Karnityna

INSTRUKCJA dotyczaca stosowania leczniczego leku KARNITYNA (COCARNIT)

Skład:

substancje czynne: dla leku – niakynamid, kokarboksylaza, cyjanokobalamina, trójwodan difosforanu adenozyny sodu; dla rozpuszczalnika – chlorek lidokainy.

1 fiolka leku zawiera: niakynamidu 20 mg, kokarboksylazy 50 mg, cyjanokobalaminy 0,5 mg, trójwodanu difosforanu adenozyny sodu 10 mg;

substancje pomocnicze: glicyna, metyloestru kwasu p-hydroksybenzoesowego (E 218), propyloestru kwasu p-hydroksybenzoesowego (E 216);

1 ampułka rozpuszczalnika (2 ml 0,5 % roztworu) zawiera chlorku lidokainy 10 mg;

substancja pomocnicza: woda do wstrzykiwań.

Postać leku.

Lek – liofilizat do sporządzenia roztworu do wstrzykiwań.

Rozpuszczalnik – roztwór do wstrzykiwań.

Główne właściwości fizykochemiczne:

leku – liofilizat w kolorze różowym;

rozpuszczalnik – przezroczysty, bezbarwny roztwór.

Grupa farmakoterapeutyczna.

Witaminy w połączeniu z różnymi substancjami. Kod ATC A11J C.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Lek jest kompleksem substancji metabolicznych i witamin.

Nikotynamid – jedna z form witaminy PP, uczestniczy w procesach utlenowo-odnawiających w komórce, poprawia metabolizm węglowodanowy i azotowy, normalizuje metabolizm lipidowy, obniża poziom lipoprotein o wysokiej gęstości w krwi.

Kokarboksylaza – kofaktor powstający w organizmie z tiaminy (witaminy B1), która dostaje się z zewnątrz. Odgrywa ważną rolę w metabolizmie węglowodanów, wchodzi w skład enzymu karboksylazy, katalizującej karboksylację i dekarboksylację α-ketokwasów. Pośrednio sprzyja syntezie kwasów nukleinowych, białek i lipidów. Obniża w organizmie poziom kwasu mlekowego i pirogronowego, sprzyja asymilacji glukozy. Poprawia odżywienie tkanki nerwowej.

Cyjanokobalamina (witamina B12) w organizmie przekształca się w aktywną formę – adenozylkobalamina lub kobamid, które charakteryzują się wysoką aktywnością biologiczną. Zwiększa syntezę białek w organizmie i sprzyja ich gromadzeniu. Aktywuje metabolizm węglowodanów i lipidów. Obniża poziom cholesterolu w krwi, zapobiega infiltracji tłuszczowej wątroby. Jest niezbędna do prawidłowego funkcjonowania narządów układu krwiotwórczego, sprzyja gromadzeniu się w erytrocytach związków zawierających grupy sulfhydrylowe, zwiększając ich odporność na hemolizę. Zwiększa zdolność tkanek do regeneracji. Wykazuje pozytywny wpływ na funkcję wątroby i układu nerwowego.

Dinatrium adenozynotrifosforan trihydraut jest pochodną adenozyny. Stymuluje procesy metaboliczne. Wywiera działanie hipotensyjne i przeciwarytmiczne, rozszerzające naczynia, w tym tętnice wieńcowe.

Farmakokinetyka.

Farmakokinetyka leku nie była badana.

Charakterystyka kliniczna.

Wskazania.

W ramach leczenia skojarzonego:

• zapalenia nerwów, neuropatii (w tym przy cukrzycy);
• neuralgii różnego pochodzenia;
• mioalgii, ischialgii;
• lumbago, zapalenia korzeni nerwów;
• zapalenia bursy, zapalenia ścięgna;
• choroby niedokrwotnej serca (klasa funkcjonalna I–II wg NYHA);
• zapalenia mięśnia sercowego;
• kardiomiopatii.

Przeciwwskazania.

• Podwyższona wrażliwość na substancje czynne lub inne składniki leku;
• wstrząs kardiogenny i inne rodzaje wstrząsu; dekompensowane niewydolność serca; zespół wydłużenia odcinka QT; ciężkie formy bradyarytmii; blok przedsionkowo-komorowy (blok AV) II–III stopnia; ostry zawał mięśnia sercowego; hipotensja tętnicza; ciężkie formy nadciśnienia tętniczego; udar mózgu krwotoczny; nagłe obniżenie obwodowego oporu naczyniowego w wywiadzie, hiperkoagulacja (w tym przy ostrych zatorach);
• zapalne choroby płuc; obturacyjne choroby układu oskrzelowo-płucnego; ciężkie formy astmy oskrzelowej;
• hiperkaliemia, hipermagnezemia;
• erytremia, erytrocytoza;
• nowotwory, z wyjątkiem przypadków towarzyszących anemii megaloblastycznej i niedoboru witaminy B12;
• wrzód żołądka i dwunastnicy w fazie zaostrzenia;
• podagra; hiperurykemia;
• dekompensowana cukrzyca;
• ciężka niewydolność wątroby (w tym marskość).

Dodatkowo dla rozpuszczalnika – 0,5 % roztworu chlorku lidokainy:

• podwyższona wrażliwość na inne miejscowe środki znieczulające typu amidowego;

• zespół słabości węzła zatokowego; zespół Wolffa–Parkinsona–White’a; zespół Adama–Stokesa; dławica piersiowa wysokiej klasy funkcjonalnej (klasa III–IV wg NYHA);

• występowanie w wywiadzie napadów padaczkowych związanych z podaniem chlorku lidokainy;

• miastenia;

• hipowolemia;

• porfiria;

• ciężka niewydolność nerek.

Interakcje z innymi lekami oraz inne rodzaje interakcji.

Nikotynamid

Leki przeciwpłytkowe, kwas acetylosalicylowy – zwiększenie ryzyka krwawień. W przypadku jednoczesnego stosowania należy zachować ostrożność.

Leki przeciwnadciśnieniowe – nasilenie działania hipotensyjnego. W przypadku jednoczesnego stosowania należy zachować ostrożność.

Antybiotyki – możliwe nasilenie zaczerwienienia spowodowanego nikotynamidem.

Lowastatyna, prawastatyna – jednoczesnego stosowania z nikotynamidem nie zaleca się ze względu na zwiększone ryzyko działań niepożądanych. Opisywano przypadki rabdomiolizy przy jednoczesnym stosowaniu nikotynamidu z lowastatyną.

Neomycyna, barbiturany, leki przeciwbakteryjne przeciwgruźlicze, sulfonamidy – zmniejszenie toksyczności tych ostatnich oraz zapobieganie wywołanemu przez neomycynę obniżeniu stężenia cholesterolu i lipoprotein o wysokiej gęstości.

Antykoncepcja doustna, izoniazyd – możliwe zwiększenie zapotrzebowania na nikotynamid (w wyniku spowolnienia przemiany tryptofanu do kwasu nikotynowego).

Probenecyd – osłabienie działania tego ostatniego.

Cyprofibrat – jednoczesnego stosowania z nikotynamidem nie zaleca się.

Leki fibrynolityczne, leki przeciwbólowe rozkurczowe, glikozydy nasercowe – nasilenie działania tych ostatnich.

Nikotynamid nasila toksyczne działanie alkoholu na wątrobę.

Kokarboksylaza

Glikozydy nasercowe – nasilenie działania kardiostymulującego glikozydów nasercowych.

Cyanokobalamina

Leki zwiększające krzepnięcie krwi – jednoczesnego stosowania z nikotynamidem nie zaleca się.

Antykoncepcja doustna – obniżenie stężenia cyanokobalaminy w osoczu krwi.

Tiamina – zwiększone ryzyko reakcji alergicznych wywołanych tiaminą.

Chloramfenikol – obniżenie odpowiedzi hematopojetycznej na lek.

Antymetabolity i większość antybiotyków wpływają na wyniki mikrobiologicznych badań cyanokobalaminy.

Trójhigdrat trójsodowego trifosforanu adenozyny

Blokery receptorów β-adrenergicznych, nitraty – nasilenie działania przeciwanginalnego.

Dipirydamol – nasilenie działania tego ostatniego, w szczególności jego efektu rozszerzającego naczynia.

Diuretyki oszczędzające potas, leki potasu, inhibitory ACE – zwiększone ryzyko hiperkaliemii.

Karbamazepina – nasilenie działania adenozyny (w tym do rozwoju blokady).

Xantinol nikotynian – osłabienie działania adenozyny.

Pochodne puryny (kofeina i teofilina) – występuje pewien antagonizm wobec adenozyny.

Leki magnezu – zwiększone ryzyko hipermagnezemii.

Glikozydy nasercowe – zwiększone ryzyko działań niepożądanych ze strony układu sercowo-naczyniowego. Leku nie można podawać w dużych dawkach jednocześnie z glikozydami nasercowymi.

Chlorek lidokainy

Amityptylina, bupiwakaina, dysopyramid, imipramina, nortriptylina, petydyna, chinidyna, chloropromazyna – obniżenie stężenia lidokainy w osoczu krwi.

Leki przeciwarytmiczne (w tym amiodaron, werapamil, chinidyna, dysopyramid, ajmalina) – nasilenie działania kardiodepresyjnego (w wyniku wydłużenia odcinka QT) oraz w bardzo pojedynczych przypadkach możliwe wystąpienie blokady przedsionkowo-komorowej lub migotania komór. Jednoczesne stosowanie z amiodaronem może również prowadzić do napadów padaczkowych.

Antykoagulancy (w tym ardeparyna, dalteparyna, danaparyd, enoksaparyna, heparyna, warfaryna) – zwiększone ryzyko krwawień.

Acetazolamid, diuretyki tiazydowe i pętlowe – osłabienie działania lidokainy (w wyniku hipokaliemii).

Barbiturany (fenobarbital), leki przeciwpadaczkowe – zwiększenie metabolizmu oraz obniżenie stężenia lidokainy w osoczu krwi, a także nasilenie działania kardiodepresyjnego.

Blokery β-adrenergiczne – spowolnienie metabolizmu oraz nasilenie działań (w tym toksycznych) lidokainy, w szczególności zwiększenie ryzyka bradykardii i hipotensji tętniczej. W przypadku jednoczesnego stosowania tych leków należy zmniejszyć dawkę lidokainy.

Wazokonstryktory (adrenalina, metoksamina, fenyloepinefryna) – możliwe spowolnienie wchłaniania i przedłużenie działania lidokainy.

Glukagon, izadrina – zwiększenie klirensu lidokainy.

Guandrel, guanetydyna, mekamylamina, trymetafan – przy znieczuleniu podpajęczynówkowym i zewnąrzopajęczynówkowym zwiększa się ryzyko nasilonej hipotensji tętniczej i bradykardii.

Leki do narkozy (heksobarbital, tiopental sodu dożylnie), etanol – nasilenie działania depresyjnego na oddychanie.

Leki powodujące blokadę przewodzenia nerwowo-mięśniowego – nasilenie działania tych leków (w wyniku zmniejszenia przewodnictwa impulsów nerwowych).

Inhibitory monoaminooksydazy (furozolidon, prokarbazyna, selegilina) – zwiększone ryzyko hipotensji tętniczej. W okresie leczenia inhibitorami MAO nie należy stosować lidokainy dożylnie.

Leki kurarepodobne – pogłębienie miorelaksacji (aż do paraliżu mięśni oddechowych).

Meksyletyna, noradrenalina – nasilenie toksyczności lidokainy (w wyniku obniżenia klirensu i przepływu krwi przez wątrobę).

Midazolam – zwiększa się stężenie lidokainy w osoczu krwi.

Analgetyki narkotyczne (morfinę) – nasilenie działania przeciwbólowego tych leków, jednak nasila się również depresja oddychania.

Novokaina, novokainamid, prokainamid – pobudzenie ośrodkowego układu nerwowego (OUN), majaczenia, halucynacje.

Polimyksyna B – w przypadku jednoczesnego stosowania należy kontrolować funkcję oddychania.

Prenylamina – zwiększone ryzyko arytmii komorowej typu „torsade de pointes”.

Propafenon – zwiększenie czasu trwania i nasilenia działań niepożądanych ze strony OUN.

Ryfampicyna – obniżenie stężenia tego ostatniego w osoczu krwi.

Leki uspokajające i nasenne – nasilenie działania depresyjnego na OUN.

Glikozydy nasercowe – osłabienie działania kardiostymulującego glikozydów nasercowych. Na tle zatrucia glikozydami naparstnicy lidokaina może nasilać ciężkość blokady AV.

Cymetydyna – obniżenie metabolizmu (obniżenie wątrobowego klirensu w wyniku hamowania mikrosomalnego utleniania) oraz zwiększenie stężenia lidokainy w osoczu krwi, a także nasilenie jej działań toksycznych.

Szczególne wskazania.

Lek należy stosować z ostrożnością u pacjentów z bradykardią, blokiem przedsionkowo-komorowym I stopnia, niepełnym blokiem przedsionkowo-komorowym, zaburzeniami przewodnictwa wewnątrzkomorowego, skłonnością do hipotensji tętniczej, niewydolnością serca średniego stopnia, zaburzeniami funkcji wątroby i nerek średniego stopnia, zaburzeniami funkcji oddechowej, skłonnością do skurczu oskrzeli, genetyczną predyspozycją do złośliwej hipertermii, nadkwasotą żołądka, wrzodziejącym zapaleniem żołądka i dwunastnicy (poza fazą zaostrzenia), jaskrą, padaczką, po operacjach serca, u pacjentów nadużywających alkoholu, u pacjentów przyjmujących nitraty, antagonistów kanałów wapniowych, blokerów β-adrenoreceptorów, u osłabionych chorych oraz u pacjentów w wieku podeszłym.

Należy zachować ostrożność i kontrolować wskaźniki krzepnięcia krwi podczas stosowania leku u pacjentów z predyspozycją do tworzenia się skrzeplin oraz z chorobą wieńcową.

Podczas domięśniowego wstrzykiwania lidokainy może wzrosnąć stężenie kreatyniny, co może prowadzić do błędnej diagnozy ostrego zawału mięśnia sercowego.

Przed zastosowaniem leku u pacjentów z chorobami serca należy znormalizować poziom potasu we krwi, ponieważ hipokaliemia obniża skuteczność lidokainy.

Stosowanie leku może prowadzić do zwiększenia potrzeby w insuline u pacjentów z cukrzycą. Leku nie należy stosować w celu korekcji dyslipidemii u chorych na cukrzycę.

Podczas stosowania leku należy kontrolować parametry krwi obwodowej, funkcję wątroby, poziom glukozy i kwasu moczowego we krwi; przy długotrwałym stosowaniu należy kontrolować poziom potasu i magnezu we krwi.

Podczas stosowania leku konieczny jest monitoring EKG. W przypadku wystąpienia zaburzeń funkcji zatokowej, wydłużenia odcinka PQ, poszerzenia zespołu QRS lub arytmii należy zmniejszyć dawkę leku lub przerwać jego stosowanie.

W przypadku tendencji do rozwoju leukocytozy i erytrocytozy należy zmniejszyć dawkę leku lub tymczasowo przerwać jego stosowanie.

Podczas stosowania leku należy ograniczyć spożycie produktów zawierających kofeinę (kawa, herbata i inne napoje).

Ponieważ długotrwałe stosowanie leku może prowadzić do stłuszczenia wątroby, w celu zapobiegania należy włączyć do diety chorych produkty bogate w metioninę lub podawać metioninę oraz inne środki lipotropowe.

Lek zawiera metyloestę kwasu parahydroksybenzoesowego (E 218) i propyloestę kwasu parahydroksybenzoesowego (E 216), które mogą powodować reakcje alergiczne (może to obejmować reakcje opóźnione), a w pojedynczych przypadkach – skurcz oskrzeli.

Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią.

Leku nie należy stosować w okresie ciąży. Podczas stosowania leku należy przerwać karmienie piersią.

Możliwość wpływu na szybkość reakcji przy prowadzeniu samochodu lub innych urządzeń.

Jeśli podczas stosowania leku wystąpią zawroty głowy lub obniżenie ciśnienia tętniczego, należy powstrzymać się od prowadzenia samochodu lub innych urządzeń.

Sposób stosowania i dawki.

Lek jest przeznaczony do wstrzykiwania wewnątrzmięśniowego.

Po rozcieńczeniu lek rozcieńczalnikiem należy podawać wewnętrznie mięśniowo po 1–2 butelki 1 raz dziennie. Jako rozcieńczalnik stosuje się roztwór chlorku lidokainy, który znajduje się w zestawie. Przy dezynfekcji miejsca wstrzyknięcia środkami zawierającymi metale ciężkie, zwiększa się ryzyko wystąpienia lokalnej reakcji w postaci bólu i obrzęku.

Wstrzykiwanie roztworu chlorku lidokainy powinno być wykonywane wyłącznie przez personel medyczny.

Roztwór należy zastosować natychmiast po jego przygotowaniu. Kolor przygotowanego roztworu powinien być czerwony. Nie należy stosować roztworu, jeśli kolor uległ zmianie.

Czas trwania leczenia lekiem oraz przeprowadzanie powtórzonych cykli leczenia zależy od przebiegu i ciężkości choroby.

Dzieci.

Brak doświadczenia w stosowaniu leku u dzieci, dlatego nie zaleca się jego stosowania tej kategorii pacjentów.

Przedawkowanie.

Objawy: zawroty głowy, osłabienie, drżenie, zaburzenia komorowe; zaburzenia wzroku; drgawki toniczno-kloniczne; pobudzenie psychoruchowe, stan synkopalny związany z nagłym obniżeniem ciśnienia tętniczego; kolaps; niewydolność serca zastoinowa, obrzęk płuc; hiperkoagulacja, zakrzepica naczyń obwodowych; śpiączka; duszność; apnea lub nasilenie objawów działań niepożądanych.

Leczenie: przerwanie podawania leku, tlenoterapia, leki przeciwdrgawkowe, wazokonstryktory (noradrenalina, mezaton), leki cholinolityczne, terapia objawowa. Antagonistami adenozyny są ksantyny (eufilina, teofilina). Pacjent powinien przebywać w pozycji poziomej; należy zapewnić dostęp świeżego powietrza, podawanie tlenu oraz/lub sztuczne oddychanie. Objawy ze strony OUN koryguje się stosowaniem benzodiazepin/barbituranów krótkodziałających. W celu korekcji bradykardii i zaburzeń przewodnictwa stosuje się atropinę (0,5–1 mg dożylnie), przy hipotensji tętniczej – sympatykomimetyki w połączeniu z agonistami β-adrenoreceptorów. W przypadku zatrzymania serca wskazane jest natychmiastowe przeprowadzenie zabiegów resuscytacyjnych. Możliwe przeprowadzenie intubacji, sztucznej wentylacji płuc. W ostrym okresie przedawkowania dializa jest nieskuteczna. Nie istnieje specyficzny antydot.

Działania niepożądane.

Ze strony krwi i układu limfatycznego: hiperkoagulacja.

Ze strony układu odpornościowego: reakcje nadwrażliwości, w tym wstrząs anafilaktyczny i reakcje anafilaktyczne, obrzęki, w tym obrzęk Quincka.

Ze strony układu nerwowego: ból głowy, zawroty głowy, krótkotrwała utrata przytomności, osłabienie, uczucie ucisku w głowie, fobie, pobudzenie nerwowe, parestezje.

Ze strony narządów wzroku: nieostre widzenie, obrzęk plamki.

Ze strony serca: tachykardia, ból w okolicy serca, arytmia, bradykardia, nieprzyjemne uczucia w klatce piersiowej, uczucie przyspieszonego serca, zaburzenia przewodnictwa przedsionkowo-komorowego (blok AV), asystolia.

Ze strony naczyń: nadciśnienie tętnicze, hipotensja tętnicza, napływy gorąca, skurcz tętnic wieńcowych, który może prowadzić do zawału mięśnia sercowego.

Ze strony układu oddechowego, narządów klatki piersiowej i jamy międzybłoniastej: duszność, skurcz oskrzeli.

Ze strony przewodu pokarmowego: nudności, metaliczny smak w ustach, zwiększenie ruchomości przewodu pokarmowego, osłabienie wypróżnień.

Ze strony skóry i tkanek podskórnych: zaczerwienienie twarzy, akrocyanosis, świąd, wysypka skórna, pokrzywka, trądzik, wysypki bąblowe, zapalenie skóry alergiczne, zapalenie skóry odspajające, suchość skóry i błon śluzowych oczu, akantoza.

Ze strony nerek i układu moczowego: zwiększenie diurezy.

Ogólne zaburzenia i reakcje w miejscu podania: zmiany w miejscu podania, w tym ból, zaczerwienienie, świąd, obrzęk, zgrubienie i martwica w miejscu iniekcji; osłabienie, niedoból, dreszcze, gorączka, uczucie gorąca, nadmierne pocenie się, ból w rękach, plecach, szyi, zaburzenia metabolizmu puryn.

Dodatkowo dla rozpuszczalnika (0,5% roztwór chlorku lidokainy) możliwe są następujące działania niepożądane.

Ze strony układu nerwowego: niepokój ruchowy, euforia, senność, zaburzenia snu, drżenie, trizm, drgawki (ryzyko ich wystąpienia zwiększa się przy hiperkapnii i kwasicy), blok motoryczny, zaburzenia czucia, niepokój, dezorientacja, śpiączka.

Ze strony narządów wzroku: niestagmus, podwójne widzenie, światłowstręt, odwracalna ślepota, zapalenie spojówek, migotanie „muszek” przed oczami.

Ze strony narządów słuchu: zaburzenia słuchu, szumy w uszach, hiperakuzja.

Ze strony układu oddechowego, narządów klatki piersiowej i jamy międzybłoniastej: katar, porażenie mięśni oddechowych, porażenie oddechowe.

Ze strony przewodu pokarmowego: wymioty, nieprzyjemne uczucia w nadbrzuszu.

Ogólne zaburzenia: osłabienie, złośliwa hipertermia, uczucie gorąca, zimna lub drętwienia kończyn.

Przy długotrwałym i niekontrolowanym przyjmowaniu – hiperkaliemia, hiper-magnezemia.

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych, które wystąpiły po rejestracji leku, jest bardzo ważne. Pozwala to na ciągłe monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka w zastosowaniu leku. Osobom pracującym w systemie opieki zdrowotnej zaleca się zgłaszanie wszelkich podejrzewanych działań niepożądanych poprzez krajowy system farmakonadzoru.

Okres ważności.

Preparat Karnityna – 3 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w temperaturze nie wyższej niż 25 °C, w miejscu chronionym przed światłem i niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie.

3 fiolki szklane barwnika bursztynowego z liofilizatem oraz 3 ampułki szklane barwnika brązowego z rozpuszczalnikiem w opakowaniu konturowym komórkowym. 1 opakowanie konturowe komórkowe w pudełku kartonowym.

Kategoria wydania.

Na receptę.

Producent.

UORL D MEDICIN ILAC SAN. VE TİC. A.Ş., Turcja/

WORLD MEDICINE ILAC SAN. VE TIC. A.S., Turkey.

Miejsce produkcji i adres siedziby działalności.

OPZC, dzielnica G.O.Pasha, ul. 6., nr 30, Cerkezkoy/Tekirdag, Turcja/

COSB G.O.Pasa Mah. 6. Cad. No:30, Cerkezkoy/Tekirdag, Turkey.

Wniosek.

WORLD MEDICINE, Sp. z o.o., Ukraina/

WORLD MEDICINE, LLC, Ukraine.