INSTRUKCJA DOTYCZĄCA STOSOWANIA LEKU HYDROCHLOROTHIAZID (HYDROCHLOROTHIAZIDE)

Skład:

substancja czynna: hydrochlorothiazid;

1 tabletka zawiera hydrochlorothiazidu (w przeliczeniu na 100 % suchą substancję) – 25 mg;

substancje pomocnicze: lactozum monohydricum, povidonum, cellulosa microcristallina, amylum maydis, magnesium stearicum.

Postać leku. Tabletki.

Główne właściwości fizykochemiczne: tabletki białe lub białe z żółtawym odcieniem, o powierzchni dwuwypukłej. Na powierzchni tabletek dopuszczalne są przebarwienia marmurowe oraz drobinki szarego koloru.

Grupa farmakoterapeutyczna. Leki moczopędne o umiarkowanej aktywności, grupa tiazydów. Proste diuretyki tiazydowe. Hydrochlorothiazid. Kod ATC X C03A A03.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Hydrochlorothiazid to środek moczopędny o średniej sile działania z grupy tiazydów. Zmniejsza resorpcję jonów sodu na poziomie korowego odcinka pętli Henlego, nie wpływając na odcinek przechodzący przez warstwę mózgową nerek. Hydrochlorothiazid hamuje węglanową anhydrazę w bliższym odcinku kanalików krętych, przyspieszając wydalenie z moczem jonów potasu, wodorowęglanów i fosforanów. Prawie nie wpływa na stan równowagi kwasowo-zasadowej (jony sodu są wydalane razem z jonami chlorku lub z jonami wodorowęglanowymi, dlatego przy alkalozie zwiększa się wydalanie wodorowęglanów, a przy acidозie – chlorków). Hydrochlorothiazid zwiększa wydalanie jonów magnezu, hamuje wydalanie moczynów. Hydrochlorothiazid zmniejsza wydalanie wapnia z moczem, co prowadzi do zmniejszenia ryzyka powstawania kamieni nerkowych wapniowych.

Hydrochlorothiazid wykazuje działanie hipotensyjne. Działanie przeciwciśnieniowe pojawia się po 3–4 dniach, jednak do osiągnięcia optymalnego efektu terapeutycznego może być potrzebne 3–4 tygodnie. Działanie hipotensyjne utrzymuje się przez tydzień po odstawieniu leku.

Działanie hydrochlorothiazidu osłabia się przy zmniejszeniu szybkości filtracji kłębuszkowej i ustaje przy klirensie kreatyniny poniżej 30 ml/min.

Rak skóry niemelanomowy. Wyniki dwóch farmakoepidemiologicznych badań, opartych na danych Duńskiego Krajowego Rejestru Nowotworów, wykazały skumulowaną zależność dawkową między stosowaniem hydrochlorothiazidu (HCTZ) a występowaniem czerniaka gruczołokomórkowego (BCC) i nowotworu z komórek płaskich (SCC).

W jednym badaniu analizowano populację 71 533 pacjentów z BCC i 8 629 pacjentów z SCC, porównując ją odpowiednio z 1 430 833 i 172 462 pacjentami z populacji kontrolnej. Stosowanie wysokich dawek HCTZ (≥ 50 000 mg skumulowane) wiązało się ze skorygowanym współczynnikiem ryzyka (HR) wynoszącym 1,29 (95 % przedział ufności (CI): 1,23–1,35) dla BCC i 3,98 (95 % CI: 3,68–4,31) dla SCC. Obserwowano wyraźną skumulowaną zależność dawkową zarówno dla BCC, jak i dla SCC.

Drugie badanie wykazało możliwy związek między rakiem wargi (SCC) a stosowaniem HCTZ: 633 przypadki raka wargi (SCC) porównano z 63 067 pacjentami z populacji kontrolnej, stosując strategię losowej próbki. Wykazano skumulowaną zależność dawkową ze skorygowanym HR wynoszącym 2,1 (95 % CI: 1,7–2,6), który wzrastał do HR 3,9 (3,0–4,9) przy wysokich dawkach (~ 25 000 mg) i do HR 7,7 (5,7–10,5) przy najwyższej skumulowanej dawce (~ 100 000 mg) (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności stosowania”).

Farmakokinetyka.

Po przyjęciu hydrochlorothiazid jest szybko, ale nie w pełni (60–80 %) wchłaniany z przewodu pokarmowego. Efekt moczopędny rozwija się po 1–2 godzinach, osiąga maksimum po 4 godzinach i trwa 10–12 godzin. Wiązanie z białkami osocza wynosi 40 %. Hydrochlorothiazid przenika przez barierę łożyskową i do mleka matki.

Hydrochlorothiazid nie ulega istotnej biotransformacji. Główną drogą eliminacji jest wydalanie nerkowe w niezmienionej postaci. Okres półtrwania u pacjentów z prawidłową funkcją nerek wynosi około 6 godzin, u pacjentów z umiarkowaną niewydolnością nerek – 11,5 godziny.

Charakterystyka kliniczna.

Wskazania.

Zespół obrzękowy różnego pochodzenia (przy niewydolności serca zastoinowej, marskości wątroby z wodobrzuszem, zespole nerczycowym, przewlekłej niewydolności nerek, zespołu przedmiesiączkowego, zatrzymaniu płynu przy otyłości, a także wywołany przyjmowaniem leków, np. kortykosteroidów);
nadciśnienie tętnicze (jako monoterapia lub w połączeniu z innymi lekami przeciw nadciśnieniu);
leczenie objawowe niefogennego diabetes insipidus (w celu zmniejszenia poliurii);
formy podkompenzowane jaskry;
profilaktyka powstawania kamieni nerkowych wapniowych.

Przeciwwskazania.

Nadwrażliwość na hydrochlorothiazid, inne sulfonamidy lub którykolwiek składnik preparatu;
ciężka niewydolność nerek (klirens kreatyniny poniżej 30 ml/min);
mechaniczna niedrożność dróg moczowych;
ciężka niewydolność wątroby, encefalopatia wątrobową;
anuria;
podagra (ciężkie postacie);
hipowolemia;
dekompenzowany cukrzyca;
zaburzenia gospodarki wodno-elektrolitowej (hipokaliemia, hiperwolemia, hiponatremia).

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Glikozydy nasercowe: zwiększa się ryzyko efektów toksycznych glikozydów (w tym podwyższonej pobudliwości komor) na skutek rozwoju hipokaliemii i hipomagnezji indukowanych przez tiazydy.

Amfoterycyna B (dożylne), środki przeczyszczające stymulujące motorykę jelit, glikokortykosteroidy, hormon adrenokortykotropowy, kalcitonina: hydrochlorothiazid może nasilać zaburzenia równowagi elektrolitowej, szczególnie hipokaliemię.

Sole wapnia i witamina D: tiazydowe środki moczopędne zmniejszają wydalanie wapnia i mogą podnieść poziom wapnia w osoczu krwi. Należy kontrolować poziom wapnia w surowicy krwi i dostosować dawkę preparatu wapnia/witaminy D.

Leki powodujące zmiany poziomu potasu w surowicy krwi: zwiększa się ryzyko wystąpienia arytmii serca, w tym tachykardii komorowej (np. torsade de pointes):

leki przeciwarytmiczne klasy Ia (np. chinidyna, hydrochinidyna, dysopyramid);
leki przeciwarytmiczne klasy III (np. amiodaron, sotalol, dofetylid, ibutilid);
neuroleptyki (np. tiorydazyna, chloropromazyna, lewomepromazyna, trifluoperazyna, cyamemazyna, sulpiryda, sultopryd, amisulpryda, tiapryd, pimozyd, haloperidol, drotewerydol);
inne (np. beprydydyl, cyzapryd, difemanyla, erytromycyna, halofantryna, mizolastyne, pentamidyna, terfenadyna, winkamyna).

Karbamazepina: rozwój hiponatremii. Należy kontrolować poziom elektrolitów, w razie potrzeby stosować moczopędne z innych grup.

Leki przeciwwąpczne niesteroidowe (NLPZ), w tym selektywne inhibitory COX-2, kwas acetylosalicylowy > 3 g/dobę i nieselektywne NLPZ: jednoczesne stosowanie NLPZ może osłabiać działanie przeciw nadciśnieniowe hydrochlorothiazidu oraz nasilać wpływ hydrochlorothiazidu na poziom potasu w surowicy krwi.

Difluzynil: zwiększa się stężenie hydrochlorothiazidu w osoczu krwi i zmniejsza jego działanie hiperurykemiczne.

Etanol, barbiturany (np. fenobarbital), diazepan, leki przeciwbólowe narkotyczne, leki przeciwdrgawkowe: mogą nasilać działanie przeciw nadciśnieniowe hydrochlorothiazidu.

Aminy presorowe (np. adrenalina, noradrenalina): hydrochlorothiazid zmniejsza ich wpływ na ciśnienie tętnicze.

Leki obniżające ciśnienie: przy jednoczesnym stosowaniu z hydrochlorothiazidem może być konieczne zmniejszenie dawki leków obniżających ciśnienie w celu zapobieżenia nadmiernemu obniżeniu ciśnienia tętniczego.

Sole litu: należy unikać jednoczesnego stosowania z hydrochlorothiazidem ze względu na możliwość podniesienia stężenia soli litu w osoczu krwi do poziomu toksycznego.

Leki przeciwcukrzycowe (doustne leki, insulina): na tle leczenia tiazidami możliwe jest zaburzenie tolerancji glukozy, rozwój hiperglikemii. Może pojawić się potrzeba zmiany dawkowania.

Metformina: stosować ostrożnie ze względu na ryzyko kwasicy mleczanowej spowodowanej możliwą przez hydrochlorothiazid indukowaną czynnościową niewydolnością nerek.

Niedepolaryzujące leki rozkurczające mięśnie (np. tubokuraryna): możliwe nasilenie działania rozkurczającego mięśnie.

Leki cytostatyczne (np. cyklofosfamid, metotreksat): tiazydy mogą zmniejszać wydalanie z nerek leków cytostatycznych i nasilać ich działanie mielosupresyjne.

Cholestyramina i żywice kolestypolu: nawet jednorazowe przyjęcie żywic cholestyraminy lub kolestypolu wiąże hydrochlorothiazid i zmniejsza jego wchłanianie z przewodu pokarmowego odpowiednio o 85% i 43%.

Leki przeciwpodagryczne (probencyd, sulfinpirazon i allopurinol): wymagana jest korekta dawki leków urykostatycznych, ponieważ hydrochlorothiazid może podnieść poziom kwasu moczowego w surowicy krwi. Może być konieczne zwiększenie dawki probencydu lub sulfinpirazonu. Jednoczesne stosowanie diuretyków tiazydowych, w tym hydrochlorothiazidu, może zwiększać częstość reakcji nadwrażliwości na allopurinol.

Leki antycholinergiczne (np. atropina, biperidyna): zwiększają dostępność biologiczną diuretyków tiazydowych, zmniejszając motorykę przewodu pokarmowego i szybkość opróżniania żołądka.

Salicylany: przy wysokich dawkach salicylanów hydrochlorothiazid może nasilać ich toksyczne działanie na ośrodkowy układ nerwowy.

Metildopa: donoszono o pojedynczych przypadkach anemii hemolitycznej przy jednoczesnym stosowaniu z hydrochlorothiazidem.

Cyklosporyna: zwiększa się ryzyko wystąpienia hiperurykemii i podagry.

β-blokery i diazoksyd: możliwe nasilenie ich działania hiperglikemizującego na tle tiazidów.

Amantadyna: hydrochlorothiazid może zwiększyć ryzyko działań niepożądanych amantadyny.

Środki kontrastowe zawierające jod: w przypadku odwodnienia wywołanego przez moczopędne zwiększa się ryzyko ostrej niewydolności nerek, szczególnie na tle wysokich dawek preparatów jodu. Przed zastosowaniem należy przeprowadzić rehydratację.

Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności.

Nieczarnomazakowy rak skóry.

W dwóch farmakoepidemiologicznych badaniach stwierdzono zwiększone ryzyko wystąpienia nieczarnomazakowego raka skóry (NCRK) wraz ze wzrostem dawki skumulowanej hydrochlorothiazidu. Działanie fotosensybilizujące hydrochlorothiazidu może być mechanizmem rozwoju tej patologii.

Pacjentów przyjmujących hydrochlorothiazid w monoterapii lub w połączeniu z innymi lekami należy poinformować o ryzyku rozwoju NCRK, szczególnie przy długotrwałym stosowaniu, o konieczności regularnego badania skóry oraz o natychmiastowym powiadamianiu lekarza o nowych zmianach skórnych lub wszelkich podejrzanych nowotworach, zmianach w zmianach skórnych lub znamionach.

W celu zmniejszenia ryzyka rozwoju raka skóry pacjentów należy poinformować o możliwych środkach zapobiegawczych, takich jak ograniczenie ekspozycji na światło słoneczne i promieniowanie UV, a w przypadku ich wystąpienia – o konieczności odpowiedniej ochrony skóry. Podejrzane zmiany skórne należy jak najszybciej zbadać, w tym przeprowadzić badanie histologiczne materiału z biopsji.

Pacjentom, którzy wcześniej chorowali na NCRK, może również być konieczna ponowna ocena stosowania hydrochlorothiazidu.

Zaburzenia funkcji nerek.

U pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek należy stosować diuretyki, w tym hydrochlorothiazid, z ostrożnością. Tiazydy mogą wywołać lub przyśpieszyć rozwój azotemii oraz nasilić już istniejące zaburzenia czynności nerek. Możliwe są efekty skumulowane leku. W przypadku postępującego zaburzenia czynności nerek, znacznego nasilenia azotemii i rozwoju oligurii należy przerwać stosowanie diuretyku.

Zaburzenia funkcji wątroby.

Tiazydy należy stosować z ostrożnością u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby lub z postępującymi chorobami wątroby, ponieważ mogą one wywołać wewnątrzwątrobową cholestazę, a nawet niewielkie zmiany w gospodarce wodno-elektrolitowej lub poziomie amoniaku we krwi mogą sprowokować/przyśpieszyć rozwój śpiączki wątrobowej, encefalopatii wątrobowej, zespołu hepatorenalnego. W takim przypadku leczenie diuretykami należy przerwać.

Reakcje nadwrażliwości.

Należy pamiętać o możliwości ich wystąpienia u pacjentów z chorobami alergicznymi i/lub z wywiadem astmy oskrzelowej. Opisywano rozwój lub nasilenie chorób tkanki łącznej, np. toczeń rumieniowaty układowy, podczas stosowania tiazidów.

Wypot w choroidzie z defektem pola widzenia, ostre miopia i wtórna jaskra z zamkniętym kątem.

Hydrochlorothiazid może wywołać reakcję idiosynkrazji prowadzącą do rozwoju wypotu w choroidzie z defektem pola widzenia, ostrej przemijającej miopii i ostrej jaskry z zamkniętym kątem. Objawy charakteryzują się ostrym początkiem obniżenia ostrości widzenia i/lub bólu oka i zazwyczaj rozwijają się od kilku godzin do kilku tygodni od rozpoczęcia leczenia hydrochlorothiazidem.

Nieleczona ostra jaskra z zamkniętym kątem może prowadzić do trwałej utraty wzroku. Pierwszym krokiem leczenia jest jak najszybsze przerwanie stosowania hydrochlorothiazidu. Następnie należy rozważyć nieodwłaczne leczenie farmakologiczne lub chirurgiczne, jeśli ciśnienie wewnątrzgałkowe pozostaje niekontrolowane. Czynnikiem ryzyka rozwoju ostrej jaskry z zamkniętym kątem może być alergia na sulfonamidy lub penicylinę w wywiadzie.

Ostra toksyczność oddechowa.

Po podaniu hydrochlorothiazidu opisywano bardzo rzadkie przypadki ostrej toksyczności oddechowej, w tym ostrego zespołu ostrej niewydolności oddechowej (ARDS). Obrzęk płuc zwykle rozwija się w ciągu kilku minut lub godzin po jego podaniu. Na początku choroby objawy obejmują duszność, gorączkę, pogorszenie czynności płuc i hipotensję. W przypadku podejrzenia ARDS należy przerwać przyjmowanie hydrochlorothiazidu i rozpocząć odpowiednie leczenie. Hydrochlorothiazid nie powinien być przepisywany pacjentom, którzy wcześniej chorowali na ARDS po przyjęciu hydrochlorothiazidu.

Gospodarka wodno-elektrolitowa.

Stosowanie tiazidów należy rozpoczynać dopiero po skorygowaniu istniejących zaburzeń gospodarki wodno-elektrolitowej.

Wszystkich pacjentów otrzymujących terapię diuretykami należy badać w celu wykrycia możliwego zaburzenia równowagi wodno-elektrolitowej, w tym hipowolemii, hiponatremii, hipokaliemii, hipomagnezemii, alkalozy hipochlorymicznej. Należy regularnie kontrolować stężenie potasu, magnezu, sodu i innych elektrolitów we krwi oraz klirens kreatyniny osocza przy długotrwałym stosowaniu diuretyków.

Oznaczenie poziomu elektrolitów w surowicy i moczu jest szczególnie ważne, gdy pacjent cierpi na nadmierne wymioty i/lub biegunkę lub otrzymuje płyny dożylne.

Na poziom elektrolitów w surowicy może również wpływać jednoczesne stosowanie takich leków, jak glikozydy nasierdziowe, glikokortykosteroidy, hormon adrenokortykotropowy.

Tiazydy należy stosować z ostrożnością w chorobach towarzyszących zwiększonym utratom potasu. Hipokaliemia może nasilać toksyczne działanie glikozydów nasierdziowych (np. pobudliwość komorową). Konkurencyjny deficyt magnezu może utrudnić korekcję hipokaliemii. Pacjentom przyjmującym długotrwale hydrochlorothiazid zaleca się przestrzeganie diety wzbogaconej potasem i/lub stosowanie preparatów potasu.

U pacjentów z obrzękami w upalną pogodę może wystąpić hiponatremia rozcieńczeniowa; odpowiednimi działaniami korygującymi jest ograniczenie przyjmowania wody, a nie podawanie soli, z wyjątkiem przypadków, gdy hiponatremia zagraża życiu.

Monitorowanie elektrolitów surowicy jest szczególnie wskazane u pacjentów w podeszłym wieku, u pacjentów z wodobrzuszem w przebiegu marskości wątroby lub z obrzękami w przebiegu zespołu nerczynkowego. W przypadku zespołu nerczynkowego hydrochlorothiazid należy stosować wyłącznie pod ścisłym nadzorem u pacjentów z normalnym stężeniem potasu we krwi, bez objawów hipowolemii lub ciężkiej hipohypoalbuminemi.

Objawami ostrzegawczymi zaburzeń równowagi wodno-elektrolitowej, niezależnie od przyczyny, są suchość w ustach, uczucie pragnienia, osłabienie, wiotkość, senność, niepokój, dezorientacja, drgawki, bóle mięśni lub skurcze (kurcze), zmęczenie mięśni, hipotensja tętnicza, oliguria, tachykardia, nudności, wymioty.

Hipotensja tętnicza i leki obniżające ciśnienie.

Tak jak przy stosowaniu innych leków przeciwhypertensyjnych, u niektórych pacjentów może wystąpić objawowa hipotensja tętnicza. Tiazydy mogą nasilać działanie innych leków przeciwhypertensyjnych. W przypadku stosowania łącznie z hydrochlorothiazidem może pojawić się konieczność zmniejszenia dawki leków obniżających ciśnienie w celu zapobieżenia nadmiernemu obniżeniu ciśnienia tętniczego.

Działanie przeciwhypertensyjne hydrochlorothiazidu może być nasilone po sympatektomii.

Choroba niedokrwienna serca, naczynia mózgowe, zwężenie zastawek aortalnej i mitralnej.
Lek należy przepisywać z ostrożnością ze względu na możliwość nadmiernego obniżenia ciśnienia tętniczego, które może prowadzić do zawału mięśnia sercowego lub udaru mózgu. Z należytą ostrożnością należy przepisywać pacjentom z aterosklerozą mózgową i wieńcową.

Pacjenci w podeszłym wieku.

Przy przepisywaniu hydrochlorothiazidu należy wziąć pod uwagę, że pacjenci z tej grupy wiekowej mogą być bardziej wrażliwi na działanie leku, dlatego dawka terapeutyczna zmniejszona o połowę może być wystarczająca. Należy wziąć pod uwagę, że u pacjentów w podeszłym wieku klirens kreatyniny zależy od wieku, masy ciała i płci.

Efekty metaboliczne i endokrynologiczne.

Diuretyki, w tym hydrochlorothiazid, mogą powodować zaburzenia tolerancji glukozy i rozwój hiperglikemii. Może pojawić się konieczność korekty dawek insuliny i doustnych środków hipoglikemizujących (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”). Podczas terapii tiazidami może dojść do ujawnienia się utajonego cukrzycy.

Diuretyki mogą zmniejszać wydalanie wapnia z moczem i, jako konsekwencja, powodować nieznaczne przemijające podwyższenie jego poziomu w osoczu krwi. Znacząca hiperkalcemia może być objawem utajonego nadczynności przytarczyc. Patologiczne zmiany w gruczołach przytarczyc z hiperkalcemią i hipofosfatemią obserwowano u niektórych pacjentów podczas długotrwałej terapii tiazidami. Przyjmowanie tiazidów należy przerwać przed badaniem czynności gruczołów przytarczyc.

Podczas stosowania hydrochlorothiazidu może wzrastać stężenie wolnego bilirubiny w surowicy krwi (w wyniku wypierania z wiązania z albuminami). Możliwe jest podwyższenie poziomu cholesterolu, LDL i trójglicerydów.

Tiazydy mogą obniżać poziom jodu związanego z białkiem w osoczu krwi bez objawów zaburzenia czynności tarczycy.

U niektórych pacjentów leczenie tiazidami może powodować hiperurykemię i nasilać przebieg/wywoływać napad dny moczowej u podatnych pacjentów.

Podczas stosowania hydrochlorothiazidu możliwe są fałszywie pozytywne wyniki testu antydopingu.

Preparat zawiera laktozę, dlatego nie powinien być stosowany u pacjentów z rzadkimi dziedzicznymi formami nietolerancji galaktozy, niedoborem laktoazy lub zespołem niestrawności glukozy-galaktozy.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Hydrochlorothiazid w czasie ciąży można przepisywać tylko po ocenie stosunku korzyści dla matki do ryzyka dla płodu, ponieważ lek zmniejsza objętość osocza u matki, krążenie maciczno-łożyskowe i przenika przez barierę łożyskową. Istnieje ryzyko rozwoju u płodu żółtaczki embrionalnej lub noworodkowej, trombocytopenii i innych działań niepożądanych.

Ponieważ hydrochlorothiazid przenika do mleka matki, w razie potrzeby stosowania leku należy przerwać karmienie piersią.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn.

Dopóki nie zostanie ustalona indywidualna reakcja na lek, należy powstrzymać się od prowadzenia pojazdów lub obsługiwania innych maszyn, biorąc pod uwagę, że podczas leczenia możliwe jest obniżenie zdolności do koncentracji uwagi i szybkości reakcji psychomotorycznych, wystąpienie zawrotów głowy, zaburzeń widzenia.

Sposób stosowania i dawki.

Dawkę hydrochlorothiazidu ustala lekarz indywidualnie. Tabletki należy przyjmować po posiłku.

Ze względu na zwiększone wydalanie potasu i magnezu podczas leczenia może być konieczne przeprowadzenie terapii zastępczej potasem (K+ < 3,0 mmol/l) i magnezem.

W przypadku zespołu obturacyjnego
dawka początkowa wynosi 25–75 mg (w zależności od skuteczności klinicznej) raz na dobę lub co dwa dni. Maksymalna dawka dzienna to 100 mg.

Jako lek przeciw nadciśnieniu
hydrochlorothiazid należy stosować w dawce początkowej 25–50 mg jednorazowo na dobę, w formie monoterapii lub w połączeniu z innymi lekami przeciwnadciśnieniowymi.

W niektórych przypadkach skuteczne jest stosowanie dawki początkowej 12,5* mg. W razie potrzeby dawkę można zwiększyć, jednak maksymalna dawka dzienna nie powinna przekraczać 100 mg na dobę.

*W razie potrzeby stosowania hydrochlorothiazidu w dawce 12,5 mg należy stosować lek o takiej możliwości dawkowania.

Działanie przeciwnadciśnieniowe hydrochlorothiazidu pojawia się w ciągu 3–4 dni, jednak do osiągnięcia optymalnego efektu może być potrzebne do 3–4 tygodni. Po zakończeniu leczenia efekt przeciwnadciśnieniowy utrzymuje się około 1 tydzień.

W przypadku przedmiesiączkowego obrzęku
zwykła dawka to 25 mg na dobę, którą należy stosować w okresie od początku wystąpienia objawów do początku miesiączki.

W nefrogennym cukrzycy insulinoopornej
średnia dawka terapeutyczna wynosi 50 mg na dobę. W razie potrzeby dawkę można zwiększyć do 100 mg na dobę.

W celu zapobiegania powstawaniu konkrementów (kamieni)
należy przepisać po 50 mg 2 razy na dobę.

Aby obniżyć ciśnienie wewnątrzgałkowe w przebiegu jaskry
należy przepisać po 25 mg raz na 1–6 dni; efekt pojawia się po 24–48 godzinach.

Dawka dzienna leku
u dzieci
w wieku od 2 lat
wynosi 1–2 mg/kg masy ciała. W zależności od masy ciała dzieci w wieku od 2 do 12 lat powinny przyjmować 37,5–100 mg na dobę. Częstotliwość przyjmowania: 1–2 razy na dobę.

Dzieci.

Lek można stosować u dzieci od 2. roku życia.

Przedawkowanie.

Objawy:
odwodnienie, hipokaliemia, hipozatriemia, hipochloremia. W konsekwencji występują: pragnienie, nudności, wymioty, tachykardia, zmęczenie, osłabienie, zawroty głowy, zaburzenia świadomości, hipotensja tętnicza, bradykardia, zaburzenia rytmu serca, skurcze/spasmy mięśni łydki, parestezje, poliuria, oliguria lub anuria, szok, alkaloz, podwyższony poziom azotu moczanego we krwi (szczególnie u chorych z niewydolnością nerek).

Leczenie:
terapia objawowa i wspierająca, nie ma specyficznego antydotum. Zaleca się przemywanie żołądka oraz stosowanie węgla aktywowanego w celu zmniejszenia wchłaniania leku. W przypadku wystąpienia hipotensji tętniczej należy ułożyć pacjenta w pozycji poziomej z podniesionymi nogami. Należy skompensować objętość płynów i znormalizować zaburzenia równowagi elektrolitowej (w przypadku hipotensji tętniczej lub szoku). W razie potrzeby zapewnić dostęp tlenu lub wykonać sztuczne oddychanie. Należy kontrolować równowagę wodno-elektrolitową (szczególnie poziom potasu w osoczu krwi) oraz laboratoryjne wskaźniki funkcji nerek aż do ich normalizacji.

Niepożądane działania.

Układ krwionośny i chłonny:
leukopenia, neutropenia/agranulocytoza, trombocytopenia z/ bez purpury, anemia hemolityczna i aplastyczna, zmniejszenie hematokrytu, mielosupresja, limfadenopatia.

Układ odpornościowy:
reakcje nadwrażliwości, w tym reakcje anafilaktyczne, wstrząs anafilaktyczny, obrzęki naczynioruchowe (w tym obrzęki twarzy, warg, języka, krtani, kończyn, obrzęki jelitowe).

Zaburzenia metabolizmu:
hiperurykemia, która może wywoływać napady podagry u pacjentów z bezobjawowym przebiegiem choroby, zaburzenia równowagi elektrolitów, w tym hiponatremia i hipokaliemia, hipomagnezemia, hiperkalcemia, podwyższenie poziomu lipidów we krwi; podagra, hiperglikemia, glukozuria, zaburzenia tolerancji glukozy, które mogą prowadzić do ujawnienia się ukrytego cukrzycy, alkaloza hipochlorymowa; podwyższenie poziomu mocznika i kreatyniny, enzymów wątrobowych i bilirubiny, cholesterolu, trójglicerydów we krwi.

Zaburzenia psychiczne:
niepokój, depresja, zaburzenia snu, dezorientacja, splątanie, senność, zaburzenia nastroju i stanu psychicznego, nerwowość.

Układ nerwowy:
zawroty głowy, ból głowy, parestezje, drgawki, niezwykła osłabialność i słabość, apatia, spowolnienie myślenia, omdlenia, astenia.

Oczy:
nieostre widzenie, ksenotopsja, zapalenie spojówek, ostra krótkowzroczność i wtórna ostra jaskra z zamkniętym kątem przesączania, wypływ w warstwie naczyniówkowej.

Układy słuchu i równowagi:
obrzęcz, szumy w uszach.

Układ sercowo-naczyniowy:
arytmie, hipotensja ortostatyczna, hipotensja tętnicza, tachykardia.

Układ oddechowy, narządy klatki piersiowej i przepony:
ostry zespół ostrej niewydolności oddechowej (ARDS), w tym zapalenie oskrzeli i obrzęk płuc (patrz sekcja „Szczególne wskazania stosowania”).

Układ pokarmowy:
anoreksja, nudności, wymioty, biegunka, zaparcia, suchość w ustach, nasilone pragnienie, stomatyt/ owrzodzenia aftowe, zapalenie błony śluzowej jamy ustnej, ból/spazmy w okolicy nadbrzusza, zapalenie trzustki.

Układ wątrobowo-żółciowy:
rozwój encefalopatii wątrobowej lub śpiączki wątrobowej, żółtaczka hepatocelularna lub cholestazyjna, zapalenie pęcherzyka żółciowego.

Skóra i tkanka podskórna:
wysypka skórna, fotosensybilizacja, świąd, pokrzywka, purpura, erytrodermia, nekrotyczny zapalenie naczyń, zespół Stevensa-Johnsona, zmienna czerwienica, odłuszczający zapalenie skóry, toksyczny epidermalny nekroliz, reakcje skórne typu toczeń, alopecia.

Układ mięśniowo-szkieletowy:
drgawki lub ból mięśni.

Układ moczowy:
zaburzenia funkcji nerek, nefryt międzykomórkowy, niewydolność nerek.

Nowotwory:
niemelanomowy rak skóry (rak komórek podstawnych i rak płaskokomórkowy) (patrz sekcje „Farmakodynamika” i „Szczególne wskazania stosowania”).

Inne:
obniżenie potencji/impotencja, podwyższenie temperatury ciała, zapalenie gruczołów ślinowych.

Okres ważności.
5 lat.

Warunki przechowywania.
W oryginalnym opakowaniu w temperaturze nie wyższej niż 25 °C.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie.
10 tabletek w blisterze, 2 blistery w opakowaniu; 20 tabletek w blisterze.

Kategoria wydawania.
Na receptę.

Producent.
Spółka akcyjna publiczna „Naukowo-produkcyjne centrum „Borszczagiwski Zakład Chemiczno-Farmaceutyczny”. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością „Agrofarm”.

Siedziba producenta i adres miejsca prowadzenia działalności.

Ukraina, 03134, miasto Kijów, ul. Myru, 17.

Ukraina, 08200, obwód kijowski, miasto Irpin, ul. Centralna, 113-A.