Gonal-f®

INSTRUKCJA dot. stosowania leku Gonal-f® (Gonal-f®)

Skład:

substancja czynna: follitropina alfa;

1 fiolka z proszkiem zawiera 75 j.m. follitropiny alfa (rekombinowanego ludzkiego hormonu folikulotropowego – rhFSH), co odpowiada 5,5 μg;

substancje pomocnicze: sacharoza, dwuwodny fosforan sodu, jednowodny fosforan dwusodowy, metionina, polisorbat 20, stężony kwas fosforowy, wodorotlenek sodu;

rozpuszczalnik: 1 wstępnie wypełniony strzykawka z rozpuszczalnikiem zawiera 1 ml wody do wstrzykiwań.

Postać leku. Proszyk i rozpuszczalnik do sporządzenia roztworu do wstrzykiwań.

Główne właściwości fizykochemiczne: lek – biały liofilizat w postaci tabletki; rozpuszczalnik – klarowna, bezbarwna ciecz. Wartość pH rozcieńczonego roztworu leku wynosi 6,5–7,5.

Grupa farmakoterapeutyczna. Gonadotropiny. Kod ATC G03G A05.

Właściwości farmakodynamiczne.

Farmakodynamika.

Gonal-f® to lek zawierający hormon folikulotropowy (FSH), uzyskany metodami inżynierii genetycznej z komórek jajnika chomika chińskiego. U kobiet najważniejszym działaniem podawanego dożylnie FSH jest rozwój dojrzałych pęcherzyków Graafa.

W badaniach klinicznych u pacjentek z ciężkim niedoborem FSH i hormonu luteinizującego (LH) stwierdzono poziom endogennego LH w surowicy < 1,2 MIU/ml; należy jednak wziąć pod uwagę, że poziom LH mierzony w różnych laboratoriach może się różnić.

W badaniach klinicznych porównawczych, prowadzonych w ramach technik wspomaganego rozrodu (ART) oraz indukcji owulacji, Gonal-f® okazał się bardziej skuteczny niż FSH pochodzący z moczu, co objawiało się niższą ogólną dawką i krótszym okresem leczenia niezbędnym do indukcji dojrzewania pęcherzyków. W ramach ART zastosowanie niższych dawek Gonal-f® w krótszym czasie leczenia pozwoliło uzyskać większą liczbę oocytów oraz embrionów, które podzieliły się w drugim dniu po zapłodnieniu, w porównaniu do FSH pochodzącego z moczu. W przypadku indukcji owulacji zastosowanie Gonal-f® pozwoliło osiągnąć niższą częstość anulowania cykli z powodu nieskuteczności terapii w porównaniu do FSH pochodzącego z moczu.

Wyniki badania GF 8407 – randomizowanego badania o schemacie grup równoległych, w którym porównywano skuteczność i bezpieczeństwo stosowania Gonal-f® oraz FSH pochodzącego z moczu w ramach technik wspomaganego rozrodu (ART).

We wszystkich wymienionych kryteriach różnica między dwiema grupami była istotna statystycznie (p < 0,05).

Wspólne stosowanie Gonal-f® oraz ludzkiego gonadotropiny kosmówkowej (hCG) przez co najmniej 4 miesiące prowadzi do indukcji spermatogenezy u mężczyzn z niedoborem FSH.

Farmakokinetyka.

Po wewnątrzżylowym podaniu foltropina alfa rozkłada się do płynu międzykomórkowego z początkowym okresem półtrwania wynoszącym około 2 godzin i jest wydalana z organizmu z końcowym okresem półtrwania wynoszącym około doby. Objętość rozkładu w stanie stacjonarnym i całkowity klirens wynoszą odpowiednio 10 l i 0,6 l/godz. Osiemnaście dawki foltropiny alfa jest wydalane z moczem.

Po podaniu podskórnie absolutna biodostępność foltropiny alfa wynosi około 70%. Wielokrotne podawanie prowadzi do trzykrotnego wzrostu jej kumulacji, osiągając stan równowagi w ciągu 3–4 dni. Wykazano, że u kobiet z zahamowaną endogenną sekrecją gonadotropin foltropina alfa skutecznie stymuluje rozwój pęcherzyków Graafa i steroidogenezę, niezależnie od niskich stężeń LH, które znajdują się poniżej granicy wykrywalności.

Charakterystyka kliniczna.

Wskazania.

Leczenie dorosłych kobiet

• Anowulacja (w tym zespół policystycznych jajników) u kobiet, które okazały się niewrażliwe na leczenie cytrynianem klomifenu.
• Stymulacja rozwoju wielu pęcherzyków Graafa u pacjentek poddawanych supułwulacji w ramach technik rozrodu wspomaganego (ART), takich jak zapłodnienie in vitro (IVF), przeszczepienie gamet do jajowodu (GIFT) i przeszczepienie zapłodnionej komórki jajowej do jajowodu (ZIFT).
• Stymulacja rozwoju pęcherzyków Graafa u kobiet z ciężkim niedoborem hormonu люteinizującego (LH) i hormonu folikulotropowego (FSH) (w połączeniu z lekiem zawierającym LH).

Leczenie dorosłych mężczyzn

• Stymulacja spermatogenezy u mężczyzn z wrodzonym lub nabytym hipogonadotropowym hipogonadyzmem, równocześnie z terapią ludzkim hormonem kosmówkowym (hCG).

Przeciwwskazania.

• Nadwrażliwość na substancję czynną lub dowolny z substancji pomocniczych leku;
• guzy podwzgórza lub przysadki mózgowej;
• powiększenie jajników lub torbiel, niezwiązane z zespołem policystycznych jajników;
• niepokojowe krwawienia ginekologiczne o nieustalonej etiologii;
• nowotwory złośliwe jajników, macicy lub gruczołu piersiowego.

Nie należy stosować leku w przypadkach, gdy nie można uzyskać skutecznej odpowiedzi na leczenie, np. w obecności:

• pierwotnej niewydolności jajników;
• wad narządów płciowych niezgodnych z ciążą;
• mięśniaków macicy niezgodnych z ciążą;
• pierwotnej niewydolności jąder.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Jednoczesne stosowanie leku Gonal-f® z innymi lekami stosowanymi w celu stymulacji owulacji (np. hCG, cytrynianem klomifenu) może nasilać reakcję pęcherzykową, natomiast wspólne stosowanie z agonistami lub antagonistami hormonu uwalniającego gonadotropiny (GnRH), które indukują desensytyzację przysadki, może prowadzić do konieczności zwiększenia dawki Gonal-f®, niezbędnego do osiągnięcia odpowiedniej reakcji jajników. Nie zgłoszono żadnych innych klinicznie istotnych interakcji lekowych podczas terapii Gonal-f®.

Особliwości stosowania.

Ponieważ Gonal-f® wykazuje znaczną aktywność gonadotropową, która może prowadzić do rozwoju skutków ubocznych od łagodnych do poważnych, lek ten może być przepisywany wyłącznie przez lekarzy dobrze obeznanych z problemami niepłodności i jej leczeniem.

Terapia gonadotropinami wymaga określonych nakładów czasowych od lekarzy i innych personelu medycznego, a także odpowiedniego sprzętu do monitorowania leczenia. Bezpieczne i skuteczne stosowanie leku Gonal-f® u kobiet wymaga regularnego monitorowania odpowiedzi jajników za pomocą ultrasonografii, preferencyjnie w połączeniu z jednoczesnym oznaczeniem stężenia estradiolu w surowicy. Odpowiedź pacjentów na podanie FSH ma charakter indywidualny – niektóre pacjentki reagują na FSH bardzo słabo, inne – nadmiernie. W leczeniu zarówno kobiet, jak i mężczyzn należy stosować najniższą skuteczną dawkę leku, odpowiednią do celu terapii.

Pacjenci z porfirią

Pacjentom z porfirią lub z wywiadem porfirii w rodzinie lek Gonal-f® należy stosować pod ścisłą opieką medyczną. W przypadku pierwszych objawów rozwoju tego stanu lub jego nasilenia leczenie należy przerwać.

Pacjenci w wieku podeszłym oraz pacjenci z niewydolnością nerek lub wątroby

Bezpieczeństwo i skuteczność stosowania Gonal-f® u pacjentów w wieku podeszłym, a także u pacjentów z niewydolnością nerek lub wątroby nie zostały ustalone.

Gonal-f® zawiera mniej niż 1 mmol sodu (23 mg) w jednej dawce, co oznacza, że jest praktycznie pozbawiony sodu.

Leczenie kobiet

Przed rozpoczęciem leczenia niepłodność u par należy dokładnie zbadać pod kątem wykluczenia istniejących i możliwych przeciwwskazań do zajścia w ciążę. W szczególności pacjentki powinny zostać przebadane pod kątem niedoczynności tarczycy, niedoczynności nadnerczy, hiperprolaktynemii i w razie potrzeby otrzymać odpowiednie specyficzne leczenie.

Podczas stymulacji wzrostu pęcherzyków Graafa w ramach leczenia nieowulacyjnej niepłodności lub procedur wspomaganego rozrodu (ART) u pacjentek może dojść do powiększenia jajników lub rozwoju hiperstymulacji. Przestrzeganie zalecanych dawek i schematu podawania leku Gonal-f® oraz staranne monitorowanie terapii minimalizuje częstość występowania takich zjawisk. Dokładna interpretacja wskaźników rozwoju i dojrzewania pęcherzyków wymaga zaangażowania specjalisty doświadczonego w interpretacji odpowiednich badań.

W badaniach klinicznych wykazano zwiększoną wrażliwość jajników na działanie leku Gonal-f® przy jednoczesnym podawaniu lutropiny alfa. Jeśli uznaje się za konieczne zwiększenie dawki FSH, najlepiej zmieniać ją w odstępach 7–14-dniowych o 37,5–75 j.m. Bezpośrednie porównanie stosowania Gonal-f®/LH z menopauzalnym gonadotropiną ludzką (hMG) nie zostało przeprowadzone. Porównanie z danymi literaturowymi pozwala przypuszczać, że częstość owulacji uzyskana przy stosowaniu Gonal-f®/LH jest podobna do tej uzyskiwanej przy stosowaniu hMG.

Zespół hiperstymulacji jajników (OHSS)

Oczekiwanym skutkiem kontrolowanej stymulacji jajników jest pewne zwiększenie ich rozmiarów. To zjawisko, które występuje najczęściej u kobiet z zespołem policystycznych jajników, zazwyczaj ustępuje bez specjalnego leczenia.

W przeciwieństwie do niepowikłanego powiększenia jajników, OHSS to zespół, który rozwija się stopniowo, z nasilającym się nasileniem objawów. Obejmuje on wyraźne powiększenie jajników, wysokie stężenia steroidów płciowych w surowicy oraz zwiększoną przepuszczalność naczyń krwionośnych, co może prowadzić do gromadzenia się płynu w jamie brzusznej, opłucnej, a rzadziej – w osierdziu.

W przypadku ciężkiego OHSS mogą występować następujące objawy: ból i uczucie rozciągania w jamie brzusznej, znaczne powiększenie jajników, przyrost masy ciała, duszność, oliguria oraz objawy ze strony przewodu pokarmowego, takie jak nudności, wymioty i biegunka. Podczas badania klinicznego mogą być wykryte hipowolemia, hemokoncentracja, zaburzenia równowagi elektrolitowej, wodobrzusze, hemoperitoneum, wylewy opłucnowe, wodopłucie oraz ostry zespół ostrej niewydolności oddechowej. Bardzo rzadko ciężki OHSS może być powikłany skręceniem jajnika oraz powikłaniami zakrzepowo-embolicznymi, takimi jak zator tętnicy płucnej, udar niedokrwienny i zawał mięśnia sercowego.

Niezależne czynniki ryzyka rozwoju OHSS obejmują zespół policystycznych jajników, wysokie bezwzględne lub szybko rosnące stężenia estradiolu w surowicy (np. > 900 pg/ml lub > 3300 pmol/l przy anowulacji; > 3000 pg/ml lub > 11000 pmol/l przy ART), oraz dużą liczbę rosnących pęcherzyków (np. > 3 pęcherzyków o średnicy ≥ 14 mm przy anowulacji; ≥ 20 pęcherzyków o średnicy ≥ 12 mm przy ART).

Przestrzeganie zalecanych dawek i schematu podawania Gonal-f® może zminimalizować ryzyko rozwoju hiperstymulacji jajników. W celu wcześniejszego wykrycia odpowiednich czynników ryzyka zaleca się monitorowanie cykli stymulacji za pomocą ultrasonografii i oznaczania stężenia estradiolu.

Wiadomo, że hCG odgrywa kluczową rolę w inicjowaniu OHSS oraz że zespół ten może nasilić się i trwać dłużej w przypadku zajścia w ciążę. Dlatego przy obecności objawów hiperstymulacji jajników, takich jak stężenie estradiolu w surowicy > 5500 pg/ml lub > 20200 pmol/l oraz rozwój ponad 40 pęcherzyków, zaleca się odstąpienie od podawania hCG i poradzić pacjentce powstrzymanie się od stosunków seksualnych lub stosowanie barieryzujących środków antykoncepcyjnych przez co najmniej 4 dni. OHSS może szybko postępować (w ciągu 24 godzin) i w ciągu kilku dni stać się poważnym powikłaniem medycznym. Najczęściej występuje po zakończeniu leczenia hormonalnego i osiąga maksymalną częstość około 7–10 dni po jego zakończeniu. Dlatego po podaniu hCG pacjentki powinny pozostawać pod opieką medyczną przez co najmniej 2 tygodnie.

W przypadku stosowania ART częstość występowania hiperstymulacji może być zmniejszona poprzez aspirację wszystkich pęcherzyków przed owulacją.

Zazwyczaj łagodne lub umiarkowane postacie OHSS ustępują spontanicznie. W przypadku ciężkiej postaci OHSS należy przerwać leczenie gonadotropinami, jeśli nadal trwa, hospitalizować pacjentkę i rozpocząć odpowiednie leczenie OHSS.

Ciąża wielopłodowa

Ciąża wielopłodowa, szczególnie wyższego rzędu, wiąże się z zwiększonego ryzykiem niekorzystnych wyników porodu i okresu okołoporodowego.

W przypadku indukcji owulacji częstość ciąży wielopłodowych jest wyższa niż przy naturalnym zapłodnieniu. Większość ciąży wielopłodowych to bliźniaki. Aby zminimalizować ryzyko ciąży wielopłodowej, zaleca się staranne monitorowanie odpowiedzi jajników.

W przypadku procedur ART ryzyko ciąży wielopłodowej wiąże się głównie z liczbą przeszczepionych embrionów, ich jakością oraz wiekiem pacjentki.

Pacjentki należy poinformować o potencjalnym ryzyku ciąży wielopłodowej przed rozpoczęciem leczenia.

Przerwanie ciąży

U pacjentek poddawanych stymulacji wzrostu pęcherzyków Graafa w celu indukcji owulacji lub procedur ART częstość przypadków przerwania ciąży z powodu poronienia lub spontanicznego aborcu jest wyższa niż przy naturalnym zapłodnieniu.

Ciąża ektopowa

Kobiety z wywiadem chorób jajowodów mają zwiększone ryzyko ciąży ektopowego, niezależnie od tego, czy zajście w ciążę nastąpiło w wyniku spontanicznego zapłodnienia, czy leczenia niepłodności. Donoszono, że częstość występowania ciąży ektopowego po procedurach ART jest wyższa niż w populacji ogólnej.

Nowotwory układu rozrodczego

Istnieją doniesienia o rozwoju zarówno łagodnych, jak i złośliwych nowotworów jajników i innych narządów układu rozrodczego u kobiet, które w leczeniu niepłodności stosowały różne leki. Nie ustalono jeszcze, czy leczenie gonadotropinami zwiększa pierwotne ryzyko rozwoju takich nowotworów u kobiet niepłodnych.

Wady wrodzone

Częstość występowania wad wrodzonych po procedurach ART może być nieco wyższa niż po spontanicznym zapłodnieniu. Uważa się, że jest to skutkiem różnic w charakterystyce rodziców (np. wiek matki, jakość nasienia) oraz ciąży wielopłodowych.

Zjawiska zakrzepowo-emboliczne

U kobiet, u których ogólnie występują czynniki ryzyka rozwoju zjawisk zakrzepowo-embolicznych, takie jak przypadki indywidualne lub rodzinne, a także u kobiet z istniejącymi lub niedawnymi chorobami zakrzepowo-embolicznymi, leczenie gonadotropinami może prowadzić do dalszego zwiększenia ryzyka nasilenia lub pojawienia się takich zjawisk. U takich kobiet należy ocenić korzyści wynikające ze stosowania gonadotropin w porównaniu do ryzyka rozwoju takich zjawisk. Należy jednak zaznaczyć, że sama ciąża oraz OHSS zwiększają ryzyko rozwoju powikłań zakrzepowo-embolicznych.

Leczenie mężczyzn

Podwyższone endogenne stężenia FSH u pacjentów są wskaźnikiem pierwotnej niewydolności jąder. Takie osoby są niewrażliwe na terapię lekami Gonal-f®/hCG. Gonal-f® nie należy stosować, jeśli nie można uzyskać skutecznej odpowiedzi na leczenie.

W celu oceny odpowiedzi na leczenie zaleca się wykonanie analizy nasienia po 4–6 miesiącach od rozpoczęcia terapii.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Nie ma wskazań do stosowania Gonal-f® w czasie ciąży. Dane uzyskane z niewielkiej liczby przypadków stosowania leku w czasie ciąży (mniej niż 300 przypadków) wskazują na brak wad wrodzonych lub toksyczności fetopłodowej lub noworodkowej folitropiny alfa, choć dane kliniczne nie są wystarczające, aby wykluczyć efekt teratogenny Gonal-f®.

Gonal-f® nie jest wskazany do stosowania w czasie karmienia piersią.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi urządzeń.

Oczekuje się, że Gonal-f® nie wpływa lub niemal nie wpływa na zdolność pacjentów do prowadzenia samochodów i pracy z innymi urządzeniami.

Sposób stosowania i dawki.

Stosowanie leku Gonal-f® należy rozpoczynać pod nadzorem lekarza posiadającego doświadczenie w leczeniu niepłodności.

Dawki dzienne, tryb podawania oraz proces monitorowania leczenia lekiem Gonal-f® nie powinny różnić się od stosowanych dla leków FSH pochodzących z moczu. Porównawcze badania kliniczne wykazały, że w porównaniu z FSH pochodzącym z moczu stosuje się mniejszą całkowitą dawkę Gonal-f® w krótszym okresie leczenia, co pozwala nie tylko zoptymalizować terapię, ale również zminimalizować ryzyko niepożądanej nadreaktywności jajników.

Zaleca się przestrzeganie proponowanych dawek początkowych leku podanych poniżej.

Dla równoważnych dawek jednodawkowych i wielodawkowych form farmaceutycznych Gonal-f® wykazano bioekwiwalentność.

Kobiety z anowulacją, w tym z zespołem policystycznych jajników

Gonal-f® przepisuje się w cyklu codziennych wstrzyknięć. U pacjentek z miesiączkowaniem leczenie należy rozpoczynać w ciągu pierwszych 7 dni cyklu menstruacyjnego.

Zwykle stosowany schemat leczenia rozpoczyna się od podania codziennie 75–150 MI FSH. W razie potrzeby, w celu uzyskania odpowiedniej, ale nie nadmiernej reakcji, dawkę leku można zwiększać o 37,5 (lepiej) lub 75 MI w odstępach co 7 lub (lepiej) co 14 dni. Leczenie powinno być dostosowane do indywidualnej reakcji pacjentki, ocenianej na podstawie wyników ultrasonografii wielkości folikuli oraz/lub oznaczenia poziomu sekrecji estrogenów. Maksymalna dawka dzienna leku zazwyczaj nie przekracza 225 MI FSH. Jeśli pacjentka nie odpowiada odpowiednio na leczenie w ciągu 4 tygodni, cykl terapeutyczny należy przerwać, przeprowadzić dodatkowe badania pacjentki i ponownie rozpocząć leczenie z wyższą niż w poprzednim cyklu dawką początkową leku.

Gdy osiągnięto optymalną reakcję, w ciągu 24–48 godzin po ostatnim wstrzyknięciu Gonal-f® jednorazowo podaje się 250 μg rekombinowanego luteinizującego hormonu gonadotropowego (r-lHCG) lub 5000–10 000 MI hCG. Pacjentce zaleca się współżycie w dniu podania hCG oraz dnia następnego. Alternatywnie można przeprowadzić inseminację wewnętrzną.

W przypadku nadmiernej reakcji leczenie należy przerwać i odłożyć podanie hCG (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”). W następnym cyklu leczenie należy rozpocząć od dawki niższej niż ta, która była stosowana w poprzednim cyklu.

Stymulacja rozwoju wielu folikuli u kobiet poddawanych superowulacji w ramach technik rozrodu wspomaganego lub zapłodnienia in vitro

Zwykle stosowany schemat leczenia w celu superowulacji polega na podawaniu codziennie 150–225 MI Gonal-f® począwszy od 2. lub 3. dnia cyklu. Leczenie kontynuuje się aż do osiągnięcia odpowiedniego rozwoju folikuli (ocenianego na podstawie stężenia estrogenów w surowicy i/lub danych z ultrasonografii). W trakcie leczenia dawkę leku dostosowuje się do reakcji pacjentki, jednak dawka ta zazwyczaj nie powinna przekraczać 450 MI dziennie. Ogólnie odpowiedni rozwój folikuli osiąga się średnio w 10. dniu leczenia (w zakresie od 5 do 20 dni).

W celu indukcji ostatecznego dojrzewania folikuli, w ciągu 24–48 godzin po ostatnim wstrzyknięciu Gonal-f® podaje się jednorazową dawkę 250 μg r-hCG lub 5000–10 000 MI hCG.

W celu zahamowania nagłego wzrostu poziomu endogennego LH oraz kontroli tonusowego poziomu LH, zazwyczaj stosuje się supresję z użyciem agonistów lub antagonistów hormonu uwalniającego gonadotropiny (GnRH). Zgodnie z typowym protokołem leczenia, podawanie Gonal-f® rozpoczyna się około 2 tygodnie po rozpoczęciu stosowania agonisty i kontynuuje się podawanie obu leków łącznie aż do osiągnięcia odpowiedniego rozwoju folikuli. Na przykład po 2 tygodniach leczenia agonistą rozpoczyna się podawanie 150–225 MI Gonal-f® przez pierwsze 7 dni, a następnie dawkę tę dostosowuje się w zależności od reakcji jajników.

Ogólne doświadczenie w IVF wskazuje, że ogólna skuteczność leczenia pozostaje stabilna przez pierwsze cztery próby, a następnie stopniowo maleje.

Kobiety z anowulacją spowodowaną ciężkim niedoborem sekrecji LH i FSH

U kobiet z ciężkim niedoborem sekrecji LH i FSH (hipogonadotropowy hipogonadyzm; poziom endogennego LH we krwi < 1,2 MI/l) celem terapii skojarzonej z zastosowaniem Gonal-f® i lutropiny alfa jest rozwój jednego dojrzałego pęcherzyka Graafa, z którego po podaniu hCG uwolni się oocyt. Gonal-f® przepisuje się w cyklu codziennych wstrzyknięć równocześnie z podawaniem lutropiny alfa. Ponieważ takie pacjentki cierpią na amenorrhoeę i mają niską endogenną sekrecję estrogenów, leczenie można rozpocząć w dowolnym momencie.

Zalecany schemat leczenia rozpoczyna się od podania 75 MI lutropiny alfa równocześnie z 75–150 MI FSH dziennie. Leczenie należy dostosować do indywidualnej reakcji pacjentki, ocenianej na podstawie poziomu sekrecji estrogenów i danych z ultrasonografii wielkości folikuli.

Jeśli uznaje się za konieczne zwiększenie dawki FSH, najlepiej zmieniać ją co 7–14 dni o 37,5–75 MI. W ramach jednego cyklu dopuszczalne jest przedłużenie stymulacji do 5 tygodni.

Gdy osiągnięto optymalną reakcję, w ciągu 24–48 godzin po ostatnim wstrzyknięciu Gonal-f® i lutropiny alfa jednorazowo podaje się 250 μg r-hCG lub 5000–10 000 MI hCG. Pacjentce zaleca się współżycie w dniu podania hCG oraz dnia następnego. Alternatywnie można przeprowadzić inseminację wewnętrzną.

Podczas leczenia należy uwzględnić konieczność wsparcia fazy ciałka żółtego, ponieważ brak substancji o działaniu luteotropowym (LH/hCG) po owulacji może prowadzić do przedwczesnej niewydolności ciałka żółtego.

W przypadku nadmiernej reakcji leczenie należy przerwać i odłożyć podanie hCG. W następnym cyklu leczenie należy rozpocząć od dawki FSH niższej niż ta, która była stosowana w poprzednim cyklu.

Mężczyźni z hipogonadotropowym hipogonadyzmem

Gonal-f® stosuje się w dawce 150 MI trzy razy w tygodniu równocześnie z podawaniem hCG przez co najmniej 4 miesiące. Jeśli po zakończeniu tego cyklu u pacjenta nie zaobserwuje się odpowiedniej reakcji, leczenie skojarzone można kontynuować. Obecne doświadczenie kliniczne wskazuje, że w razie potrzeby, w celu osiągnięcia spermatogenezy, leczenie można kontynuować przez co najmniej 18 miesięcy.

Jeśli samodzielnie wstrzykujesz Gonal-f®, proszę dokładnie przeczytać i wykonać poniższe instrukcje.

Gonal-f® przeznaczony jest do podania podskórnie. Samodzielne wstrzykiwanie Gonal-f® mogą wykonywać wyłącznie odpowiednio wyszkoleni pacjenci, którzy w razie potrzeby mają możliwość konsultacji z fachowcem. Pierwsze wstrzyknięcie Gonal-f® należy wykonać pod bezpośrednim nadzorem personelu medycznego. Następne wstrzyknięcie należy wykonywać o tej samej porze następnego dnia, za każdym razem zmieniając miejsce wstrzyknięcia. Nie wolno podawać roztworu leku, jeśli jest on mętny lub zawiera cząstki.

Bezpośrednio przed zastosowaniem proszek należy rozpuścić za pomocą rozpuszczalnika dołączanego do opakowania. Aby zapobiec podaniu dużych objętości roztworu, w 1 ml rozpuszczalnika można rozpuszczać zawartość maksymalnie 3 fiolki leku.

1. Umij ręce. Ważne jest, aby Twoje ręce i wszystko, czego używasz, były jak najczystsze.
2. Przygotuj wszystkie niezbędne materiały. Na czystej powierzchni połóż jedną fiolkę z lekiem, jeden wstępnie wypełniony strzykawkę z rozpuszczalnikiem, jedną igłę do przygotowania roztworu, jedną cienką igłę do wstrzyknięć podskórnych, dwa tampony nasączone alkoholem oraz pojemnik na zużyte szkło i igły.
3. Przygotuj roztwór do wstrzyknięcia. W tym celu zdejmij ochronne nakrywki z fiolki z lekiem oraz z wstępnie wypełnionej strzykawki z rozpuszczalnikiem.

(Jeśli przepisano Ci wstrzyknięcie zawartości kilku fiolki Gonal-f®, ponownie wstrzykuj uzyskany roztwór do kolejnych fiolki z proszkiem, aż do rozpuszczenia zawartości przepisanej liczby fiolki z proszkiem. Jeśli oprócz Gonal-f® przepisano Ci lek zawierający lutropinę alfa, możesz również mieszać te dwa leki, co stanowi alternatywę dla wstrzykiwania każdego leku oddzielnie. W takim przypadku po rozpuszczeniu proszku z lutropiną alfa naciągnij roztwór z powrotem do strzykawki i ponownie wstrzyk go do fiolki z proszkiem Gonal-f®. Po jego rozpuszczeniu naciągnij roztwór z powrotem do strzykawki. Sprawdź roztwór pod kątem obecności cząsteczek, jak opisano powyżej, i nie używaj roztworu, jeśli jest on mętny. W 1 ml rozpuszczalnika można rozpuścić maksymalnie zawartość trzech fiolki z proszkiem).

1. Zastąp igłę igłą o mniejszej grubości przeznaczoną do zastrzyków podskórnych i usuń pęcherzyki powietrza ze strzykawki.

1. Natychmiast po tym zastrzyknij lek: Twój lekarz lub pielęgniarka już poradzili Ci, gdzie robić zastrzyk (np. w brzuch lub przednią część uda).

1. Unieś wszystkie używane przedmioty: natychmiast po zakończeniu iniekcji włóż wszystkie igły i puste szklane pojemniki do pojemnika na ostre przedmioty. Należy również zlikwidować niewykorzystany roztwór.

Dzieci.

Gonal-f® nie stosuje się w leczeniu dzieci.

Przedawkowanie.

Objawy przedawkowania Gonal-f® są nieznane, jednak nie można wykluczyć możliwości wystąpienia zespołu nadreakcji jajników opisanego w punkcie „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania”.

Efekty uboczne.

Najczęstszymi efektami ubocznymi zgłaszanymi w związku z zastosowaniem leku są ból głowy, torbiele jajników oraz miejscowe reakcje w miejscu wstrzyknięcia (np. ból, zaczerwienienie, siniaki, obrzęk i/lub podrażnienie w miejscu wstrzyknięcia).

Zespół hiperstymulacji jajników (ZHGJ) o łagodnym lub umiarkowanym nasileniu, o którym również często się donosi, jest nieodłącznym ryzykiem procedury stymulacji, jednak przypadki ciężkiego ZHGJ są rzadkie.

Bardzo rzadko możliwe są powikłania zakrzepowo-zatorowe.

Do określenia częstości występowania efektów ubocznych stosowana jest następująca klasyfikacja: bardzo często (≥ 1/10); często (od ≥ 1/100 do < 1/10); rzadko (od ≥ 1/1000 do < 1/100); pojedyncze przypadki (od ≥ 1/10000 do < 1/1000); bardzo rzadko (< 1/10000).

Leczenie kobiet

Zaburzenia ze strony układu odpornościowego

Bardzo rzadko: reakcje nadwrażliwości o nasileniu od łagodnego do ciężkiego, w tym reakcje anafilaktyczne i wstrząs.

Zaburzenia ze strony układu nerwowego

Bardzo często: ból głowy.

Zaburzenia ze strony układu krążenia

Bardzo rzadko: zatorowość zakrzepowa (związana lub niezwiązana z ZHGJ).

Zaburzenia ze strony układu oddechowego, klatki piersiowej i jamy śródpiersia

Bardzo rzadko: nasilenie lub pogorszenie astmy.

Zaburzenia ze strony układu pokarmowego

Często: ból brzucha, uczucie napięcia i dyskomfortu w jamie brzusznej, nudności, wymioty, biegunka.

Zaburzenia ze strony układu rozrodczego i gruczołów mlekowych

Bardzo często: torbiele jajników;

często: ZHGJ o nasileniu od łagodnego do umiarkowanego (w tym objawy towarzyszące);

rzadko: ciężki ZHGJ (w tym objawy towarzyszące) (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania”);

pojedyncze przypadki: powikłania ciężkiego ZHGJ.

Zaburzenia ogólne oraz reakcje w miejscu wstrzyknięcia

Bardzo często: reakcje w miejscu wstrzyknięcia (np. ból, zaczerwienienie, siniaki, obrzęk i/lub podrażnienie w miejscu wstrzyknięcia).

Leczenie mężczyzn

Zaburzenia ze strony układu odpornościowego

Bardzo rzadko: reakcje nadwrażliwości o nasileniu od łagodnego do ciężkiego, w tym reakcje anafilaktyczne i wstrząs.

Zaburzenia ze strony układu oddechowego, klatki piersiowej i jamy śródpiersia

Bardzo rzadko: nasilenie lub pogorszenie astmy.

Zaburzenia ze strony skóry i tkanki podskórnej

Często: trądzik.

Zaburzenia ze strony układu rozrodczego i gruczołów mlekowych

Często: ginekomastia, wariokocele.

Zaburzenia ogólne oraz reakcje w miejscu wstrzyknięcia

Bardzo często: reakcje w miejscu wstrzyknięcia (np. ból, zaczerwienienie, siniaki, obrzęk i/lub podrażnienie w miejscu wstrzyknięcia).

Inne

Często: przyrost masy ciała.

Zgłaszanie efektów ubocznych po rejestracji leku ma istotne znaczenie. Pozwala to na monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka związanego z zastosowaniem tego leku. Osoby medyczne i farmaceutyczne, a także pacjenci lub ich upoważnieni przedstawiciele powinni zgłaszać wszystkie przypadki podejrzewanych efektów ubocznych oraz braku skuteczności leku poprzez Automatyczny System Informacyjny Nadzoru Farmakologicznego pod adresem: https://aisf.dec.gov.ua.

Okres ważności. 3 lata.

Nie stosować po upływie terminu ważności podanego na opakowaniu.

Do natychmiastowego i jednorazowego użycia po pierwszym otwarciu i rozcieńczeniu.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w temperaturze nie wyższej niż 25°C.

Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w celu ochrony przed światłem.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie.

• Proszek do sporządzenia roztworu do wstrzykiwań w fiolce nr 1 w zestawie z rozpuszczalnikiem (1 ml wody do wstrzykiwań) w szprycie wstępnie napełnionym nr 1, igłą do rozpuszczania nr 1, igłą do wstrzyknięcia nr 1 w opakowaniu blisterowym; po 1 opakowaniu blisterowym w pudełku tekturowym.

• Proszek do sporządzenia roztworu do wstrzykiwań w fiolkach nr 5 w zestawie z rozpuszczalnikiem (1 ml wody do wstrzykiwań) w szprycach wstępnie napełnionych nr 5, igłami do rozpuszczania nr 5, igłami do wstrzyknięcia nr 5 w opakowaniu blisterowym; po 2 opakowania blisterowe w pudełku tekturowym.

Kategoria dystrybucji. Na receptę.

Producent.

Merck Serono S.A., oddział w Aubonne / Merck Serono S.A., Succursale d’Aubonne;

Merck Serono S.p.A. / Merck Serono S.p.A.

Miejsce położenia producenta oraz adres miejsca wykonywania działalności.

Zone Industrielle de l'Ouriettaz, 1170 Aubonne, Szwajcaria / Zone Industrielle de l'Ouriettaz, 1170 Aubonne, Switzerland;

Via delle Magnolie 15 (loc. frazione Zona Industriale), 70026 Modugno (Bari), Włochy / Via delle Magnolie 15 (loc. frazione Zona Industriale), 70026 Modugno (Bari), Italy.