Foster

ULOTKA DO LEKU DO STOSOWANIA UŻYTKU MEDYCZNEGO FOSTER (FOSTER®)

Skład:

substancje czynne: beclometasony dipropionian i formoterolu fumaran dihydret;

jedna dawka do inhalacji zawiera: 100 μg beclometasony dipropionianu i 6 μg formoterolu fumaranu dihydretu;

substancje pomocnicze: etanol bezwodny; kwas chlorowodorowy; środek wyporowy: norfluoran (HFA-134a).

Postać leku. Aeresol do inhalacji, dawkowany.

Główne właściwości fizykochemiczne: roztwór od bezbarwnego do żółtawego.

Grupa farmakoterapeutyczna. Leki stosowane w chorobach obturacyjnych dróg oddechowych. Środki adrenegryczne do stosowania w formie inhalacji.

Kod ATC R03A K08.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Foster zawiera beclometazonu dipropionat i formoterol, które mają różne mechanizmy działania i wykazują efekt addytywny w zakresie zmniejszania częstości zaostrzeń astmy oskrzelowej, podobnie jak inne leki kombinowane zawierające glikokortykosteroidy do inhalacji i agonisty β2.

Beclometazonu dipropionat

Beclometazonu dipropionat – to glikokortykosteroid do inhalacji (GKS), który w zalecanych dawkach wywiera działanie przeciwzapalne, prowadząc do złagodzenia objawów i zmniejszenia częstości zaostrzeń astmy oskrzelowej, przy jednoczesnym mniejszym występowaniu działań niepożądanych niż systemowe GKS.

Formoterol

Formoterol – to selektywny agonista receptorów β2-adrenergicznych, który powoduje rozkurcz mięśni gładkich oskrzeli u pacjentów z odwracalnym zwężeniem dróg oddechowych. Działanie broncholityczne pojawia się szybko, w ciągu 1–3 minut po inhalacji, i utrzymuje się przez 12 godzin po pojedynczej dawce.

Astma oskrzelowa

Skuteczność terapii podtrzymującej lekiem Foster

Badania kliniczne z udziałem dorosłych pacjentów wykazały, że dodanie formoterolu do beclometazonu dipropionatu złagodziło objawy astmy, poprawiło parametry charakteryzujące funkcję płuc oraz zmniejszyło częstość zaostrzeń choroby.

W 24-tygodniowym badaniu wpływ leku Foster na funkcję płuc był co najmniej równoważny wpływowi dowolnego połączenia beclometazonu dipropionatu i formoterolu oraz przewyższał wpływ samodzielnego stosowania beclometazonu dipropionatu.

Skuteczność terapii podtrzymującej i stosowania leku Foster w celu złagodzenia objawów

W 48-tygodniowym badaniu z udziałem 1701 pacjentów z astmą oceniano skuteczność stosowania leku Foster jako terapii podtrzymującej (1 inhalacja BID) oraz w celu złagodzenia objawów (do 8 naciśnień na dawkownik dziennie) w porównaniu ze stosowaniem leku Foster jako terapii podtrzymującej (1 inhalacja BID) z dodatkowym stosowaniem w razie potrzeby salbutamolu u dorosłych pacjentów z niekontrolowaną astmą oskrzelową od umiarkowanej do ciężkiej. Wyniki badania wykazały, że stosowanie leku Foster jako terapii podtrzymującej i w celu złagodzenia objawów istotnie wydłuża czas do pierwszego ciężkiego zaostrzenia* w porównaniu ze stosowaniem go jako terapii podtrzymującej z dodatkowym salbutamolem (p < 0,001 dla populacji ITT i PP). Liczba ciężkich zaostrzeń astmy oskrzelowej (pacjenci/rok) była istotnie zmniejszona w grupie pacjentów stosujących terapię podtrzymującą i terapię złagodzenia objawów w porównaniu z grupą stosującą salbutamol: odpowiednio 0,1476 vs 0,2239 (istotne statystycznie zmniejszenie: p < 0,001). Pacjenci otrzymujący terapię podtrzymującą i terapię złagodzenia objawów osiągnęli klinicznie istotną poprawę kontroli astmy oskrzelowej. Średnia liczba inhalacji dziennie środka złagadzającego objawy oraz odsetek pacjentów stosujących środek złagadzający objawy zmniejszył się proporcjonalnie w obu grupach.

Uwaga* : ciężkie zaostrzenia zostały zdefiniowane jako nasilenie objawów astmy oskrzelowej, które doprowadziło do hospitalizacji lub udzielenia pomocy medycznej w trybie nagłym, lub do konieczności przepisania sterydów systemowych przez ponad 3 dni.

W innym badaniu klinicznym zastosowanie pojedynczej dawki leku Foster (100+6 µg) zapewniało szybki efekt bronchodylatacyjny i natychmiastowe złagodzenie objawów duszności podobnie jak efekt stosowania salbutamolu w dawce 200 µg u chorych na astmę oskrzelową, u których wywołano skurcz oskrzeli za pomocą metacholinu.

Dzieci

W 12-tygodniowym badaniu z udziałem pacjentów w wieku nastoletnim z astmą lek Foster (100+6 µg) nie wykazał przewagi nad monoterapią beclometazonu dipropionatem ani pod względem parametrów funkcji płuc (zmienna pierwotna: zmiana porannej szczytowej prędkości wydechu przed podaniem dawki), ani pod względem wtórnych zmiennych skuteczności, ani pod względem klinicznych wskaźników wyniku.

Efekt bronchodylatacyjny pojedynczej dawki leku Foster, eksperymentalnej formy leku dla dzieci beclometazonu dipropionatu i formoterolu fumaranu 50+6 µg/dawka, podawanego za pomocą spacera Aerochamber Plus® dzieciom z astmą w wieku 5–11 lat, oceniano w porównaniu z dowolnym połączeniem dostępnego na rynku beclometazonu dipropionatu i formoterolu fumaranu. Nie mniejsza skuteczność leku Foster (50+6 µg) w porównaniu z połączeniem dowolnym została wykazana pod względem średniego FEV1 ocenianego w ciągu 12 godzin po porannej dawce, ponieważ dolna granica ufności 95 % CI skorygowanej średniej różnicy wyniosła 0,047 l, co przekracza zaplanowaną granicę skuteczności 0,1 l.

Foster w formie leku dla dzieci 50+6 µg/dawka, podawany za pomocą spacera Aerochamber Plus® dzieciom z astmą w wieku 5–11 lat przez 12 tygodni leczenia, nie wykazał przewagi w porównaniu z monoterapią beclometazonu dipropionatem i nie wykazał mniejszej skuteczności w porównaniu z dowolnym połączeniem beclometazonu dipropionatu i formoterolu fumaranu pod względem parametrów funkcji płuc (zmienna pierwotna: zmiana poziomu wyjściowego porannego FEV1 przed podaniem dawki).

Przewlekłe choroby płuc (POChP)

W dwóch 48-tygodniowych badaniach oceniano wpływ na funkcję płuc i częstość występowania zaostrzeń (określanych na podstawie przepisania sterydów doustnych i/lub cyklu antybiotyku, i/lub hospitalizacji) u chorych z ciężką POChP (30 % < FEV1 % < 50 %).

Jedno kluczowe badanie wykazało istotną poprawę funkcji płuc (pierwotna zmienna końcowa punkt pre-dose (wartości wyjściowe) FEV1) w porównaniu z taką po stosowaniu formoterolu po 12 tygodniach leczenia (skorygowana średnia różnica między lekiem Foster i formoterolem – 69 ml), a także przy każdej wizycie klinicznej w całym okresie leczenia (48 tygodni). Badanie wykazało, że średnia liczba zaostrzeń (pacjent/rok) (częstość wystąpienia zaostrzenia, złożony pierwotny punkt końcowy) istotnie statystycznie zmniejsza się przy stosowaniu leku Foster w porównaniu z leczeniem formoterolem (skorygowana średnia częstość 0,80 w porównaniu z 1,12 w grupie formoterolu, współczynnik korekcyjny 0,72, p < 0,001) w ciągu 48-tygodniowego okresu leczenia 1199 pacjentów z ciężką POChP. Ponadto, lek Foster istotnie wydłuża czas do pierwszego zaostrzenia w porównaniu z formoterolem. Przewaga tego leku w porównaniu z formoterolem została również potwierdzona częstością występowania zaostrzeń w podgrupach pacjentów, którzy przyjmowali (około 50 % w każdej grupie leczenia) lub nie przyjmowali tiotropiumu bromku jako terapii wspomagającej.

Inne kluczowe randomizowane badanie z trzema równoległymi grupami, przeprowadzone z udziałem 718 pacjentów, potwierdziło przewagę stosowania leku Foster w porównaniu z leczeniem formoterolem pod względem zmiany wyjściowego FEV1 na końcu leczenia (48 tygodni) i wykazało nie mniejszą skuteczność leku Foster w porównaniu z ustaloną kombinacją budezonyd/formoterol pod tym samym parametrem.

Farmakokinetyka.

Wpływ systemowy beclometazonu dipropionatu i formoterolu jako substancji czynnych w ustalonej kombinacji leku Foster porównywano z wpływem pojedynczych składników.

W badaniu farmakokinetycznym z udziałem zdrowych ochotników, którzy stosowali pojedynczą dawkę ustalonej kombinacji leku Foster (4 naciśnięcia po 100+6 µg) lub pojedynczą dawkę beclometazonu dipropionatu CFC (4 naciśnięcia po 250 µg) i formoterolu HFA (4 naciśnięcia po 6 µg), AUC głównego aktywnego metabolitu beclometazonu dipropionatu (beclometazon-17-monopropionian) oraz jego maksymalna stężenie w osoczu były odpowiednio o 35 % i 19 % niższe po zastosowaniu ustalonej kombinacji niż po zastosowaniu formy leku niemikronizowanego beclometazonu dipropionatu CFC, ale względna szybkość absorpcji była wyższa (0,5 godziny w porównaniu z 2 godzinami) po zastosowaniu ustalonej kombinacji w porównaniu z formą niemikronizowanego beclometazonu dipropionatu CFC.

Maksymalne stężenie formoterolu w osoczu było podobne po zastosowaniu ustalonej lub tymczasowej kombinacji, ale jego wpływ systemowy był nieco wyższy po zastosowaniu leku Foster niż po zastosowaniu kombinacji tymczasowej.

Brak dowodów na farmakokinetyczną lub farmakodynamiczną (systemową) interakcję między beclometazonu dipropionatem a formoterolem.

W badaniu przeprowadzonym z udziałem zdrowych ochotników, przy użyciu spacera Aerochamber Plus® dostawa do płuc aktywnego metabolitu beclometazonu dipropionatu – beclometazonu-17-monopropionianu – i formoterolu wzrosła odpowiednio o 41 % i 45 % w porównaniu z użyciem standardowego urządzenia. Ogólny wpływ systemowy był niezmieniony dla formoterolu, skrócony o 10 % dla beclometazonu-17-monopropionianu i zwiększony dla niezmienionego beclometazonu dipropionatu.

Badania osadzania się w płucach przeprowadzone z udziałem pacjentów ze stabilną POChP, zdrowych ochotników i pacjentów z astmą oskrzelową wykazały, że średnio 33 % dawki nominalnej osadza się w płucach pacjentów z POChP w porównaniu z 34 % u zdrowych ochotników i 31 % u pacjentów z astmą oskrzelową. Stężenie beclometazonu-17-monopropionianu i formoterolu w osoczu było porównywalne we wszystkich trzech grupach w ciągu 24 godzin po inhalacji. Ogólny wpływ beclometazonu dipropionatu był wyższy u pacjentów z POChP w porównaniu z wpływem u pacjentów z astmą oskrzelową i u zdrowych ochotników.

Dzieci

Foster nie był bioekwiwalentny dowolnemu połączeniu ultradyspersyjnego beclometazonu dipropionatu i formoterolu, gdy podawano go nastolatkom z astmą w wieku 12–17 lat w badaniu farmakokinetycznym z pojedynczą dawką (4 naciśnięcia po 100+6 µg). Ten wynik nie zależał od tego, czy używano spaceru (Aerochamber Plus®), czy nie.

Jeśli spacer nie był używany, dostępne dane wskazują na niższe stężenie szczytowe składnika glikokortykosteroidowego do inhalacji leku Foster w porównaniu z połączeniem dowolnym (szacunek punktowy stosunku skorygowanych średnich geometrycznych Cmax beclometazonu-17-monopropionianu [B17MP] 84,38 %, 90 % CI 70,22; 101,38).

Przy stosowaniu leku Foster ze spacerem stężenie szczytowe formoterolu w osoczu wzrosło o około 68 % w porównaniu z połączeniem dowolnym (szacunek punktowy stosunku skorygowanych średnich geometrycznych Cmax 168,41, 90 % CI 138,2; 205,2). Znaczenie kliniczne tych różnic przy długotrwałym stosowaniu jest nieznane.

Ogólny wpływ systemowy formoterolu (AUC0-t) był równoważny wpływowi połączenia dowolnego niezależnie od tego, czy używano spaceru, czy nie. Dla beclometazonu-17-monopropionianu równoważność została wykazana tylko wtedy, gdy spacer nie był używany, podczas gdy 90 % CI AUC0-t znajdowało się nieco poza przedziałem równoważności przy stosowaniu spacerów (szacunek punktowy stosunku skorygowanych średnich geometrycznych 89,63 %, CI 79,93; 100,50).

Foster stosowany bez spaceru u nastolatków wytwarzał niższą ilość beclometazonu-17-monopropionianu lub równoważny ogólny wpływ systemowy (AUC0-t) formoterolu w porównaniu z takim u dorosłych. Ponadto, średnie stężenia szczytowe w osoczu (Cmax) dla obu substancji były niższe u nastolatków niż u dorosłych.

W badaniu farmakokinetycznym pojedyncza dawka leku Foster w formie dla dzieci 50+6 µg/dawka, podawana za pomocą spacera Aerochamber Plus®, nie była bioekwiwalentna takiej połączenia dowolnego beclometazonu dipropionatu i formoterolu, stosowanego dzieciom z astmą w wieku 5–11 lat. Wyniki badania wskazują na niższe AUC0-t i stężenie szczytowe składnika glikokortykosteroidowego do inhalacji leku Foster (50+6 µg) w porównaniu z połączeniem dowolnym (szacunek punktowy stosunku skorygowanych średnich geometrycznych AUC0-t beclometazon-17-monopropionianu 81 %, 90 % CI 69,7; 94,8; Cmax 82 %, 90 % CI 70,1; 94,7). Ogólny wpływ systemowy formoterolu (AUC0-t) był równoważny wpływowi połączenia dowolnego, podczas gdy Cmax był nieco niższy dla leku Foster (50+6 µg) w porównaniu z połączeniem dowolnym (szacunek punktowy stosunku skorygowanych średnich geometrycznych 92 %, 90 % CI 78; 108).

Beclometazonu dipropionat

Beclometazonu dipropionat jest prolekarem aktywnej substancji o słabej powinowactwie do receptorów glikokortykosteroidowych i ulega hydrolizie za pomocą esteraz do aktywnego metabolitu beclometazonu-17-monopropionianu, który ma silniejsze miejscowe działanie przeciwzapalne w porównaniu ze swoim prekursorem – beclometazonu dipropionatem.

Absorpcja, rozkład i biotransformacja

Beclometazonu dipropionat do inhalacji szybko jest wchłaniany przez płuca; wcześniej zachodzi intensywne przekształcenie za pomocą esteraz w odpowiedni aktywny metabolit – beclometazonu-17-monopropionian, który wykrywany jest w większości tkanek. Biodostępność systemowa aktywnego metabolitu powstaje z dawki wchłanianej z płuc (36 %) oraz z dawki wchłanianej z przewodu pokarmowego. Biodostępność beclometazonu dipropionatu podawanego doustnie jest niewielka, jednak przekształcenie w beclometazonu-17-monopropionian prowadzi do wchłonięcia 41 % dawki w formie aktywnego metabolitu.

Wraz ze wzrostem dawki wdychanej, wpływ systemowy wzrasta w przybliżeniu liniowo.

Biodostępność absolutna po inhalacji wynosi około 2 % i 62 % od dawki nominalnej dla niezmienionego beclometazonu dipropionatu i beclometazonu-17-monopropionianu odpowiednio.

Po wstrzyknięciu dożylnym rozkład beclometazonu dipropionatu i jego aktywnego metabolitu charakteryzuje się wysokim klirem osoczowym (150 l/h i 120 l/h odpowiednio) z małą objętością rozkładu w stanie równowagi beclometazonu dipropionatu (20 l) i większym rozkładem w tkankach jego aktywnego metabolitu (424 l).

Łączenie z białkami osocza jest umiarkowanie wysokie.

Wydalanie

Wydalanie z kałem jest główną drogą wydalania beclometazonu dipropionatu, głównie w formie metabolitów polarnych. Wydalanie nerkowe beclometazonu dipropionatu i jego metabolitów jest niewielkie. Okres półtrwania terminalnego wynosi 0,5 godziny i 2,7 godziny dla beclometazonu dipropionatu i beclometazonu-17-monopropionianu odpowiednio.

Farmakokinetyka w określonych grupach pacjentów

Farmakokinetyka beclometazonu dipropionatu u pacjentów z niewydolnością nerek lub wątroby nie była badana; jednakże, ponieważ beclometazonu dipropionat bardzo szybko metabolizuje się za pomocą esteraz obecnych w soku jelitowym, osoczu, płucach i wątrobie, z tworzeniem się bardziej polarnych substancji beclometazonu-21-monopropionianu, beclometazonu-17-monopropionianu i beclometazonu, uważa się, że niewydolność wątroby nie wpływa na farmakokinetykę i profil bezpieczeństwa beclometazonu dipropionatu.

Ponieważ beclometazonu dipropionat ani jego metabolity nie zostały wykryte w moczu, zwiększenie jego wpływu systemowego u pacjentów z niewydolnością nerek nie było badane.

Formoterol

Wchłanianie i rozkład

Po inhalacji formoterol jest wchłaniany z płuc i z przewodu pokarmowego. Frakcja dawki inhalacyjnej, która dociera do przewodu pokarmowego po użyciu dawkującego inhalatora aerozolowego (MDI), może wahać się w granicach od 60 do 90 %. Co najmniej 65 % frakcji podawanej doustnie jest wchłaniane z przewodu pokarmowego. Maksymalne stężenie w osoczu niezmienionego leku osiąga się w ciągu 0,5–1 godziny po podaniu doustnym. Łączenie formoterolu z białkami osocza wynosi 61–64 %, a 34 % łączy się z albuminą. Nie stwierdzono nasycenia wiązania w zakresie stężeń uzyskiwanych po zastosowaniu dawek terapeutycznych. Okres półtrwania ustalony po podaniu doustnym wynosi 2–3 godziny. Wchłanianie formoterolu jest liniowe po inhalacji 12–96 µg formoterolu fumaranu.

Biotransformacja

Formoterol jest znacznie metabolizowany, główną drogą metabolizmu jest bezpośrednia koniugacja z grupą fenolowo-hydroksylową. Konjugat z kwasem glukuronowym jest nieaktywny. Drugą główną drogą przemiany jest O-dimetylowanie po koniugacji z grupą fenolowo-2’-hydroksylową. Izoenzymy CYP2D6, CYP2C19 i CYP2C9 cytochromu P450 biorą udział w O-dimetylowaniu formoterolu. Wątroba wydaje się być głównym ogniwem metabolizmu. Formoterol nie hamuje enzymów CYP450 w terapeutycznie istotnych stężeniach.

Wydalanie

Łączne wydalanie formoterolu z moczem po pojedynczej inhalacji z proszkowego inhalatora wzrastało liniowo w zakresie dawek 12–96 µg. Średnio odpowiednio 8 i 25 % dawki wydalano w formie niezmienionej i łącznej formoterolu. Na podstawie oznaczenia stężenia w osoczu po inhalacji pojedynczej dawki 120 µg przez dwunastu zdrowych ochotników średni terminalny okres półtrwania wyniósł 10 godzin. (R,R)- i (S,S)-enancjomer stanowiły odpowiednio około 40 i 60 % niezmienionego leku wydalanego z moczem. Względna część dwóch enancjomerów pozostawała stała w badanym zakresie dawek, nie stwierdzono dowodów na względną kumulację jednego enancjomeru w porównaniu z innymi w trybie wielokrotnego dawkowania.

Po podaniu doustnym (40–80 µg) zdrowym ochotnikom 6–10 % dawki wykryto w moczu w niezmienionej formie i do 8 % dawki w formie glukuronidu.

Ogólnie 67 % dawki doustnej formoterolu wydala się z moczem (głównie w formie metabolitów), reszta dawki wydala się z kałem. Klirens nerkowy formoterolu wynosi 150 ml/min.

Farmakokinetyka w określonych grupach pacjentów

Niewydolność nerek/wątroby: farmakokinetyka formoterolu u pacjentów z niewydolnością nerek/wątroby nie była badana, jednakże ze względu na to, że formoterol wydala się głównie dzięki metabolizmowi wątrobowemu, u pacjentów z ciężkim marskością wątroby można oczekiwać nasilenia działania leku.

Charakterystyki kliniczne.

Wskazania.

Asthma oskrzelowe

Foster stosuje się do regularnego leczenia astmy oskrzelowej w przypadkach, gdy wskazane jest zastosowanie leku kombinowanego (inhalacyjny glikokortykosteroid i długodziałający agonista β2):

• u pacjentów, u których objawy choroby nie są wystarczająco kontrolowane przez inhalacyjne glikokortykosteroidy i szybko działające agonisty β2 stosowane w razie potrzeby, lub
• u pacjentów, u których inhalacyjne glikokortykosteroidy i długodziałające agonisty β2 zapewniają odpowiednią kontrolę nad chorobą.

Przewlekła obturacyjna choroba płuc (POChP)

Leczenie objawowe pacjentów z ciężką POChP (FEV1 < 50 % wartości prawidłowej) i z wywiadem nawracających zaostrzeń choroby, u których występują klinicznie wyraźne objawy choroby pomimo regularnego leczenia długodziałającymi lekami rozszerzającymi oskrzela.

Przeciwwskazania.

Podwyższona wrażliwość na beclometazonu dipropionat, formoteroli fumaran dihydrazon lub którykolwiek ze składników pomocniczych leku.

Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji.

Interakcje farmakokinetyczne

Beclometazonu dipropionat ulega szybkiemu metabolizmowi za pomocą enzymów esteraz.

Beclometazon jest mniej zależny od metabolizmu CYP3A niż niektóre inne kortykosteroidy, a zatem interakcje są mało prawdopodobne; jednak nie można wykluczyć możliwości wystąpienia efektów systemowych przy jednoczesnym stosowaniu silnych inhibitorów CYP3A (np. rytonawir, kobicystat), dlatego przy stosowaniu takich leków należy zachować ostrożność i prowadzić odpowiedni monitoring.

Interakcje farmakodynamiczne

Pacjenci z astmą oskrzelową powinni unikać stosowania blokerów β-adrenergicznych (w tym w postaci kropli do oczu). Jeśli zastosowanie blokera β-adrenergicznego jest nieuniknione, działanie formoterolu może być osłabione lub zniwelowane.

Z drugiej strony, przy jednoczesnym stosowaniu z innymi lekami rozszerzającymi oskrzela możliwe jest nasilenie efektów, dlatego należy zachować ostrożność przy jednoczesnym stosowaniu teofiliny lub innych leków β-adrenergicznych z formoterolem.

Jednoczesne stosowanie z chinidyną, dysopiramide, prokainamidem, fenotiazynami, lekami przeciwhistaminowymi, inhibitorami monoaminooksydazy i trójkolistnymi lekami przeciwdrgawkowymi może wydłużać interwał QTc i zwiększać ryzyko wystąpienia arytmii komorowej.

Ponadto L-dopa, L-tyroksyna, oksytocyna i alkohol mogą pogarszać tolerancję sercową β2-sympatykomimetyków.

Jednoczesne stosowanie inhibitorów monoaminooksydazy, w tym leków o podobnych właściwościach, takich jak furazolidon i prokarbazyna, może powodować reakcje nadciśnieniowe.

Istnieje zwiększony ryzyko wystąpienia arytmii u pacjentów, którzy jednocześnie otrzymują znieczulenie węglowodorami halogenowanymi.

Jednoczesne stosowanie pochodnych ksantyny, steroidów lub diuretyków może nasilać potencjalne działanie hipokalemiczne β2-sympatykomimetyków (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”). Hipokalemia może zwiększać skłonność do arytmii u pacjentów stosujących glikozydy nasierdziowe.

Lek Foster zawiera niewielką ilość alkoholu etylowego. Istnieje teoretyczna możliwość interakcji u szczególnie wrażliwych pacjentów przyjmujących disulfiram lub metronidazol.

Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania.

Preparat Foster należy stosować z ostrożnością (wskazane jest monitorowanie) u pacjentów z arytmiami, w tym z blokiem przedsionkowo-komorowym III stopnia i tachyarytmią (przyspieszone i/lub nieregularne bicie serca), idiopatycznym zwężeniem aortalnym podzastawkowym, przerośniętą kardiomiopatią obstrukcyjną, ciężkimi chorobami serca, takimi jak ostry zawał mięśnia sercowego, choroba niedokrwienna serca, przewlekła niewydolność serca, a także u pacjentów z chorobami okluzyjnymi naczyń, w tym miażdżycą, nadciśnieniem tętniczym i aneuryzmą.

Należy ostrożnie przepisywać preparat Foster pacjentom z potwierdzonym lub podejrzanym wydłużeniem przedziału QTc (wrodzonym lub wywołanym przez leki) (QTc > 0,44 sek), ponieważ formoterol może wydłużać przedział QTc.

Należy ostrożnie przepisywać preparat Foster pacjentom z tarczycą toksyczną, cukrzycą, feochromocytomą oraz nieleczoną hipokaliemią.

Leczenie agonistami β2 może powodować potencjalnie poważną hipokaliemię. Należy ostrożnie stosować preparat w przypadku ciężkiej astmy oskrzelowej, ponieważ ten efekt może być nasilany przez hipoksję. Hipokaliemia może być również nasilana przez jednoczesne stosowanie innych środków wywołujących hipokaliemię, takich jak pochodne ksantyny, steroidy i diuretyki (patrz dział „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”). Zaleca się ostrożne stosowanie preparatu u pacjentów z niestabilną astmą oskrzelową, którzy mogą stosować kilka tak zwanych ratunkowych leków rozszerzających oskrzela. W takich przypadkach zaleca się monitorowanie stężenia potasu w surowicy krwi.

Inhalacja formoterolu może prowadzić do podwyższenia stężenia glukozy we krwi. Z tego powodu pacjenci z cukrzycą powinni dokładnie kontrolować poziom glukozy we krwi.

Przy planowaniu znieczulenia anestetykami halogenowanymi należy upewnić się, że preparat Foster nie był stosowany co najmniej przez 12 godzin przed rozpoczęciem znieczulenia, ponieważ istnieje ryzyko wystąpienia arytmii serca.

Podobnie jak w przypadku innych leków inhalacyjnych zawierających kortykosteroidy, preparat Foster należy stosować z ostrożnością u pacjentów z aktywną lub utajoną postacią gruźlicy płuc, a także u pacjentów z grzybiczymi i wirusowymi infekcjami dróg oddechowych.

Nie zaleca się nagłego przerywania leczenia preparatem Foster.

Jeśli pacjent uważa, że leczenie jest nieskuteczne, zaleca się skonsultowanie się z lekarzem. Intensywniejsze stosowanie ratunkowych leków rozszerzających oskrzela wskazuje na pogorszenie stanu i konieczność przeanalizowania terapii astmy oskrzelowej. Nagłe i postępujące pogorszenie kontroli astmy oskrzelowej lub POChP stanowi potencjalnie zagrożenie dla życia i wymaga pilnego badania medycznego. W przypadku podejrzenia infekcji należy ocenić potrzebę wzmocnienia leczenia lekami inhalacyjnymi lub rozważyć stosowanie kortykosteroidów doustnych lub leczenia antybiotykiem.

Leczenia preparatem Foster nie należy rozpoczynać podczas zaostrzenia astmy oskrzelowej, ostrego napadu lub znacznego pogorszenia jej przebiegu. Podczas stosowania preparatu Foster może dojść do rozwoju lub nasilenia ciężkich działań niepożądanych związanych z astmą. Pacjentom zaleca się kontynuowanie leczenia i skonsultowanie się z lekarzem, jeśli objawy astmy oskrzelowej pozostają niekontrolowane lub pogarszają się po rozpoczęciu stosowania preparatu.

Tak jak w przypadku każdej innej terapii inhalacyjnej, po zastosowaniu preparatu może wystąpić paradoksalny skurcz oskrzeli z natychmiastowym nasileniem świstów i częstoskurczu. W takich przypadkach należy natychmiast zastosować szybko działający lek inhalacyjny rozszerzający oskrzela. Stosowanie preparatu Foster należy natychmiast przerwać, pacjent powinien przejść badanie medyczne i w razie potrzeby rozpocząć leczenie alternatywne.

Preparatu Foster nie należy stosować jako pierwszego leczenia astmy oskrzelowej.

W celu leczenia ostrych napadów astmy oskrzelowej pacjentom zaleca się stale mieć przy sobie szybko działający lek rozszerzający oskrzela, zarówno podczas stosowania preparatu Foster jako terapii utrzymującej i łagodzącej objawy, jak i w przypadku stosowania preparatu wyłącznie jako terapii utrzymującej.

Pacjentom należy wskazać na konieczność codziennego stosowania preparatu Foster zgodnie z zaleceniem, nawet w przypadku braku objawów. Inhalacje preparatem Foster w celu złagodzenia objawów należy stosować w przypadku wystąpienia objawów astmy oskrzelowej, ale preparat nie jest przeznaczony do regularnego stosowania profilaktycznego, np. przed treningiem. W takich przypadkach należy rozważyć możliwość zastosowania oddzielnego szybko działającego leku rozszerzającego oskrzela.

Po osiągnięciu kontroli nad objawami astmy oskrzelowej należy rozważyć możliwość stopniowego zmniejszenia dawki preparatu, przy czym ważne jest, aby pacjent regularnie podlegał kontroli. Należy stosować minimalną skuteczną dawkę preparatu Foster (patrz dział „Sposób stosowania i dawki”).

Efekty systemowe mogą wystąpić przy stosowaniu każdego kortykosteroidu inhalacyjnego, szczególnie w wysokich dawkach i przez dłuższy okres czasu. Prawdopodobieństwo wystąpienia takich efektów jest znacznie mniejsze przy stosowaniu kortykosteroidów inhalacyjnych w porównaniu z doustnymi. Możliwe efekty systemowe to: zespół Cushinga, objawy cushingoide, supresja funkcji kory nadnerczy (supresja nadnerczy), zmniejszenie gęstości mineralnej kości, opóźnienie wzrostu u dzieci i młodzieży, zaćma i jaskra, rzadziej – szereg efektów psychicznych lub behawioralnych, w tym nadaktywność psychoruchowa, zaburzenia snu, lęk, depresja lub agresja (szczególnie u dzieci).

Z tego powodu ważne jest regularne monitorowanie stanu pacjenta oraz zmniejszanie dawki kortykosteroidów inhalacyjnych do najniższej możliwej, która zapewnia skuteczną kontrolę astmy oskrzelowej.

Dane farmakokinetyczne uzyskane po podaniu dawki jednorazowej (patrz dział „Farmakokinetyka”) wykazały, że stosowanie preparatu Foster z dyszem Aerochamber Plus® w porównaniu ze standardowym urządzeniem nie zwiększa ogólnego wpływu systemowego formoterolu i zmniejsza wpływ systemowy beclometazonu-17-monopropionianu. Ponadto zwiększa się stężenie niezmienionego beclometazonu dipropionianu docierającego do krążenia ogólnego z płuc, jednak ogólny wpływ systemowy beclometazonu dipropionianu i jego aktywnych metabolitów nie ulega zmianie, a zatem ryzyko efektów systemowych przy stosowaniu z dyszem nie wzrasta.

Długotrwałe leczenie pacjentów wysokimi dawkami kortykosteroidów inhalacyjnych może prowadzić do supresji nadnerczy i ostrej niewydolności nadnerczy. Dzieci w wieku do 16 lat, które przyjmują/wdychają dawki beclometazonu dipropionianu przekraczające zalecane, są narażone na szczególne ryzyko. Do sytuacji, które potencjalnie mogą wywołać ostrą niewydolność nadnerczy, należą urazy, zabiegi chirurgiczne, infekcje lub szybkie zmniejszenie dawki preparatu. Objawy, które przy tym występują, są zazwyczaj niespecyficzne i mogą obejmować anoreksję, ból brzucha, spadek masy ciała, zmęczenie, ból głowy, nudności, wymioty, hipotensję tętniczą, obniżenie poziomu świadomości, hipoglikemię i drgawki. Należy rozważyć możliwość dodatkowego stosowania kortykosteroidów systemowych w sytuacjach stresowych lub planowanych zabiegach chirurgicznych.

Należy ostrożnie przekładać pacjentów na leczenie preparatem Foster, gdy funkcja nadnerczy jest zaburzona, prawdopodobnie na skutek wcześniejszego leczenia steroidami systemowymi.

Przy przejściu z kortykosteroidów doustnych na inhalacyjne ryzyko zaburzenia rezerwy nadnerczy utrzymuje się przez dłuższy okres czasu. U pacjentów, którzy wcześniej przyjmowali wysokie dawki steroidów jako leczenie nagłe lub którzy otrzymywali długotrwałe leczenie wysokimi dawkami kortykosteroidów inhalacyjnych, istnieje również takie ryzyko. Prawdopodobieństwo trwałych zaburzeń należy zawsze brać pod uwagę w sytuacjach nadzwyczajnych i innych sytuacjach stresowych; należy rozważyć stosowne leczenie kortykosteroidami. W zależności od stopnia zaburzenia funkcji nadnerczy przed indywidualnymi procedurami może być potrzebna konsultacja lekarza.

Zapalenie płuc u pacjentów z POChP

Obserwuje się wzrost zachorowań na zapalenie płuc, w tym zapalenie płuc wymagające hospitalizacji, u pacjentów z POChP otrzymujących kortykosteroidy inhalacyjne. Istnieje kilka dowodów na zwiększone ryzyko zapalenia płuc przy zwiększaniu dawki steroidów, ale nie zostało to jednoznacznie wykazane we wszystkich badaniach. Nie ma przekonujących dowodów klinicznych na różnicę w wielkości ryzyka zapalenia płuc między klasami kortykosteroidów inhalacyjnych. Lekarze powinni zachować czujność wobec możliwego rozwoju zapalenia płuc u pacjentów z POChP, ponieważ objawy kliniczne tych infekcji pokrywają się z objawami zaostrzeń POChP. Do czynników ryzyka zapalenia płuc u chorych na POChP należą palenie tytoniu, wiek starszy, niskie BMI (wskaźnik masy ciała) i ciężki POChP.

Pacjentów należy uprzedzić o konieczności płukania jamy ustnej wodą lub szczotkowania zębów po inhalacji przepisanej dawki środka w celu zmniejszenia ryzyka kandydozy gardła i jamy ustnej.

Zaburzenia wzroku

Przy stosowaniu systemowym i miejscowym kortykosteroidów mogą występować zaburzenia wzroku. Jeśli u pacjenta występują takie objawy, jak zamglenie widzenia lub inne zaburzenia wzroku, należy skonsultować się z okulistą w celu oceny możliwych przyczyn, które mogą obejmować zaćmę, jaskrę lub rzadsze choroby, takie jak środkowa samoistna chorioretinopatia (ŚSCh), o której donoszono po stosowaniu kortykosteroidów systemowych i miejscowych.

Zawartość substancji pomocniczych

Ten lek zawiera niewielką ilość etanolu, mniej niż 100 mg/ dawkę. W zwykłych dawkach ilość etanolu jest niewielka i nie stanowi ryzyka dla pacjentów.

Po pierwszym otwarciu pojemnika należy stosować w ciągu 3 miesięcy!

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Brak doświadczeń w stosowaniu napędu HFA-134a u kobiet w ciąży lub karmiących piersią, a także informacji dotyczących jego bezpieczeństwa dla tej grupy pacjentów. Badania wpływu napędu HFA-134a na funkcję rozrodczą i rozwój embrionalny u zwierząt nie wykazały klinicznie istotnych niekorzystnych efektów.

Ciąża

Brak danych klinicznych dotyczących stosowania Fostera u kobiet w ciąży. Badania na zwierzętach dotyczące kombinacji beclometazonu dipropionianu i formoterolu wykazały toksyczność reprodukcyjną przy stosowaniu wysokich dawek systemowych. Ze względu na działanie tokolityczne leków beta2-sympatomietycznych podczas porodów może być potrzebna specjalna pomoc. Formoterol nie jest zalecany w czasie ciąży, w tym na końcu ciąży lub podczas porodów; wyjątkiem są przypadki, gdy nie ma alternatywnych, zatwierdzonych sposobów leczenia.

Foster może być stosowany w czasie ciąży, jeśli oczekiwana korzyść dla kobiety przewyższa potencjalne ryzyko dla płodu.

Karmienie piersią

Brak danych klinicznych dotyczących stosowania tego leku w czasie karmienia piersią.

Chociaż brakuje danych z badań na zwierzętach, należy założyć, że beclometazonu dipropionian, podobnie jak inne kortykosteroidy, przechodzi do mleka matki.

Nie wiadomo dokładnie, czy formoterol przechodzi do mleka matki u kobiet, ale został wykryty w mleku zwierząt w okresie laktacji.

Stosowanie preparatu Foster kobietom karmiącym piersią zaleca się tylko wtedy, gdy oczekiwana korzyść dla matki przewyższa potencjalne ryzyko dla dziecka.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów lub obsługiwanie maszyn.

Preparat Foster praktycznie nie wpływa na zdolność prowadzenia pojazdów lub obsługiwanie maszyn.

Sposób stosowania i dawki.

Lek Foster stosuje się przez inhalację.

Dawkowanie

Asthma oskrzelowe

Lek Foster nie jest przeznaczony do wstępnego leczenia astmy oskrzelowej. Dawkę składników leku należy dobrać indywidualnie, w zależności od nasilenia choroby. Należy to uwzględnić nie tylko po rozpoczęciu leczenia lekami kombinowanymi, ale także po dostosowaniu dawki. Jeśli pacjent wymaga kombinacji dawek innej niż dostępne w kombinowanym leku inhalacyjnym, należy zastosować odpowiednie dawki agonistów β2 i/lub kortykosteroidów oddzielnie.

W przypadku beklometazonu dipropionianu w leku Foster charakterystyczny jest rozkład zmikronizowanych cząstek według ich rozmiaru, co prowadzi do silniejszego działania w porównaniu z postaciami leku beklometazonu dipropionianu o niezmikronizowanych cząstkach (100 μg zmikronizowanego beklometazonu dipropionianu w leku Foster odpowiada 250 μg beklometazonu dipropionianu w postaci leku z niezmikronizowanymi cząstkami). Dlatego całkowita dobowa dawka beklometazonu dipropionianu stosowana w leku Foster powinna być niższa niż całkowita dobowa dawka beklometazonu dipropionianu stosowana w postaci leku z niezmikronizowanymi cząstkami.

Należy to uwzględnić przy przestawianiu pacjenta z postaci leku beklometazonu dipropionianu z niezmikronizowanymi cząstkami na lek Foster; dawka beklometazonu dipropionianu powinna być niższa i podlega dostosowaniu zgodnie z indywidualnymi potrzebami pacjenta.

Istnieją dwa warianty leczenia:

A. Leczenie podtrzymujące: lek Foster stosuje się jako regularne leczenie podtrzymujące w połączeniu z szybko działającym lekiem rozszerzającym oskrzela w razie potrzeby.

B. Leczenie podtrzymujące i złagodzenie objawów: lek Foster stosuje się jako regularne leczenie podtrzymujące oraz w razie potrzeby do złagodzenia objawów astmy oskrzelowej.

A. Leczenie podtrzymujące

Pacjentom należy zalecić noszenie przy sobie szybko działającego leku rozszerzającego oskrzela do stosowania w nagłych przypadkach.

Zalecane dawki dla dorosłych.

Jedna lub dwie inhalacje dwa razy dziennie.

Maksymalna dawka dzienna – 4 inhalacje.

B. Leczenie podtrzymujące i złagodzenie objawów

Pacjenci przyjmują swoją dobową dawkę leku Foster oraz dodatkowo w razie potrzeby do złagodzenia objawów astmy oskrzelowej. Pacjentom należy zalecić noszenie przy sobie leku Foster do stosowania w nagłych przypadkach.

Należy rozważyć potrzebę leczenia podtrzymującego lekiem Foster oraz jego stosowania do złagodzenia objawów u pacjentów z:

• astmą oskrzelową, która nie jest w pełni kontrolowana, oraz w razie potrzeby złagodzenia objawów;
• wcześniejszymi zaostrzeniami astmy oskrzelowej wymagającymi interwencji medycznej.

W razie potrzeby należy dokładnie monitorować dawkowo-zależne działania niepożądane u pacjentów, którzy często i w dużych ilościach stosują inhalacje leku Foster.

Zalecane dawki dla dorosłych.

Zalecana dawka podtrzymująca – 1 inhalacja dwa razy dziennie (jedna inhalacja rano i jedna wieczorem).

Pacjenci mogą stosować jedną dodatkową inhalację w razie potrzeby w odpowiedzi na nasilenie objawów. Jeśli po kilku minutach objawy nadal utrzymują się, należy wykonać dodatkową inhalację.

Maksymalna dawka dzienna – 8 inhalacji.

Pacjentom, którzy codziennie stosują częste ratunkowe inhalacje, zdecydowanie zaleca się skonsultowanie się z lekarzem. Leczenie astmy oskrzelowej oraz leczenie podtrzymujące należy przeanalizować ponownie.

Pacjenci powinni regularnie odwiedzać lekarza w celu utrzymania optymalnej dawki leku Foster, którą należy zmieniać wyłącznie na zalecenie lekarza. Dawkę należy obniżać do najniższej, przy której zapewniony jest skuteczny kontrola objawów astmy oskrzelowej. Po osiągnięciu kontroli objawów przy najniższej zalecanej dawce następnym krokiem może być przejście wyłącznie na inhalacyjny kortykosteroid.

Pacjentom należy zalecić noszenie przy sobie leku Foster każdego dnia, nawet w przypadku braku objawów.

Przewlekła obturacyjna choroba płuc (POChP)

Zalecane dawki dla dorosłych

Dwie inhalacje dwa razy dziennie.

Osobliwe grupy pacjentów

Dostosowania dawki u pacjentów w wieku starszym nie są wymagane. Brak danych dotyczących stosowania leku Foster u pacjentów z zaburzeniem czynności nerek lub wątroby (patrz sekcja „Farmakokinetyka”).

Sposób stosowania

W celu zapewnienia właściwego stosowania leku lekarz lub inny pracownik medyczny powinien zademonstrować pacjentowi poprawne użycie inhalatora. Poprawne stosowanie dawkującego inhalatora aerozolowego pod ciśnieniem jest warunkiem niezbędnym do skutecznego leczenia. Pacjent powinien zostać poinformowany o konieczności dokładnego przeczytania instrukcji oraz wykonywania zaleceń dotyczących stosowania.

Sprawdzenie inhalatora

Przed pierwszym użyciem inhalatora lub po przerwie w stosowaniu trwającej 14 dni lub dłużej należy wyzwolić jedną dawkę roztworu inhalacyjnego do powietrza, aby upewnić się o poprawnym działaniu inhalatora.

Podczas stosowania inhalatora pacjent powinien znajdować się w pozycji pionowej, stojąc lub siedząc, o ile to możliwe.

Stosowanie inhalatora:

1. Pacjenci powinni zdjąć ochronny kaptur z ustnika i sprawdzić ustnik pod kątem zanieczyszczeń: kurzu, brudu lub innych obcych przedmiotów.
2. Pacjenci powinni wykonać możliwie powolny i głęboki wydech.
3. Pacjenci powinni trzymać korpus inhalatora pionowo, z pojemnikiem do góry, obejmować ustnik wargami, nie przygryzając go.
4. W tym samym czasie pacjenci powinni wykonać powolny i głęboki wdech przez usta. Po wdechu nacisnąć na górną część inhalatora w kierunku w dół, aby uwolnić dawkę.
5. Pacjenci powinni zatrzymać oddech na możliwie najdłuższy czas, po czym wyjąć inhalator z ust i powoli wydychać. Pacjentom nie należy wydychać do inhalatora.

W razie potrzeby podania dodatkowej dawki pacjenci powinni trzymać inhalator w pozycji pionowej przez około pół minuty i powtórzyć kroki 2–5.

WAŻNE: pacjenci nie powinni wykonywać kroków 2–5 zbyt szybko.

Po użyciu pacjent powinien zamknąć inhalator ochronnym kapturem.

Jeśli po inhalacji pojawia się aerozolowa mgła z inhalatora lub z kącików ust, procedurę należy powtórzyć, rozpoczynając od kroku 2.

Pacjentom o słabszych rękach może być łatwiej trzymać inhalator obiema rękami. W tym celu palec wskazujący umieszcza się na górnej części korpusu inhalatora, a oba kciuki – na podstawie inhalatora.

Po inhalacji pacjenci powinni przepłukać lub wypłukać jamę ustną lub wyczyścić zęby szczoteczką do zębów (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Czyszczenie inhalatora

Należy poinformować pacjentów o konieczności dokładnego zapoznania się z informacjami dotyczącymi czyszczenia. Do regularnego czyszczenia inhalatora należy zdjąć kaptur z ustnika i przetrzeć ustnik wewnętrznie i zewnętrznie suchą chusteczką. Nie należy używać wody ani innych cieczy do czyszczenia ustnika.

Pacjenci mający trudności z synchronizacją stosowania aerozolu z wdechem mogą korzystać z komory rozpraszającej AeroChamber Plus®. Lekarz, farmaceuta lub pielęgniarka powinni poinstruować pacjenta o poprawnym stosowaniu i przechowywaniu inhalatora i komory rozpraszającej oraz sprawdzić technikę ich stosowania, aby upewnić się o optymalnym dostarczaniu leku do płuc. U pacjentów stosujących komorę rozpraszającą AeroChamber Plus® optymalne dostarczanie leku zapewnia stałe, powolne i głębokie oddychanie przez komorę bez przerwy między naciśnięciem a inhalacją.

Dzieci.

Bezpieczeństwo i skuteczność stosowania leku Foster u dzieci i młodzieży (do 18 roku życia) nie zostały ustalone. Dane dotyczące stosowania leku Foster u dzieci w wieku 5–11 lat oraz młodzieży w wieku 12–17 lat opisano w sekcjach „Właściwości farmakologiczne” oraz „Działania niepożądane”, jednak nie można sformułować zaleceń dotyczących dawkowania.

Przedawkowanie.

Dawki inhalacyjne leku Foster, łącznie do dwunastu naciśnieć (łącznie 1200 μg beklometazonu dipropionianu i 72 μg formoterolu), badano w badaniach klinicznych z udziałem pacjentów z astmą oskrzelową. Nagromadzenie substancji nie prowadziło do nieprawidłowego wpływu na funkcje życiowe pacjentów; nie obserwowano żadnych poważnych ani ciężkich działań niepożądanych.

Stosowanie nadmiernych dawek formoterolu może prowadzić do efektów typowych dla agonistów β2-adrenergicznych: nudności, wymioty, ból głowy, drżenie, senność, przyspieszone bicie serca, tachykardię, arytmie komorowe, wydłużenie interwału QTc, kwasicę metaboliczną, hipokaliemię, hiperglikemię.

W przypadku przedawkowania formoterolu zaleca się leczenie wspierające i objawowe. W poważnych przypadkach wymagana jest hospitalizacja. Należy również rozważyć potrzebę zastosowania kardioselektywnych blokerów β-adrenergicznych, ale wyłącznie z zachowaniem szczególnej ostrożności, ponieważ stosowanie blokerów β-adrenergicznych może wywołać skurcz oskrzeli. Należy monitorować poziom potasu w osoczu krwi.

Nagłe inhalacje beklometazonu dipropionianu w dawkach przekraczających zalecane mogą prowadzić do ucisku czynności kory nadnerczy. Nie ma potrzeby podejmowania natychmiastowych działań, ponieważ czynność kory nadnerczy odzyskuje się w ciągu kilku dni, co potwierdza oznaczenie stężenia kortyzolu w osoczu krwi. Takim pacjentom należy kontynuować leczenie w dawce wystarczającej do kontroli astmy oskrzelowej.

W przypadku przewlekłego przedawkowania inhalacyjnym beklometazonem dipropionianem istnieje ryzyko ucisku czynności kory nadnerczy. Może być konieczny monitoring rezerwy kory nadnerczy oraz przeanalizowanie schematu leczenia.

Niepożądane reakcje.

Foster zawiera beclometazonu dipropionian i formoterolu fumarian dihydrazot, dlatego możliwe jest wystąpienie niepożądanych reakcji obserwowanych przy stosowaniu każdej z tych substancji oddzielnie. Brak informacji na temat dodatkowych niepożądanych reakcji po jednoczesnym zastosowaniu obu składników.

Niepożądane reakcje wywołane beclometazonu dipropionianem i formoterolem, stosowanymi w stałej kombinacji (Foster) oraz jako oddzielne składniki, wymienione są poniżej według klas układów narządów. Częstotliwość określono następująco: bardzo często (≥ 1/10), często (≥ 1/100 i < 1/10), rzadko (≥ 1/1000 i < 1/100), bardzo rzadko (≥ 1/10000 i < 1/1000), nieznane (niemożliwe do oszacowania na podstawie dostępnych danych).

Częste i rzadkie niepożądane reakcje wykryto podczas badań klinicznych z udziałem pacjentów z astmą oskrzelową i POChP.

*O jednej niepoważnej reakcji niepożądanej (zapaleniu płuc) zgłosił pacjent stosujący lek Foster w podstawowym badaniu klinicznym z udziałem pacjentów z POChP. Inne reakcje niepożądane obserwowane podczas stosowania leku Foster w badaniach klinicznych z udziałem pacjentów z POChP: obniżenie stężenia kortyzolu we krwi oraz migotanie przedsionków.

Tak jak w przypadku każdej innej terapii inhalacyjnej, możliwe jest wystąpienie paradoksalnego skurczu oskrzeli (patrz punkt „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Wśród reakcji niepożądanych charakterystycznych dla formoterolu obserwowano: hipokaliemię, ból głowy, drżenie, przyspieszone tętno, kaszel, skurcze mięśni oraz wydłużenie odstępu QTc.

Reakcje niepożądane związane zazwyczaj z zastosowaniem beclometazonu dipropionianu: grzybice jamy ustnej, kandydoza jamy ustnej, dysfonia, podrażnienie gardła.

Dysfonię i kandydozę można złagodzić płukaniem lub przemywaniem jamy ustnej wodą lub szczotkowaniem zębów po zastosowaniu leku. Objawową kandydozę można leczyć miejscowymi lekami przeciwdrożdżyciowymi, podczas trwania terapii lekiem Foster.

Efekty systemowe kortykosteroidów inhalacyjnych (np. beclometazonu dipropionianu) mogą wystąpić przy stosowaniu dużych dawek leku przez dłuższy okres czasu i mogą obejmować: hamowanie czynności nadnerczy, obniżenie gęstości mineralnej tkanki kostnej, opóźnienie wzrostu u dzieci i młodzieży, zaćmę i jaskrę.

Możliwe jest również wystąpienie reakcji nadwrażliwości, w tym wysypek, pokrzywki, swędzenia, rumienia oraz obrzęków oczu, twarzy, warg i gardła.

Populacja pediatryczna

W badaniu trwającym 12 tygodni u pacjentów z astmą w wieku młodzieńczym profil bezpieczeństwa leku Foster nie różnił się od profilu bezpieczeństwa beclometazonu dipropionianu stosowanego jako monoterapia.

Foster, eksperymentalna forma leku dla dzieci zawierająca beclometazonu dipropionian i formoterolu fumaran w dawce 50+6 μg/dawkę, podawana dzieciom z astmą w wieku 5–11 lat przez 12-tygodniowy okres leczenia, wykazała profil bezpieczeństwa podobny do profilu zatwierdzonych leków jednoskładnikowych formoterolu i beclometazonu dipropionianu.

Jednakże ta sama dawka leku dla dzieci Foster (50+6 μg), stosowana dzieciom z astmą w wieku 5–11 lat przez 2 tygodnie, nie wykazała korzyści w porównaniu z dowolnym połączeniem leków jednoskładnikowych formoterolu i beclometazonu dipropionianu pod względem szybkości wzrostu dolnej części nogi.

Zgłaszanie podejrzewanych reakcji niepożądanych

Istotne jest zgłaszanie podejrzewanych reakcji niepożądanych po rejestracji leku. Pozwala to na kontynuowanie monitorowania stosunku korzyści do ryzyka związanego ze stosowaniem leku. Prosimy pracowników ochrony zdrowia o zgłaszanie wszelkich podejrzewanych reakcji niepożądanych poprzez krajowy system zgłaszania.

Okres ważności.

21 miesięcy.

Nie stosować inhalatora po upływie terminu ważności.

Warunki przechowywania.

Przed pierwszym użyciem: przechowywać w lodówce w temperaturze od 2 do 8 °C nie dłużej niż 18 miesięcy.

Po pierwszym użyciu: przechowywać w temperaturze nie wyższej niż 25 °C nie dłużej niż 3 miesiące.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Pojemnik zawiera ciecz pod ciśnieniem. Nie narażać na temperatury powyżej 50 °C i nie przebijać pojemnika. Nie zamrażać.

Opakowanie.

120 dawek w pojemniku; 1 lub 2 pojemniki z zaworem dawkującym, dyszą rozpylającą i osłonką ochronną w pudełku kartonowym.

180 dawek w pojemniku; 1 pojemnik z zaworem dawkującym, dyszą rozpylającą i osłonką ochronną w pudełku kartonowym.

Kategoria wydawania.

Na receptę.

Producent.

Chiesi Pharmaceuticals GmbH.

Miejsce produkcji i adres siedziby producenta.

Gonzagagasse 16/16, 1010 Wiedeń, Austria / Gonzagagasse 16/16, 1010 Wien, Austria.