Ketamina

INSTRUKCJA dotyczāca stosowania leku KETAMINA (KETAMINE)

Skład:

substancja czynna: ketamina;

1 ml roztworu zawiera 57,6 mg chlorku ketaminy (przeliczając na ketaminę 50 mg);

substancje pomocnicze: chlorek benzetonium, chlorek sodu, woda do wstrzykiwań.

Postać leku. Roztwór do wstrzykiwań.

Główne właściwości fizykochemiczne: przejrzysta bezbarwna lub lekko zabarwiona ciecz.

Grupa farmakoterapeutyczna. Środki do znieczulenia ogólnego. Kod ATC N01A X03.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Ketamina – lek znieczulający o wyraźnym działaniu przeciwbólowym. Lek powoduje tzw. anestezję dysocjacyjną, opisywaną jako funkcjonalna dysocjacja między układem talamo-neokortykalnym a układem limbicznym. Działanie przeciwbólowe leku pojawia się już przy dawce poddysocjacyjnej i trwa dłużej niż anestezja. Działanie uspokajające i snodajne jest słabsze. W obszarze rdzenia kręgowego i nerwów obwodowych lek wykazuje działanie przeciwbólowe miejscowe.

Podczas stosowania ketaminy napięcie mięśniowe pozostaje niezmienione lub może się nasilać. Dlatego odruchy ochronne zazwyczaj nie są zaburzone. Prog padaczkowy nie jest obniżony. Przy oddychaniu spontanicznym może dochodzić do podwyższenia ciśnienia wewnątrzczaszkowego, czego można uniknąć poprzez oddychanie kontrolowane.

Ponieważ ketamina wywołuje sympatykotonię, ciśnienie tętnicze i częstość skurczów serca mogą wzrastać; równocześnie przy wzroście przepływu krwi przez naczynia wieńcowe mięśnia sercowego zwiększa się zapotrzebowanie na tlen. Ketamina wykazuje negatywny efekt inotropowy i działanie przeciwarytmiczne (bezpośrednie działanie kardiakalne).

Dzięki działaniu antagonistycznemu opór naczyń obwodowych nie zmienia się.

Po podaniu ketaminy obserwuje się wyraźną hipwentylację bez istotnych odchyleń parametrów gazów w krwi. Ketamina rozluźnia mięśnie gładkie oskrzeli.

Farmakokinetyka.

Ketamina jest rozpuszczalna w tłuszczach. Maksymalne stężenie w osoczu obserwuje się po 20 (5–30) minutach od pierwszego podania dożylnego.

Przy podaniu wewnątrzmięśniowym dostępność biologiczna leku wynosi 93%. około 47% ketaminy wiąże się z białkami osocza. Pierwsza faza działania leku (faza alfa) trwa około 45 minut, T1/2 = 10–15 min. Klinicznie pierwsza faza przejawia się działaniem znieczulającym leku. Ketamina szybko rozkłada się w tkankach dobrze ukrwionych (np. w mózgu). Stężenie ketaminy w tkankach odpowiada dwufazowemu otwartemu modelowi. Przerwanie działania znieczulającego następuje wskutek ponownego rozprowadzenia leku z OUN do tkanek obwodowych, gdzie ukrwienie jest słabsze, oraz biotransformacji w wątrobie do aktywnych metabolitów. Wśród metabolitów ketaminy znajduje się taki, który wykazuje działanie snodajne. Czas półtrwania drugiej fazy (fazy beta) wynosi około 2,5 godziny. 90% metabolitów wydala się z moczem. Ketamina przenika przez łożysko.

Charakterystyki kliniczne.

Wskazania.

Stosować jako lek znieczulający (monoterapia) podczas krótkotrwałych procedur diagnostycznych i zabiegów chirurgicznych u dzieci oraz w niektórych szczególnych przypadkach u dorosłych: wprowadzanie w stan znieczulenia ogólnego oraz jego utrzymywanie.

Do przeprowadzenia znieczulenia ogólnego w połączeniu z innymi lekami (szczególnie z benzodiazepiną) lek należy stosować w niższej dawce.

Szczególne wskazania do stosowania ketaminy (osobno lub w połączeniu z innym lekiem):

• procedury bolesne (zmiana opatrunku u pacjenta z oparzeniami);
• procedury neurodiagnostyczne (pneumoencefalografię, wewnątrzczaszkową wентрикулограfiю, mielografię);
• endoskopia;
• niektóre procedury w okulistyce;
• zabiegi diagnostyczne i chirurgiczne w obszarze szyi lub jamy ustnej; leczenie zębów;
• zabiegi w laryngologii;
• ginekologiczne zabiegi ekstraperytonialne;
• zabiegi położnicze, wprowadzanie w stan znieczulenia ogólnego w celu przeprowadzenia cięcia cesarskiego;
• zabiegi w ortopedii i traumatologii;
• znieczulenie u pacjentów w stanie wstrząsu i z hipotensją, ze względu na szczególne działanie ketaminy na serce i krążenie;
• znieczulenie u pacjentów, u których preferowane jest wstrzykiwanie do mięśni (np. u dzieci).

Przeciwwskazania.

• Podwyższona wrażliwość na substancję czynną lub na inne składniki leku.
• Eklampsja, przedrzut eklampsji.
• Ketamina jest przeciwwskazana u pacjentów, u których podwyższenie ciśnienia tętniczego może stanowić poważne zagrożenie dla życia; u chorych z urazem głowy, krwotokiem do wnętrza czaszki, udarem mózgu, ciężkimi chorobami serca i naczyń, zaburzeniami krążenia mózgowego.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Jednoczesne stosowanie barbituranów i/lub innych środków znieczulających z Ketamina wydłuża czas przebudzenia po znieczuleniu.

Jednoczesne stosowanie z diazepamem może wydłużyć okres półwydalenia ketaminy i zwiększyć jej efekty farmakodynamiczne, dlatego nie należy ich mieszać w jednym systemie podczas podawania.

Ketamina w połączeniu z atrakuriumem i tubokuraryną może nasilać blokadę przewodnictwa nerwowo-mięśniowego, w tym przygnębienie oddychania i apneę.

Stosowanie halogenowanych środków znieczulających jednocześnie z ketaminą może wydłużyć okres półwydalenia ketaminy i wydłużyć czas przebudzenia po znieczuleniu. Wspólne stosowanie ketaminy (szczególnie w wysokich dawkach lub przy szybkim podawaniu) z halogenowanymi środkami znieczulającymi zwiększa ryzyko wystąpienia bradykardii, hipotensji lub obniżenia rzutu serca.

Stosowanie ketaminy z innymi lekami, które obniżają aktywność ośrodkowego układu nerwowego (np. etanol, fenotiazyny, leki przeciwhistaminowe lub miorelaksanty), może nasilać przygnębienie OUN i/lub zwiększać ryzyko wystąpienia niewydolności oddechowej. Może istnieć potrzeba zmniejszenia dawki leku przy jednoczesnym stosowaniu środków nasennych, uspokajających i środków uspokajających. Donoszono, że ketamina działa antagonistycznie wobec działania nasennego tiopentalu.

U pacjentów otrzymujących terapię hormonami tarczycy zwiększa się ryzyko podwyższenia ciśnienia tętniczego i tachykardii przy stosowaniu Ketaminy.

Jednoczesne stosowanie leków przeciw nadciśnieniowych i ketaminy zwiększa ryzyko wystąpienia hipotensji.

W połączeniu z aminofiliną (teofiliną) może obniżać się próg padaczkowy. Istnieją doniesienia o nieprzewidywalnych napadach drgawkowych mięśni prostowników, które pojawiały się na tle jednoczesnego przyjmowania tych leków.

Leki, które hamują CYP3A4, obniżają klirens wątrobowy i zwiększają stężenie substratów CYP3A4, takich jak ketamina, we krwi. Jednoczesne przyjmowanie ketaminy i inhibitorów CYP3A4 wymaga zmniejszenia dawki ketaminy w celu osiągnięcia optymalnego efektu klinicznego.

Leki, które stymulują CYP3A4, zwiększają klirens wątrobowy i obniżają stężenie substratów CYP3A4, takich jak ketamina, we krwi. Jednoczesne przyjmowanie ketaminy i stymulatorów CYP3A4 wymaga zwiększenia dawki ketaminy w celu osiągnięcia optymalnego efektu klinicznego.

Sympatomietyki (działające bezpośrednio lub pośrednio) i wazopresyna mogą nasilać efekty sympatomietyczne ketaminy. Jednoczesne stosowanie z ergometryną może prowadzić do podwyższenia ciśnienia tętniczego.

Szczególne wskazania dotyczące stosowania.

Można łączyć z każdym rodzajem znieczulenia miejscowego.

Lekarstwo powinien przepisać specjalista – anestezjolog.

Tak jak w przypadku stosowania innych środków do znieczulenia ogólnego, przed zastosowaniem ketaminy należy przygotować sprzęt i narzędzia do reanimacji.

Ponieważ przy stosowaniu lekarstwa możliwe jest stłumienie oddychania, konieczna jest dostępność aparatu do sztucznej wentylacji płuc. Stosowanie aparatu należy połączyć ze stosowaniem analeptyków.

Wstrzykiwanie Ketaminy dożylnie należy przeprowadzać powoli (przez 1 minutę). Szybkie wstrzyknięcie leku może prowadzić do stłumienia oddychania lub jego zatrzymania oraz nagłego wzrostu ciśnienia tętniczego.

Ponieważ przy terapii Ketaminą odruchy gardłowe są zazwyczaj zachowane, należy unikać mechanicznego drażnienia gardła. W przypadku zabiegów na krtani, gardle lub tchawicy konieczne jest połączenie Ketaminy z lekami rozkurczowymi mięśni oraz dokładna kontrola oddychania.

Podczas zabiegów chirurgicznych obejmujących drogi przewodzenia bólu z narządów wewnętrznych może być konieczne podanie innych środków przeciwbólowych.

W przypadku stosowania Ketaminy w warunkach ambulatoryjnych pacjenta można wypuścić dopiero po pełnym powrocie świadomości i tylko w towarzystwie dorosłej osoby.

Ketamina powinna być stosowana z szczególną ostrożnością w następujących stanach:

• przewlekłe alkoholizm i ostra zatrucie alkoholem.

Ketamina metabolizowana jest w wątrobie, a pełne wydalenie jej przez wątrobę prowadzi do ustania efektów klinicznych. Wydłużenie czasu działania może wystąpić u pacjentów z marskością wątroby lub innymi rodzajami niewydolności wątroby. Dlatego dawkę ketaminy należy obniżyć u tych pacjentów. Raportowano również odchylenia wyników badań wątrobowych od wartości normalnych, które były związane z długotrwałym stosowaniem leku, w szczególności obserwowano te odchylenia u pacjentów, którzy przyjmowali lek ponad 3 dni, lub u osób uzależnionych od narkotyków;

• podwyższone ciśnienie w kanałach mózgowo-rdzeniowych;
• uraz przebijający oka i/lub podwyższone ciśnienie wewnątrzgałkowe (np. jaskra), ponieważ ciśnienie to może znacznie wzrosnąć nawet po jednorazowym zastosowaniu ketaminy;
• wcześniejsze występowanie drgawek, zaburzeń psychicznych (np. schizofrenia, ostry stan psychozy);
• ostrą porfirię przerywaną;
• nadczynność tarczycy lub leczenie zastępcze lekami tarczycy (zwiększa się ryzyko wzrostu ciśnienia tętniczego i częstości skurczów serca);
• infekcje dróg oddechowych górnych i płuc (ponieważ ketamina zwiększa wrażliwość odruchu gardłowego, który z kolei może spowodować laryngospazm);
• guzy mózgu, uraz głowy lub wodogłowie.

Reakcje, które mogą wystąpić po przebudzeniu pacjenta ze znieczulenia.

Zaburzenia psychiczne mogą wahać się od najłagodniejszych do cięższych, takich jak doznania fantastyczne, podobne do snów, jasne wizje, halucynacje, koszmary nocne, delirium pooperacyjne (często objawiające się odczuciami dysocjacyjnymi i uczuciem swobodnego lotu), w niektórych przypadkach te stany towarzyszyły zamroczenie świadomości, pobudzenie psychoruchowe, irracjonalne zachowanie. Powyższe objawy obserwowano tylko u kilku pacjentów.

W okresie przebudzania ze znieczulenia może wystąpić ostry stan delirium. Reakcję tę można zapobiegać poprzez podanie benzodiazepin lub zmniejszenie bodźców werbalnych, dotykowych i wzrokowych. Nie wyklucza to jednak konieczności monitorowania parametrów życiowych.

Ponieważ Ketamina zwiększa pobór tlenu przez miokard, należy stosować ją ostrożnie u pacjentów z hipowolemią, odwodnieniem lub chorobami serca, szczególnie przy chorobie niedokrwiennego serca (np. niewydolność serca, stan niedokrwienia i zawał mięśnia sercowego). Z ostrożnością stosuje się również Ketaminę u pacjentów z łagodnym i umiarkowanym nadciśnieniem tętniczym oraz przy tachyarytmiach.

U pacjentów z nadciśnieniem tętniczym lub niewydolnością serca konieczny jest monitoring czynności serca podczas znieczulenia. Premedykacja diazepem zmniejsza reakcję nadciśnieniową. Maksymalny wzrost ciśnienia tętniczego (20–25%) obserwuje się kilka minut po wstrzyknięciu dożylnym leku, ale po 15 minutach ciśnienie tętnicze wraca do wartości wyjściowych. W zależności od stanu pacjenta wzrost ciśnienia tętniczego może być postrzegany jako efekt pozytywny lub jako reakcja niepożądana. Działaniu kardiostymulacyjnemu ketaminy można zapobiec poprzez wcześniejsze wstrzyknięcie dożylnie diazepamu w dawce 0,2–0,25 mg/kg masy ciała.

Ketaminy nie zaleca się stosować przez dłuższy okres czasu. Istnieją doniesienia o zarejestrowanych przypadkach zapalenia pęcherza, w tym zapalenia pęcherza krwotocznego u pacjentów, którzy przyjmowali Ketaminę przez dłuższy czas (od 1 miesiąca do kilku lat).

W przypadku długotrwałego stosowania może rozwinąć się hepatotoksyczność (ponad 3 dni).

Zgłaszano również przypadki nadużywania ketaminy. Dane wskazują, że ketamina sprzyja powstawaniu takich objawów: dysforii, halucynacji, objawu „odwróconej klatki”, uczucia strachu i lęku, bezsenności lub dezorientacji, a także przypadków zapalenia pęcherza lub zapalenia pęcherza krwotocznego. Stosowanie ketaminy na co dzień przez kilka tygodni może wywołać uzależnienie, szczególnie u osób, które mają lub miały uzależnienie od narkotyków. Dlatego stosowanie leku w wymienionych wyżej stanach i chorobach należy prowadzić pod ścisłym nadzorem personelu medycznego i z zachowaniem szczególnej ostrożności.

Ten lek zawiera mniej niż 1 mmol/ dawkę sodu (23 mg)/ dawkę sodu, tj. jest praktycznie pozbawiony sodu.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Ketamina przenika przez łożysko. Należy zwrócić na to uwagę w przypadku operacyjnych zabiegów położniczych przeprowadzanych w czasie ciąży, z wyjątkiem podania leku podczas operacji cesarskiego cięcia lub porodu drogami naturalnymi. Bezpieczeństwo stosowania w czasie ciąży i w okresie laktacji nie zostało ustalone, a takie stosowanie nie jest zalecane.

Ketamina przenika do organizmu noworodka po wstrzyknięciu dożylnym ciężarnej dawki ≥ 1,5 mg/kg podczas porodu, co może spowodować u noworodka niewydolność oddechową i niską ocenę wg skali Apgar.

Po wstrzyknięciu dożylnym ciężarnej dawki ≥ 2 mg/kg podczas porodu zwiększa się ciśnienie tętnicze i tonus macicy.

Stosowanie w okresie laktacji nie jest zalecane. Badania na zwierzętach wykazały toksyczność reprodukcyjną.

Możliwość wpływu na szybkość reakcji przy prowadzeniu pojazdów lub innych maszyn.

Pacjentów należy ostrzec, że prowadzenie samochodu lub pracy z innymi mechanizmami oraz wykonywanie jakichkolwiek innych czynności niebezpiecznych jest zabronione przez co najmniej 24 godziny po znieczuleniu.

Ketamina może pogarszać funkcje poznawcze, co może wpłynąć na zdolność prowadzenia pojazdu.

Sposób stosowania i dawki.

Stosować wewnątrzymięśniowo, dożylnie lub dożylnie kroplowo.

Indywidualna reakcja na Ketaminę, podobnie jak na inne środki znieczulające działające ogólnie, zależy od dawki, drogi podania oraz wieku pacjenta. Dlatego dobór dawki leku należy przeprowadzać indywidualnie.

W przypadku stosowania w połączeniu dawkę Ketaminy należy zmniejszyć.

Poniższe dawki stosuje się u dorosłych, pacjentów w wieku podeszłym (65 lat i więcej) oraz dzieci.

Podanie dożylne. Podawać powoli przez 1 minutę.

Dawka początkowa: 0,7–2 mg/kg masy ciała, zapewniająca znieczulenie operacyjne przez 5–10 minut, około 30 sekund po podaniu (u pacjentów z wysokim ryzykiem, u pacjentów w wieku podeszłym lub u pacjentów w stanie wstrząsu zalecana dawka to 0,5 mg/kg masy ciała).

Podanie wewnątrzymięśniowe. Dawka początkowa: 4–8 mg/kg masy ciała, zapewniająca znieczulenie operacyjne przez 12–25 minut, kilka minut po podaniu.

Podanie dożylne kroplowe. 500 mg Ketaminy dodać do 500 ml 0,9 % roztworu Natrium chloridum lub 5 % roztworu glukozy.

Dawka początkowa: 80–100 kropli na minutę.

Dawka utrzymująca: 20–60 kropli na minutę (2–6 mg/kg masy ciała na godzinę).

Dawka dla dorosłego: 2–6 mg/kg masy ciała na godzinę.

Znieczulenie utrzymujące. W razie potrzeby można powtórnie podać połowę dawki początkowej lub dawkę początkową w sposób wewnątrzymięśniowy lub dożylny.

Wystąpienie niestagmu, ruchowej reakcji na bodźce wskazuje na niewystarczającą głębokość znieczulenia, w takim przypadku może być konieczne ponowne podanie dawki. Jednak niezamierzone ruchy kończyn mogą wystąpić niezależnie od głębokości znieczulenia!

• Dzieci.*

Lek stosuje się w praktyce pediatrycznej.

Przedawkowanie.

Indeks terapeutyczny Ketaminy jest szeroki. Przy podawaniu dużych dawek lub szybkim podaniu dożylnym może wystąpić niewydolność oddechowa. W takim przypadku do czasu przywrócenia odpowiedniego oddychania spontanicznego należy prowadzić sztuczną wentylację płuc oraz w razie potrzeby podać analeptyki.

Efekty uboczne.

Ze strony układu odpornościowego.

Rzadko: reakcje anafilaktyczne.

Zaburzenia metabolizmu.

Nieczone: anoreksja.

Zaburzenia psychiczne.

Często: halucynacje, niepokojące lub koszmarne sny, dezorientacja, pobudzenie psychoruchowe, niestosowne zachowanie.

Nieczone: uczucie lęku.

Rzadko: deliryj, objaw „odwróconego kadru”, dysforia, bezsenność, dezorientacja.

Ze strony układu nerwowego.

Często: nystagmus, zwiększenie napięcia mięśni szkieletowych oraz drgawki toniczno-kloniczne.

Ze strony narządów wzroku.

Często: podwójne widzenie (diplopia).

Częstość nieznana: podwyższone ciśnienie wewnątrzgałkowe.

Zaburzenia serca.

Często: podwyższone ciśnienie tętnicze i częstotliwość akcji serca.

Nieczone: bradykardia, arytmię.

Zaburzenia naczyniowe.

Nieczone: hipotensja.

Ze strony układu oddechowego.

Często: zwiększenie częstości oddychania.

Nieczone: osłabienie oddychania, laryngospazm.

Rzadko: obturacja dróg oddechowych lub zatrzymanie oddechu.

Ze strony układu wątrobowo-żółciowego.

Częstość nieznana: zmiany badań funkcji wątroby, uszkodzenie wątroby spowodowane lekiem.

Ze strony przewodu pokarmowego.

Często: nudności, wymioty.

Rzadko: ślinotok.

Ze strony skóry i tkanek podskórnych.

Często: pokrzywka, rumień oraz/lub wysypka typu osypkowego.

Ze strony nerek i układu moczowego.

Rzadko: zapalenie pęcherza (cystytis), zapalenie pęcherza krwawe (cystytis hemorragica).

Zaburzenia ogólne i reakcje w miejscu podania.

Nieczone: reakcje w miejscu podania, w tym ból i/lub wysypka w miejscu wstrzyknięcia leku.

Okres ważności. 3 lata.

Nie stosować leku po upływie okresu ważności podanego na opakowaniu.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w temperaturze nie wyższej niż 25 °C.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Niezgodność.

Barbiturany jest zabronione wprowadzać w jednej strzykawce z Ketamina ze względu na niezgodność chemiczną. W przypadku konieczności jednoczesnego stosowania Ketaminy z diazepemem, leki należy podawać oddzielnie, nie mieszać w jednej strzykawce ani w infuzji.

Nie stosować rozpuszczalników, które nie zostały wymienione w sekcji „Sposób stosowania i dawki”.

Opakowanie.

Po 2 ml w ampułce; po 10 ampułek w opakowaniu; po 5 ampułek w blisterze, po 2 blistry w opakowaniu.

Po 10 ml w fiolce; po 5 fiolki w opakowaniu; po 5 fiolki w blisterze, po 1 blisterze w opakowaniu.

Kategoria wydawania. Na receptę.

Producent.

AT „Farmak”.

Adres siedziby producenta i miejsce prowadzenia działalności.

Ukraina, 04080, miasto Kijów, ul. Kirylivska 74.