Indometacyna Sofarma

ULOTKA DO STOSOWANIA LĘKU INDOMETACYN SOFARMA (INDOMETACIN SOPHARMA)

Skład:

substancja czynna: indometacyna;

1 dawka zawiera 50 mg indometacyny;

substancje pomocnicze: tłuszcz stały (typ I), tłuszcz stały (typ II).

Postać leku. Dawki doodbytnicze.

Główne właściwości fizykochemiczne: dawki doodbytnicze o regularnym kształcie torpedowatym, z gładką powierzchnią, od białej do bladoróżowej barwy; bez zapachu.

Grupa farmakoterapeutyczna.

Leki niesteroidowe leki przeciwzapalne i przeciwreumatyczne. Pochodne kwasu octowego i związki pokrewne.

Kod ATC M01A B01.

Właściwości farmakodynamiczne.

Farmakodynamika.

Indometacyna – pochodna kwasu indolooctowego, należy do grupy niesteroidowych leków przeciwzapalnych (NLPZ). Wykazuje wyraźne działanie przeciwzapalne, znacznie przewyższające działanie fenylbutazonu i kwasu acetylosalicylowego. Jej aktywność przeciwbólowa odpowiada aktywności metamizolu. Posiada działanie przeciwgorączkowe. Indometacyna wykazuje silny hamujący wpływ na syntezę prostaglandyn poprzez inhibicję cyklooksygenazy. Ponadto zmniejsza agregację płytek krwi oraz aktywność lipoksygenazy w obszarze stanu zapalnego, a tym samym również syntezę leukotrienów; zmniejsza ponadto uwalnianie endogennych pirogenów, inaktywuje enzymy lizosomalne, hamuje aktywność proteaz neutralnych. Znaczenie mają również inne efekty, takie jak odkrępowanie fosforylacji oksydacyjnej i hamowanie zwrotnego wychwytu katecholamin, nasilenie przemiany noradrenaliny oraz znane działanie blokujące synapsy przywspółczulne.

Farmakokinetyka.

Wchłanianie: przy stosowaniu doodbytniczym 80–90 % dawki szybko ulega resorpcji. Maksymalne stężenie w osoczu osiągane jest w ciągu 1–2 godzin.

Rozkład: rozprowadza się do wszystkich tkanek i narządów. Przenika przez barierę łożyskową i barierę krew–mózg. Przenika przez błonę synowialną do stawu, przy czym jego stężenie w płynie synowialnym wzrasta. Wiąże się z białkami osocza w 90–98 %. Indometacyna jest zdolna wypierać inne leki i nasilać ich działanie terapeutyczne przy jednoczesnym stosowaniu.

Metabolizm: metabolizowany w wątrobie poprzez utlenianie i koniugację.

Eliminacja: okres półtrwania indometacyny waha się od 2,6 do 11,2 godziny, średnio wynosi 5,8 godziny. 60–75 % leku wydzielane jest z moczem, z czego 10–20 % w postaci niezminionej, reszta wydzielana jest z żółcią i kałem. Przenika do mleka matki.

Charakterystyki kliniczne.

Wskazania.

Skuteczność krótkotrwałego leczenia objawowego indometacyną została potwierdzona w odniesieniu do następujących stanów:

• bólu ostrego i przewlekłego w stanach zapalnych i zwyrodnieniowych układu ruchu: reumatoidalne zapalenie stawów; ostre i przewlekłe zaostrzenie ankylozującego zapalenia stawów kręgosłupa (choroba Bechterewa); napad podagry i zapalenie stawów podagrycznych; osteoarthrytis od umiarkowanego do ciężkiego stopnia;
• choroby tkanek okołostawowych: zapalenia ścięgien, zapalenia bursy (ostrze bolące ramię), zapalenia ścięgnisto-bursy, zapalenia pochwy ścięgna, ból i stan zapalny po urazach (w tym u sportowców) oraz po zabiegach operacyjnych;
• dyskopatia, pleksyt, zapalenie korzeni nerwów;
• algomenorrhoea.

Należy ostrożnie ocenić potencjalną korzyść i ryzyko stosowania indometacyny oraz inne opcje leczenia przed podjęciem decyzji o jej zastosowaniu. Należy stosować najniższą skuteczną dawkę przez najkrótszy możliwy czas, zgodnie z indywidualnym celem leczenia pacjenta (patrz sekcja «Szczególne wskazania dotyczące stosowania» ).

Przeciwwskazania.

Podwyższona wrażliwość na substancję czynną lub którykolwiek z dodatkowych składników leku.

Podwyższona wrażliwość na kwas acetylosalicylowy lub inne niesteroidowe leki przeciwzapalne, objawiająca się klinicznie napadem astmy, pokrzywicą lub katarzem, obrzękiem naczynioruchowym.

Wywiad o krwotokach żołądkowo-jelitowych lub perforacjach wywołanych przez leki z grupy niesteroidowych leków przeciwzapalnych w przeszłości.

Aktywne lub nawracające wrzody żołądka lub krwotoki (dwa lub więcej przypadków potwierdzonych wrzodów lub krwotoków), wrzodziejące zapalenie jelita grubego i/lub enterokolity.

Jednoczesne stosowanie innych niesteroidowych leków przeciwzapalnych, w tym specyficznych inhibitorów cyklooksygenazy-2, ze względu na zwiększone ryzyko wystąpienia niepożądanych działań.

Ciężka niewydolność serca.

Ciężka niewydolność wątroby i nerek.

Hemoroidy, przetoki odbytnicze i pęknięcia, proktity i inne choroby odbytnika i odbytu.

Krwotoki z węzłów hemoroidalnych.

Ból przed- i pooperacyjny po zabiegu aortokoronarnego pomostowania.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Jednoczesne stosowanie zalcitabiny i indometacyny powoduje zmiany ich farmakodynamiki.

Zidowudyna: jednoczesne stosowanie z zidowudyną zwiększa mielotoksyczność indometacyny i ryzyko toksyczności hematologicznej.

Ryzyko wystąpienia toksyczności indometacyny zwiększa się przy stosowaniu z rytonawirem.

Z ostrożnością należy jednoczesnie stosować z lekarstwami przeciwpadaczkowymi ze względu na nasilenie działania fenytoiny.

Jednoczesne stosowanie z haloperidolem nasila senność.

Przy jednoczesnym stosowaniu z benzodiazepinami zwiększa się ryzyko wystąpienia zawrotów głowy.

Przy jednoczesnym stosowaniu z desmopresyną nasila się działanie tego ostatniego.

Należy unikać przyjmowania niesteroidowych leków przeciwzapalnych przez 8–12 dni po zastosowaniu mifeprystonu.

Indometacyna może obniżać szybkość wydalania baklofenu, co zwiększa ryzyko jego działania toksycznego.

Indometacyna może fałszować wyniki badań laboratoryjnych:

• powodować podwyższenie poziomu jednego lub więcej enzymów wątrobowych;
• może być przyczyną uzyskania fałszywie negatywnych wyników w teście z zastosowaniem dexametazonu.

Jednoczesne stosowanie NLPZ i inhibitorów COX-2 zwiększa ryzyko rozwoju nefropatii „analgetycznej” i martwicy brodawek nerkowych. Dlatego należy unikać ich jednoczesnego stosowania.

Inne NLPZ: jednoczesne stosowanie indometacyny z innymi NLPZ zwiększa ryzyko powikłań żołądkowo-jelitowych. Należy unikać stosowania dwóch lub więcej NLPZ ze względu na zwiększone ryzyko wystąpienia niepożądanych działań.

Diflunisal: zwiększa poziom indometacyny we krwi i obniża jej klirens nerkowy. Możliwe wystąpienie śmiertelnych krwotoków żołądkowo-jelitowych. Kombinacja ta nie jest zalecana.

Digoksyna: indometacyna może zwiększać stężenie digoksyny w osoczu, co wymaga korekty dawki i monitorowania poziomu digoksyny.

Sole litu: indometacyna wydłuża i wzmacnia działanie soli litu oraz zwiększa toksyczność litu.

Immunosupresory: jednoczesne stosowanie indometacyny i immunosupresorów, takich jak metotreksat i cyklosporyna, prowadzi do nasilenia ich toksyczności. U pacjentów z jednoczesnym stosowaniem indometacyny i muronomabu-CD3 zwiększa się ryzyko rozwoju psychózy i encefalopatii. Jednoczesne stosowanie z takrolimusem zwiększa nefrotoksyczność indometacyny. Należy zachować ostrożność przy jednoczesnym stosowaniu z cyklofosfamidem ze względu na ryzyko wystąpienia zatrucia wodnego.

Diuretyki: NLPZ zmniejszają skuteczność terapeutyczną diuretyków. Możliwe zwiększenie ryzyka wystąpienia hiperkaliemii przy stosowaniu z diuretykami oszczędzającymi potas oraz zmniejszenie czynności nerek przy jednoczesnym stosowaniu z diuretykami tiazydowymi. Diuretyki mogą nasilać nefrotoksyczność indometacyny. Należy unikać jednoczesnego stosowania z triamterenem ze względu na ryzyko wystąpienia odwracalnej niewydolności nerek.

Probenecyd: spowalnia wydalanie i zwiększa toksyczność indometacyny.

Leki przeciwhypertensyjne: indometacyna może osłabiać działanie przeciwciśnieniowe inhibitorów ACE i β-blokatorów przy jednoczesnym stosowaniu.

Kortykosteroidy: zwiększone ryzyko powstawania wrzodów i krwotoków żołądkowo-jelitowych.

Antykoagulancje: NLPZ mogą nasilać działanie antykoagulantów przy stosowaniu łącznie. Zwiększa się ryzyko wrzodów i krwotoków. Należy kontrolować czas krwawienia i czas protrombinowy. Indometacyna konkurencyjnie oddziaływuje z antykoagulantami kumarynowymi w miejscach wiązania z białkami osocza krwi, co prowadzi do wzrostu ich stężenia we krwi. W przypadku jednoczesnego stosowania indometacynę należy przepisać w najniższej możliwej dawce i rozważyć możliwość dodania środków ochronnych.

Przeciwpłytkowe i selektywne inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny (SSRI): zwiększone ryzyko krwotoków żołądkowo-jelitowych. Należy z ostrożnością stosować jednocześnie z antydepresantami (SSRI) ze względu na zwiększone ryzyko krwotoków.

Leki przeciwbakteryjne. Przy jednoczesnym stosowaniu z lekarstwami przeciwbakteryjnymi może zwiększać się ryzyko wystąpienia drgawek, z cyprofloksacyną – ryzyko reakcji skórnych i neurotoksyczności. Należy ostrożnie stosować u pacjentów przyjmujących lek przeciwbakteryjny z grupy chinolonów.

Leki przeciwcukrzycowe: indometacyna nie zmienia skuteczności terapeutycznej doustnych leków przeciwcukrzycowych i insuliny, pomimo obserwacji działania hipoglikemicznego lub hiperklikemicznego przy jednoczesnym stosowaniu. Działanie pochodnych sulfonylomocznika może być nasilane przez niesteroidowe leki przeciwzapalne. W pojedynczych przypadkach jednoczesne stosowanie z metforminą może spowodować kwasociętkę metaboliczną.

Leki rozszerzające naczynia: przy jednoczesnym stosowaniu z lekarstwami rozszerzającymi naczynia (pentoksyfilina) zwiększa się ryzyko krwotoków.

Bisfosfoniany: jednoczesne stosowanie z bisfosfonianami zwiększa biodostępność indometacyny.

Szczególne środki ostrożności.

Niepożądane działanie można zmniejszyć, stosując najniższą skuteczną dawkę przez najkrótszy możliwy czas w celu złagodzenia objawów.

U pacjentów z toczeniem rumieniowym układowym i chorobami tkanki łącznej możliwe jest zwiększenie ryzyka rozwoju wirusowego zapalenia opon mózgowo-rdzeniowych.

Należy zachować ostrożność przy stosowaniu leku u pacjentów po zabiegach chirurgicznych, ponieważ może to wydłużyć czas krwawienia.

Dzięki działaniu przeciwzapalnemu lek może maskować objawy ostrego zapalenia, co wymaga wykluczenia obecności infekcji bakteryjnej przed jego zastosowaniem. W pojedynczych przypadkach stosowanie indometacyny może maskować przejawy procesu zapalno-zakaźnego, należy również zachować ostrożność przy stosowaniu szczepionek żywych.

Należy zachować ostrożność przy stosowaniu leku u pacjentów z astmą oskrzelową ze względu na możliwość wystąpienia skurczu oskrzeli.

Należy unikać jednoczesnego stosowania indometacyny z innymi NLPZ, w tym z selektywnymi inhibitorami COX-2.

Pacjentom, którzy stosują lek przez dłuższy czas, należy okresowo przeprowadzać badania krwi, funkcji wątroby lub żołądka, aby jak najwcześniej wykryć wszelkie niepożądane działanie.

Należy ostrożnie stosować lek u pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek, wątroby lub serca, lub w stanach prowadzących do zatrzymania płynów w organizmie, ponieważ indometacyna może prowadzić do osłabienia funkcji nerek i zastoju płynów.

U pacjentów z obniżonym przepływem krwi, u których prostaglandyny nerkowe odgrywają istotną rolę w utrzymaniu przepływu nerkowego, NLPZ mogą spowodować wyraźną dekom­pensację nerkową. Do grupy ryzyka wystąpienia takiej reakcji należą pacjenci z dysfunkcją nerek lub wątroby, chorzy na cukrzycę, osoby starsze, pacjenci z obniżoną objętością płynu międzykomórkowego, z niewydolnością serca, sepsą, oraz osoby przyjmujące jednocześnie leki nefrotoksyczne. U tych pacjentów należy kontrolować funkcję nerek podczas leczenia.

Indometacyna stosowana jest z ostrożnością u pacjentów z chorobami nerek ze względu na możliwość uszkodzenia nerek.

Krwawienia przewodu pokarmowego, owrzodzenia i perforacje, w tym zakończone śmiercią, mogą występować podczas stosowania wszystkich NLPZ w dowolnym czasie trwania leczenia, niezależnie od obecności ostrzegawczych objawów lub wcześniejszych poważnych powikłań ze strony przewodu pokarmowego.

Ryzyko wystąpienia działań niepożądanych ze strony przewodu pokarmowego jest większe przy stosowaniu wysokich dawek NLPZ u pacjentów z wywiadem choroby wrzodowej, szczególnie skomplikowanej krwawieniem lub perforacją, oraz u pacjentów starszych. U tych pacjentów leczenie NLPZ należy rozpoczynać od najniższej możliwej dawki, biorąc pod uwagę konieczność stosowania środków ochronnych (np. misoprostolu lub inhibitorów pompy protonowej). Takie podejście zaleca się również w przypadku jednoczesnego stosowania małych dawek kwasu acetylosalicylowego lub innych leków zwiększających ryzyko powikłań przewodu pokarmowego (glikokortykosteroidy, leki przeciwkrzepliwe, antyagreganty, selektywne inhibitory zwrotnego wychwytu serotoniny).

Należy ostrożnie stosować lek u pacjentów z nieprawidłowościami jelita sigmowida.

Szczególna ostrożność jest wymagana podczas leczenia pacjentów z chorobami przewodu pokarmowego, takimi jak choroba Crohna, które mogą się nasilić podczas stosowania NLPZ.

Pacjenci, którzy nadużywają alkoholu lub palą, mają zwiększone ryzyko powikłań ze strony przewodu pokarmowego, dlatego leczenie u tych grup pacjentów należy prowadzić z szczególną ostrożnością.

Pacjentom z wywiadem zaburzeń przewodu pokarmowego (przede wszystkim starszym pacjentom) należy zalecić zgłaszanie nietypowych objawów brzusznych (zwłaszcza krwawień przewodu pokarmowego), szczególnie na początku leczenia.

W przypadku wystąpienia owrzodzeń i krwawień z przewodu pokarmowego leczenie indometacyną należy przerwać.

Należy zapewnić odpowiednią kontrolę u pacjentów z nadciśnieniem tętniczym i/lub lekką lub umiarkowaną niewydolnością serca w wywiadzie, ponieważ istnieją doniesienia o obrzękach i zatrzymaniu płynów związanych z leczeniem NLPZ.

Badania kliniczne i dane epidemiologiczne wskazują, że stosowanie niektórych NLPZ (szczególnie w wysokich dawkach i przez dłuższy czas) może być związane z pewnym zwiększeniem ryzyka powikłań trombotycznych tętniczych (np. zawał mięśnia sercowego lub udar mózgu). Nie ma wystarczającej ilości danych, aby wykluczyć takie ryzyko w przypadku indometacyny.

Pacjentów z niekontrolowanym nadciśnieniem tętniczym, niewydolnością serca, ustaloną chorobą niedokrwienną serca, chorobą tętnic obwodowych i/lub chorobą naczyniowo-mózgową należy leczyć indometacyną tylko po dokładnej ocenie, która jest konieczna przed rozpoczęciem długotrwałego leczenia pacjentów z czynnikami ryzyka wystąpienia powikłań sercowo-naczyniowych (np. nadciśnienie tętnicze, hiperlipidemia, cukrzyca, palenie tytoniu).

Lek stosuje się z szczególną ostrożnością u pacjentów z objawami nadwrażliwości na produkty spożywcze i leki, u chorych z chorobami alergicznymi: katarze siennym, astmą oskrzelową, polipowatością nosa.

Należy ostrożnie stosować lek u pacjentów z zaburzeniami psychicznymi, depresją, padaczką, chorobą Parkinsona, ponieważ może to prowadzić do pogorszenia podstawowej choroby.

Należy ostrożnie przepisywać lek pacjentom z wywiadem zaburzeń krzepnięcia, ponieważ lek hamuje biosyntezę prostaglandyn i wpływa na funkcję płytek krwi.

Indometacyna, podobnie jak inne NLPZ, przy długotrwałym stosowaniu może powodować zmiany funkcji wątroby, co wymaga okresowej kontroli enzymów wątrobowych.

Poważne reakcje skórne, w tym zakończone śmiercią, bardzo rzadko występują podczas stosowania NLPZ i obejmują przypadki egzfoliatywnego zapalenia skóry, zespółu Stevensa-Johnsona i toksycznego nekrozy epidermy. Najwyższe ryzyko wystąpienia tych reakcji występuje na początku leczenia (w pierwszym miesiącu). Stosowanie leku należy przerwać przy wystąpieniu pierwszych objawów skórnych lub innych objawów nadwrażliwości.

U kobiet w wieku rozrodczym istnieje ryzyko odwracalnego hamowania płodności podczas stosowania leku.

Istnieje ryzyko wystąpienia oligohydramniosu i zwężenia przewodu tętniczego u płodu w przypadku przypadkowego/potencjalnego przyjmowania leku w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Podczas stosowania NLPZ istnieje ryzyko rozwoju hiperkaliemii, szczególnie u pacjentów w wieku powyżej 65 lat, pacjentów z niewydolnością nerek, pacjentów leczonych lekami β-blokującymi, inhibitorami ACE i moczopędnikami zatrzymującymi potas. U tych pacjentów należy kontrolować poziom potasu w surowicy krwi.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża. Lek jest przeciwwskazany w czasie ciąży.

Karmienie piersią. Podczas leczenia należy przerwać karmienie piersią, ponieważ indometacyna w niewielkich ilościach przenika do mleka matki.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn.

Indometacyna Sofarma może powodować działania niepożądane (szum w uszach, zawroty głowy, senność, zaburzenia słuchu i wzroku), które mogą zaburzać czujność i odruchy, wpływając na zdolność prowadzenia pojazdów i pracy z maszynami.

Sposób stosowania i dawki.

Dawkowanie:

dorośli: dawka zwyczajowa – po 50 mg (1 dawka doodbytnicza) 2 razy na dobę lub po 100 mg (2 dawki doodbytnicze) jeden raz na dobę. Maksymalna dawka dobowa wynosi 200 mg.

Stosowanie dawki dobowej przekraczającej 150–200 mg zwiększa ryzyko wystąpienia działań niepożądanych.

Pacjenci w podeszłym wieku: zaleca się stosowanie najniższej skutecznej dawki przez najkrótszy możliwy czas, ze względu na zwiększony ryzyko wystąpienia działań niepożądanych. Pacjentów należy stale obserwować, ponieważ możliwe jest wystąpienie krwawienia z przewodu pokarmowego.

Czas trwania leczenia:

czas trwania leczenia lekiem nie powinien przekraczać 7 dni.

Sposób stosowania:

Indometacyna Sofarma, dawki doodbytnicze, stosuje się doodbytnio.

Częstość występowania działań niepożądanych można zmniejszyć, stosując najniższą skuteczną dawkę przez najkrótszy możliwy czas w celu złagodzenia objawów.

Dzieci.

Bezpieczeństwo stosowania u dzieci nie zostało ustalone.

Leku nie należy stosować w leczeniu dzieci poniżej 14. roku życia.

Przedawkowanie.

Objawy: nudności, wymioty, silny ból głowy, zawroty głowy, zaburzenia pamięci i dezorientacja. W cięższych przypadkach występują parestezje i drgawki.

Leczenie: objawowe i wspierające. Nie można usunąć indometacyny z organizmu za pomocą hemodializy.

Działania niepożądane.

Najczęstsze działania niepożądane to zaburzenia przewodu pokarmowego. Możliwe wystąpienie wrzodu trawiennego, perforacji lub krwawień z przewodu pokarmowego (czasem zakończone śmiertelnie), szczególnie u pacjentów w wieku podeszłym.

Ze strony krwi i układu chłonnego: leukopenia, neutropenia, trombocytopenia, agranulocytoza, anemia (w tym hemolityczna i aplastyczna), supresja szpiku kostnego, rozsiane wewnątrznaczyniowe krzepnięcie krwi.

Ze strony układu immunologicznego: bardzo rzadko – skurcz oskrzeli, napady astmy, reakcje anafilaktyczne lub anafilaktoidealne u chorych alergików, gorączka, zapalenie naczyń, anafilaksja, obrzęk płuc, mózgu.

Ze strony przemiany materii i odżywiania: podwyższenie stężenia mocznika, przyrost masy ciała, podwyższenie aktywności enzymów wątrobowych, nadmierne pocenie się, przyśpieszenie zwyrodnienia chrząstki, zatrzymanie płynów, hiperglikemia, glukozuria, hiperkaliemia.

Ze strony układu oddechowego: krwawienie z nosa, eozynofilia płucna, duszność, ostry zespół ostrej niewydolności oddechowej.

Ze strony układu nerwowego: pobudzenie, drgawki, osłabienie mięśni, mimowolne ruchy mięśniowe, zaburzenia psychiczne, nasilenie padaczki i choroby Parkinsona, zaburzenia świadomości, śpiączka, niepełna artykulacja, oponowe zapalenie mózgu (aseptyczne), halucynacje, lęk, zawroty głowy, ból głowy, zawroty głowy (vertigo), senność, depresja, zmęczenie, niepokój, słabość, zaburzenia koncentracji, zaburzenia czucia, w tym parestezje, dezorientacja, bezsenność, drażliwość, neuropatia obwodowa, zaburzenia pamięci, reakcje psychotyczne, omdlenia, depersonalizacja.

Ze strony narządów wzroku: zapalenie nerwu wzrokowego, odkładanie się substancji na rogówce oraz uszkodzenie siatkówki, w tym plamki żółtej, zapalenie spojówek, ból w okolicy ocznej, podwójne widzenie, zamglenie widzenia.

Ze strony narządów słuchu i labiryntu: bardzo rzadko – zaburzenia słuchu, szumy w uszach, głuchota.

Ze strony serca: tachykardia, dławica piersiowa, kołatanie serca, zaburzenia rytmu serca, obrzęki, bardzo rzadko – niewydolność serca związana z zastosowaniem leków przeciwbólowych przeciwzapalnych niesteroidowych.

Stosowanie indometacyny (szczególnie w wysokich dawkach i przez dłuższy czas) może wiązać się z niewielkim zwiększeniem ryzyka zawału mięśnia sercowego lub udaru mózgu.

Ze strony naczyń: nadciśnienie tętnicze, nadciśnienie, zakrzepowe mikroangiopatie.

Ze strony przewodu pokarmowego: brak apetytu, zaburzenia smaku, gastroenteropatia, zmiany erozyjno-żołnoczynne, krwawienia i perforacje przewodu pokarmowego, proktyna, zwężenia jelita, zapalenie żołądka, krwawienie z okrężnicy sigma lub z wyrostka robaczkowego, zapalenie jelita krętego (choroba Leśniowskiego-Crohna), zastoju żółci, nudności, wymioty, biegunka, niestrawność, zaparcia, ból brzucha, wzdęcia, kał czarny (melena), wymioty z krwią, owrzodzenie jamy ustnej, zaostrzenie zapalenia okrężnicy (choroba Leśniowskiego-Crohna), zaostrzenie istniejącego wrzodu żołądka.

Ze strony wątroby i dróg żółciowych: toksyczne zapalenie wątroby z żółtaczką lub bez, bardzo rzadko – fulminantne zapalenie wątroby.

Ze strony skóry i tkanek podskórnych: wypadanie włosów, nasilenie łuszczycy, egzema, świąd z wysypką lub bez, pokrzywka, plamki krwawieniowe (petechiae), siniaki, bardzo rzadko – obrzęk naczynioruchowy, odłupieżowy zapalenie skóry, purpura, czerwień węzłowata, rumień wielopostaciowy, wysypki bąblowe, w tym zespół Stevensa-Johnsona i toksyczny epidermalny nekrolyz.

Ze strony nerek i układu moczowo-płciowego: zaburzenia funkcji nerek, obrzęki, krwawienie z dróg rodnych, powiększenie i napięcie gruczołów piersiowych, ginekomastia, białkomocz, krwiomocz, zespół nerczycowy, zapalenie nerek międzywątkowe, ostra niewydolność nerek, martwica brodawek nerkowych.

Zaburzenia ogólne i w miejscu podania: miejscowe podrażnienie, miejscowe krwawienie oraz nasilenie hemoroidów, świąd w okolicy odbytu, tężyczka.

Dane laboratoryjne: podwyższenie stężenia aminotransferaz w surowicy (ALT, AST), przemijające podwyższenie stężenia bilirubiny.

Okres ważności. 2 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w temperaturze nie przekraczającej 25 °C.

Opakowanie.

6 sztuk w pasku. 1 pasek w pudełku kartonowym.

Kategoria dostępności.

Na receptę.

Producent.

A.O. „Sofarma”.

Adres producenta i miejsce prowadzenia działalności.

ul. Ilienske szose 16, Sofia, 1220, Bułgaria.