny

U pacjentów otrzymujących leczenie kwasem ibandronowym w formie wlewu dożylnego obserwowano przypadki reakcji anafilaktycznej/szoku anafilaktycznego, w tym przypadki śmiertelne.

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych po dopuszczeniu leku do obrotu jest ważne. Umożliwia to kontynuację monitorowania stosunku korzyści do ryzyka stosowania leku. Osoby pracujące w zawodach medycznych proszone są o zgłaszanie wszelkich podejrzewanych działań niepożądanych poprzez krajowy system farmakologii.

Okres ważności.

3 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w temperaturze nie przekraczającej 25 °C. Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Niezgodność. Aby uniknąć niezgodności, kwas ibandronowy należy rozcieńczać wyłącznie w 0,9 % roztworze chlorku sodu lub 5 % roztworze glukozy. Kwasu ibandronowego nie należy mieszać z roztworami zawierającymi wapń.

Opakowanie. 6 ml w fiolce, 1 fiolka w kartoniku.

Kategoria wydawania. Na receptę.

Producent. Sp. z o.o. „FARMEKS GRUP”.

Miejsce produkcji oraz adres siedziby prowadzącego działalność.

Ukraina, 08301, obwód kijowski, miasto Boryspol, ul. Szewczenki 100.