Kulento

INSTRUKCJA DOTYCZĄCA STOSOWANIA LEKU KULENTO (CULENTO)

Skład:

substancja czynna: montelukast;

1 saszetka zawiera montelukastu (w postaci montelukastu sodu) 4 mg;

substancje pomocnicze: manitol (E 421), hydroksypropyloceluloza o niskim stopniu zastępczości, stearynian magnezu.

Postać leku. Granulki.

Główne właściwości fizykochemiczne: jednolity proszek ziarnisty biały lub prawie biały.

Grupa farmakoterapeutyczna.

Leki stosowane doustnie w chorobach obturacyjnych dróg oddechowych. Blokery receptorów leukotrienowych. Kod ATC R03D C03.

Właściwości farmakodynamiczne.

Farmakodynamika.

Cysteiniłoleukotrieny (LTC4, LTD4, LTE4) są silnymi eikozanoidami zapalnymi uwalnianymi przez różne komórki, w tym przez komórki tuczne i eozynofile. Te istotne mediatorowe astmy wiążą się z receptorami cysteiniłoleukotrienowymi (CysLT) obecnymi w drogach oddechowych człowieka i wywołują reakcje takie jak skurcz oskrzeli, wydzielanie śluzu, zwiększenie przepuszczalności naczyń oraz wzrost liczby eozynofili.

Montelukast po podaniu doustnym jest czynnym związkiem, który wiąże się z wysoką selektywnością i powinowactwem z receptorami CysLT1. Zgodnie z badaniami klinicznymi montelukast hamuje skurcz oskrzeli wywołany inhalacją LTD4 w dawce 5 mg. Rozszerzenie oskrzeli obserwowano przez 2 godziny po podaniu doustnym, a ten efekt był addytywny w stosunku do rozszerzania oskrzeli wywołanego przez agonisty β. Leczenie montelukastem hamowało zarówno wczesną, jak i późną fazę zwężenia oskrzeli wywołaną stymulacją antygenową. Montelukast w porównaniu z placebo znacząco zmniejsza liczbę eozynofili we krwi obwodowej u dorosłych pacjentów i dzieci. W jednym z badań przyjmowanie montelukastu istotnie zmniejszało liczbę eozynofili w drogach oddechowych (na podstawie analizy plwociny). U dorosłych pacjentów i dzieci w wieku od 2 do 14 lat montelukast w porównaniu z placebo zmniejszał liczbę eozynofili we krwi obwodowej i poprawiał kliniczne kontrolowanie astmy.

W badaniach przeprowadzonych u dorosłych montelukast w dawce 10 mg raz dziennie w porównaniu z placebo wykazał istotną poprawę wskaźnika porannej objętości przymusowego wydechu w ciągu 1 sekundy (FEV1) (zmiana od wartości wyjściowej o 10,4 % i 2,7 % odpowiednio), porannej maksymalnej prędkości wydechu (PPW) (zmiana od wartości wyjściowej o 24,5 l/min i 3,3 l/min odpowiednio) oraz istotne zmniejszenie ogólnego stosowania agonistów β (zmiana od wartości wyjściowej o –26,1 % i –4,6 % odpowiednio). Poprawa objawów dziennych i nocnych astmy zgłaszanych przez pacjentów była istotnie lepsza niż przy stosowaniu placebo.

Badania przeprowadzone u dorosłych wykazały zdolność montelukastu do uzupełniania efektu klinicznego kortykosteroidów inhalacyjnych (zmiana w procentach wartości wyjściowej dla beklometazonu inhalacyjnego z montelukastem w porównaniu z beklometazonem odpowiednio dla FEV1: 5,43 % i 1,04 %; stosowanie agonistów β: –8,70 % i 2,64 %). W porównaniu z beklometazonem inhalacyjnym (200 μg 2 razy dziennie, z urządzeniem dozującym) montelukast wykazał szybszą początkową odpowiedź, choć w trakcie 12-tygodniowego badania beklometazon wywołał bardziej wyraźny średni efekt terapeutyczny (zmiana wartości wyjściowej dla montelukastu w porównaniu z beklometazonem odpowiednio dla FEV1: 7,49 % i 13,3 %; stosowanie agonisty β: –28,28 % i –43,89 %). Jednakże, w porównaniu z beklometazonem, u większej liczby pacjentów leczonych montelukastem osiągnięto podobną odpowiedź kliniczną (tj. u 50 % pacjentów leczonych beklometazonem osiągnięto poprawę FEV1 o około 11 % lub więcej w porównaniu z wartością wyjściową, podczas gdy u 42 % pacjentów leczonych montelukastem osiągnięto taką samą odpowiedź).

W trakcie 8-tygodniowego badania przeprowadzonego u dzieci w wieku od 6 do 14 lat montelukast w dawce 5 mg raz dziennie w porównaniu z placebo istotnie poprawiał funkcję oddechową (zmiana wartości wyjściowej FEV1: 8,71 % w porównaniu z 4,16 %, zmiana wskaźnika PPW: 27,9 l/min w porównaniu z 17,8 l/min) oraz zmniejszał częstość stosowania agonistów β na żądanie (zmiana wartości wyjściowej o –11,7 % w porównaniu z +8,2 %).

W trakcie 12-miesięcznego badania porównującego skuteczność montelukastu i flutykazonu inhalacyjnego w kontrolowaniu astmy u dzieci w wieku od 6 do 14 lat z astmą przewlekłą lekkiego stopnia montelukast okazał się nie mniej skuteczny niż flutykazon pod względem zwiększenia (w procentach) liczby dni bez stosowania leków szybkiego działania do pomocy doraźnej (główny punkt końcowy). Średnio w ciągu 12 miesięcy leczenia procentowa liczba dni bez stosowania terapii doraźnej wzrosła z 61,6 do 84,0 w grupie montelukastu i z 60,9 do 86,7 w grupie flutykazonu. Różnica między grupami w procentowym wyrażeniu średniego kwadratu (LS) zwiększenia liczby dni bez stosowania leków szybkiego działania do pomocy doraźnej była statystycznie istotna (–2,8 z 95 % CI –4,7; –0,9), ale w granicach z góry ustalonej klinicznej nie mniejszej skuteczności.

Montelukast i flutykazon również poprawiały kontrolę astmy w odniesieniu do wtórnych zmiennych ocenianych w ciągu 12-miesięcznego okresu leczenia.

FEV1 wzrosło z 1,83 l do 2,09 l w grupie montelukastu i z 1,85 l do 2,14 l w grupie flutykazonu. Międzygrupowa różnica wskaźnika LS w odniesieniu do wzrostu FEV1 wyniosła –0,02 l z 95 % CI –0,06; 0,02. Średnie procentowe zwiększenie od wartości wyjściowych właściwego FEV1 wyniosło 0,6 % w grupie leczonej montelukastem i 2,7 % w grupie leczonej flutykazonem. Różnica wskaźnika LS od wartości wyjściowych właściwego FEV1 była istotna: –2,2 % z 95 % CI –3,6; –0,7.

Wskaźnik liczby dni ze stosowaniem agonisty β zmniejszył się z 38,0 % do 15,4 % w grupie montelukastu i z 38,5 % do 12,8 % w grupie flutykazonu. Międzygrupowa różnica wskaźnika LS w odniesieniu do procenta dni ze stosowaniem agonisty β była istotna: 2,7 z 95 % CI 0,9; 4,5.

Wskaźnik liczby pacjentów z napadem astmy (napad astmy zdefiniowano jako okres pogorszenia przebiegu astmy wymagający leczenia kortykosteroidami doustnymi, niezaplanowanej wizyty u lekarza, pomocy doraźnej lub hospitalizacji) wyniósł 32,2 % w grupie montelukastu i 25,6 % w grupie flutykazonu; współczynnik rozbieżności (95 % CI) istotny: 1,38 (1,04; 1,84).

Wskaźnik liczby pacjentów stosujących systemowe (głównie doustne) kortykosteroidy w trakcie badania wyniósł 17,8 % w grupie montelukastu i 10,5 % w grupie flutykazonu. Międzygrupowa różnica wskaźnika LS była istotna: 7,3 % z 95 % CI 2,9; 11,7.

W trakcie 12-tygodniowego, kontrolowanego placebo badania przeprowadzonego u dzieci w wieku od 2 do 5 lat montelukast w dawce 4 mg raz dziennie poprawiał wskaźniki kontroli astmy w porównaniu z placebo, niezależnie od towarzyszącej terapii kontrolnej (kortykosteroidy do inhalacji/do nebulizatora, kromoglikan sodu do inhalacji/do nebulizatora). 60 % pacjentów nie otrzymywało innej terapii kontrolnej. Montelukast poprawiał objawy dziennie (w tym kaszel, świsty, duszność i ograniczenie aktywności) i objawy nocne w porównaniu z placebo. Montelukast również zmniejszał częstość stosowania agonistów β na żądanie i nagłe stosowanie kortykosteroidów przy pogorszeniu przebiegu astmy w porównaniu z placebo. Pacjenci stosujący montelukast mieli większą liczbę dni bez objawów astmy niż pacjenci otrzymujący placebo. Efekt terapeutyczny osiągano już po przyjęciu pierwszej dawki.

W trakcie 12-miesięcznego badania kontrolowanego placebo przeprowadzonego u dzieci w wieku od 2 do 5 lat z astmą lekkiego stopnia i okresowymi zaostrzeniami montelukast w dawce 4 mg raz dziennie istotnie (p ≤ 0,001) zmniejszał roczną częstość epizodów zaostrzeń (EZ) astmy w porównaniu z placebo (1,60 EZ i 2,34 EZ odpowiednio) [EZ zdefiniowane jako ≥3 kolejne dni z objawami dziennymi wymagającymi stosowania agonistów β lub kortykosteroidów (doustnych lub inhalacyjnych), lub hospitalizacji z powodu astmy]. Procentowy spadek rocznego wskaźnika EZ wyniósł 31,9 %, z 95 % CI 16,9; 44,1.

W trakcie kontrolowanego placebo badania przeprowadzonego u dzieci w wieku od 6 miesięcy do 5 lat z astmą przerywaną (ale nie przewlekłą) leczenie montelukastem trwało przez 12 miesięcy w schemacie 4 mg raz dziennie lub 12-dniowych cyklach rozpoczynanych przy pojawieniu się epizodu objawów przerywanych. Nie zaobserwowano istotnej różnicy u pacjentów leczonych montelukastem w dawce 4 mg i tych, którzy otrzymywali placebo, pod względem liczby epizodów astmy przechodzących w napad astmy (zdefiniowany jako epizod astmy wymagający niezaplanowanej wizyty u lekarza, punktu pomocy doraźnej lub szpitala; lub leczenia z użyciem kortykosteroidów doustnych, dożylnych lub domięśniowych).

Skuteczność montelukastu u pacjentów w wieku od 6 miesięcy do 2 lat potwierdzona jest przez ekstrapolację danych dotyczących skuteczności u pacjentów z astmą oskrzelową w wieku od 2 lat i opiera się na podobnych danych farmakokinetycznych oraz założeniu, że przebieg choroby, patofizjologia i działanie montelukastu są podobne w tych grupach wiekowych.

Istotne zmniejszenie skurczu oskrzeli wywołanego wysiłkiem fizycznym (BFE) wykazano w trakcie 12-tygodniowego badania u dorosłych (maksymalne zmniejszenie FEV1 22,33 % dla montelukastu w porównaniu z 32,40 % dla placebo; czas do odzyskania w granicach 5 % wartości wyjściowego FEV1 44,22 min w porównaniu z 60,64 min). Ten efekt obserwowano w ciągu 12-tygodniowego okresu badania. Zmniejszenie BFE wykazano również w trakcie krótkiego badania przeprowadzonego u dzieci w wieku od 6 do 14 lat (maksymalne zmniejszenie FEV1 18,27 % w porównaniu z 26,11 %; czas do odzyskania w granicach 5 % wartości wyjściowego FEV1 17,76 min w porównaniu z 27,98 min). Efekt w obu badaniach wykazano na końcu przedziału po podaniu raz dziennie.

U pacjentów wrażliwych na kwas acetylosalicylowy, którzy otrzymywali aktualnie terapię kortykosteroidami inhalacyjnymi i/lub doustnymi, leczenie montelukastem w porównaniu z placebo prowadziło do istotnej poprawy kontroli astmy (zmiana wartości wyjściowej FEV1 wyniosła 8,55 % w porównaniu z –1,74 % i zmiana od wartości wyjściowej w zmniejszeniu ogólnego stosowania agonisty β –27,78 % w porównaniu z 2,09 %).

Farmakokinetyka.

Absorpcja.

Po podaniu doustnym montelukast jest szybko wchłaniany. Po przyjęciu przez dorosłych na czczo tabletek powlekanych powłoką filmową w dawce 10 mg średnie stężenie maksymalne (Cmax) w osoczu osiągane było po 3 godzinach (Tmax). Średnia dostępność biologiczna po podaniu doustnym wynosiła 64 %. Spożycie zwykłej diety nie wpływało na dostępność biologiczną ani na Cmax po podaniu doustnym. Bezpieczeństwo i skuteczność potwierdzono w badaniach klinicznych przy stosowaniu tabletek powlekanych powłoką filmową w dawce 10 mg niezależnie od czasu spożycia posiłku.

Dla tabletek żuwanych w dawce 5 mg wskaźnik Cmax u dorosłych osiągany był po 2 godzinach po przyjęciu na czczo. Średnia dostępność biologiczna po podaniu doustnym wynosi 73 % i zmniejsza się do 63 % przy przyjmowaniu ze standardowym posiłkiem.

Po przyjęciu na czczo tabletek żuwanych w dawce 4 mg u dzieci w wieku od 2 do 5 lat wskaźnik Cmax osiągany jest po 2 godzinach po przyjęciu montelukastu. Średnie wartości Cmax są wyższe o 66 %, a średnie Cmin niższe niż u dorosłych po przyjęciu tabletek w dawce 10 mg.

Przy stosowaniu montelukastu na czczo u dorosłych ustalono, że postacie leku – granulki do przyjmowania doustnie (4 mg) i tabletki żuwane (4 mg) – są bioekwiwalentne. Po doustnym przyjęciu montelukastu w dawce 4 mg w postaci granulek pacjentom w wieku od 6 miesięcy do 2 lat Cmax osiągane jest po 2 godzinach; przy czym wartości Cmax są około 2 razy wyższe niż u dorosłych przy przyjmowaniu montelukastu w dawce 10 mg w postaci tabletek powlekanych powłoką filmową. Przy doustnym przyjmowaniu montelukastu w postaci granulek jednocześnie z puree jabłkowym lub posiłkiem o wysokiej zawartości tłuszczu jego farmakokinetyka klinicznie nie zmienia się istotnie w ocenie pola pod krzywą farmakokinetyczną „stężenie – czas” (AUC) (1225,7 i 1223,1 ng*h/ml przy przyjmowaniu z i bez puree jabłkowego odpowiednio, 1191,8 i 1148,5 ng*h/ml przy przyjmowaniu z i bez posiłku o wysokiej zawartości tłuszczu odpowiednio).

Rozkład.

Ponad 99 % montelukastu wiąże się z białkami osocza. Objętość rozkładu montelukastu w fazie stacjonarnej wynosi średnio od 8 do 11 litrów. W badaniach na szczurach z zastosowaniem radioaktywnie znakowanego montelukastu przejście przez barierę krew-mózg było minimalne. Ponadto we wszystkich innych tkankach stężenia znakowanego radioizotopem materiału 24 godziny po przyjęciu dawki również okazały się minimalne.

Metabolizm.

Montelukast jest intensywnie metabolizowany. W badaniach z zastosowaniem terapeutycznych dawek stężenia metabolitów montelukastu w stanie stacjonarnym w osoczu u dorosłych i dzieci nie są wykrywalne.

Cytochrom P450 2C8 jest głównym enzymem w metabolizmie montelukastu. Ponadto cytochromy CYP 3A4 i 2C9 odgrywają niewielką rolę w metabolizmie montelukastu, choć itrakonazol (inhibitor CYP 3A4) nie zmienia farmakokinetyki montelukastu u zdrowych ochotników otrzymujących 10 mg montelukastu dziennie. Zgodnie z wynikami badań in vitro z zastosowaniem mikrosom wątroby człowieka terapeutyczne stężenia w osoczu montelukastu nie hamują cytochromów P450 3A4, 2C9, 1A2, 2A6, 2C19 i 2D6. Udział metabolitów w działaniu terapeutycznym montelukastu jest minimalny.

Wydalanie.

Clirens montelukastu w osoczu u zdrowych dorosłych ochotników wynosi średnio 45 ml/min. Po doustnym przyjęciu montelukastu znakowanego izotopem 86 % wydala się z kałem w ciągu 5 dni, a mniej niż 0,2 % z moczem. W połączeniu z dostępnością biologiczną montelukastu po podaniu doustnym wskazuje to, że montelukast i jego metabolity są prawie całkowicie wydalane z żółcią.

Farmakokinetyka w różnych grupach pacjentów.

Dla pacjentów z zaburzeniami funkcji wątroby lekkiego lub średniego stopnia nie jest wymagana korekta dawki. Badania u pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek nie były prowadzone. Ponieważ montelukast i jego metabolity są wydalane z żółcią, korekta dawki u pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek nie jest uważana za niezbędną. Brak danych dotyczących charakteru farmakokinetyki montelukastu u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami funkcji wątroby (powyżej 9 punktów według skali Childa-Pugha).

Przy przyjmowaniu dużych dawek montelukastu (20 i 60 razy przekraczających dawkę zalecaną dla dorosłych) obserwowano obniżenie stężenia teofiliny w osoczu. Ten efekt nie występuje przy przyjmowaniu zalecanej dawki 10 mg raz dziennie.

Właściwości kliniczne.

Wskazania.

• Leczenie wspomagające w przypadku astmy oskrzelowej u pacjentów w wieku od 6 miesięcy do 5 lat z astmą przewlekłą od lekkiego do umiarkowanego stopnia, która nie jest wystarczająco kontrolowana przez leki oddechowe zawierające kortykosteroidy, a także w przypadku niewystarczającego kontroli klinicznej astmy za pomocą agonistów β-adrenoreceptorów o krótkim działaniu stosowanych w razie potrzeby.
• Leczenie alternatywne zamiast niskich dawek kortykosteroidów oddechowych u pacjentów w wieku od 2 do 5 lat z przewlekłą astmą lekkiego stopnia, u których w ostatnim czasie nie odnotowano poważnych napadów astmy oskrzelowej wymagających stosowania kortykosteroidów doustnych, a także u tych, którzy nie mogą stosować kortykosteroidów oddechowych (zobacz sekcję „Sposób stosowania i dawki”).
• Zapobieganie astmie, której dominującym składnikiem jest skurcz oskrzeli wywołany wysiłkiem fizycznym, u pacjentów w wieku od 2 lat.

Przeciwwskazania.

Podwyższona wrażliwość na substancję czynną i/lub na substancje pomocnicze leku.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Lek można stosować razem z innymi lekami, które są zwykle stosowane w celu zapobiegania lub długotrwałego leczenia astmy. W badaniach interakcji leków zalecana dawka kliniczna montelukastu nie miała istotnego wpływu klinicznego na farmakokinetykę następujących leków: teofilina, prednizolon, prednizolon, doustne środki antykoncepcyjne (etynilostradiol/noretynodron 35/1), terfenadyna, digoksyna i warfaryna.

U pacjentów przyjmujących jednocześnie fenylobutyrazol, AUC dla montelukastu obniżała się o około 40%. Ponieważ montelukast metabolizowany jest za pomocą CYP 3A4, 2C8 i 2C9, należy zachować ostrożność, szczególnie u dzieci, przy jednoczesnym stosowaniu z induktorami CYP 3A4, 2C8 i 2C9, takimi jak fenytoina, fenylobutyrazol i ryfampicyna.

Badania in vitro wykazały, że montelukast jest silnym inhibitorem CYP 2C8. Dane z badań klinicznych interakcji leków obejmujących montelukast i rosiglitazon (lek markerowy; lek metabolizowany przez CYP 2C8) wykazały jednak, że montelukast nie jest inhibitorem CYP 2C8 in vivo. W związku z tym montelukast nie wpływa w istotny sposób na metabolizm leków metabolizowanych przez ten enzym (np. paklitaksel, rosiglitazon, repaglinid).

Badania in vitro wykazały, że montelukast jest substancją podlegającą metabolizmowi przez CYP 2C8 oraz w mniejszym stopniu przez 2C9 i 3A4. W trakcie badań klinicznych interakcji leków z zastosowaniem montelukastu i gemfibrozylu (inhibitora CYP 2C8 i 2C9) gemfibrozyl zwiększył ekspozycję ogólnoustrojową montelukastu 4,4-krotnie. Przy jednoczesnym stosowaniu z gemfibrozylem lub innymi silnymi inhibitorami CYP 2C8 nie jest konieczna korekta dawki montelukastu, jednak lekarz powinien brać pod uwagę zwiększony ryzyko wystąpienia działań niepożądanych.

Zgodnie z wynikami badań in vitro, nie przewiduje się wystąpienia klinicznie istotnych interakcji z mniej silnymi inhibitorami CYP 2C8 (np. z trimetoprimem). Jednoczesne stosowanie montelukastu z itrakonazolem, silnym inhibitorem CYP 3A4, nie prowadziło do istotnego zwiększenia ekspozycji ogólnoustrojowej montelukastu.

Szczególne wytyczne dotyczące stosowania.

Rozpoznanie trwającej astmy oskrzelowej u dzieci w wieku od 6 miesięcy do 2 lat powinno być postawione przez pediatrę lub pulmonologa.

Należy uprzedzić pacjentów, że montelukast nie jest stosowany w leczeniu ostrych napadów astmy oraz że zawsze powinni mieć przy sobie odpowiedni lek na wypadek nagłej pomocy. W przypadku ostrego napadu należy stosować krótkodziałające leki β-agonistyczne do inhalacji. Pacjenci powinni jak najszybciej skonsultować się z lekarzem, jeśli potrzebują większej ilości krótkodziałającego β-agonisty niż zwykle.

Nie należy nagle zastępować leków kortykosteroidowych stosowanych w sposób inhalacyjny lub doustny tym lekiem.

Nie ma danych potwierdzających możliwość zmniejszenia dawki kortykosteroidów doustnych podczas jednoczesnego stosowania montelukastu.

Zgłaszano występowanie reakcji psychoneurologicznych u dorosłych, młodzieży i dzieci stosujących montelukast (patrz sekcja „Efekty niepożądane”). Pacjenci i lekarze powinni być czujni wobec możliwych reakcji psychoneurologicznych. Pacjentom i/lub opiekunom należy zalecić, aby informowali lekarza o wystąpieniu takich objawów. Lekarze powinni dokładnie ocenić stosunek ryzyka do korzyści z kontynuacji stosowania leku w przypadku wystąpienia takich reakcji.

W pojedynczych przypadkach u pacjentów otrzymujących leki przeciwasmaowe, w tym montelukast, może występować eozynofilia ogólnoustrojowa, czasem w połączeniu z objawami klinicznymi zapalenia naczyń, tzw. zespół Churga-Straussa, leczony za pomocą ogólnoustrojowej terapii kortykosteroidami. Takie przypadki zazwyczaj (choć nie zawsze) były związane ze zmniejszeniem dawki lub odstawieniem leku kortykosteroidowego. Nie można wykluczyć ani potwierdzić związku antagonistów receptorów leukotrienowych z pojawieniem się zespołu Churga-Straussa. Lekarze powinni mieć na uwadze możliwość wystąpienia u pacjentów eozynofilii, objawów zapalenia naczyń skórnych, nasilenia objawów ze strony płuc, powikłań ze strony serca i/lub neuropatii. Pacjentów, u których wystąpiły takie objawy, należy ponownie przebadać i przeanalizować ich schemat leczenia.

Leczenie montelukastem nie pozwala pacjentom z astmą zależną od kwasu acetylosalicylowego na stosowanie kwasu acetylosalicylowego ani innych niesteroidowych leków przeciwzapalnych.

Lek zawiera mniej niż 1 mmol (23 mg) sodu na saszetkę, co oznacza, że jest praktycznie pozbawiony sodu.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Niniejszą postać leku stosuje się u dzieci w wieku od 6 miesięcy do 5 lat.

Wpływ na zdolność prowadzenia samochodu lub obsługiwanie maszyn.

Niniejszą postać leku stosuje się u dzieci w wieku od 6 miesięcy do 5 lat.

Sposób stosowania i dawki.

Lek należy stosować doustnie.

Lek należy stosować dzieciom pod nadzorem dorosłych.

Dawkowanie.

Dzieciom w wieku od 6 miesięcy do 5 lat lek należy stosować w dawce 1 saszetka (4 mg) 1 raz na dobę, wieczorem. Korekta dawki u pacjentów w tej grupie wiekowej nie jest wymagana.

Dane kliniczne dotyczące skuteczności stosowania montelukastu u pacjentów z astmą oskrzelową w wieku od 6 miesięcy do 2 lat są ograniczone.

W przypadku braku odpowiedzi na leczenie należy przerwać stosowanie leku.

Sposób stosowania.

Granulki należy przyjmować doustnie, bezpośrednio po przełknięciu lub po zmieszaniu łyżką z miękkim pokarmem o temperaturze zimnej lub pokojowej (np. puree jabłkowe, lody, marchew i ryż).

Saszetkę należy otwierać bezpośrednio przed zastosowaniem, a po jej otwarciu całą dawkę należy przyjąć natychmiast (w ciągu 15 minut).

W przypadku zmieszania z pokarmem nie można przechowywać leku do późniejszego zastosowania.

Zawartości saszetki nie należy rozpuszczać w płynie, jednak po przyjęciu doustnym można ją wypić płynem.

Lek można stosować niezależnie od przyjmowania pokarmu.

Ogólne zalecenia.

Efekt terapeutyczny montelukastu na parametry kontroli astmy występuje w ciągu 1 dnia. Pacjentom należy zalecać kontynuowanie przyjmowania leku, nawet jeśli osiągnięto kontrolę astmy, a także w okresach zaostrzenia astmy.

Nie ma potrzeby korekty dawki u pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek lub zaburzeniami funkcji wątroby o lekkim i umiarkowanym nasileniu. Brak danych dotyczących pacjentów z ciężkimi zaburzeniami funkcji wątroby. Dawkowanie u chłopców i dziewczynek jest takie samo.

Jako alternatywna metoda leczenia zamiast niskich dawek kortykosteroidów do inhalacji u lekkiej astmy przewlekłej.

Montelukast nie jest zalecany jako monoterapia u pacjentów z umiarkowaną astmą przewlekłą. Stosowanie montelukastu jako alternatywy dla niskich dawek kortykosteroidów do inhalacji u dzieci w wieku od 2 do 5 lat z lekką astmą przewlekłą należy rozważać wyłącznie u pacjentów, u których w ostatnim czasie nie wystąpiły poważne napady astmy wymagające stosowania kortykosteroidów doustnych i którzy nie mogą stosować kortykosteroidów do inhalacji (patrz sekcja „Wskazania”). Lekką astmę przewlekłą definiuje się jako występowanie objawów astmy częściej niż 1 raz w tygodniu, ale rzadziej niż 1 raz dziennie, występowanie objawów nocnych częściej niż 2 razy w miesiącu, ale rzadziej niż 1 raz w tygodniu, oraz prawidłową funkcję płuc w okresach między epizodami. Jeśli nie osiągnięto wystarczającej kontroli astmy, w dalszym ciągu (zwykle w ciągu 1 miesiąca) należy ocenić potrzebę leczenia przeciwwzapalnego dodatkowego lub innego, zgodnie z kolejnymi etapami terapii astmy. Stan pacjentów należy okresowo oceniać pod kątem kontroli astmy.

Profilaktyka astmy u pacjentów w wieku od 2 do 5 lat, u których głównym składnikiem astmy jest oskrzelospazm wywołany obciążeniem fizycznym.

Montelukast jest zalecany pacjentom w wieku od 2 do 5 lat w celu zapobiegania oskrzelospazmowi wywołanemu obciążeniem fizycznym, który może być głównym objawem astmy przewlekłej, wymagającej stosowania kortykosteroidów do inhalacji. Stan pacjentów należy ocenić po 2–4 tygodniach leczenia montelukastem. Jeśli nie osiągnięto wystarczającej odpowiedzi, należy rozważyć potrzebę leczenia dodatkowego lub innego.

Stosowanie leku w zależności od innego leczenia astmy.

Gdy montelukast stosuje się jako terapię uzupełniającą do kortykosteroidów do inhalacji, nie należy nagle zastępować nim kortykosteroidów do inhalacji (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności przed zastosowaniem”).

Dzieci.

Nie zaleca się stosowania leku dzieciom poniżej 6 miesięcy życia, ponieważ bezpieczeństwo i skuteczność montelukastu w tej grupie wiekowej nie zostały ustalone.

Przedawkowanie.

Nie ma specjalnych informacji dotyczących leczenia przedawkowania montelukastem. W badaniach nad przewlekłą astmą montelukast stosowano w dawkach do 200 mg/dobę u dorosłych pacjentów przez 22 tygodnie, a w krótkoterminowych badaniach – do 900 mg/dobę przez około jeden tydzień, bez pojawienia się klinicznie istotnych działań niepożądanych.

Podczas stosowania po wprowadzeniu na rynek oraz w trakcie badań klinicznych otrzymywano doniesienia o ostrym przedawkowaniu montelukastem. Obejmowały one przyjęcie leku przez dorosłych i dzieci w dawkach przekraczających 1000 mg (około 61 mg/kg u dziecka w wieku 42 miesięcy). Uzyskane dane kliniczne i laboratoryjne odpowiadały profilowi bezpieczeństwa u dorosłych pacjentów i dzieci. W większości przypadków nie zgłaszano działań niepożądanych. Najczęściej obserwowane działania niepożądane odpowiadały profilowi bezpieczeństwa montelukastu i obejmowały ból brzucha, senność, pragnienie, ból głowy, wymioty oraz nadmierną aktywność psychomotoryczną.

Nie wiadomo, czy montelukast jest usuwany przez dializę otrzewnową czy hemodializę.

Efekty uboczne.

W trakcie badań klinicznych montelukastu u dzieci w wieku od 6 miesięcy do 5 lat często (od ≥ 1/100 do < 1/10) obserwowano następujące efekty uboczne:

Z układu nerwowego:

hiperkineza.

Z układu oddechowego, organów klatki piersiowej i śródpiersia:

astma.

Z układu pokarmowego:

ból brzucha, biegunka.

Z skóry i tkanek podskórnych:

dermatyt egzematoidalny, wysypka.

Ogólne:

pragnienie.

Efekty uboczne zgłaszane w okresie postmarketingowym wymieniono zgodnie z klasami układów narządów według następującej częstości: bardzo często (≥1/10), często (od ≥1/100 do <1/10), nieczęsto (od ≥1/1000 do <1/100), rzadko (od ≥1/10000 do <1/1000), bardzo rzadko (<1/10000).

Zakażenia i inwazje:

bardzo często – infekcje górnych dróg oddechowych*.

Z układu krwi i układu chłonnego:

rzadko – skłonność do nasilenia krwawień; bardzo rzadko – trombocytopenia.

Z układu odpornościowego:

niewcześnie – reakcje nadwrażliwości, w tym anafilaksja; bardzo rzadko – infiltracja wątroby eozynofilami.

Z zakresu psychiki:

niewcześnie – zaburzenia snu, w tym noce potworne, bezsenność, somnambulizm, lęk, agitacja, w tym zachowanie agresywne lub wrogość, depresja, nadaktywność psychoruchowa (w tym drażliwość, niepokój, drżenie§); rzadko – zaburzenia koncentracji uwagi, pogorszenie pamięci, tiki; bardzo rzadko – halucynacje, dezorientacja, myśli i zachowania samobójcze (samobójczość), zaburzenia obsesyjno-kompulsywne, dysfemia.

Z układu nerwowego:

niewcześnie – zawroty głowy, senność, parestezja/hipoestezja, drgawki.

Z układu sercowo-naczyniowego:

rzadko – kołatanie serca.

Z układu oddechowego, organów klatki piersiowej i śródpiersia:

niewcześnie – krwawienie z nosa; bardzo rzadko – zespół Churga-Straussa (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania”), eozynofilia płucna.

Z układu pokarmowego:

często – biegunka**, nudności**, wymioty**; nieczęsto – suchość w ustach, dyspepsja.

Z układu wątrobowo-pęcherzykowego:

często – podwyższenie poziomu transaminaz osocza (ALT, AST); bardzo rzadko – zapalenie wątroby (w tym postać cholesteryczną, hepatocelularną i mieszaną).

Z skóry i tkanek podskórnych:

często – wysypka**; nieczęsto – siniaki, pokrzywka, świąd; rzadko – obrzęk naczynioruchowy; bardzo rzadko – rumień węzłowaty, rumień wielopostaciowy.

Z układu mięśniowo-szkieletowego i tkanki łącznej:

niewcześnie – ból stawów, ból mięśni, w tym skurcze mięśni.

Z układu nerek i dróg moczowych:

niewcześnie – enureza u dzieci.

Ogólne:

często – gorączka**; nieczęsto – osłabienie/uczucie zmęczenia, niedobój, obrzęk.

*Ten efekt uboczny obserwowano z częstością „bardzo często” zarówno u pacjentów stosujących montelukast, jak i u pacjentów przyjmujących placebo w trakcie badań klinicznych.

**Ten efekt uboczny obserwowano z częstością „często” zarówno u pacjentów stosujących montelukast, jak i u pacjentów przyjmujących placebo w trakcie badań klinicznych.

§Rzadko.

Zgłaszanie podejrzanych efektów ubocznych.

Zgłaszanie podejrzewanych efektów ubocznych, które wystąpiły po rejestracji leku, jest bardzo ważne. Umożliwia to ciągłe monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka stosowania leku. Pracownicy systemu opieki zdrowotnej powinni zgłaszać wszelkie podejrzewane efekty uboczne poprzez krajowy system farmakonadzoru.

Okres ważności.

3 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w temperaturze nie wyższej niż 25 °C w oryginalnym opakowaniu, w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie.

Po 0,5 g granulek w saszetkach; po 28 saszetek w pudełku kartonowym.

Kategoria recepturowa.

Na receptę.

Producent.

UORLD MEDICIN ILAC SAN. VE TİC. A.Ş./
WORLD MEDICINE ILAC SAN. VE TIC. A.S.

Adres producenta i miejsce prowadzenia działalności.

15 Temmuż Mahallesi Cami Yolu Caddesi No:50 Gunesli Bagcilar/Istanbul, Turcja /
15 Temmuz Mahallesi Cami Yolu Caddesi No:50 Gunesli Bagcilar/Istanbul, Turkey.

Wnioskodawca.

TOO „UORLID MEDICIN”, Ukraina /
WORLD MEDICINE, LLC, Ukraine.