Haloperidol-Richter

INSTRUKCJA DOTYCZĄCA STOSOWANIA LECZNICZEGO LEKU HALOPERIDOL-RICHTER (HALOPERIDOL-RICHTER)

Skład:

substancja czynna: haloperidol;

1 ml roztworu zawiera 5 mg haloperidolu;

substancje pomocnicze: kwas mlekowy, woda do wstrzykiwań.

Postać leku. Roztwór do wstrzykiwań.

Główne właściwości fizykochemiczne: bezbarwny lub lekko żółtawy, klarowny roztwór praktycznie pozbawiony cząstek. Intensywność roztworu nie powinna przekraczać intensywności wzorca Y7.

Grupa farmakoterapeutyczna. Leki przeciwpadaczkowe. Pochodne butyrofenonu.

Kod ATC N05AD01.

Właściwości farmakologiczne.

Mechanizm działania

Haloperidol jest lekiem przeciwpsychotycznym należącym do grupy pochodnych butyrofenonu. Jest silnym antagonistą centralnych receptorów dopaminowych typu 2, w zalecanych dawkach wykazuje również niską aktywność blokującą receptory α1-adrenergiczne, nie posiada aktywności antyhistaminowej ani antycholinergicznej.

Skutki farmakodynamiczne

Haloperidol hamuje majaczenia i halucynacje w wyniku blokady dopaminergicznych szlaków sygnałowych w strukturach mezolimbicznych mózgu. Centralny efekt blokady dopaminy objawia się w jądrach podstawnych (włókna nigrostriatalne). Haloperidol skutecznie likwiduje pobudzenie psychomotoryczne, co wyjaśnia jego korzystny wpływ w przypadku manii i innych zespołów towarzyszących pobudzeniu.

Wpływ na jądra podstawne stanowi najprawdopodobniej podstawę niepożądanych zaburzeń ruchowych pozapiramidowych (dystonia, akatyzja i parkinsonizm).

Działanie antydopaminergiczne haloperidolu na komórki laktotropowe przedniego płata przysadki powoduje hiperprolaktynemię w wyniku hamowania pośrednictwem dopaminy tonicznej inhibicji wydzielania prolaktyny.

Dodatkowo, działanie antydopaminergiczne na chemoreceptorową strefę wyzwalającą tłumaczy skuteczność leku w przypadku nudności i wymiotów.

Farmakokinetyka.

Wchłanianie

Po wstrzyknięciu do mięśnia haloperidol jest w pełni wchłaniany. Maksymalne stężenie haloperidolu w osoczu osiąga się w ciągu 20–40 minut.

Rozkład

Stopień wiązania z białkami osocza krwi u dorosłych wynosi średnio od 88 do 92%. Stopień wiązania z białkami osocza charakteryzuje się dużą zmiennością międzypojedynczą. Haloperidol szybko rozkłada się w różnych tkankach i narządach, o czym świadczy duża objętość rozkładu (średnio od 8 do 21 l/kg po podaniu dożylnym). Haloperidol łatwo przenika przez barierę krew–mózg. Przenika również przez łożysko i wydzielany jest z mlekiem matki.

Biotransformacja

Haloperidol ulega intensywnemu metabolizmowi w wątrobie. Główne drogi metabolizmu haloperidolu u ludzi to glukuronidacja, redukcja do ketonów, utleniające N-dealkilowanie oraz tworzenie pochodnych pirydyniowych. Uważa się, że metabolity haloperidolu nie mają istotnego wpływu na jego aktywność; jednak około 23% leku ulega biotransformacji poprzez redukcję, a możliwość odwrócenia redukowanego metabolitu do pierwotnego związku nie może być całkowicie wykluczona. W metabolizmie haloperidolu uczestniczą izoenzymy cytochromu P450 CYP3A4 i CYP2D6. Inhibicja lub indukcja izoenzymu CYP3A4 lub inhibicja izoenzymu CYP2D6 może wpływać na metabolizm haloperidolu. Obniżenie aktywności izoenzymu CYP2D6 może prowadzić do podwyższenia stężenia haloperidolu.

Eliminacja

Po wstrzyknięciu do mięśnia okres półtrwania haloperidolu wynosi średnio 21 godzin (zakres od 13 do 36 godzin).

Przybliżony klirens haloperidolu po podaniu pozajelitowym waha się od 0,9 do 1,5 l/h/kg i jest obniżony u osób wolno metabolizujących izoenzym CYP2D6. Obniżenie aktywności izoenzymu CYP2D6 może prowadzić do podwyższenia stężenia haloperidolu. Zmienność międzypojedyncza (współczynnik zmienności, %) klirensu haloperidolu u pacjentów z schizofrenią w analizie farmakokinetyki populacyjnej wynosiła 44%. Po podaniu dożylnym 21% dawki wydalane jest przez jelita, a 33% – przez nerki. Mniej niż 3% dawki leku wydala się przez nerki w niezmienionej formie.

Liniowość/nieliniowość

Istnieje zależność liniowa między dawką haloperidolu a stężeniem w osoczu krwi u dorosłych.

Grupy specjalne pacjentów

Pacjenci w podeszłym wieku

Stężenie haloperidolu w osoczu krwi u pacjentów w podeszłym wieku było wyższe niż u młodszych pacjentów przy podaniu tej samej dawki. Wyniki małych badań klinicznych wskazują na obniżony klirens i dłuższy okres półtrwania haloperidolu u pacjentów w podeszłym wieku. Wyniki mieszczą się w zakresie obserwowanych wahań parametrów farmakokinetycznych haloperidolu. W przypadku stosowania u pacjentów w podeszłym wieku zaleca się korektę dawki (patrz rozdział „Sposób stosowania i dawki”).

Pacjenci z niewydolnością nerek

Wpływ niewydolności nerek na farmakokinetykę haloperidolu nie był badany. Około jednej trzeciej podanej dawki haloperidolu wydala się z moczem, głównie w postaci metabolitów. Mniej niż 3% podanej dawki haloperidolu wydala się przez nerki w niezmienionej formie. Uważa się, że metabolity haloperidolu nie mają istotnego wpływu na jego aktywność, choć możliwość odwrócenia redukowanego metabolitu haloperidolu do pierwotnego związku nie może być całkowicie wykluczona. Pomimo że zaburzenia funkcji nerek nie powinny klinicznie istotnie wpływać na wydalanie haloperidolu, zaleca się zachowanie ostrożności podczas leczenia pacjentów z niewydolnością nerek, szczególnie w przypadku ciężkiej niewydolności nerek, ze względu na długi okres półtrwania haloperidolu i jego redukowanego metabolitu oraz możliwość ich kumulacji (patrz rozdział „Sposób stosowania i dawki”).

Ze względu na dużą objętość rozkładu haloperidolu i wysoki stopień wiązania z białkami osocza krwi, dializa pozwala usunąć jedynie nieznaczną ilość leku.

Pacjenci z niewydolnością wątroby

Wpływ niewydolności wątroby na farmakokinetykę haloperidolu nie był badany. Jednakże niewydolność wątroby może istotnie wpływać na farmakokinetykę haloperidolu, ponieważ jest on intensywnie metabolizowany w wątrobie. Dlatego zaleca się obniżenie dawki i zachowanie ostrożności podczas leczenia pacjentów z niewydolnością wątroby (patrz rozdziały „Sposób stosowania i dawki” oraz „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Zależność farmakokinetyczna/farmakodynamiczna

Stężenia terapeutyczne

Na podstawie opublikowanych danych licznych badań klinicznych, efekt terapeutyczny u większości pacjentów z ostrą lub przewlekłą formą schizofrenii osiągany jest przy stężeniach leku w osoczu krwi od 1 do 10 ng/ml. Niektórzy pacjenci mogą wymagać wyższych stężeń ze względu na dużą zmienność międzypojedynczą parametrów farmakokinetycznych haloperidolu.

U pacjentów z pierwszym napadem schizofrenii odpowiedź terapeutyczna może być osiągnięta przy stężeniach od 0,6 do 3,2 ng/ml, na podstawie pomiarów zajętości receptorów D2 i zakładając, że zajętość receptorów D2 w zakresie 60–80% najlepiej zapewnia osiągnięcie odpowiedzi terapeutycznej i ograniczenie objawów pozapiramidowych. Średnio stężenia w tym zakresie można osiągnąć przy dawkach dobowych od 1 do 4 mg.

Ze względu na dużą zmienność międzypojedynczą parametrów farmakokinetycznych haloperidolu oraz zależność efektu od stężenia, zaleca się dobieranie indywidualnej dawki haloperidolu na podstawie reakcji pacjenta na leczenie, biorąc pod uwagę, że do osiągnięcia połowy maksymalnej odpowiedzi na leczenie potrzeba 5 dni. W niektórych przypadkach może być wskazane oznaczenie stężenia haloperidolu we krwi.

Wpływ na układ sercowo-naczyniowy

Ryzyko wydłużenia interwału QTc wzrasta wraz ze zwiększaniem dawki i stężenia haloperidolu w osoczu krwi.

Zespół pozapiramidowy

Objawy pozapiramidowe mogą wystąpić przy stosowaniu leku w zakresie dawek terapeutycznych, choć ich częstość zazwyczaj wzrasta przy dawkach przekraczających dawki terapeutyczne.

Charakterystyka kliniczna.

Wskazania.

Dorośli:

• szybkie łagodzenie ciężkiego, ostrego pobudzenia psychomotorycznego związanego z zaburzeniem psychicznym lub epizodami maniakalnymi w zaburzeniu dwubiegunowym typu I, gdy terapia doustna jest nieskuteczna;
• terapia nagła delirium, gdy metody nieliekowe nie są skuteczne;
• leczenie łagodnego i umiarkowanego stopnia chwieży Huntingtona, gdy inne leki są nieskuteczne lub źle tolerowane, a terapia doustna nie jest odpowiednia;
• profilaktyka nudności i wymiotów pooperacyjnych u pacjentów z umiarkowanym i wysokim ryzykiem, jako monoterapia lub w ramach terapii skojarzonej, gdy inne leki są nieskuteczne lub źle tolerowane;
• terapia skojarzona nudności i wymiotów pooperacyjnych, gdy inne leki są nieskuteczne lub źle tolerowane.

Przeciwwskazania.

Podwyższona wrażliwość na substancję czynną lub którykolwiek z substancji pomocniczych preparatu.

Śpiączka.

Współistniejące depresja układu nerwowego (CNS).

Choroba Parkinsona.

Demencja z ciałami Lewy’ego.

Postępujący poraż naddrzewny.

Wydłużenie interwału QTc w wywiadzie lub wrodzony zespół wydłużonego interwału QT.

Niedawno przebyty ostry zawał mięśnia sercowego.

Niewydolność serca w dekomensacji.

Arytmia komorowa lub wielomorficzna tachykardia komorowa typu torsade de pointes w wywiadzie.

Niekompenzowana hipokaliemia.

Jednoczesne stosowanie leku powodującego wydłużenie interwału QT (patrz sekcja „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”).

Współdziałanie z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Badania interakcji przeprowadzono wyłącznie na dorosłych.

Wpływ na układ sercowo-naczyniowy

Haloperidol-Richter nie może być stosowany w połączeniu z lekami powodującymi wydłużenie interwału QTc (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Do takich leków należą:

• leki przeciwarytmiczne klasy 1A (np. disopyramid, chinidyna);
• leki przeciwarytmiczne klasy III (np. amiodaron, dofetylid, dronaderon, ibutilid, sotalol);
• niektóre leki przeciwdepresyjne (np. citalopram, escitalopram);
• niektóre antybiotyki (np. azitromycyna, klaritromycyna, erytromycyna, lewofloksacyna, moxifloksacyna, telitromycyna);
• inne leki przeciwpsychotyczne (np. pochodne fenytoazyny, sertindol, pimozyd, ziprazidon);
• niektóre leki przeciwgrzybicze (np. pentamidyna);
• niektóre leki przeciwmalarioprotectyczne (np. halofantryna);
• niektóre leki działające na przewód pokarmowy (np. dolasetron);
• niektóre leki przeciwnowotworowe (np. toremifenu, wendetanib);
• niektóre inne leki (np. beprydyl, metadon).

Wykaz ten nie jest wyczerpujący.

Zaleca się zachowanie ostrożności przy stosowaniu Haloperidolu-Richter w połączeniu z lekami powodującymi zaburzenia równowagi elektrolitowej (patrz sekcja „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”).

Leki mogące zwiększyć stężenie haloperidolu w osoczu

Metabolizm haloperidolu zachodzi drogami wieloma (patrz sekcja „Farmakokinetyka”). Główna droga to glukuronidacja i redukcja do ketonów. Udział w metabolizmie ma również system enzymów cytochromu P450, szczególnie CYP3A4 i w mniejszym stopniu CYP2D6. Hamowanie tych dróg metabolizmu przez inny lek lub obniżenie aktywności izoenzymu 2D6 może prowadzić do zwiększenia stężenia haloperidolu. Możliwy jest efekt addytywny hamowania aktywności izoenzymu CYP3A4 i obniżenia aktywności izoenzymu CYP2D6 (patrz sekcja „Farmakokinetyka”). Ze względu na ograniczoną, a czasem sprzeczną informację, potencjalne zwiększenie stężenia haloperidolu w osoczu przy jednoczesnym przyjmowaniu inhibitora izoenzymu CYP3A4 i/lub CYP2D6 może wynosić od 20 do 40%, choć w niektórych przypadkach odnotowano wzrost do 100%. Przykłady leków, które mogą prowadzić do zwiększenia stężenia haloperidolu w osoczu (na podstawie doświadczenia klinicznego lub mechanizmów interakcji lekowych), to:

• inhibitory izoenzymu CYP3A4: alprazolam, fluwoksymina, indynawir, itrakonazol, ketokonazol, nefazodon, pozakonazol, sakwinawir, werapamil, worykonazol;
• inhibitory izoenzymu CYP2D6: bupropion, chloropromazyna, duloksetyna, paroksetyna, prometazyna, sertalina, wenlafaksyna;
• inhibitory skojarzone izoenzymów CYP3A4 i CYP2D6: fluoksetyna, rytonawir;
• o nieustalonym mechanizmie: buspiron.

Wykaz ten nie jest wyczerpujący.

Zwiększenie stężenia haloperidolu w osoczu może zwiększyć ryzyko działań niepożądanych, w tym wydłużenia interwału QTc (patrz sekcja „Przeciwwskazania”). Wydłużenie interwału QTc obserwowano przy stosowaniu haloperidolu w połączeniu z inhibitorami metabolizmu ketokonazolem (400 mg/dobę) i paroksetyną (20 mg/dobę).

Pacjentom przyjmującym haloperidol w połączeniu z takimi lekami zaleca się monitorowanie objawów nasilenia lub przedłużenia działania farmakologicznego haloperidolu, a dawkę preparatu Haloperidol-Richter w razie potrzeby należy zmniejszyć.

Leki mogące obniżyć stężenie haloperidolu w osoczu

Jednoczesne stosowanie haloperidolu z silnymi induktorami izoenzymu CYP3A4 może prowadzić do stopniowego obniżenia stężenia haloperidolu w osoczu do poziomu, przy którym jego skuteczność również się zmniejszy. Przykłady takich leków to:

• karbamazepina, fenobarbital, fenytoina, ryfampicyna, dziurawiec zwyczajny (Hypericum perforatum).

Wykaz ten nie jest wyczerpujący.

Indukcja enzymów może występować już po kilku dniach przyjmowania leku. Maksymalna indukcja enzymów występuje zazwyczaj po około 2 tygodniach i może utrzymywać się przez pewien czas po odstawieniu leku. Przy jednoczesnym stosowaniu induktorów izoenzymu CYP3A4 zaleca się obserwację stanu pacjenta, a dawkę preparatu Haloperidol-Richter w razie potrzeby należy zwiększyć. Po odstawieniu induktora izoenzymu CYP3A4 stężenie haloperidolu może stopniowo wzrosnąć, w związku z czym może być konieczne zmniejszenie dawki preparatu Haloperidol-Richter.

Wiadomo, że walepinian sodu hamuje glukuronidację, ale nie wpływa na stężenie haloperidolu w osoczu.

Wpływ haloperidolu na inne leki

Haloperidol może nasilać działanie środków hamujących układ nerwowy (CNS), w tym alkoholu, leków nasennie, środków uspokajających i silnych środków przeciwbólowych. Obserwowano również nasilenie działania na CNS przy połączeniu z metyldopą.

Haloperidol osłabia działanie adrenaliny i innych leków sympatykomimetycznych (np. stymulantów, takich jak amfetamina) i prowadzi do zmiany działania przeciwciśnieniowego blokerów, takich jak guanetydyna.

Haloperidol może osłabiać działanie lewodopy i innych agonistów dopaminy.

Haloperidol jest inhibitorem izoenzymu 2D6. Haloperidol hamuje metabolizm trójpierścieniowych leków przeciwdepresyjnych (np. imipraminy, dezypraminy), sprzyjając zwiększeniu ich stężenia w osoczu.

Inne formy interakcji

W rzadkich przypadkach przy jednoczesnym stosowaniu soli litu i haloperidolu obserwowano zaburzenia takie jak: encefalopatia, objawy ekstrapiramidowe, późna dyskineza, zespół neuroleptyczny złośliwy, ostry zespół mózgowy i śpiączka. Większość tych zjawisk jest odwracalna. Nie ustalono, czy są one przejawem określonej formy nosologicznej.

Jednak przy wystąpieniu takich zaburzeń u pacjentów przyjmujących jednocześnie sole litu i haloperidol, stosowanie obu leków należy natychmiast przerwać.

Stwierdzono antagonizm haloperidolu wobec antykoagulanta fenydionu.

Szczególne środki ostrożności.

Zwiększona śmiertelność u starszych pacjentów z demencją

U pacjentów z zaburzeniami psychicznymi przyjmujących leki przeciwpsychotyczne, w tym haloperidol, odnotowano pojedyncze przypadki nagłej śmierci (patrz sekcja „Działania niepożądane”).

U starszych pacjentów z psychotycznymi zaburzeniami na tle demencji, przyjmujących leki przeciwpsychotyczne, występuje zwiększony ryzyko śmiertelnego skutku. Analiza badań (średnia długość trwania 10 tygodni), głównie obejmujących pacjentów przyjmujących atypowe leki przeciwpsychotyczne, wykazała, że ryzyko śmiertelnego skutku u pacjentów leczonych było 1,6–1,7 razy wyższe niż u pacjentów przyjmujących placebo. W 10-tygodniowym badaniu kontrolowanym częstość zgonów u pacjentów leczonych wynosiła około 4,5%, a w grupie placebo – około 2,6%. Choć przyczyny śmierci były różne, większość zgonów miała charakter sercowo-naczyniowy (np. niewydolność serca, nagła śmierć) lub infekcyjny (np. zapalenie płuc). Obserwacyjne badania wskazują, że stosowanie haloperidolu u starszych pacjentów wiąże się również ze zwiększoną śmiertelnością. To powiązanie może być silniejsze przy stosowaniu haloperidolu niż przy lekach atypowych; najbardziej wyraźnie manifestuje się w pierwszych 30 dniach od rozpoczęcia leczenia i utrzymuje się przez co najmniej 6 miesięcy. W jakim stopniu to zjawisko zależy od stosowanego leku, a w jakim od cech pacjenta, nie jest jeszcze ustalone.

Haloperidol-Richter, roztwór do wstrzykiwań, nie jest wskazany do leczenia zaburzeń zachowania związanych z demencją.

Działanie na układ sercowo-naczyniowy

Przy stosowaniu haloperidolu, poza rzadkimi doniesieniami o nagłej śmierci, odnotowano pojedyncze przypadki wydłużenia odcinka QT i/lub arytmii komorowej (patrz sekcje „Przeciwwskazania” i „Działania niepożądane”). Ryzyko tych zaburzeń wzrasta przy stosowaniu wysokich dawek leku, przy osiągnięciu wysokich stężeń leku we krwi, u pacjentów skłonnych do takich zaburzeń lub przy podawaniu dożylnej, szczególnie w przypadku wstrzykiwania dożylnego.

Haloperidol-Richter, roztwór do wstrzykiwań, przeznaczony jest wyłącznie do wstrzykiwania wewnętrznomięśniowego. Jednak przy wstrzykiwaniu dożylnym haloperidolu wymagana jest ciągła kontrola EKG w celu wykrycia wydłużenia odcinka QTc i arytmii komorowej.

Należy zachować ostrożność przy stosowaniu u pacjentów z bradykardią, chorobami serca, wydłużeniem odcinka QTc w wywiadzie rodzinnym lub z wywiadem nadmiernego spożycia alkoholu. Również ostrożność jest konieczna przy leczeniu pacjentów z potencjalnie wysokimi stężeniami leku we krwi (patrz sekcja „Szczególne środki ostrożności”: „Powolni metabolizatorzy izoenzymu CYP2D6”).

Przed rozpoczęciem leczenia zaleca się wykonanie wyjściowego EKG. W trakcie leczenia należy ocenić potrzebę kontroli EKG w celu wykrycia wydłużenia odcinka QTc i arytmii komorowej u wszystkich pacjentów. Ciągła kontrola EKG jest konieczna przy powtarzanych wstrzykiwaniach wewnętrznomięśniowych. U pacjentów, którym Haloperidol-Richter, roztwór do wstrzykiwań, został przepisany w celu zapobiegania lub leczenia nudności i wymiotów pooperacyjnych, zaleca się ciągłą kontrolę EKG przez 6 godzin po wstrzyknięciu.

W przypadku wydłużenia odcinka QTc należy zmniejszyć dawkę leku. Haloperidol należy natychmiast odstawić, jeśli odcinek QTc przekracza 500 ms.

Zaburzenia równowagi elektrolitowej, takie jak hipokaliemia i hipomagnezemia, zwiększają ryzyko wystąpienia arytmii komorowej i powinny być skorygowane przed rozpoczęciem leczenia haloperidolem. Dlatego zaleca się kontrolę stężenia elektrolitów przed leczeniem i okresowo w trakcie terapii.

Zanotowano również tachykardię i hipotensję tętniczą (w tym ortostatyczną) (patrz sekcja „Działania niepożądane”). Przy przepisywaniu haloperidolu pacjentom z hipotensją tętniczą lub hipotensją ortostatyczną zaleca się zachowanie ostrożności.

Zdarzenia naczyniowe mózgu

W randomizowanych, placebo-kontrolowanych badaniach klinicznych przy stosowaniu niektórych atypowych leków przeciwpsychotycznych u pacjentów z demencją zaobserwowano około 3-krotne zwiększenie ryzyka wystąpienia naczyniowych skutków ubocznych. W badaniach obserwacyjnych, porównujących częstość udarów u starszych pacjentów przyjmujących dowolny lek przeciwpsychotyczny i u pacjentów nieprzyjmujących takich leków, stwierdzono zwiększoną częstość udarów w pierwszej grupie. Częstość ta może być wyższa przy stosowaniu wszystkich butyrofenonów, w tym haloperidolu. Mechanizm zwiększonego ryzyka jest nieznany. Nie można wykluczyć zwiększonego ryzyka u innych pacjentów. Haloperidol-Richter należy stosować z ostrożnością u pacjentów z czynnikami ryzyka udaru.

Zespół neuroleptyczny złośliwy (ZNS)

Stosowanie haloperidolu wiąże się z rozwojem zespołu neuroleptycznego złośliwego – rzadkiej reakcji typu idiosynkratycznej, charakteryzującej się hipertermią, ogólną sztywnością mięśni, niestabilnością wegetatywną, zaburzeniami świadomości oraz podwyższeniem aktywności kinazy kreatynowej w surowicy. Wczesnym objawem tego zespołu jest często hipertermia. Po wystąpieniu tych objawów należy natychmiast przerwać leczenie lekami przeciwpsychotycznymi i rozpocząć odpowiednią terapię wspierającą w warunkach ścisłej kontroli.

Pląsawica późna

Pląsawica późna może wystąpić u niektórych pacjentów po długotrwałym stosowaniu lub odstawieniu leku. Zespół charakteryzuje się głównie mimowolnymi, rytmicznymi ruchami języka, twarzy, ust lub żuchwy. Te objawy mogą występować u niektórych pacjentów stale. Zespół może być maskowany, gdy ponawia się cykl leczenia, zwiększa dawkę lub przepisuje inny lek przeciwpsychotyczny. Po wystąpieniu objawów pląsawicy późnej należy rozważyć możliwość odstawienia wszystkich leków przeciwpsychotycznych, w tym Haloperidolu-Richter.

Objawy pozapiramidowe

Może dochodzić do objawów pozapiramidowych, takich jak drżenie, sztywność, nadmierna ślinienie, bradykinezja, akatyzja i ostre dystonie.

Stosowanie haloperidolu wiąże się z rozwojem akatyzji, charakteryzującej się subiektywnym, nieprzyjemnym lub niepokojącym niepokojem i potrzebą ciągłego poruszania się, często towarzyszącym niemożności siedzenia lub stania spokojnie. Najbardziej prawdopodobny rozwój akatyzji ma miejsce w pierwszych kilku tygodniach leczenia. U pacjentów z takimi objawami zwiększenie dawki może być szkodliwe.

Ostra dystonia może wystąpić w pierwszych kilku dniach leczenia Haloperidolem-Richter, ale donoszono również o późniejszym początku lub rozwoju po zwiększeniu dawki. Objawy dystonii mogą obejmować, ale nie są do nich ograniczone: skrzywienie szyi, grymaszenie, skurcz mięśni żwaczy (tryzma), wystawanie języka i nietypowe ruchy oczu, w tym kryz okulogyry. U mężczyzn i młodszych pacjentów ryzyko rozwoju takich reakcji jest wyższe. Rozwój ostrej dystonii może wymagać przerwania stosowania leku.

W razie potrzeby objawy pozapiramidowe można koić lekami przeciwparkinsonowskimi o działaniu antycholinergicznym, jednak ich stosowanie w praktyce klinicznej jako środek zapobiegawczy nie jest zalecane. Jeśli konieczne jest jednoczesne leczenie lekiem przeciwparkinsonowskim, może być konieczne odstawienie Haloperidolu-Richter, jeśli stosowany lek jest szybciej wydalany niż haloperidol, aby uniknąć rozwoju lub nasilenia objawów pozapiramidowych. Przy jednoczesnym stosowaniu środków antycholinergiczych, w tym przeciwparkinsonowskich, z Haloperidolem-Richter należy pamiętać o możliwym wzroście ciśnienia wewnątrzgałkowego.

Uczulenia/szczepy

Donoszono, że stosowanie haloperidolu może wywoływać drgawki.

Leczenie chorych na padaczkę lub pacjentów z podwyższonym ryzykiem drgawek (np. zespół odstawienia alkoholu, zaburzenia mózgowe) wymaga ostrożności.

Zaburzenia ze strony wątroby i dróg żółciowych

Ponieważ haloperidol metabolizuje się w wątrobie, zaleca się zmniejszenie dawki i zachowanie środków ostrożności u pacjentów z niewydolnością wątroby (patrz sekcje „Sposób stosowania i dawki” i „Farmakodynamika”). Donoszono o pojedynczych przypadkach zaburzeń funkcji wątroby lub zapalenia wątroby, najczęściej cholestazycznego (patrz sekcja „Działania niepożądane”).

Zaburzenia ze strony układu endokrynnego

Tiroksyna może nasilać toksyczność haloperidolu. Terapię przeciwpsychotyczną u pacjentów z nadczynnością tarczycy należy stosować z ostrożnością i tylko w połączeniu z terapią skierowaną na osiągnięcie stanu eutyreoidealnego.

Efekty hormonalne leków przeciwpsychotycznych obejmują hiperprolaktynemię, która może powodować galaktoreę, ginekomastię oraz oligo- lub amenoreę (patrz sekcja „Działania niepożądane”). Badania hodowli tkanki wskazują, że prolaktyna może stymulować wzrost komórek nowotworów piersi u ludzi. Choć w badaniach klinicznych i epidemiologicznych nie stwierdzono jednoznacznego związku między stosowaniem leków przeciwpsychotycznych a rakiem piersi u ludzi, zaleca się zachowanie ostrożności przy leczeniu pacjentów z odpowiednim wywiadem medycznym. Haloperidol-Richter należy stosować z ostrożnością u pacjentów z pierwotną hiperprolaktynemią i u pacjentów z możliwymi guzami zależnymi od prolaktyny.

Bardzo rzadko donoszono o przypadkach hipoglikemii i zespołu nieadekwatnej sekrecji hormonu antydiuretycznego (patrz sekcja „Działania niepożądane”).

Zakrzepica żylna i zatorowość płucna

Przy stosowaniu leków przeciwpsychotycznych donoszono o przypadkach wystąpienia zakrzepicy żylnej i zatorowości płucnej (ZŻZP). Ponieważ u pacjentów otrzymujących leczenie lekami przeciwpsychotycznymi często występują nabyte czynniki ryzyka ZŻZP, które należy wykryć przed rozpoczęciem i w trakcie leczenia haloperidolem, należy również podjąć środki zapobiegawcze.

Odpowiedź na leczenie i odstawienie leku

W schizofrenii odpowiedź na leczenie lekami przeciwpsychotycznymi może być opóźniona.

W przypadku odstawienia leków przeciwpsychotycznych objawy związane z podstawową chorobą mogą nie powracać i nie ujawniać się przez kilka tygodni lub miesięcy.

Były bardzo rzadkie doniesienia o ostrych objawach odstawienia (w tym nudności, wymioty i bezsenność), które wystąpiły po nagłym przerwaniu stosowania wysokich dawek leków przeciwpsychotycznych. Zaleca się stopniowe zmniejszanie dawki jako środek zapobiegawczy.

Pacjenci z depresją

Nie zaleca się stosowania Haloperidolu-Richter jako monoterapii u pacjentów z dominującymi objawami depresji. Można go łączyć z lekami przeciwdrgawkowymi w leczeniu stanów charakteryzujących się połączeniem depresji i psychotyku (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”).

Przejście z manii do depresji

Istnieje ryzyko przejścia manii w depresję u pacjentów leczonych z powodu epizodów maniakalnych zaburzenia dwubiegunowego. Ścisła kontrola pacjentów pod kątem rozwoju depresji z towarzyszącymi ryzykami, takimi jak zachowania samobójcze, jest niezwykle ważna w zapobieganiu rozwojowi takich stanów.

Powolni metabolizatorzy izoenzymu CYP2D6

Haloperidol-Richter należy stosować z ostrożnością u pacjentów z opóźnionym metabolizmem cytochromu P450 (CYP) 2D6 oraz w przypadku jednoczesnego przyjmowania inhibitorów CYP3A4.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża

Umiarkowana liczba danych dotyczących stosowania haloperidolu u ciężarnych kobiet (ponad 400 przypadków ciąży znanego wyniku) nie potwierdza działania teratogennego, fetotoksycznego ani toksyczności noworodkowej. Opisano jednak pojedyncze przypadki wad wrodzonych rozwoju po stosowaniu haloperidolu w połączeniu z innymi lekami w czasie ciąży. Badania na zwierzętach wykazały toksyczny wpływ na funkcję rozrodczą. Z powodu środków ostrożności zaleca się unikanie stosowania leku Haloperidol-Richter w czasie ciąży.

Noworodki matek, które przyjmowały leki przeciwpsychotyczne (w tym haloperidol) w trzecim trymestrze ciąży, należą do grupy ryzyka rozwoju skutków ubocznych, w tym zespołu pozapiramidowego i/lub zespołu odstawienia, które mogą różnić się pod względem nasilenia i czasu trwania po porodzie. Donoszono o przypadkach niepokoju, hipertonia, hipotonia, drżenia, senności, niewydolności oddechowej lub zaburzeń karmienia. Dlatego należy dokładnie monitorować stan takich noworodków.

Okres karmienia piersią

Haloperidol przenika do mleka matki.

Haloperidol w niewielkich ilościach wykrywany jest w osoczu krwi i moczu noworodków, które spożywały mleko matek przyjmujących haloperidol. Informacje o wpływie haloperidolu na organizm niemowląt karmionych piersią są niewystarczające. Decyzję o przerwaniu karmienia piersią lub przerwaniu terapii lekiem Haloperidol-Richter należy podjąć z uwzględnieniem korzyści z karmienia piersią dla dziecka i korzyści z leczenia dla kobiety.

Plodność

Haloperidol zwiększa stężenie prolaktyny. Hiperprolaktynemia może hamować syntezę hormonu uwalniającego gonadotropiny (GnRH) w podwzgórzu, co prowadzi do zmniejszenia sekrecji gonadotropin w przysadce. To prowadzi do zaburzeń funkcji rozrodczych poprzez hamowanie syntezy sterydów płciowych w gruczołach płciowych mężczyzn i kobiet (patrz sekcja „Szczególne środki ostrożności”).

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów lub obsługi innych maszyn.

Haloperidol-Richter ma umiarkowany wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i innych maszyn. Może występować efekt sedytywny lub zaburzenia koncentracji w różnym stopniu, szczególnie przy stosowaniu wysokich dawek i na początku leczenia. Te zjawiska mogą być nasilane przez alkohol. Pacjentom należy zalecić powstrzymanie się od prowadzenia pojazdów i pracy z innymi maszynami w czasie leczenia, dopóki nie będzie znana ich reakcja na lek.

Sposób stosowania i dawki.

Sposób stosowania.

Haloperidol-Richter, roztwór do wstrzykiwań, przeznaczony jest wyłącznie do wstrzykiwania wewnątrzmięśniowego.

Dorośli

Zaleca się rozpoczęcie leczenia od niskiej dawki. Następnie dawkę należy dobrać indywidualnie, uwzględniając odpowiedź pacjenta, w celu ustalenia minimalnej skutecznej dawki (patrz sekcja „Farmakokinetyka”).

Zalecenia dotyczące dawkowania leku Haloperidol-Richter, roztwór do wstrzykiwań, dla pacjentów dorosłych (powyżej 18 roku życia).

Przerywanie leczenia

Zaleca się stopniowe zmniejszanie dawki haloperidolu (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania”).

Grupy pacjentów szczególnej uwagi

Pacjenci w podeszłym wieku

Zalecana dawka początkowa haloperidolu dla pacjentów w podeszłym wieku wynosi połowę minimalnej dawki dla dorosłych.

Dawkę można następnie dostosować w zależności od odpowiedzi pacjenta. U pacjentów w podeszłym wieku zaleca się ostrożne i stopniowe zwiększanie dawki.

Maksymalna dawka dobową wynosi 5 mg.

Dawek powyżej 5 mg na dobę można rozważyć jedynie u pacjentów, którzy dobrze tolerują wyższe dawki, i to wyłącznie po ponownej ocenie indywidualnego stosunku korzyści do ryzyka.

Pacjenci z niewydolnością nerek

Wpływ niewydolności nerek na farmakokinetykę haloperidolu nie był badany. Korekta dawki nie jest zalecana, jednak należy zachować ostrożność przy leczeniu pacjentów z niewydolnością nerek.

Pacjentom z ciężką niewydolnością nerek może być jednak wymagana niższa dawka początkowa, a następnie dawkowanie z mniejszymi skokami i dłuższymi odstępami czasu niż u pacjentów z prawidłową czynnością nerek (patrz sekcja „Farmakokinetyka”).

Pacjenci z niewydolnością wątroby

Wpływ niewydolności wątroby na farmakokinetykę haloperidolu nie był badany. Ponieważ haloperidol ulega aktywnemu metabolizmowi w wątrobie, zaleca się zmniejszenie dawki początkowej o połowę oraz zwiększanie jej mniejszymi skokami i dłuższymi odstępami czasu niż przy prawidłowej czynności wątroby (patrz sekcje „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania” i „Farmakokinetyka”).

Dzieci. Bezpieczeństwo i skuteczność stosowania leku Haloperidol-Richter, roztwór do wstrzykiwań, u dzieci i młodzieży (do 18. roku życia) nie są ustalone. Brak danych.

Przedawkowanie.

Objawy

Przedawkowanie haloperidolu objawia się nasileniem znanych efektów farmakologicznych i działań niepożądanych. Najbardziej wyraźnymi objawami są: ciężkie reakcje pozapiramidowe, hipotensja tętnicza i działanie uspokajające. Reakcje pozapiramidowe objawiają się sztywnością mięśni oraz drżeniem ogólnym lub lokalnym. Oprócz hipotensji tętniczej możliwe jest również wystąpienie nadciśnienia tętniczego.

W skrajnych przypadkach może dojść do stanu śpiączki z osłabieniem oddychania i hipotensją tętniczą, która może być bardzo ciężka, prowadząc do stanu przypominającego wstrząs.

Należy wziąć pod uwagę ryzyko wystąpienia arytmii komorowych, które mogą być związane z wydłużeniem interwału QTc.

Leczenie

Nie istnieje specyficzny antydot. Leczenie jest wspierające. Skuteczność węgla aktywowanego nie została potwierdzona. Dializy nie zaleca się w leczeniu przedawkowania, ponieważ podczas jej przeprowadzania usuwa się bardzo niewielką ilość haloperidolu (patrz sekcja „Farmakokinetyka”).

U pacjentów w stanie śpiączki należy zapewnić przepływ powietrza przez drogi oddechowe za pomocą rurki dożołądkowej lub rurki do intubacji tchawicy. W przypadku osłabienia oddychania może być konieczna wentylacja mechaniczna.

Zaleca się monitorowanie EKG oraz wskaźników czynności życiowych aż do przywrócenia prawidłowego EKG. W leczeniu ciężkich arytmii zaleca się odpowiednie zabiegi przeciwarytmiczne.

Hipotensję tętniczą i kolaps naczyniowy można skorygować poprzez wstrzykiwanie dożylnie płynów, osocza lub skoncentrowanego albuminu, a także leków zwężających naczynia, takich jak dopamina lub noradrenalina. Adrenaliny nie wolno stosować, ponieważ w połączeniu z haloperidolem może spowodować silną hipotensję tętniczą.

W przypadku wystąpienia ciężkich objawów pozapiramidowych zaleca się podawanie leków przeciwparkinsonowskich drogą parenteralną.

Działania niepożądane

Bezpieczeństwo haloperidolu oceniano u 284 pacjentów otrzymujących haloperidol w ramach 3 badań kontrolowanych placebo oraz u 1295 pacjentów otrzymujących haloperidol w ramach 16 podwójnie ślepych badań klinicznych z aktywnym lekiem porównawczym. Na podstawie połączonych danych dotyczących bezpieczeństwa uzyskanych w tych badaniach klinicznych najczęściej obserwowane działania niepożądane to: zaburzenia pozapiramidowe (34%), bezsenność (19%), pobudzenie (15%), hiperkineza (13%), ból głowy (12%), zaburzenia psychiczne (9%), depresja (8%), przyrost masy ciała (8%), tremor (8%), hipertonus (7%), hipotensja ortostatyczna (7%), dystonia (6%) i senność (5%).

W poniższej tabeli działania niepożądane wymieniono w następującej kolejności:

• zarejestrowane w badaniach klinicznych haloperidolu;
• zarejestrowane w badaniach klinicznych dekanianianu haloperidolu i związane z substancją czynną;
• znane z doświadczenia zastosowania po rejestracji haloperidolu i dekanianianu haloperidolu.

Częstość działań niepożądanych określono na podstawie danych z badań klinicznych lub epidemiologicznych dotyczących haloperidolu i przedstawiono zgodnie z następującą klasyfikacją:

Bardzo często: ≥ 1/10
Często: od ≥1/100 do <1/10
Nieczoło: od ≥1/1000 do <1/100
Rzadko: od ≥1/10000 do <1/1000
Bardzo rzadko: <1/10 000
Częstość nieustalona: nie można oszacować na podstawie dostępnych danych.

W każdej kategorii częstości działania niepożądane są pogrupowane według układów narządów w kolejności malejącej według nasilenia.

Dodatkowe informacje

Stwierdzono wydłużenie odcinka QT w zapisie EKG, arytmie komorowe (migotanie komór, tachyarytmia komorowa), polimorficzną tachyarytmię komorową typu torsade de pointes oraz nagłą śmierć w wyniku stosowania haloperidolu.

Skutki uboczne charakterystyczne dla klasy leków przeciwpsychotycznych

W przypadku stosowania leków przeciwpsychotycznych odnotowano przypadki zatrzymania krążenia.

Podczas stosowania leków przeciwpsychotycznych obserwowano przypadki zakrzepicy żylnej z zatorowością płucną i zakrzepowym zapaleniem żył głębokich. Częstość występowania tych zdarzeń nie jest znana.

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych

Istotne jest zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych w okresie obserwacji pogwarancyjnej. Umożliwia to monitorowanie stosunku korzyść/ryzyko w stosowaniu leków. Pracownicy ochrony zdrowia powinni zgłaszać podejrzewane działania niepożądane.

Okres ważności. 5 lat.

Warunki przechowywania. Przechowywać w temperaturze nie wyższej niż 30 °C w oryginalnym opakowaniu w celu ochrony przed wpływem światła. Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie.

1 ml roztworu w ampułce; 5 ampułek w formie plastikowej w tekturowym pudełku.

Kategoria wydania. Na receptę.

Producent. Spółka Akcyjna „Gedeon Richter”.

Siedziba producenta oraz adres miejsca wykonywania działalności.

H-1103, Budapeszt, ul. Demréi 19–21, Węgry.