INSTRUKCJA dot. stosowania leku Ibuprom (Ibuprofen)

Skład:

substancja czynna: ibuprom;

1 tabletka powlekana zawiera ibuprom – 200 mg lub 400 mg;

substancje pomocnicze: celuloza mikrokryształowa; sodowa só kroskarboksymetelowanej celulozy; laktoza jednowodna; dwutlenek krzemu koloidalny bezwodny; sodowy laurylosiarczan; stearynian magnezu;

powłoka filmowa: hydroksypropyloceluloza; dwutlenek tytanu (E 171); makrogol.

Postać farmaceutyczna. Tabletki powlekane.

Główne właściwości fizykochemiczne:

200 mg: tabletki o kształcie owalnym, powierzchnia obustronnie wypukła, powlekane, białego koloru;

400 mg: tabletki o kształcie okrągłym, powierzchnia obustronnie wypukła, powlekane, białego koloru.

Grupa farmakoterapeutyczna.

Leki niesteroidowe o działaniu przeciwzapalnym i przeciwrzuticznym. Pochodne kwasu propionowego.

Kod ATC M01A E01.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Ibuprom to niesteroidowy lek przeciwzapalny (NSAID) o krótkim okresie półtrwania, charakteryzujący się właściwościami przeciwbólowymi, przeciwzapalnymi i przeciwgorączkowymi niezbędnymi do skutecznego leczenia chorób reumatycznych.

Różne dawkowania pozwalają dobrać indywidualną terapię.

Eksperymentalnie wykazano, że prostaglandyny odpowiadają za powstawanie bólu i stanu zapalnego. Ibuprom wykazuje wyraźny hamujący wpływ na syntezę prostaglandyn, co wyjaśnia jego działanie przeciwbólowe, przeciwzapalne oraz przeciwgorączkowe. Te właściwości zapewniają ulgę w objawach zapalenia, bólu i gorączki.

Na tym samym mechanizmie oparte są hamowanie agregacji płytek krwi, działanie ulcerogenne, zatrzymanie Na+ i wody, a także reakcje bronchospastyczne jako możliwe działania niepożądane.

Chociaż ibuprom może wpływać na agregację płytek krwi i czas krwawienia, nie występują klinicznie istotne zmiany czasu protrombinowego ani czasu krzepnięcia krwi. Ibuprom odwracalnie hamuje agregację płytek krwi.

Dane eksperymentalne wskazują, że ibuprom przy jednoczesnym stosowaniu może konkurencyjnie hamować działanie niskich dawek kwasu acetylosalicylowego na agregację płytek krwi. W niektórych badaniach farmakodynamicznych obserwowano mniejszy wpływ kwasu acetylosalicylowego na powstawanie tromboksanu lub agregację płytek krwi, jeśli podano jednorazowo 400 mg ibupromu 8 godzin przed lub 30 minut po przyjęciu szybko rozpuszczalnego kwasu acetylosalicylowego (81 mg). Choć istnieje niepewność dotycząca ekstrapolacji tych danych na sytuację kliniczną, nie można wykluczyć, że długotrwałe leczenie ibupromem może zmniejszyć działanie kardioprotekcyjne niskich dawek kwasu acetylosalicylowego. Klinicznie istotny efekt przy okazjonalnym stosowaniu ibupromu jest małoprawdopodobny (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami oraz inne rodzaje interakcji”).

Farmakokinetyka.

Wchłanianie

Ibuprom szybko wchłania się głównie w jelicie cienkim. Po doustnym przyjęciu 200–600 mg ibupromu maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) wynoszące 15–55 μg/ml osiągane jest średnio po 1–2 godzinach (tmax). Maksymalne stężenie w osoczu osiągane jest po 45 minutach po doustnym przyjęciu na czczo. Czas ten może się różnić w zależności od różnych postaci leku.

Jeśli ibuprom przyjmuje się po posiłku, wchłanianie zachodzi znacznie wolniej, Cmax jest niższe, a poziom szczytowy obserwuje się po 1–2 godzinach. Po doustnym przyjęciu pojedynczej dawki ibupromu 400 mg szczytowe stężenie 8–13 μg/ml w płynie maziowym osiągane jest po 6 godzinach.

Rozkład

Ibuprom wiąże się z białkami osocza krwi w 99%. Wiązanie to jest reakcją odwracalną.

Metabolizm

Ponad 50–60% doustnej dawki ibupromu ulega metabolizmowi w wątrobie do dwóch nieaktywnych metabolitów. Metabolizm ibupromu jest podobny u dzieci i dorosłych.

Wydalanie

Okres półtrwania z osocza wynosi 1,5–2 godziny. Krótki okres półtrwania oznacza, że nawet po wielokrotnym stosowaniu ibupromu nie dochodzi do jego kumulacji. Ibuprom i jego metabolity są praktycznie całkowicie wydalane z organizmu w ciągu 24 godzin po przyjęciu doustnym. Wydalany jest głównie przez nerki w postaci nieaktywnych metabolitów.

Dane przedkliniczne

Potencjał mutagenny i onkogenny

Badania mutagenności in vitro i in vivo (bakterie, limfocyty człowieka) nie wykazały działania mutagennego ibupromu. W badaniach potencjału onkogennego ibupromu na szczurach i myszach nie stwierdzono działania kancerogennego ibupromu.

W ograniczonych badaniach stwierdzono występowanie ibupromu w mleku matki w bardzo niskich stężeniach.

Dane kliniczne.

Wskazania.

Leczenie objawowe bólu głowy, w tym migrenowego, bólu zęba, bólu podczas algomenorei, neuralgii, bólu pleców, mięśni, bólu reumatycznego (z wyjątkiem ciężkich przypadków artretyzmu), a także objawów grypy i przeziębienia oraz gorączki.

Przeciwwskazania.

Nadwrażliwość na ibuprom lub którykolwiek z pozostałych składników leku.
Reakcje nadwrażliwościowe (np. astma oskrzelowa, katar sienny, obrzęk naczynioruchowy lub pokrzywka), które wcześniej występowały po zastosowaniu ibupromu, kwasu acetylosalicylowego lub innych niesteroidowych leków przeciwbólowych (NLPZ) w wywiadzie.
Trzeci trymestr ciąży (patrz sekcja „Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią”).
Aktywne wrzody żołądka i/lub dwunastnicy lub krwawienie żołądkowo-jelitowe, lub nawroty w wywiadzie (dwa lub więcej wyraźnych epizodów potwierdzonej choroby wrzodowej lub krwawienia w przeszłości).
Choroby zapalne jelit w przebiegu ostrym lub w wywiadzie (np. choroba Crohna, wrzodziejące zapalenie jelita grubego).
Krwawienie żołądkowo-jelitowe lub perforacja jelita związane z wcześniejszym stosowaniem NLPZ w wywiadzie.
Predispozycja do krwawień.
Ciężka niewydolność wątroby (marskość wątroby, wodobrzusze).
Ciężka niewydolność nerek (klirens kreatyniny <30 ml/min).
Ciężka niewydolność serca (klasa III–IV według klasyfikacji New York Heart Association – NYHA).
Leczenie bólu pooperacyjnego po operacji pomostowania tętnic wieńcowych (lub z zastosowaniem aparatu „serce-płuco”).

Interakcje z innymi lekami oraz inne rodzaje interakcji.

Inne NLPZ, w tym salicylany. Jednoczesne stosowanie kilku NLPZ, w tym selektywnych inhibitorów cyklooksygenazy-2 (COX-2), może zwiększyć ryzyko wrzodów i krwawień żołądkowo-jelitowych z powodu efektu synergii. Dlatego należy unikać jednoczesnego stosowania ibupromu z innymi NLPZ (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”). Kwas salicylowy wypiera ibuprom z miejsc wiązania z białkami osocza krwi.

Glikokortykosteroidy. Wzmożenie działań niepożądanych na przewód pokarmowy, zwiększone ryzyko krwawień i wrzodów żołądkowo-jelitowych (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Alkohol. Wzmożenie działań niepożądanych na przewód pokarmowy, zwiększone ryzyko krwawień żołądkowo-jelitowych.

Diuretyki, leki obniżające ciśnienie, β-blokery. NLPZ mogą obniżać skuteczność diuretyków i leków obniżających ciśnienie, takich jak inhibitory enzymu konwertującego angiotensynę (IEK) i β-blokery. Diuretyki mogą również zwiększać ryzyko nefrotoksyczności NLPZ.

Probenecyd, sulfinpirazon. Opóźnione wydalanie ibupromu; zdolność probenecydu i sulfinpirazonu do wydalania kwasu moczowego jest osłabiona.

Leki przeciwpakujące doustne. NLPZ mogą nasilać działanie leków przeciwpakujących, takich jak warfaryna (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Przeciwpakujące i selektywne inhibitory zwrotnego wychwytu serotoniny (SSRI). Zwiększony ryzyko krwawienia żołądkowo-jelitowego przy stosowaniu NLPZ (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Aminoglikozydy. NLPZ mogą zmniejszać wydalanie aminoglikozydów.

Kwas acetylosalicylowy. Dane eksperymentalne wskazują, że ibuprom przy jednoczesnym stosowaniu może konkurencyjnie hamować działanie małych dawek kwasu acetylosalicylowego na agregację płytek krwi. Choć istnieje niepewność co do ekstrapolacji tych danych na sytuację kliniczną, nie można wykluczyć, że długotrwałe leczenie ibupromem może zmniejszyć działanie kardioprotekcyjne małych dawek kwasu acetylosalicylowego. Klinicznie istotny wpływ przy okazjonalnym stosowaniu ibupromu jest mało prawdopodobny.

Leki doustne przeciwdiabetyczne. Działanie doustnych leków przeciwdiabetycznych (pochodne sulfoniliomocznika) może być nasilane przez ibuprom, podobnie jak przez inne NLPZ. Były rzadkie doniesienia o hipoglikemii u pacjentów przyjmujących ibuprom podczas terapii sulfoniliomocznikami. Należy regularnie kontrolować poziom glukozy we krwi i w razie potrzeby dostosować dawkę leku przeciwdiabetycznego.

Antagoniści receptorów H2 histaminowych. Nie stwierdzono klinicznie istotnej interakcji ibupromu z cyklotydyną lub ranitydyną.

Dygoxyna. Stężenie dygoxyny w osoczu krwi może być podwyższone.

Fenytoina. Stężenie fenytoiny w osoczu krwi może być podwyższone.

Lit. NLPZ mogą zmniejszać wydalanie litu, co prowadzi do podwyższenia jego stężenia w osoczu krwi. Zaleca się kontrolowanie stężenia litu w osoczu krwi.

Metotreksat. Stosowanie NLPZ może prowadzić do podwyższenia stężenia metotreksatu w osoczu krwi. NLPZ mogą hamować wydzielanie metotreksatu w kanalikach proksymalnych i obniżać jego klirens.

Baklofen. Ibuprom zwiększa toksyczność baklofenu.

Chinolony. Działanie na ośrodkowy układ nerwowy (OUN) jest nasilane.

Kolestyramina. Przy jednoczesnym stosowaniu ibupromu z kolestyraminą możliwe jest zmniejszenie wchłaniania ibupromu w przewodzie pokarmowym. Jednak znaczenie kliniczne jest nieznane.

Cyklosporyna. Zwiększone ryzyko nefrotoksyczności przy stosowaniu z NLPZ.

Ekstrakty roślinne. Ginkgo biloba może zwiększyć ryzyko krwawień związanych z NLPZ.

Mifepryston. Teoretycznie może dojść do obniżenia skuteczności mifeprystonu z powodu właściwości antyprostaglandynowych NLPZ. Ograniczone dane wskazują, że jednoczesne stosowanie NLPZ w dniu podania prostaglandyn nie ma negatywnego wpływu na działanie mifeprystonu lub prostaglandyn na dojrzewanie szyjki macicy lub kurczliwość macicy i nie zmniejsza skuteczności przerwania ciąży.

Antybiotyki z grupy chinolonów. Badania eksperymentalne na zwierzętach wykazały, że drgawki związane z chinolonami mogą być nasilane w wyniku przyjmowania NLPZ. U pacjentów przyjmujących jednocześnie chinolony i NLPZ istnieje zwiększone ryzyko wystąpienia drgawek.

Takrolimus. Ryzyko nefrotoksyczności może wzrosnąć przy jednoczesnym stosowaniu takrolimusu i NLPZ.

Zydowudyna. Jednoczesne stosowanie zydowudyny i NLPZ zwiększa ryzyko toksyczności hematologicznej. U osób HIV-dodatnich z zaburzonym krzepnięciem krwi istnieją dane wskazujące, że jednoczesne stosowanie zydowudyny i NLPZ zwiększa ryzyko wystąpienia hemartrozy i krwotoków.

Inhibitory CYP2C9. Jednoczesne stosowanie ibupromu i inhibitorów CYP2C9 może wydłużyć czas działania (ekspozycję) ibupromu (substratu CYP2C9). W badaniach z worykonazolem i fluwkonazolem (inhibitory CYP2C9) stwierdzono zwiększenie ekspozycji S(+)-ibupromu o około 80–100%. Należy rozważyć możliwość zmniejszenia dawki ibupromu w przypadku jednoczesnego stosowania silnych inhibitorów CYP2C9, szczególnie przy zastosowaniu wysokich dawek ibupromu lub w połączeniu z worykonazolem lub fluwkonazolem.

Szczególne ostrzeżenia dotyczące stosowania.

Ostrożnością należy zachować przy stosowaniu niesteroidowych leków przeciwzapalnych (NLPZ), w tym selektywnych i nieselektywnych inhibitorów COX-2, ponieważ mogą one powodować wrzody przewodu pokarmowego, krwawienia lub perforacje w dowolnym momencie terapii, nawet bez uprzedzających objawów lub wywiadu chorobowego. Aby zmniejszyć to ryzyko, należy stosować najniższą skuteczną dawkę przez możliwie najkrótszy okres.

W badaniach placebo-kontrolowanych stwierdzono, że niektóre selektywne inhibitory COX-2 zwiększają ryzyko powikłań sercowo-naczyniowych i mózgowo-naczyniowych typu trombotycznego. Nie wiadomo jeszcze, czy to ryzyko koreluje bezpośrednio z selektywnością COX-1/COX-2 poszczególnych NLPZ. Ze względu na brak danych porównawczych z badań klinicznych dotyczących ibupromu w maksymalnych dawkach i przy długotrwałym leczeniu, nie można wykluczyć podobnego zwiększonego ryzyka. Do czasu uzyskania odpowiednich informacji ibuprom należy stosować u pacjentów z potwierdzoną klinicznie chorobą niedokrwienną serca, chorobami mózgowo-naczyniowymi, obturacyjną chorobą tętnic obwodowych lub u pacjentów z istotnymi czynnikami ryzyka (np. nadciśnienie tętnicze, hiperlipidemia, cukrzyca, palenie tytoniu) wyłącznie po starannym ocenieniu stosunku ryzyka do korzyści. Z uwagi na to ryzyko należy stosować najniższą skuteczną dawkę przez możliwie najkrótszy czas leczenia.

Działanie NLPZ na nerki obejmuje zatrzymanie płynu z obrzękami i/lub nadciśnieniem tętniczym. Dlatego ibuprom należy stosować z ostrożnością u pacjentów z zaburzeniami czynności serca i innymi stanami, w których występuje zatrzymanie płynu. Należy również zachować ostrożność u pacjentów, którzy jednocześnie przyjmują diuretyki lub inhibitory ACE, jak również u osób z podwyższonym ryzykiem hipowolemii.

W wyniku jednoczesnego spożycia alkoholu przy stosowaniu NLPZ mogą nasilać się działania niepożądane, szczególnie te dotyczące przewodu pokarmowego lub układu nerwowego.

Przy długotrwałym stosowaniu środków przeciwbólowych może wystąpić ból głowy, którego nie należy leczyć zwiększonymi dawkami leku.

Zaburzenia oddechowe. Ibuprom może powodować skurcz oskrzeli, pokrzywkę lub obrzęk naczynioruchowy u pacjentów cierpiących lub chorujących wcześniej na astmę oskrzelową, przewlekłe zapalenie nosa lub chorobę alergiczną.

Zaburzenia czynności serca, nerek lub wątroby. Należy zachować ostrożność u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby, nerek lub serca, ponieważ przyjmowanie NLPZ może pogorszyć czynność nerek. Jednoczesne przyjmowanie innych środków przeciwbólowych jeszcze bardziej zwiększa to ryzyko. U takich pacjentów z wysokim ryzykiem należy stosować możliwie najniższą dawkę, a czynność nerek należy regularnie kontrolować, szczególnie przy długotrwałej terapii.

NLPZ mogą nasilać niewydolność serca, zmniejszać szybkość filtracji kłębuszkowej oraz zwiększać stężenie glikozydów naparstnicy we krwi.

Należy unikać stosowania leku Ibuprom w połączeniu z innymi NLPZ, w tym z selektywnymi inhibitorami COX-2, ze względu na zwiększone ryzyko wrzodów lub krwawień (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”).

Pacjenci w podeszłym wieku. U pacjentów w podeszłym wieku działania niepożądane pojawiają się częściej podczas terapii NLPZ, szczególnie krwawienia przewodu pokarmowego i perforacje, które mogą być śmiertelne.

Krwawienia, wrzody i perforacje przewodu pokarmowego. Podczas stosowania wszystkich NLPZ zgłaszano krwawienia, wrzody i perforacje przewodu pokarmowego, również zakończone śmiercią. Mogły one wystąpić z objawami ostrzegawczymi lub bez nich oraz w dowolnym czasie terapii, również u pacjentów z poważnymi powikłaniami przewodu pokarmowego w wywiadzie.

Ryzyko rozwoju krwawienia, wrzodów lub perforacji przewodu pokarmowego jest większe przy zwiększaniu dawki NLPZ u pacjentów z wrzodami w wywiadzie, szczególnie w przypadku powikłań krwawieniem lub perforacją (patrz sekcja „Przeciwwskazania”), a także u pacjentów w podeszłym wieku. Takim pacjentom należy rozpocząć leczenie od najniższej dawki. U tych pacjentów, jak również u pacjentów wymagających wspomagającej terapii niskimi dawkami kwasu acetylosalicylowego lub innymi lekami, które mogą zwiększyć ryzyko uszkodzenia przewodu pokarmowego, należy rozważyć możliwość jednoczesnego leczenia lekami ochronnymi (np. misoprostolem lub inhibitorami pompy protonowej) (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”).

Pacjenci z toksycznością przewodu pokarmowego w wywiadzie, szczególnie w podeszłym wieku, powinni donosić o wszelkich nietypowych objawach brzusznych (w szczególności o krwawieniach przewodu pokarmowego), szczególnie na początku terapii.

Należy zachować ostrożność, gdy pacjenci jednocześnie przyjmują leki, które mogą zwiększyć ryzyko wrzodów lub krwawień, takie jak doustne kortykosteroidy, leki przeciwkrzepliwe, takie jak warfaryna, inhibitory zwrotnego wychwytu serotoninowego (SSRI) lub inhibitory agregacji płytek, takie jak kwas acetylosalicylowy (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”).

W przypadku krwawienia lub wrzodu przewodu pokarmowego u pacjentów stosujących ibuprom leczenie należy natychmiast przerwać.

Ibuprom należy przepisywać tylko w przypadku ścisłych wskazań i pod kontrolą lekarza u pacjentów z powikłaniami ze strony przewodu pokarmowego i zaburzeniami czynności wątroby, ponieważ stan narządów wewnętrznych może się pogorszyć (patrz sekcja „Działania niepożądane”).

Wpływ sercowo-naczyniowy i mózgowo-naczyniowy. Pacjentów z nadciśnieniem tętniczym i/lub dekompensacją niewydolności serca w wywiadzie należy odpowiednio monitorować i konsultować, ponieważ zgłaszano zatrzymanie płynu i obrzęki związane z terapią NLPZ.

Badania kliniczne wykazały, że stosowanie ibupromu, szczególnie w wysokich dawkach (2400 mg na dobę), może wiązać się z niewielkim zwiększeniem ryzyka powikłań tętniczych typu trombotycznego (np. zawał mięśnia sercowego, udar mózgu). Ogólnie badania epidemiologiczne nie wskazują, że niskie dawki ibupromu (np. <1200 mg na dobę) są związane z zwiększonego ryzyka powikłań tętniczych typu trombotycznego.

Pacjentów z niekontrolowanym nadciśnieniem tętniczym, niewydolnością serca (NYHA II), istniejącą chorobą niedokrwienną serca, obturacyjną chorobą tętnic obwodowych i/lub chorobami mózgowo-naczyniowymi należy leczyć ibupromem wyłącznie po starannym rozważeniu i unikać wysokich dawek (2400 mg na dobę). Należy również starannie ocenić obraz kliniczny przed rozpoczęciem długotrwałego leczenia pacjentów z czynnikami ryzyka powikłań sercowo-naczyniowych (np. nadciśnienie tętnicze, hiperlipidemia, cukrzyca, palenie tytoniu), szczególnie jeśli konieczne są wysokie dawki ibupromu (2400 mg na dobę).

Zgłaszano przypadki zespołu Kounisa u pacjentów stosujących ibuprom. Zespół Kounisa charakteryzuje się objawami sercowo-naczyniowymi spowodowanymi reakcją alergiczną lub nadwrażliwością związaną z zwężeniem tętnic wieńcowych, co może potencjalnie prowadzić do zawału mięśnia sercowego.

Ciężkie reakcje skórne (TSHPR), w tym dermatyt egfoliatywny, erytrema wielopostaciowa, zespół Stevensa-Johnsona, toksyczny nekrolizy epidermy, wywołana lekami eozynofilia z objawami systemowymi (zespoł DRESS) oraz ostra ogólna egzantematyczna pustuloza (OGEP), które mogą zagrozić życiu lub prowadzić do śmierci, odnotowano przy stosowaniu ibupromu (patrz sekcja „Działania niepożądane”). Większość takich reakcji pojawiała się w ciągu pierwszego miesiąca.

W przypadku wystąpienia objawów wskazujących na te reakcje, ibuprom należy natychmiast odstawić i rozważyć możliwość leczenia alternatywnego (w razie potrzeby).

W wyjątkowych przypadkach ospa wietrzna może prowadzić do ciężkich infekcji skóry i powikłań w tkankach miękkich. Do chwili obecnej nie wykluczono udziału NLPZ w nasileniu takich infekcji. Dlatego zaleca się unikanie przepisywania ibupromu w przypadku ospy wietrznej.

Wpływ na nerki. Pacjentom z silnym odwodnieniem lub pooperacyjnymi zmianami objętości płynu przed rozpoczęciem terapii ibupromem należy przeprowadzić rehydratację, a następnie starannie obserwować. Istnieje ryzyko zaburzeń czynności nerek, szczególnie u dzieci, nastolatków i pacjentów w podeszłym wieku z odwodnieniem.

Podczas długotrwałej terapii, tak jak przy stosowaniu innych NLPZ, może wystąpić martwica brodawki nerkowej i inne uszkodzenia tkanki nerkowej. Toksyczne uszkodzenie nerek może również występować u pacjentów, u których prostaglandyny nerkowe odgrywają pomocniczą rolę w przepływie nerkowym. U tych pacjentów przepisanie NLPZ może prowadzić do zmniejszenia wytwarzania prostaglandyn w nerkach zależnego od dawki, zmniejszenia przepływu krwi przez nerki i powodować manifestacyjną dekomensację nerkową. Te reakcje występują głównie u pacjentów z niewydolnością nerek, serca i wątroby, u osób przyjmujących jednocześnie diuretyki lub inhibitory ACE, a także u pacjentów w podeszłym wieku.

Efekty hematologiczne. Jak i inne NLPZ, ibuprom zmniejsza agregację płytek i wydłuża czas krwawienia.

Maskowanie objawów podstawowej infekcji. Ibuprom może maskować objawy infekcji, co może prowadzić do opóźnienia odpowiedniego leczenia i nasilenia infekcji. Obserwowano to w przypadku bakteryjnej zapalenia płuc pozaszpitalnego i bakteryjnych powikłań spowodowanych ospą wietrzną. Jeśli ibuprom został przepisany na gorączkę lub ból związany z infekcją, zaleca się kontrolowanie przebiegu choroby zakaźnej. Pacjentom leczonym ambulatoryjnie należy zalecić skonsultowanie się z lekarzem, jeśli objawy utrzymują się lub nasilają.

Bezkrwawe zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, toczeń układowy i mieszane choroby tkanki łącznej. W pojedynczych przypadkach podczas stosowania ibupromu obserwowano objawy bezkrwawego zapalenia opon mózgowo-rdzeniowych. Okazało się, że pacjenci z toczeniem układowym i chorobami kolagenowymi są do tego skłonni. Jednak obserwowano to również u pacjentów, którzy nie mieli żadnej z tych przewlekłych chorób.

Lek Ibuprom zawiera monohydrat laktozy, dlatego jeśli u pacjenta stwierdzono nietolerancję niektórych cukrów, należy skonsultować się z lekarzem przed przyjęciem tego leku.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża

Hamowanie syntezy prostaglandyn może negatywnie wpływać na ciążę i/lub rozwój płodu. Dane badań epidemiologicznych wskazują na zwiększone ryzyko poronienia, a także rozwój wad serca i gastroschizy po stosowaniu inhibitorów syntezy prostaglandyn w wczesnych stadiach ciąży. Uważa się, że ryzyko zwiększa się wraz ze wzrostem dawki i długości terapii.

U zwierząt stosowanie inhibitorów syntezy prostaglandyn prowadziło do zwiększenia przed- i poimplantacyjnej śmierci zarodka i śmiertelności embrionalno-fetalnej. Ponadto zgłaszano zwiększenie liczby przypadków różnych wad rozwojowych, w tym wad serca u zwierząt, które otrzymywały inhibitor syntezy prostaglandyn w fazie organogenezy.

Od 20. tygodnia ciąży stosowanie ibupromu może powodować oligohydramnios w wyniku dysfunkcji nerek płodu. Może to wystąpić krótko po rozpoczęciu leczenia i jest zwykle odwracalne po jego przerwaniu. Ponadto istnieją doniesienia o zwężeniu przewodu tętniczego po leczeniu w II trymestrze ciąży, z których większość ustąpiła po przerwaniu leczenia. Dlatego w I i II trymestrze ciąży ibuprom nie powinien być przepisywany, chyba że jest to konieczne. Jeśli ibuprom stosuje kobieta próbująca zajść w ciążę lub w I i II trymestrze ciąży, dawka powinna być jak najniższa, a czas leczenia jak najkrótszy. Należy rozważyć monitorowanie prenatalne oligohydramniosu i zwężenia przewodu tętniczego po wpływie ibupromu przez kilka dni, począwszy od 20. tygodnia ciąży. Stosowanie leku Ibuprom należy przerwać, jeśli stwierdzono oligohydramnios lub zwężenie przewodu tętniczego.

W III trymestrze ciąży wszystkie inhibitory syntezy prostaglandyn mogą powodować ryzyko:

ryzyko dla płodu:

toksyczność sercowo-płucna (przedwczesne zwężenie/zamknięcie przewodu tętniczego i nadciśnienie płucne);
dysfunkcja nerek (patrz wyżej);

ryzyko dla matki na końcu ciąży i dla noworodka:

możliwe wydłużenie czasu krwawienia, efekt przeciwagregacyjny, który może wystąpić nawet przy bardzo niskich dawkach;
hamowanie skurczów macicy prowadzące do opóźnienia lub wydłużenia porodu.

Dlatego lek Ibuprom jest przeciwwskazany w III trymestrze ciąży (patrz sekcja „Przeciwwskazania”). Stosowanie ibupromu podczas porodu nie jest zalecane. Rozpoczęcie porodu może zostać opóźnione, a jego czas wydłużony. Ponadto może występować zwiększone krwawienie u matki i dziecka.

Okres karmienia piersią

NLPZ przenikają do mleka matki. Z uwagi na bezpieczeństwo ibuprom nie jest zalecany kobietom karmiącym piersią. Jeśli leczenie jest konieczne, niemowlę należy przełożyć na karmienie sztuczne.

Plodność

Stosowanie ibupromu może negatywnie wpływać na płodność kobiet, dlatego nie jest zalecane kobietom, które chcą zajść w ciążę. Należy rozważyć możliwość przerwania stosowania ibupromu u kobiet mających trudności z zapłodnieniem lub przechodzących badania z powodu niepłodności.

Wpływ na zdolność reakcji przy prowadzeniu pojazdów lub pracy z innymi mechanizmami.

Odpowiednich badań nie przeprowadzono. Jednak wiadomo, że ibuprom czasem może powodować działania niepożądane na OUN, takie jak ograniczenie szybkości reakcji. Należy to uwzględnić, gdy wymagana jest zwiększona czujność, szczególnie podczas prowadzenia pojazdów lub pracy z mechanizmami. Szczególnie często występuje to przy jednoczesnym przyjmowaniu alkoholu.

Sposób stosowania i dawki.

Tylko do krótkotrwałego stosowania. Należy stosować minimalną skuteczną dawkę niezbędną do złagodzenia objawów przez najkrótszy możliwy czas.

Większość pacjentów może przyjmować lek Ibuprom na czczo bez dolegliwości żołądkowych.

Dawka pojedyncza dla dzieci od 12. roku życia i dorosłych to 1–2 tabletki (200 – 400 mg ibupromu) do 3 razy na dobę, co 4–6 godzin w razie potrzeby. Maksymalna dawka dobową wynosi 1200 mg.

Dzieci w wieku od 6 do 12 lat

Dawka dobową wynosi 20 mg na kilogram masy ciała podzieloną na kilka dawek. U dzieci o masie ciała poniżej 30 kg maksymalna dobową dawkę ibupromu nie powinna przekraczać 600 mg.

Tabletki należy przyjmować z odpowiednią ilością wody. Tabletki należy połykać całe, nie żuć, nie łamać, nie kruszyć ani nie ssąć, aby uniknąć dyskomfortu w jamie ustnej i podrażnienia gardła.

Dzieci.

Lek Ibuprom w dawce 200 mg nie powinien być stosowany u dzieci poniżej 6. roku życia.

Lek Ibuprom w dawce 400 mg nie powinien być stosowany u dzieci poniżej 12. roku życia.

Przedawkowanie.

Objawy toksyczności zazwyczaj nie występują u dzieci ani dorosłych przy dawkach poniżej 100 mg/kg masy ciała. Niemniej jednak w niektórych przypadkach konieczne są działania wspomagające. U dzieci objawy toksyczności obserwowano po przyjęciu dawki od 400 mg/kg. Długotrwałe stosowanie dawek wyższych niż zalecane może prowadzić do ciężkiej hipokaliemii i kwasicy nerkowej. Objawy mogą obejmować utratę przytomności oraz ogólną osłabienie.

Objawy. U większości pacjentów, którzy przyjęli znaczną ilość ibupromu, objawy rozwijają się w ciągu 4–6 godzin. Najczęściej zgłaszanymi objawami przedawkowania są nudności, wymioty, ból brzucha, senność i wiotkość. W odniesieniu do OUN objawami ubocznymi są ból głowy, szumy w uszach, zawroty głowy, drgawki i utrata przytomności. Rzadziej zgłaszano nystagmus, kwasicę metaboliczną, hipotermię, uszkodzenie nerek, krwawienia przewodu pokarmowego, śpiączkę, apneę oraz depresję OUN i układu oddechowego. Zgłaszano również toksyczność sercowo-naczyniową, w tym hipotensję, bradykardię i tachykardię. Przy znacznym przedawkowaniu możliwe jest rozwinięcie się niewydolności nerek i uszkodzenia wątroby. Znaczne przedawkowanie jest zazwyczaj dobrze tolerowane, o ile nie przyjmowane są inne leki.

Leczenie. Nie istnieje specyficzny antydot na przedawkowanie ibupromu. W razie potrzeby pacjentów należy leczyć objawowo. W przypadku przyjęcia potencjalnie toksycznej ilości należy podać węgiel aktywowany w ciągu godziny. W razie potrzeby należy skorygować równowagę elektrolitową surowicy krwi.

Jeśli lek został już wchłonięty, należy podać środki alkalizujące, które wspomagają wydalanie ibupromu z moczem.

Działania niepożądane.

Najczęściej występujące działania niepożądane związane z zastosowaniem leków przeciwbólowych niesteroidowych (NLPZ) dotyczą przewodu pokarmowego. Mogą wystąpić wrzody żołądka i dwunastnicy, perforacje lub krwawienia, czasem śmiertelne, szczególnie u pacjentów w podeszłym wieku (patrz sekcja „Szczególne wskazania stosowania”), nudności, wymioty, biegunka, wzdęcia, zaparcia, zaburzenia trawienia (dyspepsja), ból brzucha, melena, hematemesis.

Po zastosowaniu obserwowano wrzodziejące zapalenie jamy ustnej, nasilenenie zapalenia jelita grubego i choroby Crohna. Zapalenie żołądka występuje rzadziej. Bardzo rzadko pojawiały się perforacje przewodu pokarmowego podczas stosowania ibupromu.

Nasilenie chorób skóry spowodowanych infekcją (np. rozwój faszcytu nekrotyzującego) opisywano przy jednoczesnym stosowaniu NLPZ. W wyjątkowych przypadkach w przebiegu ospy wietrznej mogą wystąpić ciężkie infekcje skóry i powikłania ze strony miękkich tkanek. W przypadku pojawienia się jakichkolwiek objawów infekcji lub ich nasilenia podczas stosowania ibupromu, pacjent powinien natychmiast skontaktować się z lekarzem.

Badania kliniczne wskazują, że stosowanie ibupromu, szczególnie w wysokich dawkach (2400 mg na dobę), może wiązać się z nieco zwiększonego ryzykiem powikłań zakrzepowo-zatorowych, takich jak zawał mięśnia sercowego lub udar mózgu (patrz sekcja „Szczególne wskazania stosowania***”***).

Częstość występowania działań niepożądanych określa się następująco: bardzo często (>1/10), często (>1/100, <1/10), rzadko (>1/1000, <1/100), bardzo rzadko (>1/10000, <1/1000), niezwykle rzadko (<1/10000), częstość nieznana (nie można oszacować na podstawie dostępnych danych). Podczas stosowania ibupromu obserwowano następujące działania niepożądane:

Infekcje i choroby pasożytnicze: rzadko – katar; bardzo rzadko – ostra meningitis nieżytowa.

Ze strony krwi i układu limfatycznego: bardzo rzadko – objawy hematologiczne, takie jak leukopenia, agranulocytoza, trombocytopenia, neutropenia, anemia aplastyczna, anemia hemolityczna.

Ze strony układu odpornościowego: rzadko – nadwrażliwość; bardzo rzadko – reakcja anafilaktyczna, zespół toczenia się, autoimmunologiczna anemia hemolityczna.

Ze strony psychiki: rzadko – bezsenność, uczucie niepokoju; bardzo rzadko – depresja, stany dezorientacji; niezwykle rzadko – zaburzenia psychiczne.

Ze strony układu nerwowego: często – działania niepożądane na ośrodkowy układ nerwowy, takie jak ograniczenie szybkości reakcji (szczególnie przy jednoczesnym stosowaniu z alkoholem), ból głowy, zawroty głowy; rzadko – parestezje, senność.

Ze strony narządów wzroku: rzadko – zaburzenia wzroku (zaburzenia wzroku zazwyczaj ustępują po przerwaniu leczenia); bardzo rzadko – toksyczna amblyopia, toksyczna neuropatia nerwu wzrokowego, zapalenie nerwu wzrokowego.

Ze strony narządów słuchu i zaburzenia labiryntowe: rzadko – szumy w uszach, niedosłuch, zawroty głowy.

Ze strony serca: bardzo rzadko – niewydolność serca, obrzęk, zawał; częstość nieznana – zespół Koynisa.

Ze strony układu naczyniowego: bardzo rzadko – nadciśnienie tętnicze.

Ze strony układu oddechowego, klatki piersiowej i jamy mostkowej: rzadko – astma oskrzelowa, skurcz oskrzeli, duszność, ryzyko wystąpienia ostrego obrzęku płuc u pacjentów z niewydolnością serca.

Ze strony przewodu pokarmowego: często – zaburzenia trawienia, biegunka, nudności, wymioty, zaparcia, ból brzucha, wzdęcia, stolce przypominające smołę, wymioty z krwią, krwawienia z przewodu pokarmowego; rzadko – zapalenie żołądka, wrzody przewodu pokarmowego, wrzodziejące zapalenie jamy ustnej, perforacja przewodu pokarmowego; bardzo rzadko – zapalenie trzustki; częstość nieznana – nasilenie zapalenia jelita grubego lub choroby Crohna. Podczas przyjmowania leku może wystąpić tymczasowe pieczenie w jamie ustnej lub gardle.

Ze strony wątroby i dróg żółciowych: rzadko – zapalenie wątroby, żółtaczka, zaburzenia funkcji wątroby; bardzo rzadko – niewydolność wątroby.

Ze strony skóry i tkanek podskórnych: często – egzantema; rzadko – pokrzywka, swędzenie, purpura, obrzęk naczynioruchowy; bardzo rzadko – ciężkie działania niepożądane skórne (CZND), w tym rumień wielopostaciowy, odłuszczeniowe zapalenie skóry, zespół Stevensa-Johnsona i toksyczny epidermalny nekroliz; częstość nieznana – wywołana lekami eozynofilia z objawami systemowymi (zespoł DRESS), ostrze ogólne egzantematyczne pęcherzykowe (OOEP), reakcje fotosensytyzujące.

Ze strony nerek i dróg moczowych: rzadko – toksyczna nefropatia w różnych formach, w tym martwica brodawek nerkowych, zapalenie śródmiąższowe nerek, zaburzenia funkcji nerek z obrzękami aż do niewydolności nerek.

Ogólne zaburzenia i zaburzenia w miejscu podania: często – niedowlek / osłabienie; rzadko – obrzęk.

Zgłaszanie podejrzanych działań niepożądanych

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych po rejestracji leku ma istotne znaczenie. Umożliwia to monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka w trakcie stosowania danego leku. Osoby pracujące w zawodach medycznych i farmaceutycznych, jak również pacjenci lub ich ustawowe przedstawiciele, powinni zgłaszać wszystkie przypadki podejrzewanych działań niepożądanych oraz brak skuteczności leku poprzez zautomatyzowany system informacyjny nadzoru farmakologicznego pod adresem: https://aisf.dec.gov.ua.

Okres ważności. 2 lata.

Nie stosować po upływie terminu ważności podanego na opakowaniu.

Warunki przechowywania.

Nie wymaga szczególnych warunków przechowywania.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie. Po 10 tabletek w blisterze. Po 1 lub 5 blisterów w puszce.

Kategoria wydania. Bez recepty.

Producent.

Spółka Akcyjna „Farmak”.

Adres producenta i miejsce prowadzenia działalności.

Ukraina, 04080, miasto Kijów, ul. Kirylivska 74.