Klofelin

INSTRUKCJA dotycz¹ca stosowania leku KLOFELIN (Clophelinum)

Skład:

substancja czynna: 1 tabletka zawiera 0,15 mg chlorowodorku klonidyny;

substancje pomocnicze: skrobi ziemniaczanej, stearynianu magnezu, laktozy monohydrat.

Postać leku. Tabletki.

Główne właściwości fizykochemiczne: tabletki o kształcie okrągłym, białe, z powierzchnią podwójnie wypukłą.

Grupa farmakoterapeutyczna. Leki przeciw nadciśnieniu. Środki przeciwapowiadające działaniu układu adrenergicznego o mechanizmie działania centralnym. Agonisty receptorów imidazolinowych. Kod ATC C02AC01.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Lek hipotensyjny oddziałujący na ośrodkowe mechanizmy regulacji ciśnienia tętniczego. Działanie hipotensyjne środka jest związane ze zmniejszeniem ogólnego obwodowego oporu naczyniowego, obniżeniem częstości skurczów serca oraz rzutu serca. Mechanizm działania wynika ze stymulacji postsynaptycznych receptorów α-2-adrenergicznych hamujących struktury mózgu i obniżeniem przepływu impulsów współczulnych do naczyń i serca. Klofelin zwiększa przepływ krwi przez nerki, podnosi opór naczyń mózgowych, nieco zmniejszając przepływ krwi mózgowej. Preparat wykazuje wyraźne działanie uspokajające, zmniejsza objawy abstynencji od opioidów i alkoholu.

Farmakokinetyka.

Po podaniu doustnym środek szybko i całkowicie wchłania się w przewodzie pokarmowym. Bio dostępność środka wynosi około 100%. Maksymalne stężenie we krwi osiągane jest po 1-2 godzinach. Efekt hipotensyjny rozwija się po 30-60 minutach od przyjęcia i utrzymuje się przez 8-12 godzin. Klofelin charakteryzuje się wysoką lipofilnością i szeroko rozkłada się w tkankach, w tym w ośrodkowym układzie nerwowym. Około 50% krążącego we krwi środka metabolizuje się w wątrobie, tworząc związki nieaktywne. Wydalanie następuje z moczem – 40-60%, z kałem – 10%. Okres półtrwania wydalania waha się w szerokich granicach i średnio wynosi 12 godzin (6-24 godziny). Eliminacja Klofeliny zwalnia się u pacjentów z wyraźną niewydolnością nerek. W porównaniu z mężczyznami u kobiet obserwuje się dłuższy okres półtrwania.

Charakterystyka kliniczna.

Wskazania.

• Nadciśnienie tętnicze (z wyjątkiem nadciśnienia tętniczego w przebiegu fochromocytomu);
• rzadko w leczeniu nadciśnienia tętniczego (w ramach terapii skojarzonej);
• zespół abstynencyjny przy uzależnieniu od opioidów (w ramach terapii skojarzonej).

Przeciwwskazania.

• Nadwrażliwość na klonidynę lub na inne składniki preparatu;
• hipotensja tętnicza;
• zaburzenia krążenia mózgowego, nasilony miażdżyca naczyń mózgowych;
• choroby obturacyjne tętnic obwodowych, nasilone zaburzenia krążenia obwodowego, zespół Raynauda;
• nasilona bradyarytmia, blok przedsionkowo-komorowy II–III stopnia, zespół słabości węzła zatokowego, szok kardiogenny;
• ciężka choroba niedokrwienna serca, niedawno przebyty zawał mięśnia sercowego;
• nasilone zaburzenia funkcji nerek;
• stany depresyjne (również w wywiadzie);
• jednoczesne stosowanie trójcyklicznych leków przeciwdziałających depresji, przyjmowanie alkoholu.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Obniżenie ciśnienia tętniczego wywołane przez klonidynę może być dodatkowo wzmocnione przy jednoczesnym stosowaniu innych leków hipotensyjnych, takich jak diuretyki, leki rozszerzające naczynia, beta-blokery, blokery kanałów wapniowych oraz inhibitory ACE, jednak efekt alfa1-blokerów przy jednoczesnym stosowaniu z klonidyną może być nieprzewidywalny.

Glikozydy nasercowe, beta-blokery, blokery kanałów wapniowych − zwiększony ryzyko wystąpienia bradykardii lub (w pojedynczych przypadkach) bloku AV; zwiększony ryzyko wystąpienia zespołu odstawienia przy terapii skojarzonej z beta-blokerami, rozwój lub nasilenie zaburzeń naczyń obwodowych. Opisywano przypadki ciężkiej bradykardii przy jednoczesnym stosowaniu klonidyny i dyltiazemu lub werapamilu, wymagające hospitalizacji i stosowania stymulacji serca.

Atenolol, propranolol − addytywny efekt hipotensyjny, działanie uspokajające i suchość w ustach.

Leki przeciwhistaminowe, fenyflumina, środki znieczyszające − nasilenie efektu hipotensyjnego.

Sympatykomimetyki (adrenalina, noradrenalina) − osłabienie efektu hipotensyjnego klonidyny, ryzyko nadciśnienia tętniczego przy jednoczesnym przyjmowaniu.

Niepozycyjne alfa-blokery (w tym fentolamina, tolazolina), leki o właściwościach blokerów alfa2-adrenoreceptorów (np. mirtazapin) − zależne od dawki działanie antagonistyczne, osłabiające alfa2-środowiskowy efekt hipotensyjny klonidyny.

Leki trójcykliczne przeciwdepresyjne, środki przeciwpsychotyczne o właściwościach blokerów alfa-adrenoreceptorów (chloropromazyna, haloperydol) − możliwe wywołanie lub nasilenie reakcji ortostatycznych, osłabienie efektu hipotensyjnego, zwiększone ryzyko odrzutowego nadciśnienia tętniczego po nagłym odstawieniu klonidyny.

Trankwilizery, środki nasenne, alkohol, inne leki hamujące ośrodkowy układ nerwowy − możliwe nasilenie działania uspokajającego, rozwój zaburzeń depresyjnych. Opisywano przypadek ostrego delirium po jednoczesnym stosowaniu fluufenazyny i klonidyny. Objawy ustąpiły po odstawieniu klonidyny i powróciły po ponownym jej wprowadzeniu.

Kortykosteroidy, niesteroidowe leki przeciwzapalne, estrogeny, środki anoreksyjne (z wyjątkiem fenyfluminy), nifedypina − osłabienie efektu hipotensyjnego klonidyny.

Środki antykoncepcyjne hormonalne − przy doustnym przyjmowaniu możliwe nasilenie działania uspokajającego leku.

Metylofenidat − opisywano poważne niepożądane zjawiska przy jednoczesnym stosowaniu (związek przyczynowy nie został potwierdzony).

Lewodopa, pirybedyl − klonidyna może obniżać ich skuteczność u pacjentów z chorobą Parkinsona.

Cyklosporyna − możliwe podwyższenie stężenia cyklosporyny we krwi.

Leki przeciwcukrzycowe (np. insulina) − klonidyna może podnosić stężenie glukozy we krwi w wyniku obniżenia sekrecji insuliny, co należy uwzględnić.

Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności.

Pacjentów należy poinstruować, aby nie przerywali leczenia bez konsultacji z lekarzem. Nagłe przerwanie przyjmowania leku może prowadzić do rozwoju zespołu odstawienia wskutek wzrostu stężenia katecholamin we krwi: szybki wzrost ciśnienia tętniczego, pobudzenie, niepokój, ból głowy, uczucie przyspieszonego bicie serca, tachykardia, nudności, potliwość, drżenie. Dlatego odstawienie leku należy przeprowadzać stopniowo przez 1–2 tygodnie, uwzględniając terapię towarzyszącą.

Zespół odstawienia może pojawić się 18–72 godziny po przyjęciu ostatniej dawki klonidyny. W przypadku wystąpienia zespołu odstawienia należy natychmiast wznowić stosowanie leku i następnie odstawiać go stopniowo, zastępując innymi lekami przeciwhypertensyjnymi. Opisywano przypadki encefalopatii hipertensyjnej, zaburzeń krążenia mózgowego oraz przypadki śmiertelne po nagłym odstawieniu klonidyny.

Prawdopodobieństwo takiej reakcji na przerwanie leczenia klonidyną wzrasta przy stosowaniu wysokich dawek leku lub przy jednoczesnym leczeniu beta-blokerami, dlatego w takich sytuacjach zaleca się szczególną ostrożność.

Jeśli w trakcie leczenia skojarzonego z beta-blokerami konieczne jest przerwanie lub zakończenie terapii przeciwhypertensyjnej, beta-blokery (w celu zapobieżenia nadreaktywności sympatycznej) należy zawsze odstawiać jako pierwsze, stopniowo, kilka dni przed rozpoczęciem stopniowego odstawienia leku Klofelin, szczególnie w przypadku stosowania wysokich dawek.

Aby zapobiec zespołowi odstawienia, leku nie należy przepisywać pacjentom, którzy nie mają warunków do jego regularnego stosowania.

Lek należy stosować z ostrożnością:

• u pacjentów z łagodnym i umiarkowanym stopniem bradyarytmii;
• u pacjentów z cukrzycą, ponieważ klonidyna może maskować objawy hipoglikemii i zmniejszać wydzielanie insuliny;
• u pacjentów z neuropatią, zaparciami;
• u pacjentów w wieku podeszłym – ze względu na ryzyko zwiększonej wrażliwości na lek;
• u pacjentów z zaburzonymi funkcjami nerek – ze względu na ryzyko opóźnienia wydalenia leku;
• u osób stosujących soczewki kontaktowe do korekcji wzroku – klonidyna może powodować suchość oczu.

W przypadku nadciśnienia tętniczego spowodowanego fochromocytomą nie należy oczekiwać terapeutycznego działania klonidyny.

Stosowanie klofelinu może prowadzić do zmniejszenia wydzielania śliny. To sprzyja rozwojowi próchnicy, periodontozu, kandydozy jamy ustnej. Możliwe jest przejściowe zwiększenie stężenia hormonu wzrostu. Możliwy rozwój słabo pozytywnej reakcji Coombsa.

Podczas leczenia lekiem Klofelin zabronione jest spożywanie napojów alkoholowych.

Pacjentów należy uprzedzić, że efekt sedytywny leku nasila się przy jednoczesnym spożyciu alkoholu, barbituranów lub innych leków sedytywnych.

Podczas leczenia klofelinem zaleca się regularne monitorowanie ciśnienia tętniczego.

Należy zachować ostrożność podczas długotrwałego wysiłku fizycznego, szczególnie w pozycji stojącej w upalną pogodę, ze względu na ryzyko reakcji ortostatycznych.

Lek zawiera laktozę, dlatego jego stosowanie jest przeciwwskazane u pacjentów z rzadkimi, dziedzicznymi schorzeniami, takimi jak nietolerancja galaktozy, niedobór laktoazy, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Stosowanie leku w czasie ciąży jest przeciwwskazane.

W razie konieczności stosowania leku należy przerwać karmienie piersią.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwanie maszyn.

W okresie leczenia należy powstrzymać się od prowadzenia pojazdów oraz wykonywania innych czynności wymagających zwiększonej uwagi i szybkości reakcji psychomotorycznych.

Sposób stosowania i dawki.

Stosować dorosłym doustnie. Dawkowanie i schemat leczenia lekarz przepisuje indywidualnie dla każdego pacjenta.

Tabletki należy przyjmować po posiłku, popijając odpowiednią ilością płynu.

Nadciśnienie tętnicze. W dawce początkowej przepisuje się 0,075 mg 2–4 razy na dobę. W przypadku niewystarczającej skuteczności dawkę pojedynczą zwiększa się co 2–3 dni do 0,15–0,3 mg (1–2 tabletki) na dawkę 3 razy na dobę.

W okresie doboru dawki zaleca się stosowanie form lekarskich leków z klonidyną umożliwiających odpowiednie dawkowanie.

Dawka dobowa zwykle wynosi 0,3–0,45 mg (1 tabletka 2–3 razy na dobę).

W przypadku niewystarczającej skuteczności w dawce 0,45–0,6 mg (3–4 tabletki) na dobę zaleca się terapię skojarzoną, w tym środki moczopędne lub inne leki przeciwnadciśnieniowe (z wyłączeniem nifedypiny), według wskazań lekarza.

Dawka pojedyncza leku nie powinna przekraczać 0,3 mg. Maksymalna dawka dobowa – 0,9 mg (6 tabletek).

W wyjątkowych przypadkach dopuszczalne jest zwiększenie dawki dobowej do 1,2 mg (8 tabletek) – wyłącznie pod nadzorem lekarza i w warunkach szpitalnych.

Czas trwania leczenia lekarz ustala indywidualnie, w zależności od przebiegu choroby, osiągniętego efektu klinicznego i tolerancji leku.

Kryz nadciśnieniowy. Przepisuje się 0,15–0,3 mg (1–2 tabletki) podjęzykowo (przy braku wyraźnego suchości w ustach).

Przy abstynencji alkoholowej lub opioidowej. Przepisuje się doustnie wyłącznie w warunkach szpitalnych, pod kontrolą ciśnienia tętniczego i częstości pulsów, po 0,15–0,3 mg (1–2 tabletki) 3 razy na dobę w odstępach 6–8 godzin. W przypadku wystąpienia działań niepożądanych dawkę pojedynczą stopniowo zmniejsza się w ciągu 2–3 dni, a następnie, w razie potrzeby, lek odstawia się.

Pacjentom w podeszłym wieku, szczególnie z zaburzeniami mózgowo-naczyniowymi, przepisuje się z ostrożnością.

Dzieci.

Lek jest przeciwwskazany w pediatrii.

Przedawkowanie.

Objawy: suchość w ustach, zwężenie źrenic, stan sedytywny, w tym śpiączka, hipotensja objawowa, reakcje ortostatyczne, bradykardia, na EKG – poszerzenie zespołu QRS, możliwe opóźnienia przewodzenia przedsionkowo-komorowego oraz zespół wczesnej repolaryzacji, okresowe wymioty, hipotermia, depresja oddychania (może wystąpić apnea), zaburzenia świadomości, kolaps. Możliwy paradoksalny wzrost ciśnienia tętniczego spowodowany stymulacją obwodowych receptorów alfa1-adrenergicznych (zazwyczaj przy dawce powyżej 10 mg).

Leczenie: odstawienie leku i leczenie objawowe. Przemywanie żołądka i/lub podanie węgla aktywowanego – w razie potrzeby. W przypadku ostrej hipotensji tętniczej – wstrzykiwanie dożylnie płynów i/lub sympatomietyków inotropowych (dopamina lub mezaton);

w przypadku ciężkiej, trwającej hipertensji może być potrzebne zastosowanie alfa-adrenoblokatorów; przy wyraźnej depresji ośrodkowego układu nerwowego, apnei – 2–4 mg naloksonu dożylnie, w razie potrzeby powtarza się dawkę; przy objawowej bradykardii – stosowanie siarczanu atropiny. Jako specyficzny antydot może być stosowany tolazolina: 1 mg tolazoliny podane dożylnie lub 50 mg podane doustnie neutralizuje działanie 0,6 mg klonidyny. Hemodializa jest nieskuteczna.

Działania niepożądane.

Układ pokarmowy: suchość błon śluzowych jamy ustnej, obniżony apetyt/anoreksja, nudności, wymioty, zaparcia, zmniejszone wydzielanie żołądka, ból brzucha, pseudoobstrukcja jelita grubego, ból w gruczołach ślinowych, w tym w okolicach gruczołu przyuszowego, zapalenie przyusznej.

Układ wątrobowo-żółciowy: umiarkowane przejściowe zaburzenia badań czynności wątroby, zapalenie wątroby.

Układ sercowo-naczyniowy: bradykardia/tachykardia, niewydolność serca, obrzęki, zmiany EKG (blokada węzła zatokowego, bradykardia węzłowa, zaawansowany stopień blokady AV, zaburzenia rytmu), hipotensja ortostatyczna/kolaps, kołatanie serca, zespół Raynauda, omdlenia. O przypadkach bradykardii zatokowej i blokady AV donoszono zarówno przy współużywaniu glikozydów nasercowych, jak i bez nich.

Układ nerwowy i zaburzenia psychiczne: osłabienie, w tym zwiększona zmęczalność, słabość, ból głowy; zaburzenia snu, w tym senność/bezsenność, zawroty głowy, osłabienie, dezorientacja, zaburzenia postrzegania, spowolnienie reakcji psychicznych i fizycznych, niepokój, pobudzenie, drażliwość, depresja, intensywne i/lub koszmarne sny, delirium, halucynacje (w tym wzrokowe, słuchowe), parestezje, drżenie.

Skóra i tkanka podskórna: bladość/hiperemia skóry, reakcje nadwrażliwości, w tym swędzenie, wysypka, w tym pokrzywka, obrzęk naczynioruchowy, łysienie.

Układ内分泌owy: ginekomastia.

Zaburzenia metaboliczne: przejściowe podwyższenie poziomu glukozy, kinazy fosfokreatynowej w surowicy, zatrzymanie jonów sodu i wody, objawiające się obrzękami kończyn dolnych, przyrostem masy ciała.

Układ mięśniowo-szkieletowy: okresowe skurcze mięśni łydki, mialgie, artrologie.

Układ oddechowy, klatka piersiowa i śródpiersie: zatkany nos, suchość błony śluzowej nosa, zaburzenia oddychania.

Oczy: zaburzenia akomodacji, nieostre widzenie, zmniejszone wydzielanie łez, suchość oczu, uczucie pieczenia oczu.

Układ moczowo-płciowy: trudności i opóźnienie oddawania moczu, nokturia, obniżona potencja i/lub libido, zaburzenia erekcji.

Układ krwionośny i układ limfatyczny: trombocytopenia.

Inne: gorączka, uczucie niedobytu; przy nagłym odstawieniu – zespół odstawienia (gwałtowny wzrost ciśnienia tętniczego); słabo dodatni test Coombsa, zwiększona wrażliwość na alkohol, bardzo rzadko przy podaniu podjęzykowym (w przypadku kryzysu nadciśnieniowego) – obrzęk błon śluzowych.

Okres ważności. 4 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w temperaturze nie wyższej niż 25 °C.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie.

Po 10 tabletów w blisterze, 5 blisterów w pudełku.

Kategoria receptury. Na receptę.

Producent.

TOV „Agrofarm”.

Adres producenta i miejsce prowadzenia działalności.

Ukraina, 08200, obwód kijowski, miasto Irpin, ul. Centralna 113-A.