Kofeks™

INSTRUKCJA dotyczaca stosowania leczniczego leku Kofeks™ (COFEX)

Skład:

Substancje czynne:

5 ml syropu zawierają: chlorowodorek chlorfeniraminowy 4 mg, fosforan kodeiny 10 mg;

Substancje pomocnicze: sacharoza; roztwór sorbitolu niekryształyzujący się (E 420); roztwór glukozy; metyloestru sodowy parahydroksybenzoesowego sodu (E 219); propyloestru sodowego parahydroksybenzoesowego sodu (E 217); benzoan sodu (E 211); kwas cytrynowy, monohydrat; barwnik Żółty zachód FCF (E 110); aromat malinowy; woda oczyszczona.

Postać leku. Syrop.

Główne właściwości fizyko-chemiczne: syrop o kolorze pomarańczowym, przezroczysty, z przyjemnym zapachem i smakiem.

Grupa farmakoterapeutyczna.

Leki na kaszel i przeziębienie. Środki przeciwkaszlowe, z wyłączeniem kombinacji z lekami wydzielniczymi. Alkaloidy opioidowe i ich pochodne.

Kod ATC R05DA.

Właściwości farmakodynamiczne.

Farmakodynamika.

Chlorowekaprymina, składnik Kofeksu™, jest lekiem przeciwko alergicznym, blokerem receptorów histaminowych H1. Maleinian chlorowekapryminy likwiduje działanie endogennie uwalnianego histaminy, działanie prowadzące do obrzęku tkanek, reakcji naczyniowych, zmniejsza objawy związane z alergicznym zapaleniem nosa, katarze siennym. Wywołuje umiarkowanie wyrażony efekt sedytywny, posiada aktywność antycholinergiczną.

Kodeina jest alkaloidem z grupy fenantryny, lekiem przeciwkaszlowym o działaniu中枢owym. Agonista receptorów opioidowych. W swoich właściwościach podobna do morfiny, jednak działanie przeciwbólowe jest znacznie słabsze. Stymulując neurony mózgu poprzez receptory opioidowe, zmniejsza pobudzenie ośrodka kaszlowego. W mniejszym stopniu niż morfina, hamuje ośrodek oddechowy i perystaltykę jelit, jednak przy długotrwałym stosowaniu może powodować zaparcia.

Farmakokinetyka.

Metabolizm radioaktywnie znakowanej chlorowekapryminy badano u zdrowych ochotników. Jednorazowe dawki maleinianu chlorowekapryminy po 12 mg podane każdemu z 6 ochotników drogą doustną prowadziły do średniego stężenia wierzchołkowego chlorowekapryminy w surowicy około 17 mg/ml po 2 godzinach od podania, z okresem półwyprowadzenia 12–15 godzin. Metabolity chlorowekapryminy występowały w surowicy krwi nie krócej niż 48 godzin. Średnio około 34 % dawki wydalone było z moczem w ciągu 48 godzin; mniej niż 1 % wydanoło się z kałem. Dwóm ochotnikom podano jednorazowe dawki po 4 mg dożylnie, a okres półtrwania w surowicy krwi wynosił około 15 minut w fazie wstępnego rozkładu i 28 godzin w drugiej fazie metabolizmu. Po podaniu doustnym około ⅓ dawki wydanoło się z moczem po 48 godzinach, a jedynie niewielka ilość znajdowała się w kale. Porównanie danych dotyczących zawartości metabolitów w wydzielinach kałowych po podaniu doustnym i dożylnym wskazuje, że chlorowekaprymina może podlegać obiegowi wątrobowo-jelitowemu. Chlorowekaprymina jest aktywnie wydalana z moczem w postaci niezmienionej substancji, a także mono- i didesmetylochlorowekapryminy oraz związków niezidentyfikowanych. Badania in vitro wykazały, że chlorowekaprymina wiąże się w przybliżeniu w 72 % z białkami surowicy krwi. Średni okres półtrwania biologicznego chlorowekapryminy u 5 zdrowych ochotników wynosił 30,3 godziny (wahał się od 20,6 do 42,5 godziny) po podaniu 8 mg maleinianu chlorowekapryminy doustnie na czczo i był znacznie dłuższy niż wcześniej zarejestrowane okresy półrozpadu.

Kodeina szybko wchłania się z przewodu pokarmowego. Działanie przeciwkaszlowe po podaniu leku w dawce terapeutycznej rozwija się po 2 godzinach i trwa od 4 do 6 godzin. Kodeina szybko rozkłada się w tkankach organizmu, głównie w narządach miąższowych, takich jak wątroba, śledziona i nerki.

Kodeina metabolizowana jest w wątrobie do morfiny i norkodeiny. Prawie 90 % kodeiny wydala się w ciągu 24 godzin, głównie z moczem. Produkty wydalane z moczem to: wolna kodeina lub jej koniugat glukuronidowy (około 70 %), wolna norkodeina lub jej koniugat (około 10 %), normorfin (mniej niż 4 %) oraz hydrokodon (mniej niż 1 %). Resztki leku znajdują się w kale.

Dane kliniczne.

Wskazania.

Leczenie objawowe suchego, drażniącego, męczącego kaszlu o charakterze alergicznym lub infekcyjnym, związanego z chorobami górnych dróg oddechowych.

Przeciwwskazania.

Podwyższona wrażliwość na chlorfeniraminę lub inne leki przeciwhistaminowe, kodeinę lub inne opioidy, lub inne składniki leku. Choroby obturacyjne dróg oddechowych, emfizema, zapalenie płuc, astma oskrzelowa, ostre niewydolność oddechowa, urazy głowy, podwyższone ciśnienie wewnątrzczaszkowe, stany po zabiegach operacyjnych na drogach żółciowych, niedrożność jelit paralityczna, zatrucie alkoholem, niewydolność serca w dekom­pensacji, wyrażona nadciśnienie tętnicze, zaburzenia rytmu serca, padaczka, ciężkie zaburzenia funkcji wątroby i nerek, hipokoagulacja, jaskra zamkniętocięciowa, przerośnięcie gruczołu krokowego z utrudnionym oddawaniem moczu, zwężenie lub obturacja szyjki pęcherza moczowego, nadczynność tarczycy. Nie stosować w połączeniu z inhibitorami monoaminooksydazy (MAO) ani w ciągu 2 tygodni po zakończeniu stosowania inhibitorów MAO.

Nie stosować u dzieci poniżej 12 roku życia. Leki zawierające kodeinę są przeciwwskazane u dzieci poniżej 12 roku życia w leczeniu kaszlu i przeziębienia ze względu na ryzyko poważnych działań niepożądanych, w tym zaburzeń oddychania. Pacjentom w każdym wieku z podwyższoną wrażliwością na kodeinę, a także tym, którzy są „ultraszybkimi metabolizatorami”, co oznacza, że przekształcają kodeinę w morfinę bardzo szybko, nie powinno się stosować leków z kodeiną w leczeniu kaszlu i przeziębienia, ponieważ są narażeni na wyższe ryzyko działań niepożądanych po zastosowaniu kodeiny.

Lek zawierający kodeinę nie jest zalecany do stosowania u dzieci z zaburzoną funkcją oddechową, w tym zaburzeniami nerwowo-mięśniowymi, ciężką niewydolnością serca i/lub oddechową, infekcjami górnych dróg oddechowych lub płuc, wieloma urazami lub dużymi zabiegami chirurgicznymi. Te czynniki mogą nasilić objawy toksyczności morfiny.

Ogólne objawy toksyczności opioidów są podobne do objawów przedawkowania i obejmują dezorientację, senność, powierzchowne oddychanie, nudności, wymioty, zaparcia i brak apetytu. W ciężkich przypadkach mogą wystąpić objawy zaburzeń krążenia i oddychania, które mogą zagrozić życiu aż po skutki śmiertelne (bardzo rzadko).

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Chlorfeniramina maleinian

Napoje alkoholowe lub leki hamujące ośrodkowy układ nerwowy mogą nasilać działanie depresyjne podobnych lub przeciwhistaminowych leków, takich jak chlorfeniramina, co może prowadzić do objawów przedawkowania.

Inhibitory monoaminooksydazy (inhibitory MAO), w tym furazolidon (lek przeciwbakteryjny) i prokarbazyna (lek przeciwnowotworowy): jednoczesne stosowanie nie jest zalecane, ponieważ może przedłużyć się i nasilić działanie antycholinergiczne oraz depresja ośrodkowego układu nerwowego charakterystyczne dla leków przeciwhistaminowych.

Trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne lub maprotylinę (czteropierścieniowy lek przeciwddepresyjny) oraz inne leki o działaniu antycholinergicznym: może nasilić się działanie antycholinergicznym tych leków lub leków przeciwhistaminowych, takich jak chlorfeniramina. W przypadku wystąpienia działań niepożądanych ze strony przewodu pokarmowego należy jak najszybciej skontaktować się z lekarzem, ponieważ może to prowadzić do niedrożności jelit paralitycznej.

Leki ototoksyczne mogą maskować takie objawy ototoksyczności, jak szumy w uszach, zawroty głowy i omdlenia.

Leki fotosensybilizujące mogą powodować pojawienie się dodatkowego działania fotosensybilizującego.

Chlorfeniramina maleinian może hamować działanie leków przeciwkrzepliwych.

Kodeiny fosforan

Należy zachować ostrożność przy jednoczesnym stosowaniu z kodeiną: leki antycholinergicznymi (atropina), leki przeciwbiegunkowe (loperamid, kaolin) – zwiększa się ryzyko ostrego zaparcia, które może prowadzić do niedrożności jelit; metoklopramid i domperidon – możliwy antagonizm działania; środki znieczyszające i leki przeciwpsychotyczne – możliwe nasilenie działania uspokajającego i hipotensyjnego; leki przeciw nadciśnieniu – nasilenie działania hipotensyjnego; trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne – nasilenie działania uspokajającego; chinidyna – obniżenie działania przeciwbólowego kodeiny.

Jednoczesne stosowanie kodeiny z antagonistami opioidów (buprenorfina, nalokson, nalotrekson) może spowodować objawy zespołu odstawienia.

Należy unikać jednoczesnego stosowania cyprofloksacyny – opioidy obniżają stężenie leku w osoczu krwi; przyjmowanie rytonawiru może zwiększać stężenie kodeiny w osoczu krwi; cyklosporyna hamuje metabolizm opioidowych środków przeciwbólowych, co prowadzi do podwyższenia stężenia kodeiny w osoczu krwi. W przypadku jednoczesnego stosowania opóźnia absorpcję meksyletyny.

Właściwości stosowania.

Nie wolno przekraczać zalecanych dawek.

Kofeks™ należy stosować ostrożnie u pacjentów z przewlekłą obturacyjną chorobą płuc, gdy odprowadzenie śluzu jest trudne, z chorobami układu sercowo-naczyniowego, nadciśnieniem tętniczym.

Preparat zawiera sodowy ester kwasu parahydroksybenzoesowego (E 219) oraz sodowy ester kwasu propyloparahydroksybenzoesowego (E 217), które mogą powodować reakcje alergiczne (możliwe z opóźnieniem).

Preparat zawiera benzoesan sodu (E 211), który może umiarkowanie drażnić błony śluzowe.

Preparat zawiera barwnik Żółty FCF (E 110), który może powodować reakcje alergiczne.

Preparat zawiera sacharozę i glukozę, co należy uwzględnić przy przepisywaniu preparatu chorym na cukrzycę. Nie należy stosować preparatu pacjentom z rzadką, dziedziczną nietolerancją fruktozy, zaburzeniem wchłaniania glukozy-galaktozy lub niedoborem sacharazy-izomaltazy. Może być szkodliwy dla zębów. Ponieważ preparat zawiera sorbitol, nie należy go stosować pacjentom z rzadką, dziedziczną nietolerancją fruktozy. Może również wywoływać nieznaczny efekt przeczyszczający.

Podczas leczenia preparatem należy unikać spożycia alkoholu.

Kodeina jest przekształcana w wątrobie do morfiny za pomocą enzymu CYP2D6. Jeżeli u pacjenta występuje niedobór lub całkowity brak tego enzymu, efekt leczniczy może być niewystarczający. Natomiast u pacjentów, którzy są „szybkimi” lub „ultraszybkimi metabolizatorami” kodeiny, istnieje zwiększony ryzyko wystąpienia toksyczności opioidowej (objawy przedawkowania), nawet przy stosowaniu dawek terapeutycznych. U tych pacjentów kodeina jest szybko przekształcana w morfinę, co prowadzi do gwałtownego wzrostu stężenia morfiny w osoczu krwi.

Kodeina nie jest zalecana do stosowania u dzieci z zaburzoną funkcją oddechową, w tym z zaburzeniami nerwowo-mięśniowymi, ciężką niewydolnością serca i/lub oddechową, wielokrotnymi urazami lub po dużych zabiegach chirurgicznych. Te czynniki mogą nasilać objawy toksyczności kodeiny/morfiny.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Nie należy stosować preparatu w czasie ciąży.

W razie potrzeby leczenia preparatem należy przerwać karmienie piersią.

Wpływ na zdolność do prowadzenia pojazdów lub obsługiwania maszyn.

Podczas leczenia preparatem należy unikać prowadzenia pojazdów samochodowych lub pracy z innymi maszynami.

Sposób stosowania i dawki.

Stosować wewnętrznie po posiłku. Syrop należy wypić wodą.

Do dawkowania syropu należy używać dozownika z podziałką 2,5 ml, 5 ml lub 10 ml.

Dorośli i dzieci w wieku od 12 lat: 5 ml 4 razy na dobę.

Czas trwania leczenia ustala lekarz indywidualnie. Zazwyczaj czas trwania leczenia wynosi 3 doby.

Leków zawierających kodeinę w leczeniu kaszlu u dzieci od 12. roku życia można stosować wyłącznie pod stałą kontrolą medyczną (w warunkach szpitalnych), w najniższej dawce terapeutycznej (w zależności od wieku), przez najkrótszy możliwy okres, w przypadku nieskuteczności leczenia lekami przeciwwirusowymi nienarkotycznymi.

Dzieci.

Nie stosować u dzieci poniżej 12. roku życia ze względu na ryzyko wystąpienia poważnych działań niepożądanych, w tym zaburzeń oddychania (które, zgodnie z przeglądem EMA, mogą wystąpić podczas leczenia kaszlu lub przeziębienia u dzieci).

U dzieci w wieku od 12. roku życia lek należy stosować wyłącznie na receptę lekarza.

Leków zawierających kodeinę w leczeniu kaszlu u dzieci od 12. roku życia można stosować wyłącznie pod stałą kontrolą medyczną (w warunkach szpitalnych), w najniższej dawce terapeutycznej (w zależności od wieku), przez najkrótszy możliwy okres, w przypadku nieskuteczności leczenia lekami przeciwwirusowymi nienarkotycznymi.

Przedawkowanie.

W przypadku przedawkowania możliwe są: suchość skóry i błon śluzowych, nasilenie działań niepożądanych, zaburzenia ze strony przewodu pokarmowego, podwyższenie ciśnienia wewnątrzgałkowego, ból głowy, zawroty głowy, pobudzenie ośrodkowego układu nerwowego, zatrzymanie moczu.

Ogólne objawy toksyczności opioidowej są podobne do objawów przedawkowania i obejmują dezorientację, senność, powierzchowne oddychanie, nudności, wymioty, zaparcia oraz brak apetytu. W ciężkich przypadkach mogą wystąpić objawy zaburzeń krążenia i oddychania, które mogą zagrażać życiu i bardzo rzadko kończyć się śmiercią.

Objawy przedawkowania chlorfeniraminem:

z udziałem ośrodkowego układu nerwowego: efekt sedytywny, apnea, bezsenność, halucynacje, drżenie, drgawki, zawroty głowy;

z udziałem układu sercowo-naczyniowego: niewydolność serca, obniżenie ciśnienia tętniczego;

inne: dzwonienie w uszach, ataksja, zamazanie widzenia, suchość w ustach, rozszerzenie źrenic, napływy gorąca, hipertermia oraz zaburzenia przewodu pokarmowego.

Przedawkowanie spowodowane działaniem chlorfeniraminu małezanu może powodować nasilone poty, drażliwość, niepokój, senność, nudności, wymioty, zaburzenia świadomości, zaburzenia rytmu serca, tachykardię, ekstrasystolie, hiperrefleksję, podwyższenie ciśnienia tętniczego, drgawki, śpiączkę.

W przypadku przedawkowania chlorfeniraminu małezanu mogą występować objawy przypominające działanie atropiny: midriaza, fotofobia, suchość skóry i błon śluzowych, podwyższenie temperatury ciała, atonia jelit. Depresja OUN towarzyszy zaburzeniom oddychania oraz zaburzeniom pracy układu sercowo-naczyniowego (zmniejszenie częstości pulsacji, obniżenie ciśnienia tętniczego aż do niewydolności naczyń).

Leczenie: przemywanie żołądka i oczyszczanie jelit, podawanie środków przeczyszczających. W przypadku przedawkowania konieczna jest terapia objawowa, w przypadku ciężkiej nadciśnienia tętniczego – stosowanie β-blokerów.

Leczenie objawowe: nie należy stosować środków pobudzających (analeptyków).

Objawy przedawkowania kodeiną: osłabienie oddychania (obniżenie częstości lub objętości oddechowej, oddech Czeina-Stoksa, sinica), zwężenie źrenic, nasilona senność przechodząca w stan stuporu lub śpiączki, wiotkość mięśni szkieletowych, zimna i lepka skóra; czasem – bradykardia i hipotensja tętnicza.

Leczenie: terapia objawowa. Należy szczególną uwagę poświęcić przywróceniu prawidłowego wymiany gazowej w oddechowaniu, zapewniając swobodne przejście dróg oddechowych oraz wprowadzając wentylację wspomaganą lub sztuczną. Specyficzny antydot – chlorku naloksonu (dożylnie); w razie potrzeby dawkę antydotu należy powtarzać co 2–3 minuty. Zbyt wysokie stężenia kodeiny w osoczu nie można obniżyć za pomocą hemodializy lub dializy otrzewnowej.

Działania niepożądane.

Działanie niepożądane maleinianu chlorfeniraminu:

z układu odpornościowego: reakcje alergiczne, w tym wysypka skórna, pokrzywka, obrzęk naczynioruchowy, reakcje anafilaktyczne, skurcz oskrzeli;

z układu sercowo-naczyniowego: zmiany ciśnienia tętniczego, arytmia, uczucie przyspieszonego bicia serca, tachykardia;

z układu krwiotwórczego: trombocytopenia, agranulocytoza, leukopenia, anemia aplastyczna;

z układu nerwowego: działanie sedytywne, zawroty głowy, zaburzenia koordynacji, zwiększona zmęczalność, ból głowy, dezorientacja, niepokój, pobudzenie, drażliwość, drżenie, irytowliwość, bezsenność, euforia, parestezje, zawroty głowy, szum w uszach, ostry zapalenie błędnika, neuroza, zapalenie nerwów, drgawki, w pojedynczych przypadkach – senność;

z układu pokarmowego: zaburzenia trawienne, w tym nudności, wymioty, biegunka, zaparcia, ból w nadbrzuszu;

z układu moczowo-płciowego: trudności w oddawaniu moczu i zatrzymanie moczu, zaburzenia cyklu menstruacyjnego; impotencja;

z układu oddechowego: zatkany nos;

inne: suchość błon śluzowych, nadmierne pocenie się, światłowstręt, zaburzenia wzroku (zamazanie, podwójne widzenie).

Działanie niepożądane fosforanu kodeiny:

z układu odpornościowego: reakcje alergiczne, w tym wysypka, swędzenie, pokrzywka, obrzęk naczynioruchowy;

z układu nerwowego: działanie sedytywne, senność, dezorientacja, osłabienie, zawroty głowy, letargia, zaburzenia aktywności umysłowej i fizycznej, lękliwość, drgawki, dysforia, nagłe zmiany nastroju, osłabienie oddychania, utrata przytomności, pobudzenie, niepokój, depresja, ból głowy, podwyższone ciśnienie wewnątrzczaszkowe;

z układu pokarmowego: brak apetytu, nudności, wymioty, zaparcia, skurcz dróg żółciowych, suchość w ustach;

z układu sercowo-naczyniowego: hipotensja tętnicza, w tym ortostatyczna, bradykardia, tachykardia, uczucie przyspieszonego bicia serca, zawroty głowy;

z układu moczowo-płciowego: skurcz zwieracza pęcherza moczowego i zatrzymanie oddawania moczu, zmniejszenie libidum, impotencja;

inne: napoty, nadmierne pocenie się, swędzenie, hipotermia, miazga, zaburzenia ostrości wzroku, podwójne widzenie, sztywność mięśni, zespół odstawienia.

U dzieci i u pacjentów w podeszłym wieku częściej występują efekty antycholinergiczne oraz pobudzenie paradoksalne (zwiększenie aktywności, niepokój, nerwowość).

Przy długotrwałym stosowaniu w wysokich dawkach możliwe jest rozwinięcie tolerancji i uzależnienia od kodeiny.

Okres ważności. 2 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w suchym, chronionym przed światłem miejscu w temperaturze nie wyższej niż 25 °C.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie.

60 ml w butelce z kapturkiem dozującym; 1 butelka w pudełku kartonowym.

Kategoria wydawania.

Na receptę.

Producent.

Genom Biotech Pvt. Ltd.

Adres producenta i miejsce prowadzenia działalności.

Działka nr D-121, 122, 123, EMDC Malegaon, Tal. Sinnar, Nashik 422103, stan Maharashtra, Indie.