Eufylin

INSTRUKCJA dotyczaca stosowania leku EUFYLLIN (Euphyllin)

Skład:

substancja czynna: theophylline;

1 ml roztworu zawiera 20 mg teofiliny monohydrat, przeliczając na teofilinę;

substancje pomocnicze: natrium acetas trihydricus, woda do wstrzykiwań.

Postać farmaceutyczna. Roztwór do wstrzykiwań.

Główne właściwości fizykochemiczne: przezroczysty, bezbarwny lub lekko żółtawy roztwór.

Grupa farmakoterapeutyczna. Leki stosowane systemowo w chorobach obturacyjnych dróg oddechowych. Ksyantyny. Teofilina. Kod ATC R03DA04.

Właściwości farmakodynamiczne.

Teofilina – środek broncholityczny, spazmolityczny i rozszerzający naczynia. Mechanizm działania broncholitycznego wynika ze zdolności teofiliny do blokowania receptorów adenosynowych, nieselektywnego hamowania enzymu fosfodiesterazy i tym samym zwiększania stężenia cyklicznego 3',5'-AMP (cAMP) w tkankach, hamowania transportu jonów wapnia przez „wolne” kanały błon komórkowych oraz zmniejszania ich uwalniania z wewnątrzkomórkowych zbiorników. Teofilina hamuje uwalnianie mediatorów zapalnych z komórek tucznych, zwiększa klarowność śluzowo-rzęskową, stymuluje skurcze przepony oraz polepsza funkcję mięśni oddechowych i międzyżebrowych.

Wykazuje wyraźny efekt broncholityczny, spowodowany bezpośrednim rozluźnieniem mięśni gładkich oskrzeli. Intensywność efektu przeciwbólowego zależy od stężenia teofiliny we krwi. Rozluźnia również mięśnie gładkie układu pokarmowego, dróg żółciowych i macicy.

Normalizuje funkcję oddechową, sprzyja nasycającemu się krwi tlenem i obniżeniu stężenia dwutlenku węgla; stymuluje ośrodek oddechowy. Wzmaga wentylację płuc w warunkach hipokaliemii. Hamuje agregację płytek krwi (hamuje czynnik aktywujący płytki i prostaglandynę F2α), zwiększa odporność erytrocytów na deformację (poprawia reologiczne właściwości krwi), zmniejsza tworzenie się skrzeplin i normalizuje mikrokrążenie.

Wykazuje stymulujące działanie na ośrodkowy układ nerwowy (OUN) i czynność serca, zwiększa siłę i częstość skurczów serca, zwiększa przepływ krwi przez naczynia wieńcowe i zapotrzebowanie mięśnia sercowego na tlen. Obniża napięcie naczyń krwionośnych (głównie naczyń mózgu, skóry i nerek). Zmniejsza obrzęk okołozawałowy i ogólny obrzęk mózgu, obniża ciśnienie płynu mózgowo-rdzeniowego, a tym samym ciśnienie wewnątrzczaszkowe. Zmniejsza opór naczyń płucnych i obniża ciśnienie w obiegu małym. Zwiększa przepływ krwi przez nerki, wykazuje umiarkowany efekt moczopędny.

Efekty terapeutyczne rozwijają się w ciągu 5–15 minut po wstrzyknięciu dożylnym.

Farmakokinetyka.

Biodostępność – 80–100%. Wiązanie z białkami osocza – około 60%.

Przenika przez barierę krew-mózg i barierę łożyskową, do płynu mózgowo-rdzeniowego, śliny, wydzieliny oskrzeli i innych wydzieliny organizmu, do mleka matki. Metabolizowana w wątrobie (90%) przy udziale kilku izoenzymów cytochromu P450 (najważniejszy – CYP1A2). Główne metabolity – kwas 1,3-dimetyloszczawiowy (wykazuje aktywność farmakologiczną, słabszą od teofiliny 2–5-krotnie) i 3-metyloksantyna. Wydalana z moczem w niezmienionej postaci (u dorosłych – 7–13% dawki, u dzieci – 50%) oraz w postaci metabolitów.

T½ u dorosłych pacjentów z astmą oskrzelową (bez patologicznych zmian innych narządów i układów), którzy nie palą – 6–12 godzin; u palących – 4–5 godzin, u dzieci – 1–5 godzin. T½ wydłuża się u chorych na alkoholizm, niewydolność serca, niewydolność serca-płucną, „serce płucne”, niewydolność nerek. Całkowity klirens jest obniżony u chorych z ciężkim odwodnieniem, wyraźną niewydolnością oddechową, wątrobową i sercową, przy infekcjach wirusowych, u pacjentów powyżej 60 roku życia. Optymalne stężenia terapeutyczne teofiliny w osoczu wynoszą: dla uzyskania efektu broncholitycznego – 10–20 μg/ml, dla efektu pobudzającego na ośrodek oddechowy – 5–10 μg/ml. Przy niższych stężeniach działanie terapeutyczne jest słabe, przy wyższych – nie obserwuje się istotnego wzmocnienia działania terapeutycznego, natomiast istotnie wzrasta ryzyko wystąpienia działań niepożądanych.

Charakterystyki kliniczne.

Wskazania.

Zespół obturacyjny oskrzeli w przypadku astmy oskrzelowej, zapalenia oskrzeli, emfizyśmy płuc, zaburzeń ze strony ośrodka oddechowego (nocne napadowe bezdechy), „serce płucne”.

Przeciwwskazania.

Podwyższona wrażliwość na składniki leku, inne pochodne ksantyny (kofeina, pentoksyfilina, teobromina); ostra niewydolność serca, choroba wieńcowa, ostry zawał mięśnia sercowego, dekompensowana przewlekła niewydolność serca, tachykardia napadowa, ekstrasystolia, ciężka nadciśnienie tętnicze i/lub nadciśnienie tętnicze, rozległy miażdżyca naczyń, obrzęk płuc, udar mózgu krwotoczny, krwawienie do siatkówki oka, krwawienia w wywiadzie, wrzód żołądka i dwunastnicy w okresie zaostrzenia, refluks żołądkowo-przełykowy, padaczka, jaskra, skłonność do drgawek, nieleczony hipotyreoz, nadczynność tarczycy, tyreotoksykoza, ciężkie niedostateczność wątroby i/lub nerek, porfiria, sepsa, stosowanie u dzieci jednocześnie z ephedryną.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Podczas leczenia nie należy spożywać napojów alkoholowych, dużej ilości pokarmów i napojów zawierających metyloksantynę (kawa, herbata, kakao, czekolada, Coca-Cola), leków pokrewnych teofilinie (kofeina, teobromina, pentoksyfilina), ponieważ te substancje mogą nasilić działanie stymulujące teofiliny na ośrodkowy układ nerwowy.

Działanie teofiliny może być nasilone przy jednoczesnym stosowaniu allopurinolu, acyklowiru, karbimazolu, zafirlukastu, cyklotydyny, nizatydyny, disulfiramu, fenylbutazonu, fluwoksaminy, flukenazolu, fluorochinolonów, furosemidu, imipenemu, izoprenaliny, interferonu alfa, izoniasydu, antagonistów wapnia (werapamil, diltiazem), linkomycyny, makrolidów, amiodaronu, mexiletyny, metotreksatu, paracetamolu, pentoksyfiliny, doustnych środków antykoncepcyjnych, probenecydu, propafenonu, propranololu, ranitydyny, takryny, tiabendazolu, tiklopidyny, wiloxyzyny lub szczepionki przeciw grypie. U pacjentów przyjmujących równolegle teofilynę i jeden lub więcej z powyższych leków należy kontrolować stężenie teofiliny w surowicy i zmniejszyć dawkę, jeśli to konieczne. Należy unikać kombinacji teofiliny i fluwoksaminy. W przypadku niemożności uniknięcia tej kombinacji pacjenci powinni przyjmować połowę dawki teofiliny i dokładnie kontrolować stężenia teofiliny w osoczu.

Podczas jednoczesnego przyjmowania cyprofloksacyny dawkę teofiliny należy zmniejszyć o co najmniej 60%, a przy jednoczesnym przyjmowaniu enoksacyny – o 30%.

Efekt teofiliny może być zmniejszony przy jednoczesnym przyjmowaniu leków przeciwpadaczkowych (np. fenytoina, karbamazepina, primidon), barbituranów (szczególnie fenobarbitalu i pentobarbitalu), izoprotenerolu, aminoglutetymidu, wodorotlenku magnezu, moracyzyny, ryfampycyny, rytonawiru lub sulfinpirazonu. Efekt teofiliny może być również mniejszy u palaczy. U pacjentów przyjmujących równolegle teofilynę i jeden lub więcej z powyższych leków należy kontrolować stężenie teofiliny we krwi i dostosować dawkę.

Należy unikać jednoczesnego stosowania teofiliny z lekami roślinnymi zawierającymi dziurawiec Hypericum perforatum.

Efedryna nasila działanie teofiliny.

Teofilyna może nasilić działanie agonistów receptora β, diuretyków i rezerpiny. Teofilyna może zmniejszyć skuteczność adenozyny, węglanu litu i antagonistów receptora β. Należy unikać równoległego stosowania teofiliny i antagonistów receptora β, ponieważ teofilyna może utracić swoją skuteczność.

Z szczególną ostrożnością należy stosować kombinacje teofiliny z benzodiazepinami, halotanem i lomustynerem. Narkoza halotanem może spowodować poważne zaburzenia rytmu serca u pacjentów przyjmujących teofilynę.

Jednoczesne stosowanie teofiliny z ketaminą może obniżyć próg drgawkowy, z doksapramem – może spowodować stymulację ośrodkowego układu nerwowego.

Podczas leczenia teofilyną może wystąpić hipokaliemia, szczególnie przy leczeniu skojarzonym z agonistami receptora β, diuretykami tiazydowymi, furosemidem, kortykosteroidami, a także przy hipoksemii; dlatego zaleca się okresowe sprawdzanie poziomu potasu w surowicy krwi.

Szczególne środki ostrożności.

Przed podaniem roztwór należy ogrzać do temperatury ciała.

Z ostrożnością stosować u pacjentów z chorobami układu sercowo-naczyniowego, wątroby, przy infekcji wirusowej, długotrwałej hipertermii, przeroście prostaty, ciężkiej hipoksji, cukrzycy, jaskrze oraz u osób starszych (powyżej 60 roku życia). Lek należy przepisywać z ostrożnością wyłącznie w przypadku nagłej potrzeby u pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek oraz u chorych z wywiadem choroby wrzodowej żołądka i dwunastnicy. W przypadku wywiadu drgawek u pacjenta należy unikać stosowania teofiliny i zastosować leczenie alternatywne. Szczególna uwaga jest wymagana przy podawaniu leku pacjentom cierpiącym na bezsenność.

Palenie tytoniu oraz spożycie alkoholu może prowadzić do zwiększenia klirensu teofiliny, a tym samym do zmniejszenia jej efektu terapeutycznego i konieczności stosowania wyższych dawek.

Gorączka, niezależnie od przyczyny jej wystąpienia, może zmniejszyć szybkość wydalenia teofiliny.

Teofilina może wpływać na niektóre wyniki badań laboratoryjnych: zwiększać stężenie kwasów tłuszczowych i poziom katecholamin w moczu.

Ten lek zawiera 0,12 mmol (lub 2,65 mg) sodu w dawce 20 mg (1 ml) teofiliny.

Ten lek zawiera 0,58 mmol (lub 13,25 mg) sodu w dawce 100 mg (5 ml) teofiliny, co oznacza praktycznie brak sodu.

Ten lek zawiera 1,2 mmol (lub 26,5 mg) sodu w dawce 200 mg (10 ml) teofiliny. Należy zachować ostrożność u pacjentów przestrzegających diety ograniczającej sod.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Lek jest przeciwwskazany w czasie ciąży. W razie konieczności stosowania leku karmienie piersią należy przerwać.

Wpływ na zdolność do kierowania pojazdami i obsługi mechanizmów.

Ze względu na możliwość wystąpienia działań niepożądanych (zawroty głowy i inne) u wrażliwych pacjentów, w okresie leczenia należy powstrzymać się od wszelkich potencjalnie niebezpiecznych czynności wymagających zwiększonej uwagi i szybkości reakcji psychomotorycznych.

Sposób stosowania i dawki.

Lek podaje się dożylnie. Dawkę leku dobiera się indywidualnie, uwzględniając możliwość różnej szybkości podania.

Jeśli pacjent przyjmuje leki teofiliny doustnie, dawkę teofiliny do podania parenteralnego należy zmniejszyć.

Podczas podawania leku pacjent powinien znajdować się w pozycji leżącej; lekarz musi kontrolować ciśnienie tętnicze, częstość skurczów serca, częstość oddychania oraz ogólny stan pacjenta. Roztwór należy przygotować bezpośrednio przed zastosowaniem: do dożylnego podania strułkowego dawkę jednorazową rozcieńcza się w 10–20 ml 0,9 % roztworu chlorku sodu, do dożylnego podania kroplowego – w 100–150 ml 0,9 % roztworu chlorku sodu.

Dożylnie strułkowo podaje się powoli (przez nie krócej niż 5 minut), dożylnie kroplowo – z szybkością 30–50 kropel/min.

Podczas podawania leku dawkę należy obliczać na teofylinę w miligramach, biorąc pod uwagę, że 1 ml leku zawiera 20 mg teofiliny.

Dorosłym podaje się dożylnie strułkowo w dawce dobowej 10 mg/kg masy ciała (średnio – 600–800 mg), podzielonej na 3 podania. U pacjentów z kaheksją oraz u osób z niską początkową masą ciała dawkę dobową należy zmniejszyć do 400–500 mg, przy czym podczas pierwszego podania nie należy podawać więcej niż 200–250 mg. W przypadku wystąpienia przyspieszenia akcji serca, zawrotów głowy lub nudności należy zmniejszyć szybkość podania lub przejść na podanie dożylnie kroplowe.

Dzieciom w wieku od 14 lat: podaje się dożylnie kroplowo w dawce 2–3 mg/kg masy ciała. Maksymalna dawka dobową dla dzieci w wieku od 14 lat – 3 mg/kg masy ciała.

Maksymalne dawki dobowe, które można stosować bez kontroli stężenia teofiliny we krwi: dzieci w wieku 3–9 lat – 24 mg/kg masy ciała, 9–12 lat – 20 mg/kg masy ciała, 12–16 lat – 18 mg/kg masy ciała, pacjenci w wieku powyżej 16 lat – 13 mg/kg masy ciała (lub 900 mg).

Wyższe dawki dla dorosłych. Dożylnie: jednorazowa – 250 mg, dobową – 500 mg.

Wyższe dawki dla dzieci. Dożylnie: jednorazowa – 3 mg/kg masy ciała.

Czas trwania leczenia zależy od ciężkości i przebiegu choroby, wrażliwości na terapię, ale nie powinien przekraczać 14 dni.

Nie stosować u pacjentów z ciężką niewydolnością nerek i/lub wątroby (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Dzieci.

Leku nie stosuje się do podania dożylnego dzieciom w wieku do 3 lat.

Dzieciom w wieku od 3 lat lek można stosować wskazaniach życiowych, ale nie dłużej niż przez 14 dni.

Przedawkowanie.

Przy szybkim podaniu dożylnym możliwe są drgawki, arytmie, ciężka hipotensja, dławica piersiowa. Przy stężeniach teofiliny we krwi powyżej 20 mg/ml (110 µmol/l) występują nudności, wymioty (wielokrotne wymioty, czasem z krwią, mogą prowadzić do odwodnienia), biegunka, pobudzenie, drżenie, nadciśnienie tętnicze, nadwentylacja, arytmię nadkomorową i komorową, hipotensję tętniczą, śpiączkę, drgawki, zaburzenia metaboliczne (hipokaliemia, hiperkalcemia, hipofosfatemia, hiperurikemia, hiperglikemia, acidoza metaboliczna, alkalosis oddechowa). Inne objawy toksyczne obejmują demencję, toksyczny psychotyczny stan, objawy ostrego zapalenia trzustki, rabdomiolizę z niewydolnością nerek.

Leczenie: zależy od nasilenia objawów i obejmuje odstawienie leku, korektę hemodynamiki, stymulację wydalania teofiliny z organizmu (wymuszoną diurezę, hemosorpcję, plazmosorpcję, hemodializę, dializę otrzewnową), podanie środków objawowych, terapię tlenową, sztuczne wentylowanie płuc. W celu zatrzymania drgawek stosuje się diazepan dożylnie. Stosowanie barbituranów jest niewskazane. Należy unikać stosowania leków przeciwarotmicznych o działaniu przeciwdrgawkowym, takich jak lidokaina, w przypadku arytmii komorowych z powodu ryzyka nasilenia drgawek.

Dla skuteczności i bezpieczeństwa stężenie surowicy leku należy utrzymywać w granicach 10–15 mg/kg; przy braku możliwości oznaczenia stężenia teofiliny we krwi dawka dobową nie powinna przekraczać 10 mg/kg.

Niepożądane działania.

Ze strony układu nerwowego środkowego i obwodowego: pobudzenie, niepokój, niepokój psychiczny, lęk, zaburzenia snu, bezsenność (szczególnie u dzieci), ból głowy, zawroty głowy, drżenie, podrażliwość, drgawki, halucynacje, stany majaczeniowe, napady padaczkowe, dezorientacja/utrata przytomności, stan przedobrzękowy.

Ze strony układu sercowo-naczyniowego: uczucie przyspieszonego rytmu serca, bóle serca, arytmie, tachykardia, ekstrasystolia (komorowa, nadkomorowa), obniżenie ciśnienia tętniczego, niewydolność serca, częstsze napady dławicy piersiowej, omdlenie (przy szybkim wstrzykiwaniu dożylnym), szok.

Ze strony układu moczowego: zwiększenie diurezy (w wyniku zwiększenia filtracji kłębuszkowej), u pacjentów w wieku starszym – trudności z oddawaniem moczu (w wyniku rozluźnienia mięśnia detrusora).

Ze strony układu odpornościowego: reakcje alergiczne, w tym wysypka, pokrzywka, świąd, obrzęk naczynioruchowy (obrzęk Quinckego), dermatyt egfoliatywny, wstrząs anafilaktyczny, skurcz oskrzeli.

Ze strony przewodu pokarmowego: stymulacja wydzielania kwasu żołądkowego, ból żołądka, osłabienie apetytu, biegunka, atonia jelit, refluks żołądkowo-przełykowy, zgaga, zaostrzenie choroby wrzodowej, nudności, wymioty.

Zaburzenia metaboliczne: kwasica metaboliczna, hipokaliemia, hiperkalcemia, hiperurykemia, hiperglikemia, zaburzenia równowagi kwasowo-zasadowej krwi, rabdomioliza.

Reakcje w miejscu podania: obrzęk, zaczerwienienie, ból, zacieńczenie.

Zaburzenia ogólne: podwyższenie temperatury ciała, dreszcze, uczucie gorąca i zaczerwienienie twarzy, nadmierne pocenie się, osłabienie, duszność.

Okres ważności. 2 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w temperaturze nie wyższej niż 30 ○C. Nie zamrażać. Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Niezgodność.

Nie mieszać w jednej strzykawce z innymi lekami do wstrzykiwań, z wyjątkiem roztworu chlorku sodu 0,9 %, ze względu na niezgodność farmaceutyczną. Leku nie wolno stosować z roztworami glukozy, fruktozy (lewulozy).

Należy brać pod uwagę wartość pH roztworów stosowanych razem z lekiem: farmaceutycznie lek jest niezgodny z roztworami kwasów.

Opakowanie.

Po 5 ml lub 10 ml w ampułce; po 5 ampułek w blisterze; po 2 blistery w kartonie.

Kategoria wydawania. Na receptę.

Producent. Sp. z o.o. „Yuria-Pharm”.

Adres siedziby producenta i miejsce wykonywania działalności.

Ukraina, 18030, obwód czerczeński, miasto Czerci, ul. Kozarska 108. Tel. (044) 281-01-01.