Filgrastym-Vista

INSTRUKCJA dot. stosowania leku FILGRASTYM-VISTA (FILGRASTIM-VISTA)

Skład:

substancja czynna: filgrastym;

1 strzykawka wstępnie wypełniona (0,5 ml roztworu) zawiera 300 μg filgrastymu (30 mln MI);

1 strzykawka wstępnie wypełniona (0,8 ml roztworu) zawiera 480 μg filgrastymu (48 mln MI);

substancje pomocnicze: kwas octowy lodowaty, polisorbat 80, wodorotlenek sodu, sorbitol, woda do wstrzykiwań.

Postać farmaceutyczna. Roztwór do wstrzykiwań lub do wlewu.

Główne właściwości fizykochemiczne: bezbarwny, przejrzysty roztwór.

Grupa farmakoterapeutyczna. Immunostymulatory. Czynniki stymulujące wzrost kolonii. Filgrastym. Kod ATC L03A A02.

Właściwości farmakodynamiczne

Farmakodynamika

Ludzki czynnik stymulujący kolonie granulocytów (G-CSF) jest glikoproteiną regulującą produkcję i uwalnianie funkcjonalnych neutrofili z szpiku kostnego. Filgrastym-Vista, zawierający r-metHuG-CSF (filgrastym), powoduje znaczący wzrost liczby neutrofili we krwi obwodowej w ciągu dwudziestu czterech godzin, z niewielkim wzrostem liczby monocytów. U niektórych pacjentów z przewlekłym zespołem neutropenii (CNP) filgrastym może również powodować niewielki wzrost liczby krążących eozynofili i bazofili w porównaniu z poziomem wyjściowym; niektórzy z tych pacjentów mogą mieć eozynofilię lub bazofilię jeszcze przed leczeniem. Wzrost liczby neutrofili jest zależny od dawki przy zalecanych dawkach. Neutrofile powstające w odpowiedzi na filgrastym wykazują normalną lub wzmocnioną funkcję, co potwierdzono w testach funkcji chemotaktycznej i fagocytarnej. Po zakończeniu terapii filgrastymem liczba krążących neutrofili zmniejsza się o 50% w ciągu 1–2 dni i osiąga normalny poziom w ciągu 1–7 dni.

Zastosowanie filgrastymu u pacjentów poddawanych cytotoksycznej chemioterapii skutkuje istotnym zmniejszeniem częstości, nasilenia i czasu trwania neutropenii oraz neutropenii febrilnej. Leczenie filgrastymem istotnie skracało czas trwania neutropenii febrilnej, stosowanie antybiotyków oraz czas hospitalizacji po indukcyjnej chemioterapii ostrej białaczki szpikowej lub terapii mieloablatywnej z następującą przeszczepieniem szpiku kostnego. Zachorowalność na gorączkę oraz liczba udokumentowanych przypadków infekcji nie zmniejszyły się. Czas trwania gorączki nie skrócił się u pacjentów poddawanych terapii mieloablatywnej z następującym przeszczepieniem szpiku kostnego.

Zastosowanie filgrastymu, samodzielnie lub po chemioterapii, stymuluje mobilizację komórek prekursorowych hematopoezy do krwi obwodowej. Te autologiczne komórki prekursorowe krwi obwodowej mogą być zbierane i podawane po terapii cytostatycznej o wysokiej dawce zamiast lub jako dodatek do przeszczepienia szpiku kostnego. Infuzja komórek prekursorowych krwi obwodowej przyspiesza odnowienie hematopoezy, zmniejszając czas ryzyka powikłań krwotocznych i potrzebę przetaczania płytek krwi. U biorców allogennych komórek prekursorowych krwi obwodowej, zmobilizowanych filgrastymem, odnotowano istotnie szybsze odnowienie hematologiczne, co skutkowało istotnym skróceniem czasu do niezależnego od wspomagania odnowienia płytek krwi w porównaniu z allogennym przeszczepieniem szpiku kostnego.

Jedno retrospektywne europejskie badanie oceniające stosowanie G-CSF po allogennym przeszczepieniu szpiku kostnego u pacjentów z ostrymi białaczkami wykazało zwiększenie ryzyka reakcji „przeszczep przeciwko gospodarzowi” (GvHD), śmiertelności związanej z leczeniem (TRM) oraz śmiertelności po podaniu G-CSF. W pojedynczym retrospektywnym międzynarodowym badaniu z udziałem pacjentów z ostrą i przewlekłą białaczką szpikową nie zaobserwowano wpływu na ryzyko GvHD, TRM ani śmiertelność. Metaanaliza badań nad przeszczepieniem allogennym, w tym wyników dziewięciu randomizowanych badań prospektywnych, 8 badań retrospektywnych i jednego badania kontrolowanego, nie wykazała wpływu na ryzyko ostrych GvHD, przewlekłych GvHD ani wczesnej śmiertelności związanej z leczeniem.

a Analiza obejmuje badania związane z przeszczepieniem szpiku kostnego w tym okresie; niektóre badania wykorzystywały G-CSF.

b Analiza obejmuje pacjentów, którzy otrzymali przeszczep szpiku kostnego w tym okresie.

Stosowanie filgrastymu do mobilizacji komórek prekursorowych krwi obwodowej u zdrowych dawców przed alogeniczną transplantacją komórek prekursorowych krwi obwodowej. U zdrowych dawców dawka 10 μg/kg/dzień podawana podskórnie przez 4–5 dni z rzędu pozwala uzyskać ≥ 4 × 10⁶ komórek CD34⁺/kg masy ciała biorcy u większości dawców po dwóch leukaferezach.

Zastosowanie filgrastymu u pacjentów, dzieci lub dorosłych, z NCH (ciężka wrodzona, cykliczna i idiopatyczna neutropenia) powoduje trwałe zwiększenie absolutnej liczby neutrofili w krwi obwodowej oraz zmniejszenie się infekcji i powiązanych z nimi powikłań. Zastosowanie filgrastymu u pacjentów zakażonych HIV pozwala utrzymać normalną liczbę neutrofili, umożliwiając planowe przyjmowanie leków przeciwwirusowych i/lub innych leków mielosupresyjnych. Nie ma dowodów na zwiększenie replikacji HIV u pacjentów zakażonych HIV leczonych filgrastymem.

Tak jak inne czynniki wzrostu hematopoezy, G-CSF wykazał in vitro właściwości stymulujące na komórkach śródbłonka człowieka.

Farmakokinetyka

Wykazano, że klirens filgrastymu odpowiada kinetyce farmakokinetycznej pierwszego rzędu zarówno po podaniu podskórnym, jak i dożylnym. Okres półtrwania filgrastymu w surowicy wynosi około 3,5 godziny, klirens — około 0,6 ml/min/kg. Ciągłe wlewanie filgrastymu przez okres do 28 dni u pacjentów po autologicznym przeszczepie szpiku kostnego nie prowadziło do akumulacji leku, a okres półtrwania był porównywalny. Istnieje dodatnia liniowa korelacja między dawką a stężeniem filgrastymu w surowicy krwi niezależnie od tego, czy podawany jest dożylnie, czy podskórnie. Po podaniu zalecanych dawek podskórnie stężenia w surowicy utrzymywały się powyżej 10 ng/ml przez 8–16 godzin. Objętość rozprzestrzenienia w krwi wynosi około 150 ml/kg.

Właściwości kliniczne

Wskazania

• W celu skrócenia czasu trwania neutropenii i zmniejszenia częstości występowania neutropenii febrylnej u pacjentów leczonych cytotoksyczną chemioterapią z powodu chorób nowotworowych (z wyjątkiem przewlekłej białaczki mieloidalnej i zespołu mielodysplastycznego).
• W celu skrócenia czasu trwania neutropenii u pacjentów poddawanych terapii mieloablatywnej z następczą transplantacją szpiku kostnego, u których istnieje wysokie ryzyko wystąpienia długotrwałej ciężkiej neutropenii.
• Do mobilizacji komórek macierzystych krwi obwodowej (KKKO).
• Do długotrwałego leczenia w celu zwiększenia liczby neutrofili i zmniejszenia częstości oraz czasu trwania powikłań infekcyjnych u dzieci i dorosłych z ciężką wrodzoną, okresową lub idiopatyczną neutropenią (bezwzględna liczba neutrofili ≤ 0,5×10⁹/l) oraz z ciężkimi lub nawracającymi infekcjami w wywiadzie.
• W celu zmniejszenia ryzyka infekcji bakteryjnych przy trwałej neutropenii (bezwzględna liczba neutrofili ≤ 1,0×10⁹/l) u pacjentów z rozwiniętą fazą zakażenia HIV, gdy inne metody kontroli neutropenii nie przyniosły skutku.

Przeciwwskazania
Nadwrażliwość na substancję czynną lub którykolwiek z substancji pomocniczych.

Środki ostrożności szczególne

Nieużywane resztki leku należy zutylizować zgodnie z obowiązującymi przepisami.

Strzykawki wyposażone w urządzenie do bezpiecznego wstrzykiwania należy zutylizować zgodnie z obowiązującymi przepisami.

Interakcje z innymi lekami oraz inne rodzaje interakcji

Bezpieczeństwo i skuteczność podawania filgrastymu w tym samym dniu co leki cytotoksyczne mielosupresyjne nie zostały ustalone. Ze względu na wrażliwość szybko dzielących się komórek mieloidalnych na mielosupresyjną chemioterapię cytotoksyczną, nie zaleca się podawania filgrastymu mniej niż 24 godziny przed lub wcześniej niż 24 godziny po podaniu tych leków. Wstępne dane uzyskane od niewielkiej liczby pacjentów otrzymujących jednocześnie filgrastym i 5-fluorouracyl wskazują na ryzyko nasilenia ciężkości neutropenii. Możliwe interakcje z innymi czynnikami wzrostu hematopoezy i cytokinami nie zostały zbadane w badaniach klinicznych.

Biorąc pod uwagę fakt, że lit powoduje wypływ neutrofili, możliwe jest nasilenie działania filgrastymu przy jednoczesnym stosowaniu. Choć interakcja ta nie była badana w badaniach klinicznych, nie ma dowodów na szkodliwy wpływ takiego połączenia.

Szczególne środki ostrożności

Zwiększona wrażliwość

Obserwowano reakcje nadwrażliwości, w tym reakcje anafilaktyczne, u pacjentów podczas rozpoczęcia lub dalszego leczenia filgrastymem. W przypadku wystąpienia klinicznie istotnych reakcji nadwrażliwości należy przerwać stosowanie filgrastymu i nie wznawiać go w przyszłości. Nie należy podawać filgrastymu pacjentom z nadwrażliwością na filgrastym lub pegfilgrastym w wywiadzie.

Reakcje niepożądane ze strony płuc

Zgłaszano reakcje niepożądane ze strony płuc, w tym międzybłoniakowe choroby płuc, po podaniu G-CSF. Pacjenci z niedawnymi infiltrowaniami płucnymi lub zapaleniem płuc mają wyższe ryzyko takich reakcji. Objawy ze strony układu oddechowego, takie jak kaszel, gorączka i duszność, w połączeniu z promieniologicznymi objawami infiltrowań płucnych i pogorszeniem funkcji płuc, mogą być pierwszymi objawami ostrego zespołu ostrej niewydolności oddechowej (ARDS). Należy przerwać stosowanie filgrastymu i zastosować odpowiednie leczenie.

Zapalenie kłębuszków nerkowych

Zgłaszano przypadki zapalenia kłębuszków nerkowych u pacjentów leczonych filgrastymem i pegfilgrastymem. Zapalenie kłębuszków nerkowych zwykle ustępowało po zmniejszeniu dawki lub przerwaniu stosowania filgrastymu i pegfilgrastymu. Zaleca się regularne badanie moczu.

Zespół wycieku z naczyń włosowatych

Zgłaszano przypadki zespołu wycieku z naczyń włosowatych po stosowaniu G-CSF. Stan ten charakteryzuje się hipotensją, hiperalbuminemią, obrzękiem i zagęszczeniem krwi i może stanowić zagrożenie dla życia w przypadku braku odpowiedniego leczenia. Pacjentów, u których rozwijają się objawy zespołu wycieku z naczyń włosowatych, należy dokładnie monitorować i zapewnić im standardowe leczenie objawowe oraz, w razie potrzeby, intensywne leczenie.

Powiększenie śledziony i pęknięcie śledziony

Zwykle bezobjawowe przypadki powiększenia śledziony oraz pojedyncze przypadki pęknięcia śledziony odnotowano u pacjentów i zdrowych dawców, którym podawano filgrastym. Kilka przypadków pęknięcia śledziony miało zakończenie śmiertelne. W związku z tym u tych pacjentów zaleca się kontrolę rozmiarów śledziony (np. badanie kliniczne, USG). Należy wziąć pod uwagę możliwość pęknięcia śledziony u dawców i/lub pacjentów zgłaszających ból w lewym górnym kwadrancie brzucha lub ból w lewym ramieniu. Zmniejszenie dawki filgrastymu spowalniało lub zatrzymywało powiększenie śledziony u pacjentów z ciężką przewlekłą neutropenią, a u 3% chorych konieczna była splenektomia.

Wzrost komórek nowotworowych

G-CSF może powodować wzrost komórek mieloidalnych in vitro. Podobne efekty są możliwe również dla niektórych niemieloidalnych komórek.

Zespół mielodysplastyczny lub przewlekła białaczka szpikowa

Bezpieczeństwo i skuteczność stosowania filgrastymu u pacjentów z zespołem mielodysplastycznym lub przewlekłą białaczką szpikową nie zostały ustalone. Filgrastym nie jest zalecany w tych chorobach. Szczególną uwagę należy zwrócić na różnicowanie ostrej fazy przewlekłej białaczki szpikowej i ostrej białaczki szpikowej. Ostra białaczka szpikowa

Bezpieczeństwo i skuteczność stosowania filgrastymu u pacjentów z wtórną ostrą białaczką szpikową zostały niedostatecznie zbadane, dlatego należy stosować go z ostrożnością. Nie zostały ustalone bezpieczeństwo i skuteczność stosowania filgrastymu w przypadku de novo ostrej białaczki szpikowej u pacjentów w wieku do 55 lat z korzystnymi czynnikami prognostycznymi [t (8;21), t (15;17) i inv (16)].

Zmniejszenie liczby płytek krwi

Zgłaszano przypadki trombocytopenii u pacjentów leczonych filgrastymem. Należy dokładnie monitorować liczbę płytek krwi, szczególnie w pierwszych kilku tygodniach leczenia filgrastymem. Jeśli u pacjentów z ciężką przewlekłą neutropenią rozwija się trombocytopenia (liczba płytek krwi < 100×10⁹/l), należy rozważyć tymczasowe przerwanie stosowania filgrastymu lub zmniejszenie jego dawki.

Leukocytoza

U mniej niż 5% pacjentów onkologicznych otrzymujących filgrastym w dawkach powyżej 0,3 mln IU/kg na dobę (3 μg/kg na dobę) liczba leukocytów wzrastała do 100×10⁹/l lub więcej. Nie opisano żadnych reakcji niepożądanych bezpośrednio związanych z taką leukocytozą. Jednakże, biorąc pod uwagę ryzyko związane z wysoką leukocytozą, w czasie leczenia filgrastymem należy regularnie monitorować liczbę leukocytów. Jeśli po oczekiwanym spadku liczby leukocytów ich liczba przekroczy 50×10⁹/l, leczenie filgrastymem należy natychmiast przerwać. Jednak jeśli filgrastym stosuje się w celu mobilizacji PBSC, należy go odstawić lub zmniejszyć dawkę przy przekroczeniu liczby leukocytów 70×10⁹/l.

Imunogenność

Tak jak w przypadku wszystkich terapeutycznych białek, istnieje możliwość wystąpienia immunogenności. Częstość powstawania przeciwciał przeciwko filgrastymowi jest zazwyczaj niska. Powstawanie wiążących przeciwciał jest oczekiwane, podobnie jak przy stosowaniu innych środków biologicznych; jednak obecnie nie ma danych dotyczących ich aktywności neutralizującej.

Aortyt

Otrzymano zgłoszenia dotyczące rozwoju aortytu po stosowaniu G-CSF u osób zdrowych i u pacjentów onkologicznych. Objawy mogą obejmować gorączkę, ból brzucha, niedowagę, ból pleców i mogą towarzyszyć im podwyższenie poziomu markerów zapalenia (np. białka C-reaktywnego, liczby leukocytów). W większości przypadków aortyt rozpoznawano za pomocą tomografii komputerowej i zwykle ustępował po przerwaniu stosowania G-CSF.

Szczególne środki ostrożności związane z chorobami współistniejącymi

Anomalie erytrocytów w kształcie sierpa i anemia sierpowata

U pacjentów z anomaliami erytrocytów w kształcie sierpa lub anemią sierpowatą podczas stosowania filgrastymu obserwowano przypadki kryzysu sierpowatego, czasem zakończonego śmiercią. Dlatego pacjentom z anomaliami erytrocytów w kształcie sierpa lub anemią sierpowatą filgrastym należy przepisywać z ostrożnością.

Osteoporoza

Pacjentom z współistniejącą osteoporozą, którzy otrzymują ciągłe leczenie filgrastymem przez ponad 6 miesięcy, zaleca się kontrolę gęstości tkanki kostnej.

Szczególne ostrzeżenia dla pacjentów z chorobami nowotworowymi

Nie należy przepisywać filgrastymu w celu zwiększenia dawek chemioterapii cytotoksycznej powyżej ustalonych granic.

Ryzyko związane z wysokimi dawkami chemioterapii

Należy zachować szczególną ostrożność podczas leczenia pacjentów otrzymujących wysokie dawki chemioterapii, ponieważ skuteczność leczenia w tych przypadkach nie została ustalona, podczas gdy zwiększone dawki leków chemioterapeutycznych wykazywały większą toksyczność, prowadząc do rozwoju reakcji sercowych, płucnych, neurologicznych i dermatologicznych (patrz instrukcja do stosowania odpowiedniego środka chemioterapeutycznego).

Wpływ chemioterapii na erytrocyty i płytki krwi

Monoterapia filgrastymem nie zapobiega trombocytopenii i anemii spowodowanym mielosupresyjną chemioterapią. Ze względu na możliwość stosowania wyższych dawek leków chemioterapeutycznych (np. pełnych dawek zgodnie ze schematem) pacjent może narażony być na większe ryzyko rozwoju trombocytopenii i anemii, dlatego zaleca się regularne oznaczanie liczby płytek krwi i hematokrytu. Z szczególną ostrożnością należy stosować jednoskładnikowe lub kombinowane schematy chemioterapii, które mogą spowodować ciężką trombocytopenię.

Stosowanie PBSC zmobilizowanych za pomocą filgrastymu zmniejsza nasilenie i czas trwania trombocytopenii po mielosupresyjnej lub mieloablatywnej chemioterapii.

Zespół mielodysplastyczny i ostra białaczka szpikowa u pacjentów z rakiem piersi i rakiem płuc

W obserwacyjnym badaniu po wprowadzeniu na rynek stwierdzono związek między stosowaniem pegfilgrastymu, alternatywnego G-CSF, w połączeniu z chemioterapią i/lub radioterapią a zespołem mielodysplastycznym (MDS) i ostrą białaczką szpikową (AML) u pacjentów z rakiem piersi i rakiem płuc. Podobnego związku między filgrastymem a MDS/AML nie obserwowano. Jednak pacjenci z rakiem piersi i pacjenci z rakiem płuc powinni być monitorowani pod kątem objawów i objawów MDS/AML.

Inne szczególne ostrzeżenia

Działanie filgrastymu u pacjentów z istotnie zmniejszoną liczbą komórek mieloidalnych prekursorowych nie zostało zbadane. Filgrastym zwiększa liczbę neutrofili, wpływając przede wszystkim na komórki prekursorowe neutrofili. Dlatego u pacjentów z niewielką liczbą komórek prekursorowych (np. u tych, którzy poddali się intensywnej radioterapii lub chemioterapii, a także przy nowotworowym nacieku szpiku kostnego) stopień wzrostu liczby neutrofili może być obniżony.

Czasem u pacjentów, którzy otrzymywali wysokie dawki chemioterapii z późniejszą autologiczną transplantacją szpiku kostnego, obserwowano zaburzenia naczyniowe, w tym chorobę zatkania żył wątrobowych i zaburzenia gospodarki wodnej.

Znane są przypadki rozwoju reakcji „przeszczep przeciwko gospodarzowi” zakończonej śmiercią u pacjentów, którzy stosowali czynnik stymulujący wzrost kolonii granulocytów po allogenicznej transplantacji szpiku kostnego.

Zgłaszano zwiększoną aktywność hematopoezy szpiku kostnego w odpowiedzi na leczenie czynnikiem stymulującym wzrost kolonii granulocytów, które objawiało się tymczasowo pozytywnymi wynikami skanowania kości. Należy to wziąć pod uwagę przy interpretacji wyników skanowania kości.

Szczególne ostrzeżenia dla pacjentów, u których przeprowadza się mobilizację PBSC

Mobilizacja

Nie przeprowadzono prospektywnego randomizowanego porównania dwóch zalecanych metod mobilizacji (tylko filgrastym lub filgrastym w połączeniu z mielosupresyjną chemioterapią) w tej samej populacji pacjentów. Indywidualne cechy pacjentów w różnych badaniach i stopień rozbieżności wyników laboratoryjnego oznaczania liczby komórek CD34+ utrudniają bezpośrednie porównanie wyników tych badań. Dlatego trudno zalecić optymalną metodę. Metodę mobilizacji należy dobierać w zależności od celu leczenia pacjenta.

Przed przepisaniem środków cytotoksycznych

U pacjentów, u których w przeszłości stosowano aktywną mielosupresyjną terapię, może nie wystąpić wystarczająca aktywacja PBSC do zalecanego minimalnego poziomu (≥ 2,0×10⁶ komórek CD34+/kg) lub przyspieszenie normalizacji liczby płytek krwi. Niektóre cytostatyki mają szczególną toksyczność wobec komórek prekursorowych hematopoezy i mogą negatywnie wpływać na ich mobilizację. Takie leki, jak meloflan, karbustyna i karboplatyna, jeśli były stosowane przez dłuższy czas przed próbą mobilizacji komórek macierzystych, mogą zmniejszać skuteczność mobilizacji. Jednak stosowanie meloflanu, karboplatyny lub karbustyny w połączeniu z filgrastymem okazało się skuteczne w aktywacji komórek macierzystych. Jeśli planowana jest transplantacja PBSC, zaleca się zaplanowanie mobilizacji komórek macierzystych na wczesnym etapie leczenia. Szczególną uwagę należy zwrócić na liczbę komórek macierzystych aktywowanych u tych pacjentów przed wysokodawkową chemioterapią. Jeśli wyniki mobilizacji zgodnie z powyższymi kryteriami są niewystarczające, należy rozważyć alternatywne metody leczenia, które nie wymagają stosowania komórek prekursorowych.

Ocena liczby zmobilizowanych komórek macierzystych krwi obwodowej

Oceniając liczbę PBSC zmobilizowanych u pacjentów za pomocą filgrastymu, należy zwrócić szczególną uwagę na metodę oznaczania ilościowego. Wyniki przepływowego analizatora cytometrycznego liczby komórek CD34+ różnią się w zależności od konkretnej metodyki, dlatego należy ostrożnie traktować zalecenia dotyczące ich liczby, oparte na badaniach przeprowadzonych w innych laboratoriach. Wyniki analizy statystycznej związku między liczbą podanych komórek CD34+ a szybkością normalizacji liczby płytek krwi po przeprowadzeniu chemioterapii z zastosowaniem wysokich dawek leków chemioterapeutycznych wskazują na złożoną, ale stałą zależność. Zalecana minimalna liczba PBSC wynosi ≥ 2,0×10⁶ komórek CD34+/kg i oparta jest na opublikowanych danych o doświadczeniu odpowiedniego odzysku wskaźników hematologicznych. Liczba komórek prekursorowych większa niż ta wartość prawdopodobnie przyczynia się do szybszej normalizacji, podczas gdy liczba mniejsza niż wskazana — do wolniejszej normalizacji składu krwi.

Szczególne ostrzeżenia dla zdrowych dawców, u których przeprowadza się mobilizację PBSC Mobilizacja PBSC nie zapewnia bezpośredniego klinicznego korzyści dla zdrowych dawców i powinna być rozważana wyłącznie w celu allogenicznej transplantacji komórek macierzystych.

Mobilizację PBSC można przeprowadzać u dawców tylko w przypadku spełnienia standardowych kryteriów klinicznych i laboratoryjnych dawstwa komórek macierzystych, szczególnie należy zwrócić uwagę na wskaźniki hematologiczne i obecność chorób zakaźnych.

Bezpieczeństwo i skuteczność stosowania filgrastymu zdrowym dawcom w wieku do 16 lat lub powyżej 60 lat nie były oceniane.

Przejściowa trombocytopenia (liczba płytek krwi mniejsza niż 100×10⁹/l) po podaniu filgrastymu i przeprowadzeniu leukaferezy obserwowano u 35% badanych osób. Wśród nich było 2 przypadki trombocytopenii mniejszej niż 50×10⁹/l, które powiązano z przeprowadzeniem procedury leukaferezy.

W razie konieczności przeprowadzenia więcej niż jednej leukaferezy należy zwrócić szczególną uwagę na dawców, u których liczba płytek krwi przed leukaferezą wynosi mniej niż 100×10⁹/l; ogólnie aferzę nie należy przeprowadzać, jeśli liczba płytek krwi jest mniejsza niż 75×10⁹/l. Leukaferezy nie należy przeprowadzać u dawców, którym przepisano leki przeciwzakrzepowe lub u których występują zaburzenia krzepnięcia krwi.

Po dawcach, którzy przyjmują G-CSF w celu mobilizacji PBSC, należy obserwować do czasu normalizacji wskaźników hematologicznych.

U dawców, którzy otrzymują G-CSF, obserwowano tymczasowe zaburzenia cytogenetyczne. Znaczenie tych zmian jest nieznane. Jednak nie można wykluczyć ryzyka stymulacji złośliwego klonu mieloidalnego. Centrom aferety zaleca się rejestrować i prowadzić obserwację dawców komórek macierzystych przez co najmniej 10 lat w celu zapewnienia monitorowania długoterminowego bezpieczeństwa.

Szczególne ostrzeżenia dla biorców allogenicznych PBSC zmobilizowanych filgrastymem

Dostępne dane wskazują, że immunologicznej interakcji allogenicznych PBSC i biorcy towarzyszy większe ryzyko rozwoju ostrej i przewlekłej reakcji „przeszczep przeciwko gospodarzowi” w porównaniu z transplantacją szpiku kostnego.

Szczególne ostrzeżenia dla pacjentów z ciężką przewlekłą neutropenią

Nie należy przepisywać filgrastymu pacjentom z ciężką formą wrodzonej neutropenii, u których rozwija się białaczka lub którzy mają objawy rozwoju białaczki.

Oznaczanie liczby komórek krwi

Możliwe są inne zmiany w morfologii krwi, w tym anemia i tymczasowy wzrost liczby komórek mieloidalnych prekursorowych, które wymagają dokładnego monitorowania liczby komórek.

Transformacja w białaczkę lub zespół mielodysplastyczny

Szczególną ostrożność należy zachować w przypadku diagnozowania ciężkich przewlekłych neutropenii. Należy je odróżnić od innych chorób hematologicznych, takich jak anemia aplastyczna, mielodysplazja i białaczka szpikowa. Przed rozpoczęciem leczenia należy przeprowadzić rozwinięty analizę krwi z oznaczeniem formuły leukocytów i liczby płytek krwi, a także zbadanie morfologii szpiku kostnego i karotypu.

W badaniach klinicznych tylko u niewielkiej liczby (3%) pacjentów z ciężką przewlekłą neutropenią, którzy otrzymywali filgrastym, obserwowano zespół mielodysplastyczny (MDS) lub białaczkę. Obserwacja ta dotyczyła wyłącznie pacjentów z wrodzoną neutropenią. MDS i białaczka są typowymi powikłaniami tej choroby; ich związek z leczeniem filgrastymem nie został ustalony. U około 12% chorych z wyjściową normalną cytogenetyką w badaniach powtórzonych wykryto anomalie, w tym monosomię 7. Obecnie nie ustalono, czy długotrwałe leczenie filgrastymem sprzyja rozwojowi anomalii cytogenetycznych, MDS i białaczki u pacjentów z ciężką przewlekłą neutropenią. U tych pacjentów zaleca się regularne (około co 12 miesięcy) badania morfologiczne i cytogenetyczne szpiku kostnego.

Inne szczególne ostrzeżenia

Należy wykluczyć takie przyczyny tymczasowej neutropenii, jak infekcje wirusowe.

U niewielkiej liczby pacjentów stwierdzono hematurię i/lub białkomocz — do ich kontroli należy regularnie przeprowadzać badanie laboratoryjne moczu.

Bezpieczeństwo i skuteczność stosowania filgrastymu u noworodków i chorych z autoimmunologiczną neutropenią nie zostały ustalone.

Szczególne ostrzeżenia dla pacjentów zakażonych HIV

Oznaczanie liczby komórek krwi

Należy dokładnie monitorować liczbę neutrofili, szczególnie w pierwszych kilku tygodniach leczenia filgrastymem. U niektórych pacjentów już po pierwszej iniekcji bardzo szybko pojawia się efekt terapeutyczny i liczba neutrofili znacznie wzrasta. Zaleca się kontrolować liczbę neutrofili w pierwsze 2–3 dni leczenia filgrastymem codziennie, następnie w pierwsze dwa tygodnie leczenia — nie rzadziej niż 2 razy w tygodniu, a w czasie leczenia wspomagającego — co najmniej raz w tygodniu lub co dwa tygodnie. Jeśli dawka filgrastymu 30 mln IU (300 μg) na dobę jest podawana pacjentowi nie codziennie, po pewnym czasie zaczynają się silne wahania liczby neutrofili. Aby określić spadek liczby neutrofili lub rzeczywisty minimalny poziom, zaleca się pobierać próbki krwi pacjenta bezpośrednio przed podaniem kolejnej dawki filgrastymu.

Ryzyko związane ze stosowaniem wysokich dawek środków mielosupresyjnych

Monoterapia filgrastymem nie zapobiega trombocytopenii i anemii spowodowanym mielosupresyjną chemioterapią. Ze względu na możliwość stosowania w połączeniu z filgrastymem większej ilości lub większych dawek leków chemioterapeutycznych pacjent może narażony być na większe ryzyko rozwoju trombocytopenii i anemii, w związku z czym zaleca się regularne oznaczanie liczby komórek krwi (patrz powyżej).

Infekcje i nowotwory złośliwe powodujące mielosupresję

Neutropenia może być spowodowana naciekiem szpiku kostnego przez patogeny infekcji oportunistycznych (takie jak bakterie z grupy Mycobacterium avium) lub nowotworami (chłoniaki). Takim pacjentom oprócz przepisania filgrastymu w celu leczenia neutropenii należy stosować specyficzne leczenie choroby podstawowej. Wpływ filgrastymu na neutropenię spowodowaną patogenami infekcyjnymi lub złośliwymi nowotworami szpiku kostnego nie został wystarczająco zbadany.

Inne ostrzeżenia

Śledzenie. Aby poprawić śledzenie czynników stymulujących wzrost kolonii granulocytów, w karcie medycznej pacjenta należy jasno wskazać nazwę handlową przepisanego leku oraz numer serii podawanego leku. Ważne informacje o substancjach pomocniczych

Sorbitol. Lek zawiera sorbitol. Należy wziąć pod uwagę efekt addytywny jednoczesnego stosowania leków zawierających sorbitol (lub fruktozę) i spożycia sorbitolu (lub fruktozy) z pożywieniem.

Do wstrzykiwania dożylnej. Pacjentom z wrodzoną nietolerancją fruktozy (WNF) nie można stosować filgrastymu, z wyjątkiem przypadków, gdy jest to absolutnie konieczne. U niemowląt i małych dzieci (do 2 lat) WNF może nie być jeszcze zdiagnozowana. Leki do wstrzykiwania dożylnej zawierające sorbitol/fruktozę mogą stanowić zagrożenie dla życia, dlatego nie należy ich przepisywać tej grupie pacjentów, z wyjątkiem przypadków nagłej potrzeby klinicznej i braku alternatywy. Przed przepisaniem tego leku należy ustalić szczegółowy wywiad dotyczący objawów WNF u każdego pacjenta.

Sód. 1 strzykawka wstępnie napełniona zawiera mniej niż 1 mmol (23 mg) sodu, czyli lek jest praktycznie pozbawiony sodu.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią

Ciąża. Dane dotyczące stosowania filgrastymu u kobiet w ciąży są ograniczone lub nieistniejące. Badania na zwierzętach wykazały toksyczność rozrodczą. Zwiększone częstości poronień obserwowano u zwierząt przy wielokrotnych wysokich dawkach i przy obecności toksyczności dla samicy. Istnieją doniesienia o przenikaniu filgrastymu przez barierę łożyskową. Filgrastym nie jest zalecany w czasie ciąży.

Karmienie piersią. Nie wiadomo, czy filgrastym lub jego metabolity przenikają do mleka matki. Nie można wykluczyć ryzyka dla noworodków/niemowląt karmionych piersią. Decyzję o przerwaniu karmienia piersią lub przerwaniu/przestaniu leczenia filgrastymem należy podjąć z uwzględnieniem korzyści z karmienia piersią dla dziecka i korzyści z leczenia dla kobiety.

Niepłodność. W badaniach na zwierzętach stwierdzono, że filgrastym nie wpływa na ich funkcję rozrodczą ani niepłodność.

Możliwość wpływu na szybkość reakcji przy prowadzeniu pojazdów mechanicznych lub pracy z innymi urządzeniami

Filgrastym może nieznacznie wpływać na zdolność prowadzenia pojazdów mechanicznych lub pracy z innymi urządzeniami. Po podaniu filgrastymu może wystąpić zawroty głowy (patrz sekcja „Reakcje niepożądane”).

Sposób stosowania i dawki

Leczenie powinno odbywać się we współpracy z ośrodkiem onkologicznym posiadającym niezbędną aparaturę diagnostyczną oraz specjalistami o wystarczającym doświadczeniu w pracy w dziedzinie hematologii i leczeniu z zastosowaniem ludzkiego czynnika stymulującego wzrost kolonii granulocytów. Procedury mobilizacji i aferezy komórek powinny przeprowadzać osoby specjalistycznie wykwalifikowane, posiadające wystarczające doświadczenie w tej dziedzinie, z odpowiednim monitorowaniem komórek prekursorowych hematopoezy.

Zwyчная cytotoksyczna chemioterapia

Dawkowanie

Zalecana dawka filgrastymu wynosi 0,5 mln MI (5 μg) / kg masy ciała raz na dobę. Pierwszą dawkę należy podawać nie wcześniej niż 24 godziny po zakończeniu cytotoksycznej chemioterapii. W randomizowanych badaniach klinicznych podawano podskórnie dawkę 23 mln MI (230 μg)/m²/doba (4,0–8,4 μg/kg masy ciała na dobę).

Lek należy podawać codziennie aż do momentu, gdy liczba neutrofili po oczekiwanym spadku powróci do normy. U pacjentów poddawanych cytotoksycznej chemioterapii z powodu nowotworów litych, chłoniaków i limfoleukoz, oczekiwany czas trwania terapii konieczny do spełnienia tych kryteriów wynosi do 14 dni. Po terapii indukcyjnej i konsolidacyjnej w ostrym białaczce szpikowej czas leczenia może się znacznie wydłużyć (do 38 dni), w zależności od typu, dawek i schematu stosowanej chemioterapii cytotoksycznej.

Zwykle obserwuje się tymczasowy wzrost liczby neutrofili już po 1–2 dniach od rozpoczęcia leczenia filgrastymem u pacjentów otrzymujących cytotoksyczną chemioterapię. Jednakże, aby osiągnąć stabilny efekt terapeutyczny, leczenia filgrastymem nie należy przerywać przed powrotem liczby neutrofili do normy po oczekiwanym maksymalnym spadku. Nie zaleca się przedwczesnego zakończenia leczenia, wcześniej niż oczekiwany maksymalny spadek liczby neutrofili.

Sposób stosowania

Lek można podawać w postaci codziennych wstrzyknięć podskórnych lub codziennych krótkich (30-minutowych) dożylowych infuzji w 5% roztworze glukozy. Preferowaną metodą podania jest droga podskórna, ponieważ dane z badań klinicznych jednorazowego podania wskazują, że przy dożylnej drodze podania czas trwania działania filgrastymu może być skrócony. Kliniczna istotność tych danych w przypadku wielokrotnego stosowania nie została ustalona. Wybór drogi podania należy dostosować do indywidualnych cech każdego przypadku klinicznego.

Podanie podskórne

1

2

Strzykawka z urządzeniem zapewniającym bezpieczne podanie i zapobiegające ukłuciu igłą lub ponownemu użyciu (rys. 1, 2).

3

4

Preferowane obszary ciała do podania podskórnego (rys. 3, 4)

5

6

Podanie leku podskórnie (rys. 5–6).

1. Zdezynfekować miejsce wstrzyknięcia chusteczką nasączoną roztworem alkoholowym. Uchwycić skórę między kciukiem a palcem wskazującym, nie ściskając jej (rys. 5).
2. Wprowadzić igłę całkowitą długością do skóry (rys. 6).
3. Delikatnie pociągnąć tłok strzykawki do siebie, aby sprawdzić, czy przypadkiem nie doszło do nakłucia naczynia krwionośnego. Jeśli we strzykawce pojawi się krew, należy wyjąć igłę i powtórnie podać wstrzyknięcie w inne miejsce skóry.

Filgrastym należy podawać codziennie o tej samej porze.

W celu uniknięcia bólu należy codziennie zmieniać miejsce wstrzyknięcia.

7

Strzykawki z urządzeniem do bezpiecznego podania

Filgrastym należy podawać powoli i równomiernie, trzymając skórę uniesioną palcami, aż do całkowitego wprowadzenia dawki i zatrzymania ruchu tłoka strzykawki.

Zabrania się nadmiernego naciskania na tłok strzykawki.

Po podaniu leku należy wyjąć igłę, nadal naciskając palcem na tłok, a następnie puścić skórę (rys. 7).

Po usunięciu palca z tłoka, ochronne urządzenie strzykawki szybko opuszcza się na igłę, aby ją zakryć.

Do każdej kolejnej iniekcji należy używać osobnej strzykawki. Zabrania się ponownego podania filgrastymu pozostałego w strzykawce.

Terapia mieloablatywna z kolejną przeszczepieniem szpiku kostnego

Dawkowanie

Zalecana początkowa dawka wynosi 1,0 mln MI (10 μg) / kg masy ciała na dobę. Pierwszą dawkę filgrastymu należy podawa 24 godziny po zakończeniu cytotoksycznej chemioterapii i nie wcześniej niż 24 godziny po przeszczepieniu szpiku kostnego.

Po osiągnięciu maksymalnego spadku liczby neutrofili dobowa dawkę należy dostosować w zależności od zmian liczby neutrofili (patrz tab. 1).

Tabela 1

Sposób stosowania

Lek można podawać w formie 30-minutowej lub 24-godzinnej infuzji dożylnej albo ciągłej 24-godzinnej infuzji podskórnej. Filgrastym należy rozcieńczać w 20 ml 5 % roztworu glukozy do wlewu.

Mobilizacja komórek macierzystych krwi obwodowej u pacjentów otrzymujących terapię mielosupresyjną lub mieloablatywną z następującą autologiczną transplantacją PBSC

Dozowanie

W przypadku stosowania filgrastymu jako monoterapii w celu mobilizacji PBSC zalecana dawka wynosi 1,0 mln ED (10 μg) / kg na dobę przez 5–7 kolejnych dni. Zazwyczaj wystarczy jeden lub dwa leukaferezy w 5. lub 6. dniu. W przypadku dodatkowego leukaferezy stosowanie filgrastymu w tej samej dawce należy kontynuować aż do ostatniego leukaferezy.

W celu mobilizacji PBSC po terapii mielosupresyjnej zalecana dawka wynosi 0,5 mln ED (5 μg) / kg na dobę, począwszy od pierwszego dnia po zakończeniu chemioterapii i aż do momentu przywrócenia liczby neutrofili po oczekiwanym maksymalnym spadku do wartości normalnych. Leukaferezę należy przeprowadzać w okresie wzrostu bezwzględnej liczby neutrofili z mniej niż 0,5×10⁹/l do więcej niż 5,0×10⁹/l. Pacjentom, którzy nie otrzymywali intensywnej chemioterapii, czasem wystarczy tylko jeden leukaferez. W innych przypadkach zaleca się przeprowadzenie dodatkowych leukaferez.

Sposób stosowania

W przypadku stosowania filgrastymu jako monoterapii w celu mobilizacji PBSC można go podawać w formie ciągłej 24-godzinnej infuzji podskórnej lub za pomocą iniekcji podskórnej. Do infuzji lek rozcieńcza się w 20 ml 5 % roztworu glukozy do wlewu. W przypadku stosowania filgrastymu w celu mobilizacji PBSC po terapii mielosupresyjnej należy go podawać za pomocą iniekcji podskórnej.

Mobilizacja komórek macierzystych krwi obwodowej u zdrowych dawców w celu allogenicznej transplantacji PBSC

Dozowanie

W celu mobilizacji PBSC u zdrowych dawców filgrastym należy podawać w dawce 1,0 mln ED (10 μg) / kg na dobę przez 4–5 kolejnych dni. Leukaferezę należy rozpocząć w 5. dniu terapii i w razie potrzeby kontynuować do 6. dnia w celu uzyskania 4×10⁶ komórek CD34⁺ / kg masy ciała biorcy.

Sposób stosowania

Filgrastym należy podawać za pomocą iniekcji podskórnej.

Uciążliwa przewlekła neutropenia

Dozowanie

Neutropenia wrodzona. Zalecana dawka początkowa wynosi 1,2 mln ED (12 μg) / kg na dobę w jednym dawkowaniu lub podzielona na kilka dawek.

Neutropenia idiopatyczna lub okresowa. Zalecana dawka początkowa wynosi 0,5 mln ED (5 μg) / kg na dobę w jednym dawkowaniu lub podzielona na kilka dawek.

Korekta dawki. Filgrastym należy podawać codziennie za pomocą iniekcji podskórnej aż do osiągnięcia i utrzymywania liczby neutrofili powyżej 1,5×10⁹/l. Po osiągnięciu efektu terapeutycznego należy ustalić minimalną dawkę skuteczną w utrzymywaniu tego poziomu. W celu utrzymania odpowiedniej liczby neutrofili konieczne jest długotrwałe codzienne podawanie filgrastymu. Po 1 lub 2 tygodniach leczenia początkową dawkę można podwoić lub zmniejszyć o połowę, w zależności od efektu terapii. Następnie co 1–2 tygodnie należy dokonywać indywidualnej korekty dawki w celu utrzymania średniej liczby neutrofili w zakresie od 1,5×10⁹/l do 10×10⁹/l. Pacjentom z ciężkimi infekcjami można zastosować schemat z szybszym zwiększaniem dawki. W badaniach klinicznych u 97 % pacjentów, którzy odpowiadali na leczenie, pełna odpowiedź obserwowana była po podaniu dawki ≤ 2,4 mln ED (24 μg) / kg na dobę. Bezpieczeństwo stosowania filgrastymu u pacjentów z ciężką przewlekłą neutropenią w długotrwałym leczeniu dawkami przekraczającymi 2,4 mln ED (24 μg) / kg na dobę nie zostało ustalone.

Sposób stosowania

Neutropenia wrodzona, idiopatyczna lub okresowa. Filgrastym należy podawać za pomocą iniekcji podskórnej.

Pacjenci zakażeni HIV

Dozowanie

W celu wyeliminowania neutropenii. Zalecana dawka początkowa wynosi 0,1 mln ED (1 μg) / kg na dobę, z możliwością zwiększenia dawki maksymalnie do 0,4 mln ED (4 μg) / kg na dobę, aż do trwałej normalizacji liczby neutrofili (bezwzględna liczba neutrofili więcej niż 2,0×10⁹/l). W badaniach klinicznych więcej niż 90 % pacjentów odpowiadało na tę dawkę, osiągając przywrócenie liczby neutrofili średnio po 2 dniach.

Niewielkiej liczbie pacjentów (mniej niż 10 %) była potrzebna dawka do 1 mln ED (10 μg) / kg na dobę w celu wyeliminowania neutropenii.

W celu utrzymania normalnej liczby neutrofili. Po wyeliminowaniu neutropenii należy określić minimalną skuteczną dawkę filgrastymu w celu utrzymania normalnej liczby neutrofili. Zaleca się rozpoczęcie od podawania 30 mln ED (300 μg) na dobę co drugi dzień. Następnie może być potrzebna indywidualna korekta dawki w zależności od poziomu neutrofili u pacjenta w celu utrzymania liczby neutrofili powyżej 2,0×10⁹/l. W badaniach klinicznych dawka 30 mln ED (300 μg) na dobę od 1. do 7. dnia tygodnia była wystarczająca do utrzymania bezwzględnej liczby neutrofili powyżej 2,0×10⁹/l przy średniej częstotliwości podawania 3 razy w tygodniu. W celu utrzymania bezwzględnej liczby neutrofili powyżej 2,0×10⁹/l może być konieczne długotrwałe stosowanie filgrastymu.

Sposób stosowania

Wyeliminowanie neutropenii lub utrzymanie normalnej liczby neutrofili. Filgrastym należy podawać za pomocą iniekcji podskórnej.

Osobliwe kategorie pacjentów

Pacjenci w podeszłym wieku

Badania kliniczne filgrastymu obejmowały niewielką liczbę pacjentów w podeszłym wieku, ale nie przeprowadzono specjalnych badań dotyczących stosowania u tej grupy chorych. W związku z tym nie można sformułować specyficznych zaleceń dotyczących dawkowania.

Pacjenci z zaburzeniami funkcji nerek lub wątroby

Pacjenci z ciężkimi zaburzeniami funkcji nerek lub wątroby nie wymagają korekty dawki, ponieważ badania wykazały, że ich parametry farmakokinetyczne i farmakodynamiczne są podobne do tych u zdrowych ochotników.

Dzieci z ciężką przewlekłą neutropenią i chorobami onkologicznymi

65 % pacjentów uczestniczących w programie badań klinicznych leczenia ciężkiej przewlekłej neutropenii miało poniżej 18 roku życia. Efektywność leczenia była oczywista dla tej grupy wiekowej, która obejmowała większość pacjentów z neutropenią wrodzoną. Nie stwierdzono różnic w profilach bezpieczeństwa u dzieci leczonych z powodu ciężkiej przewlekłej neutropenii. Badania kliniczne wykazały taką samą skuteczność i bezpieczeństwo filgrastymu u dorosłych i dzieci otrzymujących chemioterapię cytotoksyczną.

Zalecenia dotyczące dawkowania dla dzieci są takie same jak dla dorosłych otrzymujących mielosupresyjną chemioterapię cytotoksyczną.

Przypadkowe jednorazowe zamrożenie strzykawek nie wpływa na stabilność filgrastymu.

Oсобliwości postępowania z lekiem

Lek w razie potrzeby rozcieńcza się 5 % (50 mg/ml) roztworem glukozy do wlewu. Nie zaleca się rozcieńczania do końcowej stężenia mniejszego niż 0,2 mln ED (2 μg) / ml w żadnym przypadku. Przed podaniem roztwór należy wizualnie sprawdzić. Można stosować tylko klarowny roztwór bez widocznych cząsteczek.

Jeśli filgrastym rozcieńcza się do stężenia mniejszego niż 1,5 mln ED (15 μg) / ml, należy dodać albuminę ludzką w takiej ilości, aby końcowa stężenie wynosiło 2 mg/ml. Na przykład przy rozcieńczeniu całkowitej dawki filgrastymu mniejszej niż 30 mln ED (300 μg) do końcowej objętości roztworu 20 ml należy dodać 0,2 ml 20 % (200 mg/ml) roztworu albuminy ludzkiej.

Lek nie zawiera substancji konserwujących. Dlatego ze względu na możliwy ryzyko zakażenia mikrobiologicznego strzykawki z filgrastymem przeznaczone są wyłącznie do jednorazowego użytku. Rozcieńczony roztworem 5 % glukozy filgrastym jest kompatybilny ze szkłem i wieloma plastikami, w tym poli(chlorkiem winylu) (PVC), poliolefiną (kopolimer polipropylenu i polietylenu) i polipropylenem. Stabilność chemiczna i fizyczna rozcieńczonego roztworu do wlewu zachowuje się przez 24 godziny w temperaturze od 2 do 8 °C.

Z mikrobiologicznego punktu widzenia lek należy stosować natychmiast. Jeśli filgrastym nie został podany natychmiast po rozcieńczeniu, czas i warunki przechowywania przed użyciem są odpowiedzialnością użytkownika i zazwyczaj nie powinny przekraczać 24 godzin w temperaturze od 2 do 8 °C, chyba że rozcieńczenie przeprowadzono w kontrolowanych i walidowanych warunkach bezpyłowych.

Dzieci

Dane badań klinicznych wskazują, że bezpieczeństwo i skuteczność leczenia filgrastymem nie różnią się u dorosłych i dzieci otrzymujących chemioterapię cytotoksyczną. Zalecana dawka dla dzieci i dorosłych otrzymujących mielosupresyjną chemioterapię cytotoksyczną jest taka sama.

Przedawkowanie

Objawy. Działanie filgrastymu w przypadku przedawkowania nie zostało ustalone.

Leczenie. Po zaprzestaniu stosowania leku liczba krążących neutrofili zazwyczaj zmniejsza się o 50 % w ciągu 1–2 dni, a następnie powraca do normy w ciągu 1–7 dni.

Niepożądane działania

Najpoważniejsze niepożądane działania, które mogą wystąpić podczas leczenia filgrastymem, to: reakcja anafilaktyczna, poważne niepożądane działania ze strony płuc (w tym zapalenie śródmiąższowe płuc i ostry zespół napięcia oddechowego), zespół wycieku naczyniowego, ciężka splenomegalia / pęknięcie śledziony, transformacja do zespołu mielodysplastycznego lub białaczki u pacjentów z ciężką przewlekłą neutropenią, reakcja „przeszczep przeciwko gospodarzowi” u pacjentów po allogenicznej przeszczepie szpiku kostnego lub przeszczepie komórek macierzystych z krwi obwodowej oraz zespół serpowatokrwinkowy u pacjentów z anemią sierpowatą.

Najczęściej zgłaszane niepożądane działania to: hipertermia, ból mięśniowo-szkieletowy (w tym ból kości, ból pleców, artrodynia, mialgia, ból kończyn, ból mięśniowo-szkieletowy, ból mięśniowo-szkieletowy klatki piersiowej, ból szyi), anemia, wymioty, nudności. W badaniach klinicznych przeprowadzonych u pacjentów onkologicznych ból mięśniowo-szkieletowy był łagodny lub umiarkowany u 10 % pacjentów i ciężki u 3 % pacjentów.

Niepożądane działania znane z wyników badań klinicznych i doniesień spontanicznych przedstawiono w tabeli 2. W każdej podgrupie wg częstości niepożądane działania uporządkowano według malejącej ciężkości.

Tabela 2

a Zob. podsekcję „Opis poszczególnych działań niepożądanych”.

b Zgłaszano reakcję „przeszczep przeciwko gospodarzowi” oraz przypadki śmiertelne u pacjentów po alogenicznej przeszczepie szpiku kostnego (zob. podsekcję „Opis poszczególnych działań niepożądanych” poniżej).

c Obejmuje ból kości, ból pleców, artralgię, mialgię, ból kończyn, ból mięśniowo-szkieletowy, ból mięśniowo-szkieletowy w klatce piersiowej, ból szyi.

d Przypadki obserwowano w okresie pozarejestracyjnym u pacjentów po przeszczepie szpiku kostnego lub mobilizacji PBSC.

e Działania niepożądane występujące częściej u pacjentów stosujących filgrastym w porównaniu z grupą placebo, związane z przebiegiem podstawowego schorzenia onkologicznego lub chemioterapii cytotoksycznej.

Opis poszczególnych działań niepożądanych

Zwiększona wrażliwość

Obserwowano reakcje nadwrażliwościowe, w tym anafilaksję, wysypkę, pokrzywkę, obrzęk naczynioruchowy, duszność i hipotensję, rozwijające się na początku lub w trakcie dalszego stosowania filgrastymu podczas badań klinicznych i w okresie pozarejestracyjnym. Ogólnie więcej takich reakcji stwierdzono po dożylnej aplikacji filgrastymu. Czasem ponowne włączenie leczenia wiązało się z nawrotem objawów, co wskazuje na związek przyczynowo-skutkowy. W przypadku wystąpienia ciężkich reakcji alergicznych należy przerwać stosowanie filgrastymu i nie wznawiać go w dalszym ciągu.

Działania niepożądane ze strony układu oddechowego

Podczas badań klinicznych i w okresie pozarejestracyjnym zgłaszano działania niepożądane ze strony płuc, w tym chorobę śródmiąższową płuc, obrzęk płuc, infiltraty płucne, które czasem prowadziły do niewydolności oddechowej lub ostrego zespołu napięcia oddechowego (ARDS), mogącego mieć śmiertelny przebieg (zob. sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Powiększenie śledziony i pęknięcie śledziony

Podczas stosowania filgrastymu zaobserwowano przypadki powiększenia śledziony i pęknięcia śledziony. Niektóre przypadki pęknięcia śledziony miały śmiertelny przebieg (zob. sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Zespół wycieku z naczyń włosowatych

Zgłaszano przypadki zespołu wycieku z naczyń włosowatych podczas stosowania czynnika stymulującego kolonie granulocytów. Zwykle obserwuje się je u pacjentów z zaawansowanymi nowotworami złośliwymi, sepsą, przy jednoczesnym stosowaniu wielu leków chemoterapeutycznych lub podczas aferezy (zob. sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Zapalenie naczyń skóry

Zgłaszano przypadki zapalenia naczyń skóry u pacjentów otrzymujących filgrastym. Mechanizm zapalenia naczyń u pacjentów otrzymujących filgrastym nie został wyjaśniony. Przy długotrwałym stosowaniu zapalenie naczyń skóry występowało u 2% pacjentów z ciężką przewlekłą neutropenią.

Leukocytoza

Leukocytozę (liczba leukocytów > 50×10⁹/l) obserwowano u 41% zdrowych dawców, tymczasową trombocytopenię (liczba płytek krwi < 100×10⁹/l) po podaniu filgrastymu i wykonaniu leukocytoaferezy zaobserwowano u 35% dawców (zob. sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Zespół Sweeta

U pacjentów otrzymujących filgrastym wystąpiły przypadki zespołu Sweeta (ostry febrilny dermatoz neutrofilowy).

Chondrokalcynoza (pseudozespół podagry)

Zgłaszano przypadki chondrokalcynozy (pseudozespół podagry) u pacjentów onkologicznych otrzymujących filgrastym.

Reakcja „przeszczep przeciwko gospodarzowi”

Zgłaszano rozwój reakcji „przeszczep przeciwko gospodarzowi” z końcem śmiertelnym u pacjentów stosujących G-CSF po alogenicznej przeszczepie szpiku kostnego (zob. sekcje „Farmakodynamika”, „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Dzieci

Dane z badań klinicznych z udziałem dzieci wykazują podobną skuteczność i bezpieczeństwo filgrastymu u dorosłych i dzieci otrzymujących chemioterapię cytotoksyczną, co wskazuje na brak różnic wiekowych w farmakokinetyce filgrastymu. Jedynym działaniem niepożądanym, o którym systematycznie zgłaszano, był ból mięśniowo-szkieletowy, nie różniący się od doświadczeń u dorosłych. Brak wystarczających danych do dalszej oceny stosowania filgrastymu u dzieci.

Inne szczególne grupy pacjentów

Pacjenci w podeszłym wieku

Nie zaobserwowano ogólnych różnic w zakresie bezpieczeństwa i skuteczności u osób powyżej 65 roku życia w porównaniu z młodszymi dorosłymi (> 18 lat) otrzymującymi chemioterapię cytotoksyczną; doświadczenie kliniczne nie wykazało różnic w odpowiedzi terapeutycznej u pacjentów starszych i młodszych dorosłych. Brak wystarczających danych do oceny stosowania filgrastymu u geriatrycznych pacjentów w innych zatwierdzonych wskazaniach.

Pacjenci dziecięce z ciężką przewlekłą neutropenią

Zgłaszano przypadki zmniejszenia gęstości tkanki kostnej i osteoporozy u dzieci z ciężką przewlekłą neutropenią, które otrzymywały długotrwałe leczenie filgrastymem.

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych

Zgłaszanie działań niepożądanych po rejestracji leku ma duże znaczenie. Umożliwia to monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka w trakcie stosowania tego leku. Osoby medyczne i farmaceutyczne, a także pacjenci lub ich ustawieni przedstawiciele, powinni zgłaszać wszystkie przypadki podejrzewanych działań niepożądanych i braku skuteczności leku poprzez Zautomatyzowany System Informacyjny Nadzoru Farmakologicznego pod adresem: https://aisf.dec.gov.ua

Okres ważności. 2,5 roku.

Warunki przechowywania. Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w temperaturze od 2 °C do 8 °C. Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Niezgodność

Nie wolno rozpuszczać leku w roztworach chlorku sodu.

Nie wolno mieszać leku z innymi środkami, z wyjątkiem tych wymienionych w sekcji „Sposób stosowania i dawki”.

Filgrastym po rozcieńczeniu może być adsorbowany przez szkło i wiele rodzajów tworzyw sztucznych — nie ma to miejsca przy rozcieńczaniu metodą opisaną w sekcji „Sposób stosowania i dawki”.

Opakowanie

0,5 ml (30 mln JE) w strzykawce wstępnie napełnionej z urządzeniem do bezpiecznego wstrzykiwania; 5 strzykawek wstępnie napełnionych z urządzeniem do bezpiecznego wstrzykiwania w opakowaniu.

0,8 ml (48 mln JE) w strzykawce wstępnie napełnionej z urządzeniem do bezpiecznego wstrzykiwania; 5 strzykawek wstępnie napełnionych z urządzeniem do bezpiecznego wstrzykiwania w opakowaniu.

Kategoria dystrybucji. Na receptę.

Producent. Teva Pharmaceutical Industries Ltd.

Miejsce produkcji i adres siedziby prowadzącej działalność. Strefa Przemysłowa, 18, ul. Eli Hurwitz, skrytka pocztowa 353, Kfar Saba, 4410202, Izrael.