Glencet Advans

INSTRUKCJA DOTYCZĄCA STOSOWANIA LEKU GLENCET ADVANS (GLENCETADVANCE)

Skład:

Substancje czynne: montelukast, levocetirizine;

1 tabletka powlekana zawiera montelukastu sodowego odpowiadającego 10 mg montelukastu, 5 mg lewocetyryzyny dihydrochlorowidru;

Substancje pomocnicze: laktoza monohydrat, celuloza mikrokryształowa, wapń fosforanu dwuhydrolanego bezwodny, sodowa croscarmelozowa, hydroksypropyloceluloza, stearyna magnezu, Opadry żółty 13B52204 (hipromeloza, dwutlenek tytanu (E 171), makrogol, tlenek żelaza żółty (E 172), polisorbat 80, tlenek żelaza czerwony (E 172)).

Postać leku. Tabletki powlekane.

Główne właściwości fizykochemiczne: żółte, okrągłe, dwuwypukłe tabletki powlekane, gładkie z obu stron.

Grupa farmakoterapeutyczna. Leki działające na układ oddechowy.

Kod ATC R07AX.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Glencet Advans zawiera ustaloną kombinację dwóch substancji czynnych: montelukast i lewocetyryzyna – dlatego poniżej opisane mechanizmy działania każdej z tych substancji są charakterystyczne dla leku Glencet Advans.

Montelukast – selektywny bloker receptorów leukotrienowych. Cysteinylowe leukotrieny (LTC4, LTD4, LTE4) to produkty metabolizmu kwasu arachidonowego, uwalniane z różnych typów komórek, w tym z komórek tucznych i eozynofilów. Te eikozanoidy wiążą się z receptorami cysteinylowych leukotrienów (CysLT). Receptory CysLT typu 1 (CysLT1) u ludzi znajdują się w komórkach dróg oddechowych (w tym w komórkach mięśni gładkich i makrofagach dróg oddechowych), a także w innych komórkach prozapalnych (w tym w eozynofilach i pewnych komórkach macierzystych szpiku kostnego). Receptory CysLT uczestniczą w patogenezie astmy oskrzelowej i alergicznego nieżytu nosa. Opośredniczone przez leukotrieny efekty w astmie oskrzelowej obejmują obrzęk dróg oddechowych, skurcz mięśni gładkich oraz zmiany aktywności komórkowej związane z procesem zapalnym. W alergicznym nieżycie nosa receptory CysLT są uwalniane z błony śluzowej nosa po działaniu alergenu podczas reakcji nadwrażliwości zarówno natychmiastowego, jak i opóźnionego typu i są skojarzone z objawami alergicznego nieżytu nosa. Montelukast to czynna doustnie substancja, która wiąże się z wysokim stopniem powinowactwa i selektywności z receptorami CysLT1 (co daje przewagę nad wiązaniem się z innymi farmakologicznie istotnymi receptorami dróg oddechowych, takimi jak receptory prostaglandynowe, cholinergiczne lub β-adrenergiczne). Montelukast hamuje fizjologiczne działanie LTD4 na receptory CysLT1 bez jakiejkolwiek aktywności agonistycznej.

Montelukast blokuje receptory cysteinyl-leukotrienowe w drogach oddechowych, co potwierdzono jego zdolnością do zapobiegania rozwojowi oskrzelowego skurczu wywołanego przez inhalację leukotrienów LTD4 u chorych na astmę oskrzelową. Nawet w tak niskich dawkach jak 5 mg montelukast skutecznie blokuje LTD4-indukowany skurcz oskrzeli.

Lewocetyryzyna – aktywny enancjomer R cetyryzyny, lek przeciwhistaminowy. Główne efekty są opośredniczone przez selektywne hamowanie receptorów H1. Działanie przeciwhistaminowe lewocetyryzyny zostało potwierdzone w różnych badaniach z wykorzystaniem eksperymentalnych modeli na zwierzętach i człowieku. Badania in vitro dotyczące wiązania z receptorami wykazały, że powinowactwo lewocetyryzyny do ludzkiego receptora H1 jest 2-krotnie wyższe niż cetyryzyny (Ki = 3 nmol/l w porównaniu do 6 nmol/l). Kliniczne znaczenie tych danych jest obecnie nieznane.

Farmakokinetyka.

Montelukast

Absorpcja

Montelukast jest szybko wchłaniany po doustnym przyjęciu. Po podaniu tabletek o powłoce filmowej w dawce 10 mg dorosłym na czczo średnie stężenie maksymalne montelukastu w osoczu (Cmax) osiągane jest po 3–4 godzinach po przyjęciu (Tmax). Średnia biodostępność po doustnym przyjęciu wynosi 64%. Standardowy posiłek rano nie wpływa na biodostępność i Cmax montelukastu po doustnym przyjęciu. Spożycie posiłku bogatego w tłuszcze rano nie zmienia AUC montelukastu w postaci granulatów do spożycia doustnego, jednak stężenie Cmax po przyjęciu posiłku zmniejsza się o 35%, a czas Tmax wydłuża się z 2,3 ± 1,0 godziny do 6,4 ± 2,9 godziny.

Rozkład

Ponad 99% montelukastu wiąże się z białkami osocza. Objętość rozkładu montelukastu w stanie równowagi wynosi średnio od 8 do 11 litrów. W badaniach z wykorzystaniem znakowanego radioaktywnym izotopem montelukastu u szczurów wykazano, że przenika on w minimalnym stopniu przez barierę krew–mózg. Ponadto, we wszystkich innych tkankach organizmu szczurów stężenia znakowanego radioaktywnym izotopem montelukastu 24 godziny po podaniu dawki były minimalne.

Metabolizm

Montelukast jest w dużym stopniu metabolizowany. W badaniach z zastosowaniem dawek terapeutycznych stężenia metabolitów montelukastu w osoczu w stanie równowagi nie były wykrywane u dorosłych pacjentów ani u dzieci. Badania in vitro z wykorzystaniem mikrosom wątroby człowieka wykazały, że w metabolizmie montelukastu uczestniczą cytochromy CYP3A4 i 2C9. Nie przeprowadzono badań klinicznych oceniających wpływ znanych inhibitorów CYP3A4 (np. ketokonazolu, erytromycyny) lub 2C9 (np. fluokonazolu) na farmakokinetykę montelukastu. Zgodnie z wynikami badań in vitro z wykorzystaniem mikrosom wątroby człowieka terapeutyczne stężenia montelukastu w osoczu nie wykazują działania hamującego na cytochromy CYP3A4, 2C9, 1A2, 2A6, 2C19 i 2D6. Badania in vitro wykazały, że montelukast jest silnym inhibitorem cytochromu CYP2C8. Jednak dane uzyskane w badaniach klinicznych interakcji lekowych montelukastu z roziglitazonem (lek markerowy – przedstawiciel grupy leków metabolizowanych głównie przez cytochrom CYP2C8) wskazują, że montelukast nie hamuje CYP2C8 in vivo i dlatego nie oczekuje się, że będzie wywierać wpływ na metabolizm leków metabolizowanych przez ten cytochrom.

Eliminacja

Clirens osoczowy montelukastu u zdrowego dorosłego człowieka wynosi średnio 45 ml/min. Po doustnym przyjęciu dawki znakowanego radioaktywnym izotopem montelukastu 86% znacznika wykryto w kale pozyskanym w ciągu 5 dni po przyjęciu, a mniej niż 0,2% znacznika – w moczu. Dane te w połączeniu z wynikami oceny biodostępności montelukastu wskazują, że montelukast i jego metabolity są prawie całkowicie wydalane z żółcią. Zgodnie z wynikami kilku badań średni okres półtrwania montelukastu w osoczu u młodych, zdrowych dorosłych osób wynosi od 2,7 do 5,5 godziny. Farmakokinetyka montelukastu jest niemalże liniowa przy podawaniu doustnych dawek do 50 mg. Podczas stosowania dawki 10 mg montelukastu raz dziennie obserwowano niewielkie kumulowanie substancji w osoczu (14%).

Pacjenci z niewydolnością wątroby. U pacjentów z łagodną lub umiarkowaną niewydolnością wątroby nie ma potrzeby modyfikacji dawki. Profil farmakokinetyczny montelukastu u pacjentów z cięższymi zaburzeniami funkcji wątroby nie był oceniany.

Pacjenci z niewydolnością nerek. Montelukast i jego metabolity nie są wydawane z moczem, dlatego profil farmakokinetyczny montelukastu u pacjentów z niewydolnością nerek nie był oceniany. Korekta dawki u tych pacjentów nie jest wymagana.

Lewocetyryzyna

Farmakokinetyka lewocetyryzyny po jej stosowaniu w zakresie dawek terapeutycznych u zdrowych dorosłych osób jest liniowa.

Absorpcja

Lewocetyryzyna jest szybko i w znacznym stopniu wchłaniana po doustnym przyjęciu. U dorosłych maksymalne stężenie w osoczu osiągane jest 0,9 godziny po przyjęciu tabletki doustnie. Współczynnik kumulacji po codziennym doustnym przyjmowaniu wynosi 1,12; stan równowagi osiągany jest po 2 dniach od rozpoczęcia stosowania. Maksymalne stężenia zazwyczaj wynoszą odpowiednio 270 ng/ml i 308 ng/ml po jednorazowym i wielokrotnym przyjęciu dawki dobowej 5 mg. Spożycie posiłku nie wpływa na stopień ekspozycji (AUC) lewocetyryzyny w postaci tabletek, jednak przy jego stosowaniu razem z posiłkiem bogatym w tłuszcze Tmax wydłuża się o około 1,25 godziny, a Cmax zmniejsza się o około 36%. W związku z tym lewocetyryzynę można stosować niezależnie od posiłku.

Rozkład

Średnie wartości wiązania lewocetyryzyny z białkami osocza w badaniach in vitro wahają się od 91 do 92% niezależnie od stężeń w zakresie 90–5000 ng/ml, w tym stężeń terapeutycznych w osoczu. Po doustnym przyjęciu dawki średni pozorny objętość rozkładu wynosi około 0,4 l/kg, co jest typowym wskaźnikiem rozkładu w całkowitej ilości płynów w organizmie.

Metabolizm

U człowieka mniej niż 14% przyjętej dawki lewocetyryzyny jest metabolizowane, dlatego oczekuje się, że różnice wynikające z polimorfizmu genetycznego lub jednoczesnego przyjmowania inhibitorów enzymów wątrobowych metabolizujących ten lek będą pomijalne. Ścieżki metabolizmu obejmują utlenianie aromatyczne, N- i O-dealkilację oraz koniugację z tauryną. Ścieżki dealkilacji są głównie opośredniczone przez cytochrom CYP3A4, podczas gdy w utlenianiu aromatycznym uczestniczą wiele i/lub niezidentyfikowanych izoform CYP.

Eliminacja

Okres półtrwania z osocza u zdrowych dorosłych osób wynosi od 8 do 9 godzin po doustnym zastosowaniu. Średnia wartość całkowitego klirensu lewocetyryzyny po doustnym przyjęciu wynosi około 0,63 ml/kg/min. Główną drogą wydalania lewocetyryzyny i jej metabolitów jest mocz, drogą tą wydala się średnio 85,4% przyjętej dawki. Z kalem wydala się jedynie 12,9% dawki.

Pacjenci z zaburzeniem funkcji nerek. Wydalanie lewocetyryzyny odbywa się zarówno przez filtrację kłębuszkową, jak i aktywną sekrecję kanalikową. Klirens nerkowy lewocetyryzyny koreluje z klirensem kreatyniny. U pacjentów z zaburzeniem funkcji nerek klirens lewocetyryzyny jest zmniejszony. Dlatego u pacjentów z umiarkowanymi i ciężkimi zaburzeniami funkcji nerek zaleca się dostosowanie odstępów między dawkami lewocetyryzyny z uwzględnieniem klirensu kreatyniny. W przypadku anurii u pacjentów w końcowym stadium choroby nerek całkowity klirens zmniejsza się o około 80% w porównaniu z całkowitym klirens u osób bez takich zaburzeń. Ilość lewocetyryzyny wydalonej podczas standardowej 4-godzinnej procedury hemodializy wynosiła < 10%.

Charakterystyki kliniczne.

Wskazania

Stałą kombinację montelukastu i lewocytyryzyny stosuje się w celu zmniejszenia objawów związanych z sezonowym i całorocznym nieżytami nosa alergicznym, a także nieżytami nosa u pacjentów z astmą oskrzelową.

Ryzyko wystąpienia objawów psychoneurologicznych u pacjentów z nieżytami nosa alergicznym może przewyższać korzyści z zastosowania montelukastu, dlatego należy stosować go jako lek rezerwowy u pacjentów z nieadekwatną odpowiedzią lub nietolerancją terapii alternatywnej.

Przeciwwskazania

Podwyższona wrażliwość na montelukast sodowy, lewocytyryzynę lub cytyryzynę, jak również na inne składniki leku. Ostateczny etap niewydolności nerek (przepływ kłębuszkowy (GFR) < 15 ml/min), wymagający dializy. Wiek dziecięcy do 15 roku życia. Lek jest również przeciwwskazany w przypadku ciężkiej dziedzicznej nietolerancji galaktozy, niedoboru enzymu laktazy lub zaburzeń wchłaniania glukozy i galaktozy.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji

Montelukast

Teofylinę, prednizone i prednizolon: przy jednoczesnym stosowaniu montelukastu z teofiliną, prednizonom, prednizolonem, doustnymi środkami antykoncepcyjnymi, terfenadyną, digoksyną, warfaryną, hormonami tarczycy, uspokajającymi środkami przeciwnadciśnieniowymi i induktorami enzymu cytochromu P450 (CYP) nie jest wymagana korekta dawek leków.

Doustne środki antykoncepcyjne, terfenadyna, digoksyna i warfaryna: w badaniach interakcji lekowych z zastosowaniem zalecanej dawki klinicznej montelukastu nie stwierdzono klinicznie istotnego wpływu tej substancji na następujące leki: doustne środki antykoncepcyjne (noretyndron 1 mg/etynilostradiol 35 μg), terfenadynę, digoksynę i warfarynę.

Hormony tarczycy, uspokajające środki przeciwnadciśnieniowe, niesteroidowe leki przeciwzapalne, benzodiazepiny i środki przeciwnadciśnieniowe: brak jakichkolwiek form interakcji.

Induktory enzymu cytochromu P450 (CYP): na tle stosowania fenobarbitalu, który indukuje wątrobowy metabolizm, pole pod krzywą farmakokinetyczną (AUC) montelukastu zmniejszało się o około 40% po jednorazowym przyjęciu dawki montelukastu 10 mg. Ponieważ montelukast metabolizuje się za pomocą CYP 3A4, 2C8 i 2C9, należy zachować ostrożność, szczególnie u dzieci, jeśli montelukast jest stosowany jednocześnie z induktorami CYP 3A4, 2C8 i 2C9, takimi jak fenytoina, fenobarbital i ryfampicyna. Montelukast jest silnym inhibitorem cytochromu CYP2C8 in vitro. Jednakże w badaniu klinicznym interakcji lekowej z zastosowaniem montelukastu i rosiglitazonu (lek markerowy, reprezentujący leki metabolizowane głównie przez cytochrom CYP2C8) z udziałem 12 zdrowych ochotników wykazano, że farmakokinetyka rosiglitazonu pozostaje niezmieniona przy jednoczesnym stosowaniu z montelukastem, co świadczy o braku inhibicji CYP2C8 przez montelukast in vivo. Dlatego nie oczekuje się, że montelukast będzie w jakikolwiek sposób zmieniać metabolizm leków metabolizowanych przez ten enzym (np. paklitaksel, rosiglitazon, repaglinid).

W badaniach in vitro stwierdzono, że montelukast jest substratem CYP 2C8 i w mniejszym stopniu 2C9 oraz 3A4. W badaniu klinicznym interakcji leków z zastosowaniem montelukastu i gemfibrozylu (inhibitor CYP 2C8 i 2C9), gemfibrozyl zwiększał ekspozycję ogólnoustrojową montelukastu 4,4-krotnie. Przy jednoczesnym stosowaniu z gemfibrozylem lub innymi silnymi inhibitorami CYP 2C8 nie jest wymagana korekta dawki montelukastu, lekarz powinien jednak wziąć pod uwagę zwiększone ryzyko wystąpienia reakcji niepożądanych.

Na podstawie wyników badań in vitro nie oczekuje się wystąpienia klinicznie istotnych interakcji z mniej silnymi inhibitorami CYP 2C8 (np. z trimetoprimem). Jednoczesne stosowanie montelukastu z itrakonazolem, silnym inhibitorem CYP 3A4, nie prowadziło do istotnego zwiększenia ekspozycji ogólnoustrojowej montelukastu.

Lewocytyryzyna

Dane z badań in vitro wskazują, że nie należy oczekiwać, że lewocytyryzyna będzie powodować interakcje farmakokinetyczne poprzez inhibicję lub indukcję enzymów wątrobowych metabolizujących leki. Nie przeprowadzono badań in vivo dotyczących interakcji lekowej lewocytyryzyny.

Antypiryna, azitromycyna, cyklotydyna, erytromycyna, ketokonazol, teofylinę i pseudofedrynę: zgodnie z wynikami badań farmakokinetycznej interakcji z zastosowaniem racemicznego cytyryzyny, ten ostatni nie wchodził w interakcje z antypiryną, pseudofedryną, erytromycyną, azitromycyną, ketokonazolem i cyklotydydą. W trakcie tych badań zaobserwowano niewielkie zmniejszenie (o 16%) klirensu cytyryzyny przy stosowaniu teofiliny w dawce 400 mg. Można założyć, że wyższe dawki teofiliny będą wywierać silniejszy efekt.

W badaniu wielokrotnego stosowania rytonawiru (600 mg 2 razy dziennie) i cytyryzyny (10 mg dziennie) ekspozycja cytyryzyny zwiększała się o około 40%, podczas gdy rozkład rytonawiru zmieniał się nieznacznie (–11%).

Spożycie pokarmu nie wpływa na stopień wchłaniania lewocytyryzyny, ale jednoczesne spożycie pokarmu zmniejsza szybkość jego absorpcji.

Jednoczesne stosowanie cytyryzyny lub lewocytyryzyny z alkoholem lub innymi depresjantami ośrodkowego układu nerwowego u wrażliwych pacjentów może powodować dodatkowe zmniejszenie uwagi i zdolności do wykonywania pracy.

Właściwości stosowania.

Montelukast

Ostre epizody astmy oskrzelowej: montelukast nie jest przeznaczony do usuwania skurczu oskrzeli w ostrym napadzie astmy oskrzelowej, w tym w stanie astmatycznym. W takich przypadkach pacjenci powinni stosować dostępne środki terapii doraźnej. Leczenie montelukastem można kontynuować podczas zaostrzenia astmy oskrzelowej. Pacjenci, u których zaostrzenia astmy oskrzelowej pojawiają się po wysiłku fizycznym, powinni mieć przy sobie inhalatory z krótkodziałającymi agonistami β.

Stosowanie łącznie z kortykosteroidami: choć dawkę kortykosteroidów do inhalacji można stopniowo zmniejszać pod kontrolą lekarza, montelukastu nie należy nagle zastępować kortykosteroidami do inhalacji ani doustnymi.

Podwyższona wrażliwość na kwas acetylosalicylowy: pacjenci z znaną podwyższoną wrażliwością na kwas acetylosalicylowy powinni powstrzymać się od stosowania kwasu acetylosalicylowego lub niesteroidowych leków przeciwzapalnych w czasie leczenia montelukastem. Choć montelukast jest skuteczny w poprawie funkcji dróg oddechowych u chorych na astmę oskrzelową z udokumentowaną podwyższoną wrażliwością na kwas acetylosalicylowy, nie zmniejsza on reakcji organizmu na skurcz oskrzeli wywołany kwasem acetylosalicylowym ani innymi niesteroidowymi lekami przeciwzapalnymi u pacjentów z astmą oskrzelową wrażliwą na kwas acetylosalicylowy.

Zaburzenia psychiczno-neurologiczne.

W trakcie postmarketingowego nadzoru otrzymano doniesienia o następujących niepożądanych zjawiskach występujących na tle stosowania montelukastu: pobudzenie, zachowanie agresywne lub wrogość, niepokój, depresja, dezorientacja, zaburzenia snu, halucynacje, bezsenność, drażliwość, niepokój, drżenie, somnambulia, myśli samobójcze i zachowanie samobójcze (w tym samobójstwa). Dane kliniczne niektórych postmarketingowych doniesień o niepożądanych zjawiskach na tle stosowania montelukastu są zgodne z efektem wywołanym przez ten lek. Lekarze przepisujący ten lek oraz pacjenci powinni pamiętać o możliwości wystąpienia zaburzeń nerwowo-psychicznych. Pacjentów należy uprzedzić, że w przypadku wystąpienia odpowiednich objawów powinni powiadomić o tym lekarza. W przypadku wystąpienia u pacjenta takich zjawisk lekarz powinien dokładnie ocenić stosunek ryzyka do korzyści z kontynuacji terapii montelukastem.

Stany eozynofilowe: u pacjentów z astmą oskrzelową na tle stosowania montelukastu może rozwijać się eozynofilia ogólnoustrojowa, która czasem objawia się klinicznie objawami zapalenia naczyń, wskazującymi na zespół Churga-Straussa – stan, w którym często wskazana jest terapia ogólnoustrojowa kortykosteroidami. Zazwyczaj te zjawiska są związane ze zmniejszaniem dawki kortykosteroidów doustnych. Lekarz powinien dokładnie monitorować stan pacjenta w celu wczesnego wykrycia objawów eozynofilii, skórnych objawów zapalenia naczyń, nasilenia objawów płucnych, powikłań ze strony serca i/lub neuropatii.

Levocetyryzyna

Stosować z ostrożnością u pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek (wymagana korekta schematu dawkowania) oraz u pacjentów w podeszłym wieku (możliwe obniżenie filtracji kłębuszkowej).

Przepisując lek pacjentom z określonymi czynnikami sprzyjającymi zatrzymaniu moczu (np. urazy rdzenia kręgowego, przerost gruczołu krokowego), należy wziąć pod uwagę, że levocetyryzyna zwiększa ryzyko zatrzymania moczu.

Należy zachować ostrożność przy przepisywaniu leku pacjentom z epilepsją i ryzykiem wystąpienia drgawek, ponieważ levocetyryzyna może powodować nasilenie drgawek.

Leki przeciwhistaminowe tłumią odpowiedź w skórnym teście alergicznym, dlatego przed jego wykonaniem należy przerwać przyjmowanie leku 3 dni przed badaniem (okres eliminacji).

Świąd może pojawić się po przerwaniu stosowania levocetyryzyny, nawet jeśli te objawy nie występowały przed rozpoczęciem leczenia. Objawy mogą ustąpić samorzutnie. W niektórych przypadkach objawy mogą być nasilone i może być wymagana ponowna terapia lekiem po przerwaniu.

W trakcie badań klinicznych donoszono o przypadkach wystąpienia u niektórych pacjentów na tle stosowania levocetyryzyny senności, zwiększonej zmęczalności i osłabienia ogólnego. Pacjentów należy uprzedzić, że podczas leczenia lekiem należy unikać zajęć wymagających podwyższonej czynności umysłowej i dokładnej koordynacji ruchów, w szczególności pracy z maszynami lub kierowania pojazdami. Podczas terapii levocetyryzyną należy unikać spożycia alkoholu i przyjmowania depresantów układu nerwowego środkowego (UKŚ), ponieważ może to prowadzić do dodatkowego obniżenia czynności i nasilenia depresji działania UKŚ.

Lek Glencet Advans zawiera laktozę, dlatego nie należy go stosować pacjentom z takimi rzadkimi dziedzicznymi schorzeniami, jak nietolerancja galaktozy, niedostateczność laktozy lub zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy.

Lek zawiera mniej niż 1 mmol (23 mg) sodu na tabletkę, czyli jest praktycznie pozbawiony sodu.

Stosowanie u pacjentów w podeszłym wieku.

Montelukast

Nie zaobserwowano żadnych różnic w profilu bezpieczeństwa i skuteczności przy stosowaniu tego leku u pacjentów w podeszłym wieku w porównaniu z młodszych pacjentami, a w praktyce klinicznej nie odnotowano żadnych dowodów wskazujących na różnice w odpowiedzi na ten lek w obu tych populacjach, jednak nie można wykluczyć większej wrażliwości niektórych pacjentów w podeszłym wieku na działanie tego leku.

Levocetyryzyna

Liczba pacjentów w wieku 65 lat i starszych w trakcie przeprowadzanych badań klinicznych z zastosowaniem levocetyryzyny dla każdego z zatwierdzonych wskazań była niewystarczająca, aby ustalić, czy ich odpowiedź na terapię będzie różnić się od odpowiedzi u młodszych pacjentów. W praktyce klinicznej nie odnotowano żadnych dowodów różnic w odpowiedzi na ten lek u pacjentów w podeszłym wieku i młodszych pacjentów. Ogólnie dawkę dla pacjentów w podeszłym wieku należy dobrać z ostrożnością; terapię zazwyczaj należy rozpocząć od dolnej wartości zakresu zalecanych dawek, biorąc pod uwagę, że u tych pacjentów obserwuje się wyższe częstości występowania zaburzeń funkcji wątroby, nerek lub serca, a także współistniejących chorób i jednoczesnego przyjmowania innych leków.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Nie przeprowadzono wiarygodnych i odpowiednio kontrolowanych badań klinicznych dotyczących stosowania tego leku u kobiet w ciąży. Stosowanie w czasie ciąży jest przeciwwskazane.

Karmienie piersią. Biorąc pod uwagę, że wiele leków wydzielanych jest z mlekiem matki u kobiet karmiących piersią, w razie potrzeby stosowania leku należy przerwać karmienie piersią.

Możliwość wpływu na szybkość reakcji przy kierowaniu pojazdami lub pracy z innymi mechanizmami.

Nie przeprowadzono badań dotyczących wpływu stałej kombinacji dawek montelukastu i levocetyryzyny na zdolność kierowania pojazdami lub pracy z innymi mechanizmami. Niektórzy pacjenci mogą odczuwać senność, zwiększone zmęczenie i osłabienie podczas terapii levocetyryzyną. Pacjentom należy zalecić powstrzymanie się od kierowania pojazdami i od pracy z potencjalnie niebezpiecznymi mechanizmami podczas leczenia lekiem Glencet Advans.

Sposób stosowania i dawki.

Dawkowanie zalecane dla dorosłych oraz dzieci od 15. roku życia: 1 tabletka na dobę, wieczorem, niezależnie od posiłku. Tabletki należy połykać całe, nie żuwając. Leczenie trwa 14 dni.

Pacjenci w wieku podeszłym

Zaleca się dostosowanie dawki u pacjentów w wieku podeszłym z umiarkowanym i ciężkim zaburzeniem funkcji nerek.

Pacjenci z niewydolnością nerek

Interwały dawkowania należy dobrać indywidualnie w zależności od funkcji nerek (eGFR – oszacowane tempo filtracji kłębuszkowej). Należy skorzystać z tabeli i dostosować dawkę zgodnie z zaleceniami.

Dostosowanie dawki leku u pacjentów z zaburzeniem funkcji nerek

Dawkowanie u dzieci z zaburzeniami funkcji nerek powinno być dostosowywane indywidualnie, z uwzględnieniem klirensu nerkowego pacjenta oraz jego masy ciała.

Nie ma specyficznych danych dotyczących stosowania leku u dzieci z zaburzeniami funkcji nerek.

Pacjenci z niewydolnością wątrobową

U pacjentów z niewydolnością wątrobową nie jest wymagana korekta dawkowania. U pacjentów z niewydolnością wątrobową i nerkową korekta dawkowania powinna być dostosowana zgodnie z powyższą tabelą.

Dzieci

Lek stosuje się u dzieci od 15. roku życia.

Przedawkowanie

Montelukast

Do chwili obecnej nie ma dostępnych specyficznych zaleceń dotyczących leczenia przedawkowania montelukastu. W okresie obserwacji pozarejestrowej oraz podczas badań klinicznych odnotowano przypadki ostrego przedawkowania montelukastu. Do tych doniesień należą przypadki przedawkowania u dorosłych i dzieci po podaniu bardzo wysokich dawek, takich jak 1000 mg. Dane z badań klinicznych i laboratoryjnych były zgodne z profilem bezpieczeństwa montelukastu u dorosłych i dzieci. W większości zarejestrowanych przypadków przedawkowania nie obserwowano ciężkich niepożądanych reakcji. Najczęstsze niepożądane reakcje były zgodne z profilem bezpieczeństwa montelukastu i obejmowały ból brzucha, senność, pragnienie, ból głowy, wymioty oraz nadmierną aktywność psychoruchową. Nie wiadomo, czy montelukast jest usuwany przez dializę peritonealną lub hemodializę.

Leczenie jest objawowe.

Levocytryzyna

Zgłaszano przypadki przedawkowania levocytryzyny. Objawy przedawkowania mogą obejmować senność u dorosłych, a u dzieci – początkowo pobudzenie i niepokój, a następnie senność. Nie istnieje znany specyficzny antydotum na levocytryzynę. W przypadku przedawkowania zaleca się leczenie objawowe lub wspierające. Levocytryzyna nie jest usuwana podczas dializy.

Efekty uboczne.

Montelukast

W poniższej tabeli przedstawiono niepożądane reakcje zgłaszane w ramach obserwacji pogwarancyjnych. Częstotliwość występowania niepożądanych zjawisk szacowano na podstawie danych z odpowiednich badań klinicznych.

*Częstotliwość występowania określa się jako: bardzo często (≥1/10); często (od ≥1/100 do <1/10); rzadko (od ≥1/1000 do <1/100); bardzo rzadko (od ≥1/10000 do <1/1000); niezwykle rzadko (<1/10000).

Levocytryzyna

Zgłoszono następujące niepożądane reakcje obserwowane podczas badań klinicznych:

często (od >1/100 do <1/10) – ból głowy, senność, suchość w ustach, zwiększona zmęczalność;

rzadko (od ≥1/1000 do <1/100) – osłabienie ogólne, ból brzucha.

Oprócz powyższych niepożądanych reakcji zarejestrowanych podczas badań klinicznych, zgłaszano również rzadkie przypadki wystąpienia poniższych niepożądanych reakcji obserwowanych w okresie nadzoru popośrednicznego.

Zaburzenia ze strony układu odpornościowego: reakcje nadwrażliwości, w tym anafilaksja.

Zaburzenia ze strony psychiki: agresja, pobudzenie, zaburzenia snu, halucynacje, depresja, bezsenność, myśli samobójcze, koszmary nocne.

Zaburzenia ze strony układu nerwowego: drgawki, omdlenia, drżenie, dysgezja, zawroty głowy, senność, ból głowy, zwiększona zmęczalność, osłabienie, astenia, parestezje, zawroty głowy.

Zaburzenia ze strony narządów wzroku: zaburzenia widzenia, nieostre widzenie, okulogiracja.

Zaburzenia ze strony układu krążenia: kołatania serca, tachykardia.

Zaburzenia ze strony układu oddechowego, narządów klatki piersiowej i jamy opłucnowej: duszność.

Zaburzenia ze strony przewodu pokarmowego: nudności, biegunka, wymioty, zaparcia, zwiększony apetyt, suchość w ustach, ból brzucha.

Zaburzenia hepatobilinarne: zapalenie wątroby.

Zaburzenia ze strony nerek i układu moczowego: dyzuria, zatrzymanie moczu.

Zaburzenia ze strony skóry i tkanki podskórnej: obrzęk naczynioruchowy, trwała erytema lekowa, swędzenie, wysypka, pokrzywka.

Zaburzenia ze strony układu mięśniowo-szkieletowego, tkanki łącznej i kości: miastenia, artrealgia.

Zaburzenia ogólne: obrzęk.

Wyniki badań: zwiększenie masy ciała, odchylenia od normy wskaźników czynności wątroby.

Opis wybranych działań niepożądanych: zgłaszano swędzenie po zakończeniu stosowania lewocytryzyny.

Okres ważności.

2 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w suchym, chronionym przed światłem miejscu w temperaturze nie wyższej niż 30 °C.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie.

Po 14 lub 28 tabletek w pojemniku plastikowym, w kartonowej puszce.

Do każdego pojemnika wraz z tabletkami włożono polimerowy cylinder z środkiem higroskopijnym (żel krzemionkowy).

Kategoria wydawania.

Na receptę.

Producent.

Glenmark Pharmaceuticals Ltd.

Miejsce produkcji oraz adres siedziby producenta.

Village Kishanpura, Baddi-Nalagarh Road, Tehsil Baddi, Distt. Solan (H.P.) 173 205, India.