Izoniazyd-Darnytsia

INSTRUKCJA dotyczāca stosowania leku IZONIAZYD-DARNYCYA (Isoniazid-Darnitsa)

Skład:

substancja czynna: isoniazyd;

1 tabletka zawiera 300 mg izoniyazdu;

substancje pomocnicze: celuloza mikrokryształowa, metyloceluloza, sodowa só kroskarboksymetylowej celulozy, stearyna wapniowa.

Postać leku. Tabletki.

Główne właściwości fizykochemiczne: tabletki o kształcie okrągłym, z płaską powierzchnią, białe lub białe z kremowym odcieniem, z kreseczką i faską.

Grupa farmakoterapeutyczna.

Leki przeciwbakteryjne przeciwgruźlicze. Kod ATC J04A C01.

Właściwości farmakodynamiczne.

Farmakodynamika.

Izoniazyd-Darnytsia hamuje polimerazę RNA zależną od DNA i inhibuje syntezę kwasów mikolowych w ścianie komórkowej prątków gruźlicy. Lek wykazuje wysoką aktywność bakteriostatyczną wobec prątków gruźlicy, hamując ich wzrost w stężeniu 0,03 μg/ml. Szczególnie aktywny wobec mikroorganizmów szybko się rozmnażających. Słabo wpływa na patogeny innych chorób zakaźnych.

Farmakokinetyka.

Dobrze wchłania się z przewodu pokarmowego, łatwo przenika przez barierę krew-mózg. Czas osiągnięcia maksymalnego stężenia we krwi (Tmax) wynosi 1–4 godziny. Wiązanie z białkami osocza wynosi do 10%. Objętość rozdziału – 0,56–0,76 l/kg. Stężenie tuberkulostatyczne po przyjęciu dawki pojedynczej utrzymuje się przez 6–24 godziny. Szeroko rozprowadza się w tkankach i płynach organizmu, w tym w płynie mózgowo-rdzeniowym, wydzieliu opłucnowym, płynie wodnym, skórze, płucach, kałach, ślinie, masach zsiadlinowych. Przenika przez łożysko i wydostaje się do mleka matki.

Metabolizowany w wątrobie drogą acetylowania. Szybkość acetylowania jest uwarunkowana genetycznie i zależy od aktywności N-acetylotransferazy. W zależności od szybkości acetylowania pacjentów dzieli się na „szybkich” i „wolnych” inaktywatorów. U „szybkich” inaktywatorów okres półwylęgania izoniamidu wynosi 0,5–1,6 godziny, a ilość niezmienionej substancji wydalonej z moczem – mniej niż 10% na dobę. U „wolnych” inaktywatorów – odpowiednio 2–5 godzin i więcej niż 10% na dobę.

Charakterystyki kliniczne.

Wskazania.

• W połączeniu z 3–4 innymi lekami przeciwbakteryjnymi – do leczenia aktywnego gruźlicy we wszystkich postaciach i lokalizacjach;
• jako monoterapia – do leczenia utajonego zakażenia gruźlicą;
• jako monoterapia – do zapobiegania gruźlicy u osób, które miały lub mają bliski kontakt z chorymi na gruźlicę.

Przeciwwskazania.

Podwyższona wrażliwość na izoniazyd lub substancje pomocnicze leku.

Epilepsja oraz inne choroby towarzyszące skłonnością do napadów drgawkowych, ciężkie psychozy, polio (w tym w wywiadzie), toksyczny zapalenie wątroby w wywiadzie spowodowane stosowaniem pochodnych hydrazynu kwasu izonikotynowego (ftiwazyd), nasilony miażdżyca, ostra niewydolność wątroby i/lub nerek.

Stosowanie izoniazydu w dawce wyższej niż 10 mg/kg masy ciała na dobę jest przeciwwskazane w czasie ciąży, niewydolności serca i płuc, nadciśnieniu tętniczym II–III stopnia, chorobie wieńcowej, chorobach układu nerwowego, astmie oskrzelowej, przewlekłej niewydolności nerek, zapaleniu wątroby w okresie zaostrzenia, marskości wątroby, łuszczycy, egzemie w postaci zaostrzenia, miksedemie, niedoczynności tarczycy.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Leki przeciwwymiotne – zmniejszenie wchłaniania izoniazydu (odstęp między ich przyjmowaniem powinien wynosić nie mniej niż 1 godzina).

Niebezpośrednie leki przeciwkrwawicze, benzodiazepiny, fenytoina, karbamazepina, teofilina, inhibitory MAO – izoniazyd potencjuje działanie tych leków (w tym toksyczne).

Izoniazyd może obniżać wątrobowy metabolizm benzodiazepin (np. diazepamu, flurazepamu, triazolamu, midazolamu), co prowadzi do podwyższenia ich stężenia w osoczu krwi. Pacjentów należy dokładnie przebadać pod kątem objawów toksyczności benzodiazepin, a dawki benzodiazepin należy odpowiednio skorygować.

Leki potencjalnie hepatotoksyczne i neurotoksyczne (w tym alkohol etylowy, ryfampicyna, paracetamol) – zwiększa się ryzyko rozwoju toksycznego zapalenia wątroby i neuropatii (w połączeniu z paracetamolem zwiększa się ryzyko hepatotoksyczności).

Waleprynian – przy jednoczesnym stosowaniu zwiększa się stężenie waleprynianu w osoczu krwi.

Stawudyna – zwiększa się ryzyko rozwoju dystalnej neuropatii czuciowej.

Ponieważ klirens izoniazydu podwaja się wraz z zalcytabiną u pacjentów zakażonych HIV, należy monitorować stężenie izoniazydu i zalcytabiny w celu zapewnienia skuteczności leczenia.

Witamina B6 i kwas glutaminowy – w połączeniu zmniejsza się prawdopodobieństwo wystąpienia działań niepożądanych izoniazydu.

W celu wzmocnienia skuteczności Izoniazyd-Darnytsia należy stosować w połączeniu z innymi lekami przeciwbakteryjnymi (np. ryfampicyna, etambutol, pirazynamid), a przy zakażeniu mieszanym – jednocześnie z antybiotykami o szerokim spektrum działania: fluorochinolonami (np. ofloksacyna, cyfroksacyna), sulfonamidami (np. ko-trimoksazol), makrolidami (np. klaritromycyna, azitromycyna, roksytromycyna).

Wzmacnia działanie przeciwarytmiczne difenynu.

Długotrwałe stosowanie izoniazydu może obniżać klirens osoczowy i wydłużać czas działania alfetanilu.

Glikokortykosteroidy – przy jednoczesnym stosowaniu zwiększa się metabolizm i eliminacja izoniazydu.

Przy przepisywaniu izoniazydu pacjentom z powolną inaktywacją leku, którzy jednocześnie przyjmują kwas paraaminosalicylowy, stężenie leku w tkankach może być podwyższone, co zwiększa ryzyko działań niepożądanych.

Izoniazyd może spowalniać wątrobowy metabolizm primidona, triazolamu, chlorzoksazonu, disulfiramu, co może prowadzić do zwiększenia toksyczności.

Izoniazyd może zmniejszyć terapeutyczny efekt lewodopy.

Jednoczesne stosowanie z itракonazolem nie jest zalecane ze względu na możliwe istotne obniżenie stężenia tego ostatniego w surowicy krwi i brak efektu terapeutycznego.

Izoniazyd przy jednoczesnym stosowaniu z ketoconazolem może obniżać poziom tego ostatniego w surowicy krwi, dlatego należy monitorować stężenie leku we krwi i w razie potrzeby zwiększyć dawkę.

Izoniazyd przy stosowaniu z acetaminofenem zwiększa jego toksyczność poprzez generację i gromadzenie się metabolitów w wątrobie, co może prowadzić do poważnych działań niepożądanych.

Jednoczesne stosowanie izoniazydu z fenobarbitaliem może prowadzić do nasilenia hepatotoksyczności.

Aminazyna: jednoczesne stosowanie może pogorszyć metabolizm izoniazydu. Pacjentów należy kontrolować pod kątem działania toksycznego ze strony izoniazydu.

Haloperidol: jednoczesne stosowanie może podnieść stężenie haloperidolu w osoczu. Należy skorygować dawkę haloperidolu.

Leki przeciwkrwawicze (pochodne kumaryny lub indandionu, np. warfaryna): jednoczesne stosowanie może hamować enzymatyczny metabolizm leków przeciwkrwawiczych, co prowadzi do zwiększenia ich stężenia w osoczu krwi i zwiększonego ryzyka krwawień. Należy dokładnie monitorować czas protrombinowy.

Enfluran: przy jednoczesnym stosowaniu izoniazyd może zwiększać powstawanie potencjalnie nefrotoksycznych nieorganicznych fluoroków – metabolitów enfluranu.

Teofilina: wzrasta stężenie teofiliny w osoczu krwi, dlatego należy monitorować poziom teofiliny we krwi i odpowiednio korygować dawkę leku.

Prokainamid: zwiększa się stężenie plazmatyczne izoniazydu. Wymagany jest monitoring pacjentów pod kątem działania toksycznego ze strony izoniazydu.

Kortykosteroidy (np. prednizolon): należy skorygować dawkę izoniazydu.

Wodorotlenek glinu: pogarsza się wchłanianie izoniazydu. Podczas terapii izoniazydem należy stosować leki hamujące wydzielanie kwasu lub leki przeciwwymiotne, które nie zawierają wodorotlenku glinu.

Metabolizm izoniazydu oraz jego metabolitu – acetyloizoniazydu – nie zmienia się przy nadmiernym spożyciu alkoholu, jednak możliwe jest jego zwiększenie u osób nadużywających alkoholu, choć ten efekt nie jest jednoznacznie określony.

Możliwa jest również interakcja izoniazydu z produktami spożywczymi zawierającymi histaminę i tyraminę (twardy ser, czerwone wino, tuńczyk oraz inne ryby tropikalne): mogą wystąpić działania niepożądane, takie jak ból głowy, nadmierne pocenie się, uczucie przyspieszonego tętna, napady gorąca, hipotensja tętnicza.

Izoniazyd-Darnytsia nie powinien być przyjmowany podczas jedzenia. Badania wykazały, że biodostępność izoniazydu istotnie zmniejsza się po podaniu razem z posiłkiem.

Szczególne wskazania dotyczące stosowania.

Monoterapia izoniazydem prowadzi do powstawania odpornych szczepów mykobakterii, dlatego należy go stosować w połączeniu z innymi lekami przeciwbakteryjnymi przeciwgruźniczymi. W przypadku infekcji mieszanej należy jednocześnie stosować antybiotyki o szerokim spektrum działania, fluorochinolony oraz sulfonamidy.

Dawkę należy odpowiednio dobrać, biorąc pod uwagę zdolność do inaktywacji izoniazydu. Przed włączeniem izoniazydu do leczenia zaleca się oznaczenie szybkości jego inaktywacji poprzez pomiar stężenia substancji czynnej we krwi i w moczu. Pacjentom, u których występuje szybka inaktywacja, izoniazyd należy podawać w wyższych dawkach. „Szybkimi inaktywatorami” uważa się pacjentów, u których w ciągu doby wydala się z moczem mniej niż 10% aktywnego izoniazydu w stosunku do przyjętej dawki (okres półwylu leku – około 1 godziny), „wolnymi” („słabymi”) – powyżej 10% (okres półwylu izoniazydu – około 3 godziny).

W celu zmniejszenia działań niepożądanych, równocześnie z izoniazydem należy podawać chlorowodorek pirydoksyny (doustnie lub w zastrzyku domięśniowym) lub kwas glutaminowy, chlorek tiaminy lub bromek tiaminy (domięśniowo), sól sodową ATP.

Wszystkim pacjentom należy kontrolować funkcję wątroby w trakcie leczenia.

Należy zachować szczególne środki ostrożności u pacjentów z zaburzeniami funkcji wątroby. Każde pogorszenie funkcji wątroby u tych chorych stanowi wskazanie do przerwania leczenia.

Jeśli poziom AST w surowicy krwi wzrośnie o więcej niż trzykrotnie lub pojawi się podwyższenie stężenia bilirubiny, należy przerwać przyjmowanie leku.

Izoniazydu nie należy podawać osobom z ciężkimi reakcjami niepożądanymi na leki, w tym chorobami wątroby wywołanymi lekami.

Ryzyko toksyczności izoniazydu wzrasta przy ciężkiej niewydolności nerek (klirens kreatyniny poniżej 10 ml/min).

W trakcie leczenia wymagany jest stały nadzór lekarski, regularne badania czynności wątroby oraz badanie okulistyczne. W pierwszym miesiącu należy wykonywać kontrolę nie rzadziej niż 2 razy, następnie – raz na miesiąc.

Nie należy podawać izoniazydu w przypadku padaczki, skłonności do napadów drgawkowych.

Należy zachować ostrożność przy przepisywaniu izoniazydu pacjentom przyjmującym inne potencjalnie hepatotoksyczne leki, u chorych na cukrzycę, przewlekły alkoholizm, przy zaburzeniach funkcji wątroby lub nerek.

Ryzyko hepatotoksyczności wywołanej izoniazydem wzrasta również u pacjentów powyżej 35 roku życia, szczególnie u kobiet, u osób z wolną inaktywacją leku, u chorych zakażonych HIV, u osób z niedożywieniem, u pacjentów z neuropatią.

W przypadku pojawienia się pierwszych objawów zapalenia wątroby (uczucie niedoboru, zmęczenie, nudności, brak apetytu) leczenie należy natychmiast przerwać.

W trakcie leczenia należy unikać spożycia napojów alkoholowych.

U chorych na cukrzycę możliwe są fałszywie dodatnie wyniki testu na glukozurię.

Pacjentom z ryzykiem rozwoju neuropatii lub niedoboru pirydoksyny (chorzy na cukrzycę, przewlekły alkoholizm, pacjenci z wycieńczeniem, w końcowym stadium niewydolności nerek, kobiety w ciąży, osoby zakażone HIV) należy podawać pirydoksynę.

Może wystąpić potencjalna interakcja izoniazydu z produktami spożywczymi zawierającymi histaminę i tyraminę (twarde sery, czerwone wino, tuńczyk oraz inne ryby tropikalne): mogą pojawić się działania niepożądane, takie jak ból głowy, nadmierne pocenie się, uczucie przyspieszonego bicia serca, zaczerwienienie skóry, hipotensja tętnicza.

Izoniazydu nie należy przyjmować podczas jedzenia. Badania wykazały, że biodostępność izoniazydu istotnie zmniejsza się po podaniu razem z posiłkiem.

Ten lek zawiera sód. Należy to uwzględnić u pacjentów przestrzegających diety z kontrolowaną zawartością sodu.

Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią.

W okresie ciąży jest przeciwwskazane stosowanie leku w dawce przekraczającej 10 mg/kg masy ciała na dobę. W dawce do 10 mg/kg masy ciała na dobę stosowanie izoniazydu jest możliwe po rozważeniu stosunku korzyści do ryzyka. W przypadku stosowania Izoniazydu-Darnytsia kobietom w ciąży (w dawce dobowej do 10 mg/kg masy ciała) należy pamiętać, że izoniazyd przenika przez łożysko i może wywołać rozwój mielomeningocelii i hipospadii, krwawienia (spowodowane niedoborem witaminy K), a także opóźnienie rozwoju psychomotorycznego płodu.

Izoniazyd przenika do mleka matki, dlatego biorąc pod uwagę możliwość rozwoju zapalenia wątroby i zapalenia nerwów obwodowych u niemowlęcia, należy rozważyć przerwanie karmienia piersią lub przerwanie stosowania leku.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwanie maszyn.

Kierowcom i operatorom skomplikowanych urządzeń należy wziąć pod uwagę możliwość wystąpienia działań niepożądanych ze strony układu nerwowego, które mogą wpływać na zdolność koncentracji uwagi i szybkość reakcji.

Sposób stosowania i dawki.

Dawkę dzienną i dawkę całkowitą ustala się indywidualnie, w zależności od przebiegu i formy choroby, stopnia inaktywacji izoniazydu, skuteczności terapii oraz tolerancji leku.

Izoniazyd należy stosować doustnie przed posiłkiem lub 30–40 minut po jego spożyciu.

Dorosłym i dzieciom przepisuje się dawkę dzienną 5 mg/kg masy ciała 1 raz dziennie przy codziennym stosowaniu lub 10 mg/kg masy ciała przy dawkowaniu przerywanym (3 razy w tygodniu).

Maksymalna dawka dzienna dla dorosłych wynosi 600 mg, dla dzieci – 500 mg.

Leczenie aktywnego gruźlicy trwa 6–8 miesięcy, w celu profilaktyki stosuje się przez 2–3 miesiące.

Dzieci.

Stosować w leczeniu dzieci o masie ciała od 30 kg.

Przedawkowanie.

Objawy: przy przedawkowaniu w ciągu 0,5–3 godzin po przyjęciu leku mogą wystąpić zaburzenia funkcji układu pokarmowego (w tym wątroby) – nudności, wymioty, anoreksja, kwasica metaboliczna, acetonuria, hiperglikemia, glukozuria, objawy neurotoksyczne (zawroty głowy, gorączka, ból głowy, zaburzenia wzroku i słuchu, niezrozumiała mowa, osłabienie, dezorientacja, halucynacje wzrokowe, hiperrefleksja, niewydolność oddechowa i depresja ośrodkowego układu nerwowego, które szybko postępują, stupor, drgawki, śpiączka).

Leczenie: wywołanie wymiotów, przemywanie żołądka oraz podanie węgla aktywowanego w ciągu 2–3 godzin po przyjęciu leku. Następnie przeprowadza się leczenie wspierające: podawanie doustne pirydoksyny, powtarzane w razie potrzeby co 5–30 minut. Hemodializa skutecznie usuwa izoniazyd z krwi (do 73 % izoniazydu w ciągu jednej pięciogodzinnej sesji).

W przypadku drgawek należy stosować diazepan, roztwór siarczanu magnezu, witaminę B6, przy zaburzeniach funkcji wątroby – metioninę, lipamid, ATP, witaminę B12.

Dalsze leczenie powinno obejmować szczególną uwagę na monitorowanie/podtrzymywanie wentylacji płuc oraz korektę kwasicy metabolicznej. Nie istnieje specyficzny antydot.

Działania niepożądane.

Ze strony narządów wzroku: zapalenie nerwu wzrokowego, zapalenie nerwów wzrokowych, zwyrodnienie nerwów wzrokowych.

Ze strony narządów słuchu i aparatu przedsionkowego: utrata słuchu i szumy w uszach u pacjentów z niewydolnością nerek w stadium końcowym.

Ze strony układu oddechowego, narządów klatki piersiowej i śródpiersza: zapalenie płuc (alergiczne).

Ze strony przewodu pokarmowego: uczucie dyskomfortu w brzuchu, anoreksja, nudności, suchość w ustach, wymioty, zaparcia, wzdęcia, ostry zapalenie trzustki.

Ze strony wątroby i dróg żółciowych: zaburzenia funkcji wątroby, zapalenie wątroby, podwyższenie poziomu transaminaz surowicy (SGOT, SGPT), bilirubinemia, bilirubinuria, żółtaczka, ostra niewydolność wątroby, która może prowadzić do martwicy, zapalenie wątroby związane z izonikotynidem (szczególnie u osób z przewlekłymi chorobami wątroby lub u osób nadużywających alkoholu).

Ze strony nerek i układu moczowego: trudności z oddawaniem moczu, zatrzymanie moczu; nefrotoksyczność, w tym zapalenie nerek typu międzykomórkowego.

Ze strony układu endokrynologicznego: niedobór pirydoksyny, pelagra, hiperglikemia, kwasica metaboliczna, zespół Cushinga.

Ze strony układu nerwowego: zawroty głowy, ból głowy, podrażnienie, niepokój, euforia, zaburzenia snu, bezsenność, parestezje, neuropatia obwodowa, zaburzenia czucia, zapalenie nerwów obwodowych.

Ze strony psychiki: reakcje psychotyczne (w tym toksyczny psychoza), od niewielkich zmian osobowości po poważne zaburzenia psychotyczne, nasilenie napadów u chorych na padaczkę, mimowolne skurcze mięśni i drgawki, nadreaktywność, toksyczna encefalopatia, zaburzenia pamięci, dezorientacja, halucynacje.

Ze strony układu sercowo-naczyniowego: uczucie kołatania serca, ból za mostkiem i w okolicy serca, nadciśnienie tętnicze, nasilenie się niedokrwienia mięśnia sercowego u osób starszych.

Ze strony krwi i układu limfatycznego: agranulocytoza, anemia hemolityczna, anemia sieroblastyczna, anemia aplastyczna, trombocytopenia, eozynofilia, leukopenia, neutropenia.

Ze strony układu odpornościowego: reakcje alergiczne, w tym reakcje nadwrażliwości, takie jak gorączka lekowa, wysypka skórna (rumień typu odrowy, wykwity plamiste i grudkowe, purpura lub odłuszczające zapalenie skóry), swędzenie skóry, zapalenie śródmiąższowe płuc, obrzęk błony śluzowej oskrzeli, powiększenie węzłów chłonnych, zapalenie naczyń; możliwe nasilenie objawów toczenia rumieniowatego układowego lub pojawienie się zespołu rumieniowatego.

Ze strony skóry i tkanki podskórnej: wielopostaciowa rumieniówka, zespół Stevensa-Johnsona, toksyczne odłuszczeniowe martwicze zapalenie skóry.

Ze strony układu ruchu i tkanki łącznej: zespół reumatoidalny.

Ze strony układu rozrodczego i funkcji gruczołów mlekowych: ginekomastia, menorygia.

Ogólne zaburzenia: niedowład, osłabienie, podwyższenie temperatury ciała.

Zespół odstawienia: ból głowy, bezsenność, drażliwość, niepokój.

Działania niepożądane zazwyczaj ustępują po zmniejszeniu dawki lub tymczasowym przerwaniu stosowania leku.

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych.

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych po rejestracji leku jest ważnym elementem. Umożliwia ono kontynuowanie monitorowania stosunku korzyści do ryzyka dla danego leku. Osoby pracujące w służbie zdrowia powinny zgłaszać wszelkie podejrzewane działania niepożądane za pośrednictwem krajowego systemu zgłaszania.

Okres ważności. 5 lat.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w temperaturze nie wyższej niż 25 °C.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie.

Po 10 tabletek w blistrze; po 5 blisterów w opakowaniu kartonowym; po 1000, 1500 lub 2500 tabletek w pojemnikach.

Kategoria wydawania. Na receptę.

Producent. Przedsiębiorstwo Państwowe Akcyjne „Firma Farmaceutyczna „Darnica”.

Adres siedziby producenta i miejsce wykonywania działalności.

Ukraina, 02093, miasto Kijów, ul. Borispielska 13.