Farmadypin®

INSTRUKCJA stosowania leku Farmadypin® (FarmadypinЕ®)

Skład:

substancja czynna: nifedipine;

1 ml roztworu zawiera nifedypinu w przeliczeniu na 100 % suchą substancję 20 mg (30 kropli);

substancje pomocnicze: polietylenoglikol 400, etanol 96 %.

Postać farmaceutyczna. Krople doustne.

Główne właściwości fizykochemiczne: przezroczysta, lepka ciecz żółtego lub zielonkawo-żółtego koloru o słabym zapachu alkoholowym.

Grupa farmakoterapeutyczna. Selektywne antagoniści wapnia o przeważającym działaniu na naczynia. Kod ATX C08C A05.

Właściwości farmakodynamiczne.

Farmakodynamika.

Farmadypin® wykazuje działanie przeciwwijątkowe i przeciwciśnieniowe. Blokuje napływ jonów wapniowych do kardiomiocytów i komórek mięśni gładkich tętnic wieńcowych i obwodowych poprzez wolne, zależne od potencjału, kanały wapniowe błon komórkowych. Rozluźnia mięśnie gładkie naczyń, likwiduje skurcze i poszerza tętnice wieńcowe i obwodowe, zmniejszając opór naczyniowy obwodowy, ciśnienie tętnicze, obciążenie końcowe i zapotrzebowanie mięśnia sercowego na tlen; nieznacznie obniża kurczliwość mięśnia sercowego, nieco zmniejsza agregację płytek krwi.

Farmakokinetyka.

Po podaniu doustnym dobrze wchłania się z przewodu pokarmowego, dostępność biologiczna wynosi 40–60%. Szczególnie szybko (w ciągu 5–10 minut) rozwija się efekt po podaniu podjęzykowym. Zazwyczaj maksimum działania odnotowuje się po 30–40 minutach. Podanie leku wraz z posiłkiem nie wpływa istotnie na szybkość wchłaniania substancji czynnej. Efekt hemodynamiczny utrzymuje się przez 4–6 godzin. Do 90% nifedypiny wiąże się z białkami osocza krwi. Metabolizuje się w wątrobie i wydalane jest głównie w postaci nieaktywnych metabolitów. Całkowity klirens nifedypiny wynosi od 0,4 do 0,6 l/kg/godz. Okres półwydalenia wynosi 2–4 godziny. U osób starszych oraz u pacjentów z marskością wątroby metabolizm nifedypiny zwalnia, wskutek czego okres półwydalenia może u nich wydłużyć się prawie dwukrotnie, co wymaga zmniejszenia dawki oraz wydłużenia przedziałów między dawkami leku. Nifedypina nie kumuluje się w organizmie. W niewielkich ilościach przenika przez barierę krew–mózg i barierę łożyskową, przenika do mleka matki.

Charakterystyki kliniczne.

Wskazania.

Nadciśnienie tętnicze (w celu leczenia kryzów nadciśnieniowych).

Przeciwwskazania.

• Ostry zawał mięśnia sercowego (w pierwszych 4 tygodniach);
• szok kardiogenny;
• ciężki zwężenie aortalne i mitralne;
• niestabilna dławica piersiowa;
• nie stosować w leczeniu napadów dławicy piersiowej, wtórnej profilaktyki zawału mięśnia sercowego;
• dekompensowana niewydolność serca;
• hipotensja tętnicza (ciśnienie tętnicze skurczowe (CT) poniżej 90 mmHg);
• tachykardia komorowa z poszerzonym zespołem QRS;
• zespół słabości węzła zatokowego;
• zespół Wolffa-Parkinsona-White’a (WPW), zespół Launa-Ganonga-Levine’a (LGL);
• blok przedsionkowo-komorowy II i III stopnia;
• porfiria;
• ileostomia ustawiona po proktokolektomii;
• podwyższona wrażliwość na nifedypinę i inne składniki leku;
• podwyższona wrażliwość na inne dihydropirydyny;
• nie przyjmować jednocześnie z ryfampycyną.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Leki wpływające na skuteczność nifedypiny.

Nifedypina metabolizowana jest przez układ cytochromu P450 3A4, znajdujący się w błonie śluzowej jelita i wątroby. Z tego powodu leki, które hamują lub indukują ten układ enzymatyczny, mogą zmieniać „efekt pierwszego przejścia” (po podaniu doustnym) lub klirens nifedypiny.

Przy stosowaniu nifedypiny razem z poniższymi lekami należy wziąć pod uwagę stopień i czas trwania interakcji.

Ryfampicyna

Ryfampicyna silnie indukuje układ cytochromu P450 3A4. Jednoczesne stosowanie z ryfampycyną znacznie obniża biodostępność nifedypiny, co prowadzi do osłabienia jej skuteczności. Z tego powodu jednoczesne stosowanie nifedypiny z ryfampycyną jest przeciwwskazane.

Przy jednoczesnym stosowaniu poniższych słabych lub umiarkowanych inhibitorów układu cytochromu P450 3A4 należy kontrolować ciśnienie tętnicze i w razie potrzeby rozważyć zmniejszenie dawki nifedypiny.

Antybiotyki makrolidowe (np. erytromycyna)

Nie przeprowadzono badań interakcji między nifedypiną a antybiotykami makrolidowymi. Niektóre antybiotyki makrolidowe hamują metabolizm innych leków, zależny od układu cytochromu P450 3A4. Z tego powodu nie można wykluczyć możliwości zwiększenia stężenia nifedypiny w osoczu przy jednoczesnym stosowaniu obu leków.

Azitromycyna, strukturalnie podobna do innych antybiotyków makrolidowych, nie hamuje CYP3A4.

Inhibitory proteazy HIV (np. rytonawir)

Badania kliniczne dotyczące możliwych interakcji nifedypiny z niektórymi inhibitorami proteazy HIV nie zostały jeszcze przeprowadzone. Wiadomo, że leki z tej grupy hamują układ cytochromu P450 3A4. Ponadto hamują one in vitro metabolizm nifedypiny zależny od cytochromu P450 3A4. Przy jednoczesnym stosowaniu z nifedypiną nie można wykluczyć istotnego wzrostu stężenia nifedypiny w osoczu w wyniku zmniejszenia metabolizmu przy pierwszym przejściu i spowolnienia eliminacji z organizmu.

Antygrybki azolowe (np. ketokonazol)

Badania kliniczne dotyczące możliwych interakcji nifedypiny z niektórymi antygrybkami azolowymi nie zostały jeszcze przeprowadzone. Wiadomo, że leki z tej grupy hamują układ cytochromu P450 3A4. Przy doustnym stosowaniu jednocześnie z nifedypiną nie można wykluczyć istotnego wzrostu ogólnoustrojowej biodostępności nifedypiny w wyniku zmniejszenia metabolizmu przy pierwszym przejściu.

Fluoksetyna

Badania kliniczne dotyczące możliwych interakcji nifedypiny z fluoksetyną nie zostały jeszcze przeprowadzone. Wiadomo, że fluoksetyna hamuje in vitro metabolizm nifedypiny zależny od cytochromu P450 3A4. Przy jednoczesnym stosowaniu obu leków nie można wykluczyć wzrostu stężenia nifedypiny w osoczu.

Nefazodon

Badania kliniczne dotyczące możliwych interakcji nifedypiny z nefazodonem nie zostały jeszcze przeprowadzone. Wiadomo, że nefazodon hamuje in vitro metabolizm innych leków zależny od cytochromu P450 3A4. Przy jednoczesnym stosowaniu obu leków nie można wykluczyć wzrostu stężenia nifedypiny w osoczu.

Chinuprystin/dalfoprystin

Jednoczesne stosowanie chinuprystyny/dalfopprystyny i nifedypiny może prowadzić do wzrostu stężenia nifedypiny w osoczu.

Kwas walproinowy

Badania kliniczne dotyczące możliwych interakcji nifedypiny z kwasem walproinowym nie zostały jeszcze przeprowadzone. Wiadomo, że kwas walproinowy zwiększa stężenie w osoczu strukturalnie podobnego blokera kanałów wapniowych – nimodypiny – w wyniku hamowania enzymów. Z tego powodu nie można wykluczyć wzrostu stężenia nifedypiny w osoczu i zwiększenia skuteczności.

Cymetydyna

W wyniku hamowania cytochromu P450 3A4 cymetydyna zwiększa stężenie nifedypiny w osoczu i może nasilać działanie przeciwzawałowe.

Cizapryd

Jednoczesne stosowanie cizaprydu i nifedypiny może prowadzić do wzrostu stężenia nifedypiny w osoczu.

Leki przeciwpadaczkowe indukujące układ cytochromu P450 3A4, takie jak fenytoina, karbamazepina i fenylobarbital

Fenytoina indukuje układ cytochromu P450 3A4. Przy jednoczesnym stosowaniu z fenytoiną biodostępność nifedypiny zmniejsza się, a skuteczność osłabia. Przy jednoczesnym stosowaniu obu leków należy kontrolować odpowiedź kliniczną na terapię nifedypiną i w razie potrzeby rozważyć zwiększenie dawki nifedypiny. W przypadku zwiększenia dawki nifedypiny podczas jednoczesnego stosowania obu leków, po odstawieniu fenytoiny należy rozważyć zmniejszenie dawki nifedypiny.

Nie przeprowadzono badań klinicznych w celu zbadania możliwych interakcji nifedypiny z karbamazepiną lub fenylobarbitalą. Wiadomo, że oba leki obniżają stężenie w osoczu strukturalnie podobnego blokera kanałów wapniowych – nimodypiny – w wyniku indukcji enzymów. Z tego powodu nie można wykluczyć zmniejszenia stężenia nifedypiny w osoczu i zmniejszenia skuteczności.

Leki przeciwzawałowe

Nifedypina może nasilać działanie przeciwzawałowe innych leków przeciwzawałowych stosowanych jednocześnie, takich jak: diuretyki, β-blokery, inhibitory ACE, antagonisty receptora AT1, inne antyagonisty wapnia, blokery α-adrenergiczne, inhibitory PDE5, α-metylodopa, siarczan magnezu.

Przy jednoczesnym stosowaniu nifedypiny z β-blokerami wymagana jest staranna kontrola pacjenta, ponieważ znane są pojedyncze przypadki nasilenia niewydolności serca.

Digoksyna i teofilina

Kombinacja nifedypiny z digoksyną i teofaryną jest zazwyczaj dobrze tolerowana przez pacjentów, bardzo rzadko możliwe jest wzrost stężenia digoksyny i teofaryny w osoczu krwi (należy kontrolować ich stężenie w osoczu krwi). Z tego powodu należy kontrolować pacjenta pod kątem objawów przedawkowania digoksyny i w razie potrzeby zmniejszyć dawkę glikozydu, uwzględniając stężenie digoksyny w osoczu.

Amiodaron i chinidyna

Amiodaron i chinidyna mogą nasilać negatywne działanie inotropowe nifedypiny. Przy jednoczesnym stosowaniu nifedypiny i chinidyny w pojedynczych przypadkach obserwowano obniżenie poziomu chinidyny, a po odstawieniu nifedypiny – gwałtowny wzrost stężenia chinidyny w osoczu. Z tego powodu przy jednoczesnym stosowaniu lub odstawianiu nifedypiny zaleca się monitorowanie stężenia chinidyny w osoczu i w razie potrzeby dostosowanie dawki chinidyny. Niektórzy autorzy donosili o wzroście stężenia nifedypiny w osoczu przy jednoczesnym stosowaniu obu leków, podczas gdy inni nie obserwowali zmian farmakokinetyki nifedypiny.

Z tego powodu należy starannie kontrolować ciśnienie tętnicze przy wprowadzeniu chinidyny do terapii nifedypiną. W razie potrzeby należy zmniejszyć dawkę nifedypiny.

Takrolimus

Wiadomo, że takrolimus metabolizowany jest przez układ cytochromu P450 3A4. Opublikowane dane wskazują, że w pojedynczych przypadkach dawkę takrolimusu przy jednoczesnym stosowaniu z nifedypiną można zmniejszyć. Przy jednoczesnym stosowaniu obu leków należy monitorować stężenie takrolimusu w osoczu i w razie potrzeby rozważyć zmniejszenie dawki takrolimusu.

Inne rodzaje interakcji

Sok grejpfrutowy

Sok grejpfrutowy hamuje układ cytochromu P450 3A4. Spożywanie soku grejpfrutowego podczas stosowania nifedypiny prowadzi do wzrostu stężenia leku w osoczu i wydłużenia czasu działania nifedypiny w wyniku zmniejszenia metabolizmu przy pierwszym przejściu lub zmniejszenia klirensu. W wyniku tego może nasilić się działanie przeciwzawałowe leku. Po regularnym spożyciu soku grejpfrutowego ten efekt może trwać co najmniej 3 dni po ostatnim spożyciu soku.

Z tego powodu podczas terapii nifedypiną należy unikać spożycia grejpfrutów/soku grejpfrutowego.

Stosowanie nifedypiny może prowadzić do uzyskania fałszywie podwyższonych wyników przy spektrofotometrycznym oznaczaniu stężenia kwasu wanilinomigdałowego w moczu (jednak przy stosowaniu metody wysokosprawnej chromatografii cieczowej ten efekt nie występuje).

Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności.

Należy zachować ostrożność podczas stosowania leku Farmadypin® u pacjentów z istniejącym silnym zwężeniem przewodu pokarmowego ze względu na możliwość wystąpienia objawów obturacyjnych. Bardzo rzadko mogą występować bezoary, które mogą wymagać interwencji chirurgicznej.

W pojedynczych przypadkach opisywano objawy obturacyjne mimo braku w wywiadzie zaburzeń ze strony przewodu pokarmowego.

Stosowanie leku Farmadypin® może prowadzić do uzyskania fałszywie pozytywnych wyników podczas badania rentgenowskiego z użyciem środka kontrastowego opartego na barium (np. defekty wypełnienia interpretowane jako polip).

Pacjenci z zaburzeniami funkcji wątroby wymagają starannego monitorowania, a w przypadkach ciężkich – obniżenia dawki.

Nifedypina jest metabolizowana przez system cytochromu P450 3A4, dlatego leki, które hamują lub indukują ten system enzymatyczny, mogą wpływać na „pierwsze przejście” lub klirens nifedypiny.

Do leków, które są słabymi lub umiarkowanymi inhibitorami systemu cytochromu P450 3A4 i mogą prowadzić do zwiększenia stężenia nifedypiny w osoczu, należą: antybiotyki makrolidowe (np. erytromycyna), inhibitory proteazy HIV (np. rytonawir), azolowe leki przeciwgrzybicze (np. ketokonazol), antydepresanty nefazodon i fluoksetyna, chinuprystin/dalfoprystin, kwas walproinowy, cyklosporyna, cymetydyna.

Podczas jednoczesnego stosowania leku Farmadypin® z tymi lekami należy monitorować ciśnienie tętnicze i w razie potrzeby rozważyć możliwość obniżenia dawki nifedypiny.

Nie należy stosować leku, jeśli możliwe jest powiązanie między wcześniejszym stosowaniem nifedypiny a bólem niedokrwiennym. U pacjentów z chorobą wieńcową napady mogą występować częściej, a ich długość i nasilenie mogą wzrastać, szczególnie na początku leczenia.

Leków zawierających substancję czynną nifedypinę nie stosuje się u pacjentów z ostrym napadem stabilnej choroby wieńcowej.

Należy szczególnie ostrożnie przepisywać lek pacjentom poddawanym hemodializie, złośliwemu nadciśnieniu tętniczemu lub hipowolemii, ponieważ rozszerzenie naczyń krwionośnych może powodować u nich znaczne obniżenie ciśnienia tętniczego. Stosowanie nifedypiny u chorych na cukrzycę może wymagać korekty leczenia.

Ten lek zawiera niewielką ilość etanolu (alkoholu), mniej niż 100 mg/na dawkę.

Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża.

Nifedypina jest przeciwwskazana do stosowania w czasie ciąży.

Karmienie piersią.

Nifedypina przenika do mleka matki, dlatego w czasie stosowania leku należy przerwać karmienie piersią.

Plodność.

Pojedyncze badania in vitro wykazały związek między stosowaniem antagonistów wapnia, w szczególności nifedypiny, a odwracalnymi zmianami biochemicznymi plemników, które pogarszają ich zdolność do zapłodnienia. Jeśli próby zapłodnienia in vitro nie powiodą się, a nie ma innych wyjaśnień, antagonistów wapnia, takich jak nifedypina, można rozważać jako możliwą przyczynę tego zjawiska.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi mechanizmów.

Podczas stosowania leku należy powstrzymać się od potencjalnie niebezpiecznych czynności wymagających zwiększonej czujności (prowadzenia pojazdów i obsługi mechanizmów itp.).

Sposób stosowania i dawki.

Farmadypin® stosować w leczeniu kryzów nadciśnieniowych jako lek szybkiej pomocy. Nie zaleca się stosowania leku w tej postaci farmaceutycznej w terapii długoterminowej.

W razie potrzeby przeprowadzenia leczenia długoterminowego lek i postać leku dobiera lekarz.

W przypadku nagłego i znacznego wzrostu ciśnienia tętniczego, dawka początkowa dla dorosłych wynosi 3–5 kropli (2–3,35 mg), dla osób starszych – nie więcej niż 3 krople (2 mg), podawanych pod język lub nakraplanych na kawałek suchara lub na cukier, z długim utrzymywaniem w jamie ustnej. W przypadku niewystarczającej skuteczności dawkę można stopniowo zwiększać aż do uzyskania klinicznie istotnego efektu. W dalszym leczeniu w przypadkach wzrostu ciśnienia tętniczego należy kierować się właśnie tą dawką. W razie potrzeby (wzrost CI do 190/100 mm Hg – 220/110 mm Hg) dawkę pojedynczą można w poszczególnych przypadkach stopniowo zwiększyć do 10–15 kropli (6,7–10 mg), uwzględniając indywidualne zmiany wartości CI u chorego.

Należy uwzględnić indywidualną wrażliwość poszczególnych pacjentów na Farmadypin®. W takich przypadkach dawkę należy dobierać indywidualnie, rozpoczynając od 3 kropli, a następnie stopniowo zwiększać o 2–3 krople (1,34–2 mg) aż do uzyskania efektu klinicznego.

Przekroczenie dawki początkowej leku może prowadzić do gwałtownego spadku ciśnienia tętniczego!

Dzieci.

Leku nie stosuje się w leczeniu dzieci (do 18. roku życia).

Nadodawka.

Objawy ostrej intoksykacji nifedypiną: zaburzenia świadomości aż do śpiączki, obniżenie ciśnienia tętniczego, tachykardia/bradykardia, hiperglikemia, kwasica metaboliczna, hipoksja, szok kardiogenny towarzyszący obrzękowi płuc.

Leczenie. Środki zapewniające pomoc doraźną powinny przede wszystkim być skierowane na usunięcie leku z organizmu oraz przywrócenie stabilnej hemodynamiki.

Po doustnym zażyciu leku zaleca się całkowite opróżnienie żołądka, w razie potrzeby – w połączeniu z przemywaniem jelita cienkiego.

Usunięcie leku z organizmu powinno być jak najbardziej pełne, w tym również jelito cienkie, szczególnie w przypadkach zatrucia lekami nifedypiny o przedłużonym uwalnianiu, w celu zapobieżenia wchłanianiu substancji czynnej.

Ponieważ nifedypina charakteryzuje się wysokim stopniem wiązania z białkami osocza krwi oraz stosunkowo niewielkim objętością rozdziału, hemodializa jest nieskuteczna, jednak zaleca się przeprowadzenie plazmaferezy.

Bradykardię można skorygować za pomocą beta-sympatomymetyków. W przypadku spowolnienia rytmu serca stanowiącego zagrożenie dla życia zaleca się zastosowanie sztucznego stymulatora serca.

Hipotensję powstałą w wyniku szoku kardiogennego i wazodilatacji można korygować za pomocą preparatów wapnia (10–20 ml 10 % roztworu chlorku wapnia lub glukonianu wapnia podaje się dożylnie powoli, w razie potrzeby powtarza się). W wyniku tego stężenia wapnia w surowicy mogą osiągnąć górną granicę normy lub być nieznacznie podwyższone. Jeżeli podanie wapnia nie jest wystarczająco skuteczne, zaleca się stosowanie sympatomytyków, takich jak dopamina lub noradrenalina. Dawki tych leków dobiera się z uwzględnieniem osiągniętego efektu terapeutycznego.

Do dodatkowego podawania płynów należy podchodzić z dużą ostrożnością, ponieważ zwiększa to ryzyko przeciążenia serca.

Efekty uboczne.

Przy przestrzeganiu zaleceń dotyczących stosowania leku efekty uboczne są niewielkie i odwracalne, zazwyczaj nie wymagają przerwania terapii.

Przy częstym i niekontrolowanym stosowaniu możliwe są efekty uboczne charakterystyczne dla leków tej grupy farmakologicznej.

Ze strony układu krwiotwórczego i układu limfatycznego: leukopenia, agranulocytoza, anemia, trombocytopenia.

Ze strony układu immunologicznego: reakcje alergiczne, obrzęk alergiczny/angioobrzęk (w tym obrzęk krtani*), reakcja anafilaktyczna/anafilaksojadna.

Zaburzenia psychiczne: reakcje niepokoju, pobudzenie, zaburzenia snu.

Ze strony układu nerwowego: ból głowy, zawroty głowy, migrena, zawroty głowy, drżenie, hipestezja, parestezja, dizestezja, senność, utrata przytomności.

Ze strony przemiany materii i metabolizmu: hiperglikemia (należy wziąć pod uwagę u chorych na cukrzycę).

Ze strony narządu wzroku: zaburzenia widzenia, ból oczu.

Ze strony układu serca: tachykardia, kołatanie serca, ból w klatce piersiowej (angina).

Zaburzenia naczyniowe: obrzęk, wazodylatacja, hipotensja.

Ze strony układu oddechowego: krwawienie z nosa, zatkany nos, duszność.

Ze strony przewodu pokarmowego: zaparcia, ból przewodu pokarmowego i ból brzucha, nudności, dyspepsja, wzdęcia, suchość w ustach, hiperplazja dziąseł, bezoar, dysfagia, niedrożność jelit, owrzodzenie jelita, wymioty, niewydolność zwieracza gardłowo-jelitowego.

Ze strony wątroby i dróg żółciowych: przejściowe podwyższenie aktywności enzymów wątrobowych, żółtaczka.

Ze strony skóry i tkanki podskórnej: rumień, toksyczne martwicze rozwój nabłonka, wrażliwość na światło, purpura, świąd, pokrzywka, wysypka.

Ze strony układu mięśniowo-szkieletowego, tkanki łącznej i kości: skurcze mięśni, obrzęki stawów, artralgia, miąłgia.

Ze strony nerek i dróg moczowych: poliuria, dysuria.

Ze strony układu rozrodczego i gruczołów mlekowych: dysfunkcja erektilna.

Zaburzenia ogólne: uczucie niedobytu, ból niespecyficzny, gorączka.

*może prowadzić do skutków stanowiących zagrożenie dla życia.

U pacjentów z złośliwą nadciśnieniem i hipowolemia poddawanych hemodializie może występować znaczne obniżenie ciśnienia tętniczego w wyniku wazodylatacji.

Okres ważności. 3 lata.

Nie stosować leku po upływie okresu ważności podanego na opakowaniu.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w temperaturze nie wyższej niż 25 ºC.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie.

Po 5 ml lub 25 ml w butelce. Po 1 butelce w opakowaniu.

Kategoria wydawania. Na receptę.

Producent.

AT «Farmak».

Adres producenta i miejsce prowadzenia działalności.

Ukraina, 04080, miasto Kijów, ul. Kirylivska 74.