Flutafarm®

INSTRUKCJA DOTYCZĄCA STOSOWANIA LEKU FLUTAFARM® (FLUTAFARM®)

Skład:

substancja czynna: flutamid;

1 tabletka zawiera flutamidu w przeliczeniu na 100 % substancji – 250 mg (0,25 g);

substancje pomocnicze: skrobia ziemniaczana, laktoza monohydras, ditlenek krzemu (IV) koloidalny bezwodny, stearynian wapnia.

Postać leku. Tabletki.

Główne właściwości fizykochemiczne: tabletki jasnożółte, o płaskiej powierzchni, z kreseczką i fasetą.

Grupa farmakoterapeutyczna.

Leki antagonistyczne wobec hormonów i związki analogiczne. Środki antyandrogenowe. Kod ATC L02B B01.

Właściwości farmakodynamiczne.

Farmakodynamika.

Flutafarm® – lek przeciwpłciowy z nie steroidową strukturą. Flutamid i jego metabolity nie wykazują właściwości agonistycznych ani antagonistycznych wobec receptorów glikokortykosteroidów, estrogenów, progestagenów i mineralokortykosteroidów.

Flutamid blokuje receptory androgenowe komórek docelowych w gruczole krokowym, podwzgórzu i przysadce mózgowej oraz hamuje biologiczne efekty endogennych androgenów. Jednakże glutamid nie hamuje działania androgenów na wydzielanie hormonu uwalniającego gonadotropiny (GnRH) przez podwzgórze ani nie wpływa na wrażliwość przysadki na GnRH. Powoduje to zwiększenie stężenia gonadotropin (hormonu люteinizującego i folikulotropowego), co prowadzi do stymulacji nadprodukcji testosteronu.

Flutamid i jego metabolity hamują oddziaływanie dihydrotestosteronu na jądrowe receptory androgenowe. Blokada receptorów może również zachodzić na poziomie błony komórkowej i cytoplazmy komórki. Głównym metabolitem jest 2-hydroksyflutamid. Jego powinowactwo do receptorów androgenowych jest 25 razy wyższe niż u samego flutamidu, co pozwala traktować go jako formę aktywną flutamidu.

Połączenie flutamidu z kastracją chemiczną lub chirurgiczną prowadzi do pojawienia się efektów androgenowych pochodzących z jąder i nadnerczy.

U kobiet z hiperandrogenizmem, towarzyszącym bezpłodności i zaburzeniom cyklu owulacyjno-mensstrualnego (np. zespół policystycznych jajników), Flutafarm® blokuje patogenne działanie endogennych androgenów na jajniki i inne narządy rozrodcze, a także na układ podwzgórzowo-przysadkowy. Dzięki temu u pacjentek osłabiają się objawy hiperandrogenizmu (hirsutyzm), przywracane są miesiączki, poprawia się folikulogeneza i cykl menstruacyjny, co najprawdopodobniej prowadzi do przywrócenia potencjału płodności u części pacjentek.

Farmakokinetyka.

Po podaniu doustnym Flutafarm® jest dobrze wchłaniany z przewodu pokarmowego. Maksymalne stężenie we krwi osocza osiągane jest w ciągu 2 godzin. Badania z wykorzystaniem oznakowanego trytem flutamidu wskazują na jego szybki metabolizm do formy biologicznie aktywnej – 2-hydroksyflutamidu – oraz do innych metabolitów. Okres półtrwania leku wynosi 5–6 godzin. Istnieje około 10 metabolitów flutamidu. Ponad 90 % flutamidu i 2-hydroksyflutamidu wiąże się z białkami osocza. Eliminacja odbywa się głównie przez nerki. Około 4 % podanej dawki wydzielane jest z kałem.

Charakterystyka kliniczna.

Wskazania.

Leczenie lokalnie zaawansowanego lub przerzutowego raka gruczołu krokowego jako lek monoterapii
(z lub bez orchifuniectomii) lub w połączeniu z agonistami hormonu uwalniającego hormon ujawniający gonadotropinę (LHRH) u chorych, którzy wcześniej nie otrzymywali żadnego leczenia, lub leczenie chorych, u których nie stwierdza się odpowiedzi lub u których rozwinęła się oporność na terapię hormonalną lub jej nietolerancję, w celu osiągnięcia maksymalnego blokowania androgenów.

W terapii skojarzonej – jako jeden ze środków leczenia lokalnie ograniczonego raka gruczołu krokowego B2 – C2 (T2b – T4), w celu zmniejszenia objętości guza, wzmocnienia kontroli nad guzem oraz wydłużenia okresu między nawrotami choroby.

Leczenie kobiet z funkcjonalną hiperandrogenią towarzyszącą zaburzeniom cyklu owulacyjno-menstrualnego, hirsutyzmowi, zespołowi stwardniało-polycystycznego jajnika i bezpłodności.

Przeciwwskazania.

Podwyższona wrażliwość na flutamid lub na inne składniki preparatu. Dodatkowymi przeciwwskazaniami u kobiet do stosowania Flutafarm® są organiczne pochodzenie hiperandrogenii (nowotwory jajników i kory nadnerczy). Ciężka niewydolność wątroby (podstawowy poziom enzymów wątrobowych należy ocenić przed rozpoczęciem leczenia).

Wiek dziecięcy.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Nie zaobserwowano interakcji flutamidu z leuprolidem. Przy jednoczesnym stosowaniu flutamidu i agonistów LHRH należy rozważyć potencjalny szkodliwy wpływ obu leków.

U pacjentów otrzymujących długotrwałą terapię warfaryną zauważono wydłużenie czasu protrombinowego po podaniu flutamidu. Dlatego należy dobrać optymalną dawkę leku przeciwkrzepliwego.

Przy jednoczesnym stosowaniu flutamidu i teofiliny możliwe jest zwiększenie stężenia teofiliny w osoczu krwi.

Należy unikać jednoczesnego stosowania flutamidu i potencjalnie hepatotoksycznych leków.

Przy jednoczesnym stosowaniu istnieje możliwość interakcji z paracetamolem i analgetykami opioidowymi.

Flutamid może spowalniać metabolizm kortykosteroidów.

Podczas leczenia nie należy spożywać alkoholu.

Ponieważ leczenie deprivacji androgenów może wydłużać odstęp QT, jednoczesne stosowanie leku Flutafarm® z lekami wydłużającymi odstęp QT lub z lekami zdolnymi do wywoływania migotania/migotania komór, takimi jak leki przeciwnadżerkowe klasy IA (np. chinidyna, dysopyrymidyna) lub klasy III (np. amiodaron, sotalol, dofetylid, ibutilid), metadon, moxifloksacyna, neuroleptyki itp., należy dokładnie ocenić.

Szczególne wskazania.

W ramach terapii skojarzonej z agonistami LH-RH leczenie lekiem Flutafarm® należy rozpocząć co najmniej 3 dni przed podaniem agonistów LH-RH, co sprzyja mniejszemu nasileniu zapalnej hiperemii w porównaniu z równoległym rozpoczęciem terapii.

Leczenie należy prowadzić pod kontrolą lekarza.

W przypadku zaburzeń funkcji wątroby stosowanie flutamidu jako długotrwałej terapii jest możliwe wyłącznie po dokładnej ocenie potencjalnej korzyści i ryzyka.

Sprawdzenie funkcji wątroby należy przeprowadzić przed rozpoczęciem leczenia. Nie należy rozpoczynać leczenia u pacjentów z poziomem transaminaz w surowicy przekraczającym 2–3 razy górną granicę normy.

Kontrolę funkcji wątroby należy przeprowadzać przez cały okres leczenia, szczególnie u pacjentów, u których nie przeprowadzono orchiectomii, ponieważ zaobserwowano takie działania niepożądane, jak żółtaczka cholestatyczna, martwica wątroby, zmiany poziomu transaminaz oraz encefalopatia wątrobową. Odpowiednie badania laboratoryjne należy wykonywać co miesiąc przez pierwsze 4 miesiące leczenia, a następnie okresowo oraz przy pierwszych objawach/znakach dysfunkcji wątroby (świerzbienie, ciemny kolor moczu, trwała utrata apetytu, żółtaczka, umiarkowany ból w prawym górnym kwadrancie brzucha lub ogólne osłabienie).

W przypadku laboratoryjnego potwierdzenia zaburzeń funkcji wątroby lub żółtaczki, przy braku potwierdzonych biopsją przerzutów do wątroby, leczenie należy przerwać, jeśli u pacjenta nadal rozwija się żółtaczka lub jeśli poziom transaminaz w surowicy przekracza 2–3 razy górną granicę normy, nawet przy braku objawów klinicznych. Zaburzenia funkcji wątroby są zazwyczaj odwracalne po przerwaniu leczenia Flutafarmem®. Istnieją jednak doniesienia o przypadkach śmiertelnych spowodowanych ciężkim uszkodzeniem wątroby wywołanym stosowaniem flutamidu.

Leczenie deprywacją androgenową może wydłużać odstęp QT.

Lekarz powinien ocenić stosunek ryzyka do korzyści, w tym potencjalne ryzyko migotania/mrowienia komór, przed rozpoczęciem leczenia Flutafarmem® u pacjentów z wywiadem lub czynnikami ryzyka wydłużenia odstępu QT oraz u pacjentów przyjmujących leki współistniejące, które mogą wydłużać odstęp QT.

Pacjenci z zaburzeniami funkcji nerek powinni być dokładnie monitorowani podczas terapii flutamidem.

W przypadku wystąpienia sinicy należy sprawdzić pacjenta pod kątem wystąpienia metheMOglobinemii, która może się rozwinąć w przypadku przedawkowania.

U pacjentów, którzy nie przeszli orchiectomii, w trakcie długotrwałego leczenia należy okresowo oznaczać liczbę plemników. Ponieważ podczas leczenia flutamidem wzrastają poziomy testosteronu i estradiolu w osoczu, możliwe jest zatrzymanie płynu w tkankach organizmu, dlatego lek należy przepisywać z ostrożnością pacjentom z chorobami serca. Ponadto wzrost poziomu estradiolu może zwiększyć ryzyko wystąpienia zjawisk tromboembolicznych.

Przy długotrwałym przyjmowaniu Flutafarmu® może występować oligospermia. W takim przypadku zaleca się wykonanie ilościowej analizy nasienia.

Flutafarm® zawiera laktozę, dlatego pacjenci z rzadkimi, dziedzicznymi formami nietolerancji galaktozy, niedoborem laktoazy lub zespołem złego wchłaniania glukozy-galaktozy nie powinni stosować tego leku.

W przypadku terapii skojarzonej Flutafarmem® i agonistą LH-RH należy uwzględnić możliwe działania niepożądane każdego z leków.

Pacjentów należy poinformować, że flutamid i leki przepisywane w celu kastracji farmakologicznej należy stosować łącznie i nie wolno przerywać ich przyjmowania ani zmieniać dawek bez wcześniejszej konsultacji z lekarzem.

Przed zastosowaniem Flutafarmu® u kobiet należy wykluczyć organiczne pochodzenie hiperandrogenemii (nowotwory jajników i kory nadnerczy).

W trakcie leczenia nie należy spożywać alkoholu.

Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią.

Podczas stosowania leku kobietom należy zwrócić szczególną uwagę na zapobieganie ciąży za pomocą metod niehormonalnych, w szczególności środków barierowych. W przypadku pozytywnego wyniku testu ciążowego przyjmowanie leku należy natychmiast przerwać. Stosunki płciowe w celu uzyskania pożądanego ciążenia można wznowić nie wcześniej niż po upływie 48 godzin od ostatniego przyjęcia Flutafarmu®.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi mechanizmów.

Zwykle lek nie wpływa na szybkość reakcji podczas prowadzenia pojazdów mechanicznych lub obsługi innych urządzeń, jednak w pojedynczych przypadkach możliwe są uczucie zmęczenia, zawroty głowy, częściowe zaburzenia świadomości. W takich przypadkach należy powstrzymać się od prowadzenia pojazdów mechanicznych lub obsługi innych urządzeń.

Sposób stosowania i dawki.

Lek należy przyjmować doustnie.

Flutafarm® należy stosować u chorych na raka gruczołu krokowego jako lek monoterapii (po lub bez orchiectomii) lub w połączeniu z agonistami LH-RH, po 1 tabletce (250 mg) 3 razy dziennie co 8 godzin. Dawkę dzienną stanowi 750 mg.

W przypadku terapii skojarzonej z agonistami LH-RH oba leki można stosować jednocześnie lub rozpoczynać przyjmowanie Flutafarmu® 3 doby przed rozpoczęciem terapii agonistami LH-RH.

W przypadku stosowania terapii napromieniową, Flutafarm® należy zacząć stosować 8 tygodni przed jej rozpoczęciem i kontynuować przyjmowanie leku przez cały okres terapii napromieniową.

Kobietom z hiperandrogenicznymi stanami Flutafarm® należy podawać doustnie, po 1/2 tabletce (125 mg) 3 razy dziennie przez 3–6 miesięcy. Lek należy przyjmować podczas lub po posiłku. Obowiązkowe jest stosowanie niehormonalnych środków antykoncepcyjnych, w szczególności barierowych.

Dzieci. Leku nie stosuje się w leczeniu dzieci.

Przedawkowanie.

W eksperymentach na zwierzętach flutamid powodował hipotermię, piloerekcję, spowolnienie częstości oddychania, wywoływał ataksję i/lub łzawienie, anoreksję, sedyację, wymioty oraz metemoglobinemię.

Dane kliniczne wskazują, że przyjmowanie flutamidu w dawce dobowej do 1500 mg przez 36 tygodni nie powoduje poważnych działań niepożądanych. Czasem występuje ginekomastia, opuchlizna gruczołów mlekowych oraz przemijające zmiany poziomu transaminaz wątrobowych. Jednorazowa dawka flutamidu (do 5 g) nie powoduje objawów przedawkowania i nie zagraża życiu.

Objawy przedawkowania, które mogłyby zagrozić życiu człowieka, są nieznane.

Ze względu na wysoki stopień wiązania flutamidu z białkami osocza, nie może on być usuwany za pomocą dializy. Tak jak w przypadku leczenia przedawkowania każdego leku, należy brać pod uwagę możliwość jednoczesnego przyjmowania przez pacjenta kilku leków. Wskazane jest prowadzenie ogólnych działań mających na celu kontrolę i utrzymanie parametrów życiowych organizmu. Może być konieczne przepłukanie żołądka.

Efekty uboczne.

Najczęstsze reakcje uboczne podczas monoterapii lekiem Flutafarm® to gruczolakowzrost piersi i/lub ból w okolicach gruczołów piersiowych, czasem towarzyszy mu galaktoreja. Wymienione reakcje ustępują po przerwaniu leczenia lub zmniejszeniu dawki.

Flutamid powoduje tymczasowy wzrost aktywności transaminaz wątrobowych na skutek zapalenia wątroby.

Podczas terapii skojarzonej najczęściej występującymi efektami ubocznymi stosowania flutamidu i agonistów LH-RH są uczucie ciepła, obniżone libido, impotencja, biegunka, nudności i wymioty. Wymienione efekty uboczne, z wyjątkiem biegunki, występują również przy monoterapii agonistami LH-RH z podobną częstością.

Częstość występowania gruczolakowzrostu piersi podczas terapii skojarzonej flutamidem i agonistą LH-RH jest znacznie niższa niż przy monoterapii flutamidem i nie różni się istotnie od częstości występowania przy stosowaniu placebo.

Podczas monoterapii

Infekcje i inwazje.

Rzadko: opryszcz zoster.

Układ krwiotwórczy i chłonny.

Rzadko: limfodema.

Anemia, leukopenia, trombocytopenia, methehemoglobinemia, krwawienia podskórne.

Zaburzenia odżywiania i przemiany materii.

Często: podwyższone apetyt.

Rzadko: anoreksja.

Układ psychiczny.

Często: bezsenność.

Rzadko: depresja, niepokój.

Układ nerwowy.

Rzadko: zawroty głowy, ból głowy.

Senność.

Układ odpornościowy.

Rzadko: zespół napadowy.

Układ wzroku.

Rzadko: nieostre widzenie.

Układ sercowo-naczyniowy.

Rzadko: napoty.

Częstość nieznana: wydłużenie odcinka QT.

Zaburzenia sercowo-naczyniowe.

Układ oddechowy.

Rzadko: duszność.

Bardzo rzadko: kaszel.

Układ pokarmowy.

Często: biegunka, nudności, wymioty, podwyższone apetyt.

Rzadko: niespecyficzne dolegliwości związane z funkcjonowaniem przewodu pokarmowego, oparzenia w klatce piersiowej, zaparcia.

Zaburzenia funkcji przewodu pokarmowego, ból w okolicy żołądka, zaburzenia żołądka, ból typu wrzodowego, zapalenie błony śluzowej jamy ustnej.

Wątroba i drogi żółciowe.

Często: zapalenie wątroby.

Żółtaczka, wzrost stężenia enzymów wątrobowych.

Zaburzenia wątrobowe ustępują zwykle po odstawieniu flutamidu; ciężkie toksyczne zapalenie wątroby, martwica wątroby i encefalopatia wątrobowo (te reakcje uboczne są zazwyczaj odwracalne i ustępują po przerwaniu leczenia). Zanotowano pojedyncze przypadki śmiertelne związane z uszkodzeniem wątroby w wyniku stosowania leku.

Nerki i układ moczowy.

Wzrost stężenia mocznika i kreatyniny we krwi (ciężkość tego efektu ubocznego zazwyczaj nie wymaga zmniejszenia dawki ani przerwania leczenia), zmiana koloru moczu na zielony.

Skóra i tkanka podskórna.

Rzadko: świąd, krwawienia podskórne.

Bardzo rzadko: nadwrażliwość na światło.

Wysypka, łysienie, na początku terapii flutamidem możliwe są odwracalne zmiany struktury włosów.

Układ rozrodczy i gruczoły piersiowe.

Bardzo często: gruczolakowzrost piersi i/lub ból w okolicach gruczołów piersiowych, galaktoreja.

Rzadko: obniżone libido, zmniejszenie produkcji nasienia.

Zmiany w gruczołach piersiowych, na początku monoterapii flutamidem możliwe jest odwracalne podwyższenie stężenia testosteronu we krwi, ból w klatce piersiowej.

<Zwierzęta i nowotwory złośliwe.

Bardzo rzadko: nowotwory gruczołów piersiowych u mężczyzn.

Stan ogólny.

Często: zwiększona zmęczalność.

Rzadko: obrzęki, osłabienie, niepokój, pragnienie, ból za mostkiem.

Gorączka.

Badania.

Często: przemijające zaburzenia funkcji wątroby.

Podczas terapii skojarzonej

Układ krwiotwórczy i chłonny.

Rzadko: anemia, leukopenia, trombocytopenia.

Bardzo rzadko: anemia hemolityczna, anemia makrocytarna, methehemoglobinemia, siarczohemoglobinemia.

Zaburzenia przemiany materii.

Rzadko: anoreksja.

Bardzo rzadko: hiperglikemia, nasilenie cukrzycy.

Układ psychiczny.

Rzadko: depresja, niepokój.

Niespokojność, nerwica, senność, bezsenność, drażliwość.

Układ nerwowy.

Rzadko: mrowienie, dezorientacja, pobudzenie nerwowe.

Objawy chorób nerwowo-mięśniowych.

Układ sercowo-naczyniowy.

Bardzo często: napoty.

Rzadko: nadciśnienie tętnicze.

Częstość nieznana: zatorowość, wydłużenie odcinka QT.

Zanotowano przypadki zatoru żyły, zatoru płucnego, zawału mięśnia sercowego.

Układ oddechowy, klatka piersiowa i śródpiersze.

Bardzo rzadko: objawy płucne (np. duszność), zmiany międzykomórkowe w płucach.

Utrudnione oddychanie.

Układ pokarmowy.

Bardzo często: biegunka, nudności, wymioty.

Rzadko: niespecyficzne dolegliwości związane z funkcjonowaniem przewodu pokarmowego.

Wątroba i drogi żółciowe.

Nieczęsto: zapalenie wątroby.

Rzadko: zaburzenia funkcji wątroby, żółtaczka.

Bardzo rzadko: żółtaczka cholestatyczna, encefalopatia wątrobowo, martwica wątroby, skutki śmiertelne spowodowane ciężkim uszkodzeniem wątroby związanym ze stosowaniem flutamidu.

Wzrost stężenia enzymów wątrobowych, bilirubiny, azotu resztkowego.

Skóra i tkanka podskórna.

Rzadko: wysypka.

Bardzo rzadko: nadwrażliwość na światło, zaczerwienienie, owrzodzenia, martwica nabłonka.

Świąd, pęcherze.

Nerki i układ moczowy.

Rzadko: objawy ze strony układu moczowo-płciowego.

Bardzo rzadko: zmiana koloru moczu na bursztynowy i żółto-zielony.

Dysuria, zmiana częstości oddawania moczu.

Układ rozrodczy i gruczoły piersiowe.

Bardzo często: obniżone libido, impotencja.

Nieczęsto: gruczolakowzrost piersi.

Układ mięśniowo-szkieletowy i tkanka łączna.

Rzadko: objawy nerwowo-mięśniowe (w tym osłabienie mięśni, mrowienie, skurcze).

Ból stawów, ból mięśni.

Badania.

Rzadko: wzrost stężenia mocznika i kreatyniny w surowicy krwi.

Stan ogólny.

Rzadko: obrzęk.

Odczucie ciepła, ból w okolicy brzucha.

Okres ważności.

3 lata.

Nie stosować po upływie terminu ważności podanego na opakowaniu.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w miejscu chronionym przed światłem, w temperaturze nie przekraczającej 25 °C.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie. 10 tabletek w blisterze, 5 blisterów w opakowaniu.

Kategoria do odprowadzenia. Na receptę.

Producent.

AT „Farmak”.

Adres producenta i miejsce prowadzenia działalności.

Ukraina, 04080, miasto Kijów, ul. Kirylowska 74.