Klofelin-Darnytsia

INSTRUKCJA dot. stosowania leku Klofelin-Darnytsia (Clophelin-Darnitsia)

Skład:

substancja czynna: clonidinum;

1 tabletka zawiera chlorowodorku klonidyny (klofelinu) 150 μg (0,15 mg);

substancje pomocnicze: laktoza monohydras, amylum solani, magnesium stearas.

Postać leku. Tabletki.

Główne właściwości fizykochemiczne: tabletki białego koloru, o kształcie płasko-cylindrycznym, z nacięciem i ryflowaniem.

Grupa farmakoterapeutyczna. Leki obniżające ciśnienie krwi. Środki przeciwadrenergiczne o działaniu centralnym. Agonisty receptorów imidazolowych. Kod ATC C02AC01.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Klofelin – środek obniżający ciśnienie krwi o działaniu centralnym, selektywny agonista postsynaptycznych receptorów α2-adrenergicznych neuronów adrenergicznych. Powoduje obniżenie napięcia układu współczulnego układu nerwowego. Nie wpływa na biosyntezę katecholamin, ale zmniejsza wydzielanie noradrenaliny z zakończeń nerwowych dzięki sprzężeniu zwrotnemu podczas stymulacji receptorów α2-adrenergicznych. W wyniku tego działania zmniejsza się ogólny opór naczyniowy obwodowy, zmniejsza się częstość skurczów serca i objętość wyrzutu serca, co prowadzi do obniżenia ciśnienia tętniczego. Oprócz działania centralnego klofelin może działać jako agonista obwodowych postsynaptycznych receptorów α1-adrenergicznych naczyń krwionośnych, co w pojedynczych przypadkach stosowania leku może objawiać się nieznacznym wzrostem ciśnienia tętniczego na początku leczenia. Lek zwiększa przepływ krwi przez nerki i nieco zmniejsza przepływ krwi przez mózg. Obniża ciśnienie wewnątrzgałkowe, wykazuje działanie uspokajające i przeciwbólowe, zmniejsza objawy abstynencji opioidowej i alkoholowej oraz uczucie nieuzasadnionego lęku.

Farmakokinetyka.

Wchłanianie po podaniu doustnym jest szybkie. Biodostępność przy długotrwałym stosowaniu wynosi około 65%. Czas osiągnięcia maksymalnej stężenia w osoczu krwi (TCmax) po podaniu doustnym – 1,5–2,5 godziny. Wiązanie z białkami osocza krwi – 20–40%. Łatwo i szybko przenika przez barierę krew–mózg, łożysko oraz do mleka matki.

Metabolizowany w wątrobie (około 50% zaabsorbowanej dawki leku). Wydalany przez nerki (40–60%) i przez jelita (20%). Okres półtrwania (T1/2) – 12–16 godzin, przy zaburzeniach funkcji nerek – do 41 godziny.

Charakterystyki kliniczne.

Wskazania.

Kryz nadciśnieniowy (z wyjątkiem kryz nadciśnieniowego przy feochromocytomie); rzadko w leczeniu nadciśnienia tętniczego (w ramach terapii skojarzonej); zespół abstynencyjny przy uzależnieniu od opioidów (w ramach terapii skojarzonej).

Przeciwwskazania.

Podwyższona wrażliwość na klonidynę lub którykolwiek inny składnik leku.

Nadciśnienie tętnicze.

Zaburzenia rytmu serca – zespół słabości węzła zatokowego, wyraźna bradyarytmia, blok przedsionkowo-komorowy II i III stopnia.

Szok kardiogenny. Niedawny zawał mięśnia sercowego.

Ciężka choroba niedokrwienna serca.

Wyraźny miażdżyca naczyń mózgowia. Zaburzenia krążenia mózgowego spowodowane miażdżycą.

Choroby obturacyjne tętnic obwodowych. Ciężkie zaburzenia krążenia obwodowego. Zespół Raynauda.

Zaburzenia funkcji nerek.

Stany depresyjne (w tym w wywiadzie), jednoczesne stosowanie leków przeciwdepresyjnych trójcyklicznych.

Nietolerancja galaktozy, niedostateczność laktazy, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy.

Używanie alkoholu.

Interakcje z innymi lekami oraz inne rodzaje interakcji.

Przy jednoczesnym stosowaniu z lekami hamującymi ośrodkowy układ nerwowy (w tym z etanolem) możliwe jest wzajemne wzmocnienie wpływu depresyjnego na ośrodkowy układ nerwowy i rozwój zaburzeń depresyjnych. Opisywano przypadki ostrego delirium przy jednoczesnym stosowaniu flufofenazyny i klofelinu. Objawy ustępowały po odstawieniu klofelinu i powracały po jego ponownym wprowadzeniu.

Efekt hipotensyjny klonidyny osłabiają kortykosteroidy, leki przeciwdepresyjne trójcykliczne, leki anoreksyjne (z wyjątkiem fenfluraminy), sympatykomimetyki, niesteroidowe leki przeciwzapalne i nifedypina, nieselektywne blokery α-adrenergiczne (w tym fentolamina, tolazolina – na skutek blokady receptorów α2-adrenergicznych); zwiększają – leki rozszerzające naczynia, diuretyki, leki przeciwhistaminowe, leki przeciwpsychotyczne (chloropromazyna, haloperydol).

Leki blokujące β-adrenergiczne, blokery wolnych kanałów wapniowych i glikozydy nasercowe zwiększają ryzyko wystąpienia bradykardii lub (w pojedynczych przypadkach) prowadzą do rozwoju bloku przedsionkowo-komorowego. Zwiększa się ryzyko wystąpienia zespołu odstawienia przy jednoczesnym stosowaniu z blokerami β-adrenergicznymi, rozwoju lub nasilenia zaburzeń naczyń obwodowych. Opisywano przypadki ciężkiej bradykardii przy jednoczesnym stosowaniu klonidyny i dyltiazemu, co prowadziło do hospitalizacji i konieczności stosowania stymulacji serca.

Nie zaleca się jednoczesnego przepisywania z lekami przeciwarytmicznymi, pochodnymi fenantrenu, analgetykami narkotycznymi, noradrenaliną, rezerpiną, glikozydami nasercowymi, doustnymi lekami hipoglikemicznymi, lekami przeciwwstrętnymi.

Przy jednoczesnym stosowaniu z atenololem, propranololem występuje addytywny efekt hipotensyjny, działanie sedytywne i suchość w ustach.

Środki hormonalne do antykoncepcji przy doustnym przyjmowaniu mogą nasilać działanie sedytywne leku.

Klonidyna może zmniejszać skuteczność lewodopy i pirybedylu u pacjentów z chorobą Parkinsona.

Klonidyna może zwiększać stężenie cyklosporyny, a także stężenie glukozy we krwi na skutek obniżenia sekrecji insuliny, co należy uwzględnić przy jednoczesnym stosowaniu z insuliną.

Szczególne wskazania dotyczące stosowania.

W czasie leczenia klofelinem zabrania się spożywania napojów alkoholowych.

Nagłe przerwanie stosowania leku może prowadzić do rozwoju zespołu odstawienia (podwyższone ciśnienie tętnicze, pobudzenie, ból głowy, nudności), dlatego odstawienie leku należy przeprowadzać stopniowo, przez okres 1–2 tygodni, z uwzględnieniem terapii towarzyszącej innymi lekami.

Zespół odstawienia może się rozwinąć w ciągu 18–72 godzin po przyjęciu ostatniej dawki leku. W przypadku wystąpienia zespołu odstawienia należy natychmiast powrócić do stosowania leku i następnie odstawiać go stopniowo, zastępując innymi lekami przeciwhypertensyjnymi. Opisywano przypadki encefalopatii hypertensyjnej, zaburzeń krążenia mózgowego oraz zgonów po nagłym odstawieniu leku. Prawdopodobieństwo takiej reakcji na przerwanie terapii zwiększa się przy stosowaniu wysokich dawek lub jednoczesnym leczeniu β-blokerami, dlatego w takich przypadkach zaleca się szczególną ostrożność. Aby zapobiec zespołowi odstawienia, leku nie należy przepisywać pacjentom, którzy nie mają warunków do jego regularnego stosowania.

Jeśli w trakcie leczenia kombinowanego klofelinem i blokerem β-adrenoreceptorów konieczne jest tymczasowe przerwanie terapii, należy najpierw odstawić bloker β-adrenoreceptorów, aby zapobiec nadreaktywności sympatycznej, a następnie stopniowo odstawiać klofelin, szczególnie jeśli był stosowany w dużych dawkach.

Z ostrożnością należy stosować u pacjentów z polineuropatią, zaparciami.

Pacjentów należy uprzedzić, że efekt sedytywny leku nasila się przy jednoczesnym stosowaniu barbituranów lub innych leków sedytywnych.

Z ostrożnością należy stosować lek Klofelin-Darnytsia u chorych na cukrzycę, ponieważ klonidyna może maskować objawy hipoglikemii oraz zmniejszać wydzielanie insuliny.

Z ostrożnością należy stosować u pacjentów w podeszłym wieku – możliwa zwiększona wrażliwość na działanie leku; u pacjentów z niewydolnością nerek – możliwy opóźniony wydalanie leku. Możliwe jest przejściowe zwiększenie stężenia hormonu wzrostu. Stosowanie klofeliny może prowadzić do zmniejszenia i hamowania wydzielania śliny, co sprzyja rozwojowi próchnicy, periodontozu, kandydozy jamy ustnej.

Lek jest nieskuteczny w przypadku fochromocytomu.

Stosowanie Klofelinu-Darnytsia może prowadzić do wystąpienia ostrego napadu porfirii i jest uważane za niebezpieczne dla pacjentów z porfirią.

Pacjenci korzystający z soczewek kontaktowych powinni pamiętać, że lek zmniejsza produkcję płynu łzawego.

Podczas leczenia Klofelinem-Darnytsia zaleca się regularne monitorowanie ciśnienia tętniczego. Należy zachować ostrożność podczas długotrwałego wysiłku fizycznego, szczególnie w pozycji stojącej i w upalną pogodę, ze względu na ryzyko reakcji ortostatycznych. Możliwy jest rozwój słabo pozytywnej reakcji Coombsa.

Lek zawiera laktozę. Pacjenci z rzadkimi dziedzicznymi zaburzeniami nietolerancji galaktozy, niedoborem laktoazy lub zespolem Lapp (glukoza-galaktozowa małopochłanialność) nie powinni przyjmować tego leku.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Dane dotyczące stosowania klonidyny u kobiet w ciąży są ograniczone. Klonidyny nie należy stosować w czasie ciąży, szczególnie w pierwszym trymestrze, chyba że oczekiwana korzyść dla matki przewyższa ryzyko dla płodu. W czasie ciąży lek należy przyjmować wyłącznie na receptę lekarza. Wymagana jest staranna kontrola stanu zdrowia matki i dziecka podczas stosowania klonidyny.

W czasie ciąży należy preferować doustną formę klonidyny, zaś unikać podania dożylnego.

Klonidyna przenika przez barierę łożyskową i może obniżyć częstość skurczów serca u płodu. Nie można wykluczyć przejściowego wzrostu ciśnienia tętniczego u noworodków po porodzie.

Wyniki badań przedklinicznych nie wskazują na istnienie bezpośredniego lub pośredniego szkodliwego wpływu na funkcję rozrodczą.

W razie konieczności stosowania leku należy przerwać karmienie piersią.

Wpływ na zdolność do prowadzenia pojazdów i obsługi urządzeń.

W czasie leczenia należy powstrzymać się od prowadzenia pojazdów oraz wykonywania innych czynności potencjalnie niebezpiecznych, wymagających zwiększonej uwagi i szybkości reakcji psychomotorycznych.

Sposób stosowania i dawki.

Stosować dorosłym doustnie. Tabletki należy przyjmować po posiłku, popijając niewielką ilością płynu. Dawkę Kłofelina-Darnicyja lekarz ustala indywidualnie dla każdego pacjenta.

Hipertensja tętnicza. Leczenie rozpoczyna się od niskich dawek. W przypadku łagodnej lub umiarkowanej hipertensji tętniczej początkowo przepisuje się 75 μg 2 razy na dobę. W razie potrzeby dawkę pojedynczą i dobową leku można stopniowo zwiększać zgodnie z wytycznymi lekarza. Średnio dawka wynosi 75–150 μg (1/2–1 tabletka) 2–3 razy na dobę. Aby uzyskać dawkę 75 μg, należy podzielić tabletę na pół wzdłuż rowka.

Dawki pojedyncze klonidyny przekraczające 300 μg można przepisać tylko w wyjątkowych przypadkach, a jeśli to możliwe, w warunkach szpitalnych.

Czas trwania leczenia lekarz określa indywidualnie, w zależności od przebiegu choroby, osiągniętego efektu klinicznego i tolerancji leku.

Zespół abstynencyjny. Przepisać w warunkach szpitalnych przy codziennym kontrolowaniu ciśnienia tętniczego i częstości pulsu. W tym celu Kłofelin-Darnicyja przepisuje się w dawce dobowej 300–750 μg, podzielonej na 4–6 dawek.

Dzieci.

Lek jest przeciwwskazany u dzieci.

Przedawkowanie.

Objawy: apneę, osłabienie oddychania, mionozę (silne zwężenie źrenic), hipotermię, senność, zaburzenia świadomości, w tym śpiączkę, kolaps, poszerzenie zespołu QRS, możliwe spowolnienie przewodnictwa AV i zespół wczesnej repolaryzacji, gwałtowne obniżenie ciśnienia tętniczego, reakcje ortostatyczne, bradykardię, okresowe wymioty, kserostomię. Możliwy paradoksalny wzrost ciśnienia tętniczego.

Leczenie. W przypadku objawów przedawkowania lek należy odstawić i przeprowadzić terapię objawową. Jako specyficzny antydot można stosować unithiol i tiocjanian sodu. Hemodializa jest nieskuteczna.

Niepożądane działania.

Ze strony narządów wzroku: zmniejszenie produkcji łez, suchość oczu, zaburzenia akomodacji, nieostrość widzenia, uczucie pieczenia w oczach.

Ze strony układu oddechowego, narządów klatki piersiowej i śródpiersia: suchość błony śluzowej nosa, zatkany nos, zaburzenia oddychania.

Ze strony przewodu pokarmowego: suchość błony śluzowej jamy ustnej, zmniejszenie apetytu, anoreksja, nudności, wymioty, ból w gruczołach ślinowych (w tym w gruczole przyuszowym), zapalenie przyuszycy, zmniejszenie sekrecji żołądka, ból brzucha, zaparcia, pseudoobstrukcja jelita grubego, umiarkowane przejściowe zaburzenia funkcji wątroby, zapalenie wątroby.

Ze strony nerek i układu moczowego: często – zaburzenia erekcji; częstość nieznana – zmniejszenie libidum, zaburzenia i opóźnienie oddawania moczu, nokturia.

Ze strony układu nerwowego: zawroty głowy, ból głowy, depresja, osłabienie, astenia, osłabienie, niepokój, pobudzenie, zaburzenia snu, w tym senność/bezsenność, zwiększona zmęczliwość, spowolnienie szybkości reakcji psychicznych i ruchowych; parestezje, zaburzenia percepcji, halucynacje, delirium, noce-mary, nerwowość, dezorientacja, drżenie.

Ze strony układu sercowo-naczyniowego: hipotonia ortostatyczna, „kryzys hemitonowy” – nagłe, krótkotrwałe obniżenie ciśnienia tętniczego z późniejszym ostrym wzrostem na początku leczenia, niewydolność serca, omdlenia, bradykardia zatokowa, arytmie, w tym bradyarytmia, tachykardia, bloki AV, kołatanie serca, zespół Raynauda (bladość, ochłodzenie kończyn). O przypadkach bradykardii zatokowej i bloków AV donoszono zarówno przy współrzycie glikozydów serca, jak i bez nich.

Ze strony krwi i układu limfatycznego: trombocytopenia.

Ze strony układu odpornościowego: reakcje nadwrażliwościowe, w tym pokrzywka, obrzęk naczynioruchowy. Bardzo rzadko przy podaniu podjęzykowym (w przypadku kryzysu nadciśnieniowego) – obrzęk błon śluzowych, trudności w oddychaniu.

Ze strony skóry i tkanki podskórnej: świąd, bladość, zaczerwienienie, wysypka (w tym pokrzywka), łysienie.

Ze strony układu ruchu i tkanki łącznej: okresowe skurcze mięśni łydki, bóle mięśni, bóle stawów.

Ze strony układu rozrodczego i gruczołów mlecznych: obniżenie potencji i ginekomastia u mężczyzn.

Badania laboratoryjne: hiperglikemia, zmiany w próbach czynnościowych wątroby, podwyższenie poziomu kinazy kreatynowej w surowicy, słabo dodatni test Coombsa.

Inne: zatrzymanie Na+ i wody, objawiające się obrzękami stóp i łydek, zwiększenie masy ciała, gorączka, niedomaganie, zwiększone wrażliwość na alkohol.

Przy nagłym odstawieniu (zespół odstawienia): nadciśnienie tętnicze (5–20%), dławica piersiowa, stan niepokoju lub napięcia, nerwowość, ból głowy, nadmierna produkcja śliny, nudności, wymioty, silne kołatanie serca. Drżenie rąk i palców, nadmierne pocenie się. Spazmy żołądka, zaburzenia snu.

Okres ważności. 4 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci, w oryginalnym opakowaniu, w temperaturze nie przekraczającej 25 °C.

Opakowanie.

Po 10 tabletek w blisterze; po 5 blistery w opakowaniu kartonowym.

Kategoria receptury. Na receptę.

Producent. Spółka Akcyjna „Wytwórnia Farmaceutyczna „Darnytsia”.

Adres producenta i miejsce prowadzenia działalności.

Ukraina, 02093, miasto Kijów, ul. Boryspolska 13.