Gynomax
Ukraina
|
INSTRUKCJA do lekarskiego stosowania leku GYNOMAX (GYNOMAX) Skład: substancje czynne: tiokonazol i tinidazol; 1 dawkę dopochwową zawiera: tiokonazolu 100 mg i tinidazolu 150 mg; substancja pomocnicza: witepsol. Postać leku. Dawkowanie dopochwowe. Podstawowe właściwości fizykochemiczne: płaskie dawkowanie o barwie od białej do żółtawej z gładką powierzchnią. Grupa farmakoterapeutyczna. Środki przeciwbakteryjne i antyseptyczne stosowane w ginekologii, z wyjątkiem połączeń z kortykosteroidami. Kombinacja pochodnych imidazolu. Kod ATX G01AF20. Właściwości farmakologiczne. Farmakodynamika. Tiokonazol – syntetyczny lek przeciwdrożdżycowy o wysokiej aktywności in vitro wobec drożdżopodobnych i innych grzybów (w tym dermatofitów). Jest również skuteczny wobec Trichomonas vaginalis , Gardnerella vaginalis , bakterii z rodziny Bacteroides oraz niektórych bakterii Gram-dodatnich (w tym bakterii z rodziny Staphylococcus i Streptococcus ). W badaniach klinicznych wykazano, że tiokonazol jest skuteczny w leczeniu chorób wywołanych przez Candida albicans i inne gatunki Candida ( Torulopsis glabrata ) oraz infekcji pochwy wywołanych przez Trichomonas vaginalis . Tiokonazol działa poprzez zmianę przepuszczalności błony komórkowej grzyba. Ergosterol jest ważnym składnikiem błony komórkowej grzyba. Tiokonazol hamuje syntezę ergosterolu, oddziałując na 14α-demetylazę, enzym cytochromu P450, który przekształca lanosterol w ergosterol. Hamowanie syntezy ergosterolu prowadzi do zwiększenia przepuszczalności komórkowej i, w konsekwencji, do wycieku wewnątrzkomórkowych związków fosforu i potasu przez błony komórkowe. Tinidazol jest skuteczny wobec pierwotniaków i bakterii beztlenowych. Jego działanie przeciwprotozoalne obejmuje Trichomonas vaginalis , Entamoeba histolytica i Giardia lamblia . Tinidazol jest skuteczny wobec Gardnerella vaginalis i większości bakterii beztlenowych ( Bacteroides fragilis, Bacteroides melaninogenicus , bakterie z rodziny Bacteroides , bakterie z rodziny Clostridium , bakterie z rodziny Eubacterium, Peptostreptococcus i Veillonella ). Mechanizm działania tinidazolu nie został w pełni poznany. Redukcja grupy nitro odbywa się za pomocą systemu ferredoksyny i niskiego potencjału redoks, który występuje wyłącznie u bakterii beztlenowych. Może to być przyczyną, że wchłanianie tinidazolu zachodzi bardziej aktywnie u beztlenowców niż u tlenowców, mimo że tinidazol przenika przez błony komórkowe obu typów mikroorganizmów. Proces redukcji tworzy reaktywne substancje pośrednie i gradient dyfuzji, który zwiększa wychwyt tinidazolu. Farmakokinetyka. Wchłanianie Tinidazol. Wchłanianie tinidazolu po donosowym stosowaniu wynosi około 10%. Średnie stężenie maksymalne w osoczu wynosiło 1,0 μg/ml; u 6 zdrowych ochotników czas osiągnięcia tego poziomu (tmax) po podaniu dawki dopochwowej zawierającej 500 mg tinidazolu wynosił 8,7 godziny. Tiokonazol. Po donosowym stosowaniu tiokonazol jest wchłaniany w niskich stężeniach przez błonę śluzową. Średnie stężenie maksymalne w osoczu po podaniu pojedynczej dawki 300 mg tiokonazolu w postaci maści u kobiet z kandydowym zapaleniem pochwy i okolica sromu wynosiło 18 μg/ml. Rozkład Tinidazol. Tinidazol niemal całkowicie rozkłada się we wszystkich tkankach i płynach organizmu oraz przenika przez barierę krew-mózg. Objętość rozkładu wynosi około 50 litrów. Wiązanie tinidazolu z białkami osocza wynosi 12%. Tinidazol przenika przez barierę łożyskową i wydostaje się do mleka matki. Tiokonazol. W większości badań klinicznych po donosowym podaniu jednorazowej dawki 300 mg tiokonazolu stwierdzono, że jego stężenia w płynie pochwy zapewniają hamowanie wzrostu Candida albicans przez 2–3 dni. Nie wiadomo, czy tiokonazol wydostaje się do mleka matki. Biotransformacja Tinidazol. Tinidazol jest częściowo metabolizowany poprzez utlenianie, hydroksylację i koagulację. Tinidazol jest biotransformowany głównie za pomocą cytochromu CYP3A4. Tiokonazol. Głównym metabolitem tiokonazolu jest koniugat glukuronidowy. Tiokonazol nie jest metabolizowany w płynie pochwy, ale częściowo metabolizuje się po wchłonięciu po donosowym stosowaniu. Jeden z metabolitów powstaje w wyniku N-glukuronidacji azotu w pierścieniu imidazolowym, drugi w wyniku O-deetylenizacji grupy chlorotienylowej, hydratacji w alkoholu i glukuronidacji. Wydalanie Tinidazol. Okres półtrwania tinidazolu wynosi około 12–14 godzin. Tinidazol wydala się przez wątrobę i nerki. Tinidazol wydala się głównie w niezmienionej postaci z moczem (około 20–25% podanej dawki). Około 12% leku wydala się z kałem. Tiokonazol. Po donosowym stosowaniu leku tiokonazol wydala się z osocza zazwyczaj w ciągu 72 godzin. Po doustnym podaniu tiokonazolu 25–27% dawki wydala się z moczem w postaci metabolitów, a 59% dawki wydala się z kałem (głównie w niezmienionej postaci). Charakterystyka kliniczna. Wskazania. Leczenie kandydowego zapalenia pochwy i okolica sromu wywołanego przez patogeny z rodziny Candida albicans , bakteryjnego zapalenia pochwy wywołanego przez patogeny z rodziny Gardnerella vaginalis i bakterie beztlenowe, trichomoniasowego zapalenia pochwy wywołanego przez Trichomonas vaginalis , a także zapalenia pochwy wywołanego infekcją mieszaną. Przeciwwskazania.
Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje oddziaływań. W wyniku wchłaniania tinidazolu obserwuje się poniższe interakcje z innymi lekami. Acenokumarol , anizyndion, dykumarol, fenydion, fenprokumon, warfaryna : zwiększenie ryzyka krwawienia. Cholestyramina : obniżenie skuteczności tinidazolu. Cymetydyna : zwiększenie stężenia tinidazolu w osoczu krwi. Cyklosporyna : zwiększenie poziomu cyklosporyny. Disulfiram : działania niepożądane ze strony ośrodkowego układu nerwowego (np. reakcje psychiczne). Fluorouracyl : zwiększenie stężenia fluorouracylu we krwi i objawy możliwej toksykacji (granolocytopenia, anemia, trombocytopenia, stomatyt, wymioty). Fosfenytoina : zwiększenie toksyczności fosfenytoiny i/lub obniżenie stężenia tinidazolu we krwi. Ketoconazol : zwiększenie stężenia tinidazolu we krwi. Lit : zwiększenie stężenia litu we krwi i objawy toksykacji litem (osłabienie, drżenie, polipragia, dezorientacja). Fenobarbital : obniżenie stężenia tinidazolu we krwi. Fenytion: zwiększony ryzyko toksykacji fenytionem i/lub obniżenie stężenia tinidazolu we krwi. Ryfampicyna : obniżenie stężenia tinidazolu w osoczu krwi. Takrolimus : zwiększenie poziomu takrolimusu. Induktorzy/inhibitory CYP3A4 : obniżenie skuteczności tinidazolu lub zwiększenie ryzyka działań niepożądanych (inhibitory CYP3A4, takie jak cymetydyna i ketoconazol, mogą wydłużyć okres półtrwania oraz obniżyć klirens tinidazolu we krwi i zwiększyć stężenie tinidazolu w osoczu). Oksykodon : jednoczesne przyjmowanie tinidazolu i oksykodonu może zwiększać stężenie oksykodonu w osoczu krwi i obniżać klirens tej substancji. Szczególne wskazówki dotyczące stosowania. Tylko do donosowego stosowania. Nie połykać i nie podawać w innych miejscach. Jak inne leki o podobnej strukturze, tinidazol nie powinien być stosowany u pacjentów z zaburzeniami hematopoezy, w tym w wywiadzie. Może rozwijać się przejściowa leukopenia i neutropenia. Pacjenci powinni powstrzymać się od spożycia alkoholu podczas leczenia i przez co najmniej 3 dni po zakończeniu leczenia ze względu na zwiększone ryzyko reakcji typu disulfiram. Nie należy stosować u dziewcząt, które nie miały stosunków seksualnych. Nie zaleca się stosowania GYNOMAX podczas menstruacji ze względu na pogorszenie skuteczności i trudności w stosowaniu. Dawek dopochwowych nie należy stosować z antykoncepcyjnymi środkami – przeciwwytryskami i prezerwatywami, ponieważ podstawa dawki może niekorzystnie oddziaływać na gumę. Innych środków do donosowego stosowania (np. tamponów, przemywania lub środków plemnikobójczych) nie należy stosować równocześnie z leczeniem. W leczeniu pacjentek z trichomoniasowym zapaleniem pochwy konieczne jest jednoczesne leczenie partnera seksualnego. Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią. Ponieważ wpływ substancji czynnych leku GYNOMAX na płód i noworodka jest nieznany, kobiety stosujące ten lek powinny unikać ciąży za pomocą skutecznych metod antykoncepcji. Tinidazol przenika przez barierę łożyskową. Dane uzyskane w badaniach na zwierzętach dotyczące wpływu leku na ciążę, rozwój embrionalny/wewnątrzmaciczny, poród i rozwój poporodowy są niewystarczające. Potencjalne ryzyko dla człowieka jest nieznane. Przeciwwskazane jest stosowanie leku w pierwszym trymestrze ciąży. Możliwość przepisania leku w drugim i trzecim trymestrze powinien ocenić lekarz, biorąc pod uwagę stosunek korzyści do ryzyka. Nie należy stosować leku w czasie ciąży bez wyraźnej potrzeby. W czasie leczenia karmienie piersią należy przerwać, ponieważ tinidazol przenika do mleka matki. Karmienie można wznowić 72 godziny po zakończeniu leczenia. Nie wiadomo, czy tiokonazol przenika do mleka matki. Karmienie piersią należy przerwać, ponieważ większość leków przenika do mleka matki. W 60-dniowym badaniu toksyczności rozrodczej tinidazol w dawce 600 mg/kg/dzień obniżał poziom niepłodności i sprzyjał rozwojowi zmian histopatologicznych w jądrach u samców zwierząt. Dawki 300 i 600 mg/kg/dzień powodowały efekty spermatogenne. Maksymalna dawka leku, która nie prowadziła do rozwoju obserwowanych niepożądanych efektów w jądrach i nasieniu, wynosiła 100 mg/kg/dzień. Te efekty są charakterystyczne dla leków klasy 5-nitroimidazolu. U samców zwierząt po doustnym podaniu tiokonazolu w dawce do 150 mg/kg/dzień nie zaobserwowano wpływu na płodność. Istnieją jednak dane wskazujące na straty przed implantacją u samic szczurów po doustnym podaniu leku w dawce powyżej 35 mg/kg/dzień. Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi mechanizmów. Nie wiadomo, czy GYNOMAX wpływa na zdolność prowadzenia pojazdów i pracy z innymi mechanizmami. Sposób stosowania i dawki. Tylko do donosowego stosowania. GYNOMAX należy wprowadzać głęboko do pochwy w pozycji leżącej. Podawać w nocy przed snem po 1 dawce przez 7 dni. Alternatywny schemat: stosować po 1 dawce dwa razy dziennie przez 3 dni. Nie połykać i nie podawać w innych miejscach. Dodatkowe informacje dotyczące szczególnych grup populacji: Niewydolność nerek/wątroby U pacjentów z ciężką niewydolnością nerek nie stwierdzono istotnych zmian w parametrach farmakokinetycznych (CrCL < 22 ml/min) tinidazolu. Dlatego korekta dawki u pacjentów w tym stanie nie jest konieczna. Klirens tinidazolu znacznie wzrasta podczas hemodializy, a okres półtrwania skraca się z 12 godzin do 4,9 godziny. W ciągu 6-godzinnego zabiegu dializy wydalono 43% dostępnego tinidazolu. Jeśli tinidazol będzie stosowany przed hemodializą, zaleca się podanie połowy dawki zalecanego tinidazolu po hemodializie. Brak danych o farmakokinetyce tinidazolu u pacjentów z niewydolnością wątroby. Zalecaną dawkę tinidazolu u pacjentów z niewydolnością wątroby należy przepisywać ostrożnie. Osoby starsze Osobom powyżej 65 roku życia przepisuje się taką samą dawkę jak dorosłym. Dzieci. Nie stosować u dzieci. Przedawkowanie. Działania niepożądane systemowe mogą występować przy stosowaniu dużej ilości leku, ale przy donosowym stosowaniu nie oczekuje się działań niepożądanych zagrażających życiu. Nie istnieje specyficzny antydotum dla tinidazolu. W przypadku przedawkowania należy rozpocząć terapię objawową i wspierającą. Można rozważyć opróżnienie żołądka. Ponieważ po donosowym stosowaniu tiokonazolu szybkość wchłaniania systemowego jest bardzo niska, przedawkowanie jest niemożliwe przy miejscowym stosowaniu. Działania niepożądane/przeciwdziałania przy przedawkowaniu są nieznane. Działania niepożądane. Częstość poniższych niepożądanych zdarzeń określono według następującej klasyfikacji: bardzo często (> 1/10); często (> 1/100 – < 1/10); rzadko (> 1/1000 do < 1/100), bardzo rzadko (> 1/10000 do < 1/1000); bardzo rzadko (< 1/10000), nieznane (nie można oszacować na podstawie dostępnych danych). Przy donosowym stosowaniu leku GYNOMAX nie zaobserwowano działań niepożądanych. Niektóre działania niepożądane wynikające z systemowego stosowania tinidazolu podano poniżej. Ponieważ stężenia tinidazolu we krwi są znacznie mniejsze przy donosowym stosowaniu, oczekuje się, że działania będą mniejsze. Ze strony krwi i układu limfatycznego Nieznane: leukopenia (zjawisko przejściowe), neutropenia. Ze strony układu odpornościowego Nieznane: reakcje alergiczne. Ze strony układu nerwowego Często: osłabienie, zwiększona zmęczliwość, złe samopoczucie, ból głowy, zawroty głowy. Nieznane: ataksja, śpiączka (rzadko), dezorientacja (rzadko), depresja (rzadko), senność, bezsenność, zaburzenia snu, zawroty głowy, neuropatia obwodowa, drgawki, pobudzenie, dezorientacja. Ze strony układu pokarmowego Często: metaliczny/gorzki smak w ustach, nudności, anoreksja, utrata apetytu, wzdęcia, niestrawność, skurcze brzucha, nieprzyjemne uczucie w nadbrzuszu, wymioty, zaparcia. Nieznane: ból żołądka, biegunka, nalot na języku, stomatyt, zmiana zabarwienia języka, suchość błony śluzowej jamy ustnej, kolit pseudomembranowy. Ze strony skóry i tkanek podskórnych Nieznane: świąd, pokrzywka, obrzęk naczynioruchowy, wysypka skórna. Ze strony nerek i układu moczowego Często: ciemny kolor moczu. Ogólne zaburzenia i reakcje w miejscu podania Nieznane: pieczenie podczas oddawania moczu i w miejscu podania, obrzęk lokalny i podrażnienie, świąd, upławy pochwy, bolesne stosunki, nikturia, ból pochwy. W przypadku wystąpienia niepożądanych objawów, działań niepożądanych lub braku działania terapeutycznego należy powiadomić pod adresem: sp. z o.o. „ZENTIVA UKRAINE”, 02002, Kijów, prospekt Browarski 5 „I”, tel./faks: +38 044 517-75-00, adres e-mail [email protected] Okres ważności. 3 lata. Warunki przechowywania. Przechowywać w temperaturze poniżej 25 °C w miejscu niedostępnym dla dzieci. Opakowanie. Po 7 dawek dopochwowych w paskach w opakowaniu kartonowym z oznaczeniem w języku ukraińskim. Kategoria wydania. Na receptę. Producent. Exeltis Ilac Sanayi ve Ticaret Anonim Sirketi. Miejsce produkcji i adres siedziby producenta. Cerkizkoy Organize Sanayi Bolgesi, Gazi Osmanpasa Mah. bulwar Fatih nr 19/2, Cerkizkoy, 59500 Tekirdag, Turcja. |