Furosemid-Darnytsia

INSTRUKCJA dotyczāca stosowania leku Furosemid-Darnytsia (Furosemide-Darnitsa)

Skład:

substancja czynna: furosemid;

1 ml roztworu zawiera furosemidu 10 mg;

substancje pomocnicze: sodu chloridum, sodu hydroxidum, woda do iniekcji.

Postać leku. Roztwór do wstrzykiwania.

Główne właściwości fizykochemiczne: przejrzysta ciecz bezbarwna lub lekko żółtawa.

Grupa farmakoterapeutyczna. Silnie działające środki moczopędne. Preparaty sulfonamidowe.

Kod ATC C03CA01.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Furosemid jest pętlowym środkiem moczonym o szybkim działaniu, powodującym stosunkowo silny i krótkotrwały efekt moczny. Furosemid blokuje kotransporter Na+K+2Cl- znajdujący się w błonach bazalnych komórek grubej części pętli Henlego: skuteczność działania saluretycznego furosemidu zależy zatem od tego, czy lek dostaje się do kanalików w miejscach światła za pomocą mechanizmu transportu anionowego. Efekt moczny powstaje w wyniku hamowania resorpcji chlorku sodu w tym odcinku pętli Henlego. W efekcie frakcyjna wydzielanie sodu może osiągnąć 35% filtracji kłębuszkowej sodu. Efekty wtórne zwiększonego wydzielania sodu obejmują zwiększone wydalanie moczu (dzięki wodzie związanej osmotycznie) oraz zwiększoną sekrecję potasu w kanalikach dystalnych. Zwiększa się również wydzielanie jonów wapnia i magnezu. Furosemid wywołuje zależną od dawki stymulację układu renina-angiotensyna-aldosteron. W niewydolności serca furosemid prowadzi do ostrego zmniejszenia obciążenia wstępnego serca (poprzez zwężenie pojemnościowych naczyń żylnych). Wczesny efekt naczyniowy jest pośrednictwem prostaglandyn i zakłada odpowiednią funkcję nerek z aktywacją układu renina-angiotensyna oraz nieuszkodzoną syntezę prostaglandyn. Ponadto dzięki właściwemu natriuretycznemu działaniu furosemid zmniejsza reaktywność naczyń na katecholaminy, która jest zwiększona u chorych z nadciśnieniem tętniczym.

Skuteczność przeciw nadciśnieniową furosemidu tłumaczy się zwiększoną wydzielaniem sodu, zmniejszoną objętością krwi oraz zmniejszoną odpowiedzią mięśni gładkich naczyń na stymulację przez wazokonstryktory lub środki zwężające naczynia.

Początek działania moczego obserwuje się w ciągu 15 minut po wstrzyknięciu dożylnym dawki leku.

Zależne od dawki zwiększenie diurezy i natriurezy obserwowano u zdrowych ochotników przyjmujących furosemid w dawkach 10–100 mg. Czas trwania działania u zdrowych ochotników wynosi około 3 godzin po wstrzyknięciu dożylnym 20 mg furosemidu.

U pacjentów związek między stężeniami niezwiązanego (wolnego) furosemidu wewnątrz kanalików (określonych na podstawie szybkości wydzielania furosemidu z moczem) a efektem natriuretycznym wyraża się w formie krzywej sigmoidalnej z minimalną skuteczną szybkością wydzielania furosemidu wynoszącą około 10 mikrogramów na minutę. W związku z tym ciągła infuzja furosemidu jest bardziej skuteczna niż powtarzane wstrzykiwania bolusowe. Co więcej, poza pewną dawką bolusową nie obserwuje się istotnego zwiększenia efektu. Działanie furosemidu zmniejsza się, jeśli występuje obniżona sekrecja kanalikowa lub wiązanie leku z albuminą wewnątrz kanalików.

Farmakokinetyka.

Objętość rozprowadzenia furosemidu wynosi od 0,1 do 0,2 litra na 1 kg masy ciała. Objętość rozprowadzenia może być wyższa w zależności od choroby.

Furosemid (powyżej 98%) tworzy silne związki z białkami osocza krwi, szczególnie z albuminą.

Furosemid wydzielany jest głównie w niezmienionej formie poprzez sekrecję w kanaliku bliskim. Po podaniu dożylnym od 60% do 70% podanej dawki furosemidu wydzielane jest właśnie w ten sposób. Metabolit furosemidu – glukuronid – stanowi 10–20% substancji obecnych w moczu. Pozostała dawka wydzielana jest z kałem, najprawdopodobniej poprzez sekrecję żółciową.

Okres półtrwania furosemidu po podaniu dożylnym wynosi około 1–1,5 godziny.

Furosemid przenika do mleka matki, przez barierę łożyskową i powoli dostaje się do płodu. Furosemid wykrywany jest u płodu lub u noworodków w takich samych stężeniach, jak u matki.

Choroby nerek. W niewydolności nerek wydalanie furosemidu jest opóźnione, a okres półtrwania wydłużony; końcowy okres półtrwania może trwać do 24 godzin u pacjentów z ciężką niewydolnością nerek.

W zespole nerczycowym obniżone stężenia białek osocza krwi prowadzą do zwiększenia stężenia niezwiązanego (wolnego) furosemidu. Z drugiej strony skuteczność furosemidu u tych pacjentów jest zmniejszona z powodu wiązania się z albuminą wewnątrzkanalikową i obniżonej sekrecji kanalikowej.

Furosemid słabo poddaje się dializie u pacjentów poddawanych hemodializie, dializie opłucnowej i przewidzianej dializie opłucnowej w warunkach ambulatoryjnych.

Niewydolność wątroby. W niewydolności wątroby okres półtrwania furosemidu zwiększa się o 30–90%, głównie dzięki większej objętości rozprowadzenia. Należy również zaznaczyć, że w tej grupie pacjentów występuje szerokie zróżnicowanie wszystkich parametrów farmakokinetycznych.

Niewydolność serca zastoinowa, ciężkie nadciśnienie tętnicze, pacjenci w wieku podeszłym. Wydalanie furosemidu jest opóźnione z powodu zmniejszonej funkcji nerek u pacjentów z niewydolnością serca zastoinowej, ciężkim nadciśnieniem tętniczym oraz u pacjentów w wieku podeszłym.

Dzieci przedwczesne i noworodki urodzeni w terminie. W zależności od stopnia dojrzałości nerek wydalanie furosemidu może być opóźnione. Metabolizm leku jest również zmniejszony, jeśli u noworodków występuje zaburzona zdolność do glukuronidacji. Końcowy okres półtrwania trwa mniej niż 12 godzin u płodu w wieku 33 tygodnie po zapłodnieniu komórki jajowej. U dzieci w wieku 2 miesięcy końcowy klirens jest podobny do klirensu u dorosłych pacjentów.

Charakterystyki kliniczne.

Wskazania.

Obrzęki w przewlekłej niewydolności serca (jeśli konieczne jest leczenie z zastosowaniem diuretyków).

Obrzęki w oстрой niewydolności serca.

Obrzęki w przewlekłej niewydolności nerek.

Ostra niewydolność nerek, w tym u ciężarnych lub podczas porodu.

Obrzęki w chorobach wątroby (jeśli konieczne jest uzupełnienie leczenia antagonistami aldosteronu).

Kryz hipertensyjny (jako lek wspomagający).

Wsparcie wymuszonego moczowania.

Przeciwwskazania.

Wysoka wrażliwość na furosemid lub na inne składniki leku. U pacjentów z alergią na sulfonamidy (np. na antybiotyki sulfonamidowe lub sulfonylomoczniki) może wystąpić krzyżowa wrażliwość na furosemid.

Hipowolemia lub odwodnienie organizmu.

Niewydolność nerek w postaci anurii, jeśli nie obserwuje się odpowiedzi terapeutycznej na furosemid.

Niewydolność nerek spowodowana zatruciem lekami nefrotoksycznymi lub hepatotoksycznymi.

Ciężka hipokaliemia.

Ciężka hiponatremia.

Stan przedurojowy lub urojowy, związane z encefalopatią wątrobowa.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Kombinacje niezalecane.

W pojedynczych przypadkach podawanie furosemidu w ciągu 24 godzin po chloralu hydrat może spowodować napływy gorąca, nadmierne pocenie się, pobudzenie, nudności, podwyższenie ciśnienia tętniczego i tachykardię. Dlatego nie zaleca się jednoczesnego stosowania furosemidu i chloralu hydrat.

Furosemid może potęgować ototoksyczność aminoglikozydów i innych leków ototoksycznych. Ponieważ może to prowadzić do nieodwracalnych uszkodzeń, nie należy stosować tych leków jednocześnie z furosemidem.

Kombinacje wymagające środków ostrożności.

W przypadku jednoczesnego stosowania cisplatyny i furosemidu istnieje ryzyko wystąpienia efektów ototoksycznych. Ponadto może nasilać się nefrotoksyczność cisplatyny, jeśli furosemid nie jest podawany w niskich dawkach (np. 40 mg u pacjentów z normalną funkcją nerek) i przy dodatnim bilansie płynów, gdy lek stosuje się w celu osiągnięcia efektu wymuszonego moczowania podczas terapii cisplatyną.

Furosemid zmniejsza wydalanie soli litu i może prowadzić do zwiększenia stężenia litu w osoczu krwi, co zwiększa ryzyko toksyczności litu, w tym większe ryzyko wystąpienia efektów kardiotoksycznych i neurotoksycznych litu. Dlatego zaleca się dokładne monitorowanie stężenia litu u pacjentów otrzymujących tę kombinowaną terapię.

Pacjenci otrzymujący diuretyki mogą doświadczać ciężkiej hipotensji tętniczej i pogorszenia funkcji nerek, w tym przypadków niewydolności nerek, szczególnie po pierwszym zastosowaniu inhibitora enzymu konwertującego angiotensynę (inhibitor ACE) lub antagonisty receptora angiotensyny II, albo po pierwszym zastosowaniu tych leków w zwiększonej dawce. Należy rozważyć tymczasowe przerwanie stosowania furosemidu lub przynajmniej zmniejszenie dawki furosemidu trzy dni przed rozpoczęciem leczenia lub zwiększeniem dawki inhibitora ACE lub antagonisty receptora angiotensyny II.

Risperidon: należy zachować ostrożność i dokładnie ocenić ryzyko i korzyści przed podjęciem decyzji o prowadzeniu terapii kombinowanej lub jednoczesnym stosowaniu z furosemidem lub innymi silnymi diuretykami.

Kombinacje, które należy stosować z ostrożnością.

Jednoczesne stosowanie niesteroidowych leków przeciwzapalnych, w tym kwasu acetylosalicylowego, może zmniejszać działanie furosemidu. U pacjentów z odwodnieniem organizmu lub hipowolemią niesteroidowe leki przeciwzapalne mogą prowadzić do oстрой niewydolności serca. Pod wpływem furosemidu może zwiększać się toksyczność salicylanów.

Zmniejszenie skuteczności furosemidu może wystąpić po jednoczesnym zastosowaniu fenytoiny.

Stosowanie kortykosteroidów, karbenoksolonu, korzenia lakieru w dużych dawkach oraz długotrwałe stosowanie środków przeczyszczających może zwiększyć ryzyko rozwoju hipokaliemii.

Niektóre zaburzenia równowagi elektrolitowej (takie jak hipokaliemia, hipomagnezemia) mogą nasilać toksyczność niektórych innych leków (np. leków digitalis i leków powodujących zespół wydłużenia interwału QT).

Jeśli leki przeciwciśnieniowe, diuretyki lub inne leki obniżające ciśnienie tętnicze stosuje się jednocześnie z furosemidem, należy spodziewać się jeszcze większego obniżenia ciśnienia tętniczego.

Probenecyd, metotreksat i inne leki, takie jak furosemid, podlegają znaczącej sekrecji kanalikowej w nerkach i mogą zmniejszać skuteczność furosemidu. Z kolei furosemid może zmniejszać wydalanie tych leków przez nerki. Leczenie z zastosowaniem wysokich dawek (zarówno furosemidu, jak i innych leków) może prowadzić do zwiększenia ich stężenia w osoczu krwi i wzrostu ryzyka efektów niepożądanych spowodowanych przez furosemid lub towarzyszącą terapię.

Może zmniejszać się skuteczność leków przeciwcukrzycowych i sympatykomimetyków mających właściwości podnoszenia ciśnienia tętniczego (np. adrenaliny, noradrenaliny). Może nasilać się działanie miorelaksantów kurarepodobnych lub teofiliny.

Może nasilać szkodliwy wpływ leków nefrotoksycznych na nerki.

U pacjentów otrzymujących terapię towarzyszącą furosemidem i wysokie dawki niektórych cefalosporyn może rozwijać się zaburzenie funkcji nerek.

Jednoczesne stosowanie cyklosporyny A i furosemidu wiąże się ze zwiększonym ryzykiem wystąpienia artretyzmu podagrycznego, wtórnego wobec hiperurikemii spowodowanej przez furosemid, oraz zaburzenia wydalania moczanów przez nerki spowodowanego przez cyklosporynę.

U pacjentów należących do grupy wysokiego ryzyka nefropatii w wyniku terapii substancjami kontrastowymi jodowanymi, leczenie furosemidem wiązało się z większą częstością pogorszenia funkcji nerek po podaniu substancji kontrastowych w porównaniu z pacjentami z grupy wysokiego ryzyka, którym przeprowadzono jedynie dożylne nawadnianie przed podaniem substancji kontrastowych.

Szczególne środki ostrożności.

Podczas leczenia lekiem Furosemid-Darnytsia należy zapewnić stały odpływ moczu. Pacjenci z częściowym zwężeniem dróg odpływu moczu wymagają szczególnej uwagi, szczególnie na wczesnych etapach leczenia.

Leczenie lekiem Furosemid-Darnytsia wymaga regularnej opieki medycznej. Szczególnie staranne monitorowanie jest konieczne u:

• pacjentów z hipotensją tętniczą;
• pacjentów z grupy podwyższonego ryzyka w wyniku znacznego obniżenia ciśnienia tętniczego, np. pacjentów z zaawansowanym zwężeniem tętnic wieńcowych lub naczyń krwionośnych zaopatrujących mózg;
• pacjentów z ukrytą lub wyraźną formą cukrzycy;
• pacjentów z podagrą;
• pacjentów z zespołem hepatorenalnym, tj. z niewydolnością nerek o charakterze czynnościowym związanym z ciężką chorobą wątroby;
• pacjentów z hipoproteinemią, np. związaną z zespołem nerczycowym (działanie furosemidu może być osłabione, a jednocześnie może wzrosnąć ototoksyczność); konieczne jest ostrożne dozyowanie;
• noworodków przedwczesnych (istnieje ryzyko rozwoju nefrokalcynoza/niefromienia); należy monitorować funkcję nerek i wykonać USG nerek.

Regularne monitorowanie stężenia sodu, potasu i kreatyniny w surowicy krwi jest ogólnie zalecane podczas terapii furosemidem. Szczególnie staranne monitorowanie wymagają pacjenci z grupy wysokiego ryzyka zaburzeń równowagi elektrolitowej lub w przypadku znacznej dodatkowej utraty płynów (np. w wyniku wymiotów, biegunki lub intensywnego pocenia się). Hipowolemia lub odwodnienie organizmu, jak również wszelkie istotne zaburzenia równowagi elektrolitowej i kwasowo-zasadowej należy skorygować. Może to wymagać tymczasowego przerwania terapii furosemidem.

Na rozwój zaburzeń równowagi elektrolitowej wpływają takie czynniki jak istniejące choroby (np. marskość wątroby, niewydolność serca), współistniejące stosowanie leków i odżywianie. Na przykład w wyniku wymiotów lub biegunki może dojść do niedoboru potasu.

Podczas stosowania leku Furosemid-Darnytsia zaleca się pacjentowi spożywanie pokarmów bogatych w potas (pieczona ziemniaczka, banany, pomidory, szpinak, suszone owoce). Należy pamiętać, że przy stosowaniu leku Furosemid-Darnytsia może pojawić się konieczność lekowego uzupełnienia niedoboru potasu.

W badaniach placebo-kontrolowanych u osób starszych z demencją obserwowano wyższy poziom śmiertelności u pacjentów otrzymujących furosemid w połączeniu z rysperydonem w porównaniu z pacjentami otrzymującymi wyłącznie rysperydon lub tylko furosemid.

Należy zachować ostrożność i dokładnie ocenić stosunek ryzyka do korzyści przed podjęciem decyzji o zastosowaniu tej kombinacji lub jednoczesnego leczenia z innymi silnymi diuretykami. Należy unikać odwodnienia.

Należy unikać jednoczesnego spożywania alkoholu i leku Furosemid-Darnytsia.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża. Furosemid przenika przez barierę łożyskową. Nie należy go stosować w czasie ciąży, z wyjątkiem przypadków leczenia z powodów życiowych. Leczenie lekiem w czasie ciąży wymaga obserwacji wzrostu i rozwoju płodu.

Karmienie piersią. Furosemid przenika do mleka matki i może hamować laktację. Kobiety powinny przerwać karmienie piersią na okres leczenia furosemidem.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów lub obsługiwanie maszyn.

Podczas stosowania leku Furosemid-Darnytsia niektóre działania niepożądane (np. nagłe, znaczne obniżenie ciśnienia tętniczego) mogą zaburzać zdolność pacjenta do koncentracji uwagi i szybkość reakcji.

W związku z tym należy powstrzymać się od prowadzenia pojazdów silnikowych lub pracy z innymi urządzeniami podczas okresu leczenia.

Sposób stosowania i dawki.

Schemat stosowania ustala lekarz indywidualnie, w zależności od nasilenia zaburzeń równowagi wodno-elektrolitowej, wielkości filtracji kłębuszkowej oraz ciężkości stanu pacjenta. W trakcie stosowania leku należy korygować wskaźniki równowagi wodno-elektrolitowej z uwzględnieniem diurezy i dynamiki ogólnego stanu pacjenta.

Furosemid stosuje się dożylnie wyłącznie w przypadkach, gdy podanie doustne jest niewskazane lub nieskuteczne (np. przy zaburzeniach wchłaniania w przewodzie pokarmowym) lub gdy konieczny jest szybki efekt. W przypadku stosowania terapii dożylnej zaleca się jak najszybsze przejście na lek do stosowania doustnego.

W celu osiągnięcia optymalnej skuteczności i zahamowania przeciwstawnej regulacji ogólnie preferuje się ciągłe wlewanie furosemidu w porównaniu z powtarzanymi wstrzyknięciami bolusowymi.

W przypadkach, gdy ciągłe wlewanie furosemidu jest niewskazane do dalszego leczenia po podaniu jednej lub kilku dawek bolusowych, preferowana jest dalsza strategia leczenia z podawaniem niskich dawek w krótkich odstępach czasowych (około 4 godziny) w porównaniu z większymi dawkami bolusowymi podawanymi w dłuższych odstępach czasu.

Dla dorosłych zalecana maksymalna dawka dobową furosemidu wynosi 1500 mg.

Dla dzieci zalecana dawka furosemidu do podania parenteralnego wynosi 1 mg/kg masy ciała, jednak maksymalna dawka dobową nie powinna przekraczać 20 mg.

Specjalne zalecenia dotyczące dawkowania.

Dawkowanie dla dorosłych opiera się ogólnie na poniższych zaleceniach.

Obwody w przewlekłej niewydolności serca. Zalecana dawka początkowa leku wynosi od 20 mg do 50 mg na dobę. W razie potrzeby dawkę można dostosować zgodnie z odpowiedzią terapeutyczną pacjenta. Zaleca się podział dawki dobowej na 2 lub 3 dawki.

Obwody w ostrym niewydolności serca. Zalecana dawka początkowa leku wynosi od 20 do 40 mg i podaje się ją w postaci wstrzyknięcia bolusowego. W razie potrzeby dawkę można dostosować zgodnie z odpowiedzią terapeutyczną pacjenta.

Obwody w przewlekłej niewydolności nerek. Natriuretyczne działanie furosemidu zależy od wielu czynników, w tym stopnia nasilenia niewydolności nerek i bilansu sodu. Dlatego nie można dokładnie przewidzieć skuteczności dawki. U pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek dawkę należy ostrożnie dozować w celu zapewnienia stopniowej początkowej utraty płynu. U dorosłych oznacza to podanie takiej dawki, która prowadzi do dobowego zmniejszenia masy ciała o około 2 kg (około 280 mmol Na+).

W przypadku podania dożylnego dawkę furosemidu można określić następująco: leczenie rozpoczyna się od podania ciągłego wlewu dożylnego 0,1 mg przez 1 minutę, następnie tempo podawania wlewu zwiększa się co pół godziny w zależności od odpowiedzi pacjenta.

W ostrym niewydolności nerek przed rozpoczęciem stosowania furosemidu należy skorygować hipowolemię, hipotensję tętniczą oraz istotny dysbalans elektrolitowy i kwasowo-zasadowy.

Zaleca się jak najszybsze przejście z podania dożylnego na doustne.

Zalecana dawka początkowa wynosi 40 mg i podaje się ją w postaci wstrzyknięcia dożylnego. Jeśli podanie tej dawki nie prowadzi do pożądanego zwiększenia wydalania płynu, furosemid można podawać w postaci ciągłego wlewu dożylnego, rozpoczynając od podania 50 mg do 100 mg leku w ciągu 1 godziny.

Obwody w chorobach wątroby. Furosemid stosuje się jako uzupełnienie terapii antagonistami aldosteronu w przypadkach, gdy stosowanie samych antagonistów aldosteronu jest niewystarczające. Aby zapobiec powikłaniom, takim jak hipotensja ortostatyczna lub zaburzenia równowagi elektrolitowej i kwasowo-zasadowej, dawkę należy ostrożnie dozować, aby zapewnić stopniową początkową utratę płynu. U dorosłych oznacza to podanie takiej dawki, która prowadzi do dobowego zmniejszenia masy ciała o około 0,5 kg. Jeśli podanie dożylne jest absolutnie konieczne, początkowa dawka pojedyncza wynosi 20–40 mg.

Kryz hipertensyjny. Zalecaną dawkę początkową od 20 mg do 40 mg podaje się w postaci wstrzyknięcia dożylnego bolusowego. W razie potrzeby dawkę można dostosować zgodnie z odpowiedzią terapeutyczną pacjenta.

Wsparcie wymuszonej diurezy w przypadku zatrucia. Furosemid podaje się dożylnie dodatkowo do wlewu roztworów elektrolitowych. Dawka zależy od odpowiedzi terapeutycznej na furosemid. Utratę płynów i elektrolitów należy regulować przed rozpoczęciem i w trakcie leczenia. W przypadku zatrucia substancjami kwasowymi lub zasadowymi wydalanie płynu można przyspieszyć poprzez alkalizację lub acidyfikację moczu odpowiednio.

Zalecana dawka początkowa wynosi od 20 mg do 40 mg i podaje się ją dożylnie.

Specjalne zalecenia dotyczące stosowania.

Wstrzyknięcie dożylne/wlew: w przypadku podania dożylnego furosemid należy podawać w postaci powolnego wstrzyknięcia lub wlewu z szybkością nie przekraczającą 4 mg na 1 minutę. U pacjentów z nasilonymi zaburzeniami funkcji wątroby (kreatynina surowicy > 5 mg/dl) zaleca się przeprowadzać wlew z szybkością nie przekraczającą 2,5 mg na 1 minutę.

Wstrzyknięcie domięśniowe: stosowanie leku w postaci wstrzyknięcia domięśniowego należy ograniczyć wyłącznie do wyjątkowych przypadków, gdy niemożliwe jest podanie doustne i dożylne. Należy wziąć pod uwagę, że sposób podania leku w postaci wstrzyknięcia domięśniowego nie jest wskazany w leczeniu stanów ostrych, takich jak obrzęk płuc.

Wlewania leku Furosemid-Darnytsia nie należy przeprowadzać razem z innymi lekami!

Furosemid-Darnytsia stanowi roztwór o pH od 8,8 do 9,8, który nie posiada pojemności buforowej. W związku z tym aktywny składnik może wytrącić się w osad przy wartościach pH poniżej 7. W przypadku rozcieńczania tego roztworu należy zadbać o utrzymanie pH roztworu rozcieńczonego w zakresie od lekko zasadowego do obojętnego.

Jako rozpuszczalnika można stosować 0,9 % roztwór chlorku sodu. Zaleca się stosowanie rozcieńczonych roztworów jak najszybciej.

Dzieci.

U dzieci dawkę należy zmniejszać odpowiednio do masy ciała (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

Przedawkowanie.

Objawy: obraz kliniczny ostrego lub przewlekłego przedawkowania zależy przede wszystkim od stopnia i skutków utraty elektrolitów i płynu i obejmuje takie objawy, jak hipowolemia, odwodnienie organizmu, hemokoncentracja, zaburzenia rytmu serca (w tym blok AV i migotanie komór). Do objawów tych zaburzeń należą nasilona hipotensja tętnicza (przechodząca w szok), ostra niewydolność nerek, tromboza, majaczenie, porażenie obwodowe, apatia oraz dezorientacja.

Leczenie: nie istnieją specyficzne antydoty na furosemid. Terapia jest objawowa.

Niepożądane działania.

Ze strony narządów słuchu i aparatu przedsionkowego: zaburzenia słuchu, które zazwyczaj są przemijające, szczególnie u pacjentów z niewydolnością nerek, hipoproteinemią (np. w zespole nerczycowym) i/lub w przypadku zbyt szybkiego wstrzykiwania furosemidu dożylnego. Opisywano przypadki głuchoty, czasem nieodwracalnej, po doustnym przyjmowaniu lub wstrzyknięciu furosemidu dożylnego. Szumy w uszach.

Ze strony przewodu pokarmowego: nudności, wymioty, biegunka, ostry zapalenie trzustki.

Ze strony wątroby i dróg żółciowych: cholestaza, podwyższenie poziomu transaminaz.

Ze strony nerek i układu moczowego: nerczycę międzykomórkową, zwiększenie objętości moczu, podwyższenie stężenia sodu w moczu, podwyższenie stężenia chloru w moczu, zatrzymanie moczu (u pacjentów z częściowym przeszkodzeniem odpływu moczu), nefrokalkynozę/niefrzycę u noworodków przedwczesnych, niewydolność nerek.

Ze strony przemiany materii i metabolizmu: zaburzenia równowagi elektrolitowej (w tym z objawami klinicznymi), odwodnienie i hipowolemia, szczególnie u pacjentów w podeszłym wieku, hiponatremia, hipochloremia, hipokaliemia, hipokalcemia, hipomagnezemia, alkaloza metaboliczna, podwyższenie poziomu trójglicerydów we krwi, podwyższenie poziomu cholesterolu we krwi, podwyższenie poziomu kreatyniny we krwi, podwyższenie poziomu kwasu moczowego we krwi, napady podagry, podwyższenie stężenia mocznika we krwi, obniżenie tolerancji glukozy, przejście cukrzycy z formy ukrytej w wyrażoną, pseudozespół Barttera na tle nieprawidłowego i/lub długotrwałego stosowania furosemidu.

Ze strony układu nerwowego: parestezje, encefalopatia wątrobową u pacjentów z niewydolnością hepatocelularną.

Ze strony układu sercowo-naczyniowego: hipotensja, w tym hipotensja ortostatyczna, zapalenie naczyń, zakrzepica.

Ze strony krwi i układu limfatycznego: hemokoncentracja, trombocytopenia, leukopenia, eozynofilia, agranulocytoza, anemia aplastyczna lub anemia hemolityczna.

Ze strony układu immunologicznego: ciężkie reakcje anafilaktyczne i anafilaktykoidne (w tym towarzyszące szokowi).

Ze strony skóry i tkanki podskórnej: swędzenie, pokrzywka, wysypka, zapalenie skóry pęcherzowe, zespół wielopostaciowej rumieniówki, pemfigoid, odłamaniowe zapalenie skóry, purpura, reakcja nadwrażliwości na światło, zespół Stephena–Johnsona, toksyczny epidermalny nekroliozy, ostrze ogólne pustulowate egzantematyczne i zespół DRESS (lekowe wysypki z eozynofilią i objawami ogólnymi).

Zaburzenia ogólne i reakcje w miejscu podania: podwyższenie temperatury ciała, reakcje miejscowe, np. ból po wstrzyknięciu do mięśnia.

Wady wrodzone i zaburzenia genetyczne: zwiększone ryzyko niezamknięcia przewodu tętniczego, jeśli furosemid jest podawany noworodkom przedwczesnym w pierwszych dniach życia.

Okres ważności. 3 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci, w oryginalnym opakowaniu, w temperaturze nie przekraczającej 25 °C. Nie zamrażać.

Opakowanie.

Po 2 ml w ampułce; po 10 ampułek w blisterze; 1 blister w opakowaniu kartonowym; po 2 ml w ampułce; po 5 ampułek w blisterze; 2 blistry w opakowaniu kartonowym.

Kategoria wydawania. Na receptę.

Producent. Spółka akcyjna „Farmaaceutyczna firma „Darnytsia”.

Adres producenta i miejsce prowadzenia działalności.

Ukraina, 02093, miasto Kijów, ul. Borispielska 13.