Etol SR

INSTRUKCJA dot. stosowania leku ETOL SR (ETOL SR)

Skład:

substancja czynna: etodolac;

1 tabletka zawiera 600 mg etodolaku mikronizowanego;

substancje pomocnicze: hydroksypropylometyloceluloza, laktoza jednowodna, fosforan sodu wodorotlenowy dwuwodny, etyloceluloza, talk, stearyna magnezu;

powłoka Opadry White YS-1-7003: dwutlenek tytanu (E 171), hipromeloza 3cP, hipromeloza 6cP, makrogol 400, polisorbat 80.

Postać leku. Tabletki o przedłużonym działaniu.

Główne właściwości fizykochemiczne: tabletki owalne, dwuwypukłe, pokryte powłoką filmową białego koloru.

Grupa farmakoterapeutyczna.

Niesterydowe leki przeciwwzapalne i przeciwreumatyczne. Pochodne kwasu octowego i związki pokrewne. Kod ATC M01AB08.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Etodolak – niesteroidowy lek przeciwwzapalny, pochodna kwasu indolooctowego, który różni się od innych niesteroidowych leków przeciwwzapalnych (NLPZ) obecnością jądra tetrahydropranoindolu. Etodolak wykazuje działanie przeciwzapalne, przeciwbólowe i przeciwgorączkowe. Lek zmniejsza syntezę prostaglandyn (PG) z kwasu arachidonowego poprzez hamowanie enzymu cyklooksygenazy (COX), dzięki czemu zmniejsza się wrażliwość receptorów na mediatory bólu (histamina, bradykinina), zmniejsza się egzudacja, migracja leukocytów oraz wrażliwość podwzgórzowych centrów termoregulacji na działanie endogennych pirogenów (interleukina-1). Etodolak charakteryzuje się umiarkowaną selektywnością wobec COX-2, dlatego działa głównie w ognisku zapalenia.

Farmakokinetyka.

Po podaniu doustnym etodolak szybko wchłania się z przewodu pokarmowego. Maksymalne stężenie we krwi osoczowej osiągane jest po 1 godzinie i wynosi 18 μg/ml. Wiązanie z białkami osocza krwi wynosi 95%, frakcja wolna – 1,2–4,7%.

Okres półtrwania wydalania z osocza krwi – około 7 godzin. Etodolak ulega metabolizmowi w wątrobie i jest wydalany głównie z moczem (do 60% w postaci metabolitów). Objętość rozmieszczenia – 0,4 l/kg, klirens osoczowy – 41 ml/godz/kg. Biodostępność etodolaku wynosi nie mniej niż 80%. Spożycie pokarmu oraz przyjmowanie leków przeciwwżupnych nie wpływa na biodostępność.

Charakterystyki kliniczne.

Wskazania.

Do leczenia nagłego lub długotrwałego osteoartrozy, reumatoidalnego zapalenia stawów.

Przeciwwskazania.

Podwyższona wrażliwość na którykolwiek składnik leku; w wywiadzie reakcje nadwrażliwości (np. napady astmy oskrzelowej, pokrzywki, kichotu, obrzęku naczynioruchowego) po podaniu kwasu acetylosalicylowego, ibuprofenu lub innych leków przeciwbólowych niesteroidowych; aktywna lub nawracająca przewlekła choroba wrzodowa żołądka lub krwawienie (dwa lub więcej potwierdzonych przypadków wrzodów lub krwawień); krwawienie przewodu pokarmowego lub perforacja związane z wcześniejszą terapią lekami przeciwbólowymi niesteroidowymi w wywiadzie; ciężka niewydolność wątroby, nerek lub serca.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Ponieważ etodolak wiąże się z białkami osocza, może być konieczna zmiana dawki innych leków, które również silnie wiążą się z białkami osocza.

Inne leki przeciwbólowe, w tym selektywne inhibitory cyklooksygenazy-2. Należy unikać jednoczesnego stosowania dwóch lub więcej leków przeciwbólowych niesteroidowych (w tym kwasu acetylosalicylowego), ponieważ zwiększa to ryzyko wystąpienia działań niepożądanych (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Leki przeciwhypertensyjne. Zmniejsza działanie hipotensyjne.

Diuretyki. Zmniejsza się działanie moczopędne. Diuretyki zwiększają ryzyko nefrotoksyczności leków przeciwbólowych niesteroidowych.

Glikozydy nasercowe. Leki przeciwbólowe niesteroidowe mogą nasilać niewydolność serca, zmniejszać szybkość filtracji kłębuszkowej i podnosić stężenie glikozydów we krwi.

Lit. Zmniejsza się wydalanie litu.

Metotreksat. Zmniejsza się wydalanie metotreksatu.

Cyklosporyna. Może wzrosnąć nefrotoksyczność związana z cyklosporyną.

Antykoagulancy. Leki przeciwbólowe niesteroidowe mogą nasilać działanie antykoagulantów, takich jak warfaryna (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”). Może przedłużać się czas protrombinowy przy jednoczesnym stosowaniu etodolaku z innymi lekami przeciwbólowymi niesteroidowymi, dlatego przy stosowaniu z warfaryną zwiększa się ryzyko krwawień.

Leki przeciwtrombotyczne i selektywne inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny. Zwiększa się ryzyko krwawień przewodu pokarmowego (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Zidowudyna. Zwiększa się ryzyko hematotoksyczności przy jednoczesnym stosowaniu leków przeciwbólowych niesteroidowych z zidowudyną. Istnieją dowody na zwiększone ryzyko hemartrozy i hematomi u pacjentów zakażonych HIV z hemofilią, którzy jednocześnie przyjmują zidowudynę i ibuprofen.

Takrolimus. Przy jednoczesnym stosowaniu leków przeciwbólowych niesteroidowych z takrolimusem zwiększa się ryzyko nefrotoksyczności.

Mifepryston. Leki przeciwbólowe niesteroidowe nie powinny być stosowane w ciągu 8–12 dni po podaniu mifeprystonu, ponieważ mogą one zmniejszać działanie mifeprystonu.

Kortykosteroidy. Zwiększa się ryzyko wystąpienia wrzodów przewodu pokarmowego lub krwawień (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Antybiotyki chinolonowe. Badania na zwierzętach wykazują, że leki przeciwbólowe niesteroidowe zwiększają ryzyko napadów drgawkowych związanych z przyjmowaniem antybiotyków chinolonowych. U pacjentów przyjmujących leki przeciwbólowe niesteroidowe i antybiotyki chinolonowe zwiększa się ryzyko wystąpienia napadów drgawkowych.

Fenylobutazon. Nie zaleca się jednoczesnego stosowania fenylobutazonu i etodolaku, ponieważ fenylobutazon zwiększa (około do 80%) frakcję wolną etodolaku. Badania in vivo nie były prowadzone.

Antacidy. Jednoczesne stosowanie antacydów nie wpływa na całkowite wchłanianie etodolaku. Antacidy mogą obniżać stężenie szczytowe etodolaku o 15–20%, jednak nie wywierają decydującego wpływu na stężenie szczytowe.

Szczególne środki ostrożności.

Niepożądane działania można zminimalizować stosując najniższą skuteczną dawkę przez najkrótszy możliwy czas leczenia konieczny do kontrolowania objawów (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki” oraz informacje dotyczące ryzyka przewodu pokarmowego i ryzyka sercowo-naczyniowego poniżej).

Należy unikać jednoczesnego stosowania etodolaku z NLPZ, w tym z selektywnymi inhibitorami cyklooksygenazy-2 (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”).

Wskazania laboratoryjne.

Podczas stosowania etodolaku możliwe jest fałszywie pozytywne oznaczenie bilirubiny w wyniku obecności fenolowych metabolitów etodolaku w moczu.

Zaburzenia oddechowe.

Należy zachować ostrożność przy stosowaniu etodolaku u pacjentów z astmą oskrzelową, w tym w wywiadzie, ponieważ NLPZ mogą wywołać skurcz oskrzeli u tych pacjentów.

Niewydolność serca, nerek i wątroby.

U pacjentów stosujących NLPZ może występować zależne od dawki obniżenie syntezy prostaglandyn, co sprzyja rozwojowi dekom­pensacji funkcji nerek. Pacjenci z zaburzeniami funkcji nerek, niewydolnością serca, zaburzeniami funkcji wątroby, pacjenci stosujący leki moczopędne i inhibitory ACE, a także osoby starsze są szczególnie narażone na rozwój tych reakcji. Należy zmniejszyć dawkę leku i monitorować funkcję nerek u tych pacjentów (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Etodolak należy stosować z ostrożnością u pacjentów z zatrzymaniem płynów, nadciśnieniem tętniczym lub niewydolnością serca.

Przy długotrwałym stosowaniu etodolaku należy regularnie kontrolować funkcję wątroby, nerek oraz morfologię krwi obwodowej.

Płytki krwi.

Chociaż NLPZ nie mają bezpośredniego wpływu na płytki krwi, tak jak aspiryna, wszystkie te leki mogą hamować biosyntezę prostaglandyn, co może wpływać na funkcję płytek krwi. Należy obserwować pacjentów, u których możliwy jest negatywny wpływ na funkcję płytek krwi.

Wiek starszy.

Ogólnie nie ma potrzeby dostosowywania dawki u pacjentów w wieku podeszłym. Należy jednak zachować ostrożność przy doborze dawki, szczególnie przy jej zwiększaniu. U pacjentów w wieku podeszłym częściej występują działania niepożądane NLPZ, szczególnie krwawienia i perforacje przewodu pokarmowego, które mogą mieć charakter śmiertelny (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

Zaburzenia sercowo-naczyniowe i mózgowo-naczyniowe.

Pacjentom z nadciśnieniem tętniczym i/lub z przewlekłą niewydolnością serca w stopniu od lekkiego do umiarkowanego w wywiadzie zaleca się dokładne monitorowanie, ponieważ podczas terapii NLPZ obserwowano zatrzymanie płynów i obrzęki.

Dane badań i dane epidemiologiczne pozwalają przypuszczać, że stosowanie niektórych NLPZ (szczególnie w wysokich dawkach i przy długotrwałym leczeniu) wiąże się ze zwiększonym ryzykiem wystąpienia zdarzeń trombotycznych naczyniowych (np. zawału mięśnia sercowego lub udaru mózgu). Brakuje wystarczających danych, aby wykluczyć takie ryzyko przy stosowaniu etodolaku.

U pacjentów z niekontrolowanym nadciśnieniem tętniczym, przewlekłą niewydolnością serca, chorobą niedokrwienną serca, chorobą tętnic obwodowych i/lub chorobą mózgowo-naczyniową leczenie etodolakiem należy prowadzić wyłącznie po dokładnej analizie ryzyka.

Podobną analizę należy przeprowadzić przed rozpoczęciem długotrwałego leczenia u pacjentów z czynnikami ryzyka chorób sercowo-naczyniowych (takimi jak nadciśnienie tętnicze, hiperlipidemia, cukrzyca, palenie tytoniu).

Zaburzenia przewodu pokarmowego.

Tak jak przy stosowaniu innych NLPZ, potencjalnie śmiertelne krwawienie przewodu pokarmowego, owrzodzenie lub perforacja mogą wystąpić w dowolnym czasie trwania leczenia, niezależnie od obecności poprzednich objawów lub poważnych chorób przewodu pokarmowego w wywiadzie.

Ryzyko krwawienia przewodu pokarmowego, owrzodzenia lub perforacji jest większe przy zwiększaniu dawki NLPZ u pacjentów z wywiadem owrzodzenia, szczególnie komplikowanego krwawieniem lub perforacją (patrz sekcja „Przeciwwskazania”), oraz u pacjentów w wieku podeszłym. Takim pacjentom należy rozpocząć leczenie od najniższej skutecznej dawki. U tych pacjentów, a także u pacjentów wymagających jednoczesnego stosowania małej dawki kwasu acetylosalicylowego lub innych leków zwiększających ryzyko przewodu pokarmowego, należy rozważyć terapię skojarzoną z lekami ochronnymi (takimi jak misoprostol lub inhibitory pompy protonowej) (patrz informacja poniżej i sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”).

Pacjentom z toksycznością przewodu pokarmowego w wywiadzie, szczególnie osobom starszym, należy zalecić zgłaszanie wszelkich nietypowych objawów brzusznych (szczególnie krwawienia przewodu pokarmowego), szczególnie na wstępnym etapie leczenia.

Należy zachować ostrożność u pacjentów stosujących jednocześnie leki zwiększające ryzyko owrzodzenia lub krwawienia, takie jak doustne kortykosteroidy, leki przeciwkrzepliwe, takie jak warfaryna, selektywne inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny (SSRI) lub leki przeciwpłytkowe, takie jak kwas acetylosalicylowy (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”).

W przypadku wystąpienia krwawienia przewodu pokarmowego lub owrzodzenia u pacjentów stosujących etodolak, leczenie należy przerwać.

NLPZ należy stosować z ostrożnością u pacjentów z chorobami przewodu pokarmowego w wywiadzie (wrzodziejące zapalenie jelita, choroba Leśniowskiego-Crohna), ponieważ stany te mogą się nasilać (patrz sekcja „Działania niepożądane”).

Łupus rumieniowaty układowy i choroby tkanki łącznej.

U pacjentów z łupusem rumieniowatym układowym i chorobami tkanki łącznej zwiększone jest ryzyko wystąpienia oponowego zapalenia opon mózgowo-rdzeniowych (patrz sekcja „Działania niepożądane”).

Zaburzenia ze strony skóry.

Podczas stosowania NLPZ bardzo rzadko obserwowano poważne reakcje skórne, niektóre z nich były śmiertelne, w tym odłuszczające zapalenie skóry, zespół Stevensa-Johnsona i toksyczny epidermalny nekroliozy (patrz sekcja „Działania niepożądane”). Najwyższe ryzyko wystąpienia takich reakcji obserwowano na początku leczenia, przy czym większość przypadków pojawiała się w ciągu pierwszego miesiąca terapii. Przy pierwszych objawach wysypek skórnych, zmian na błonach śluzowych lub innych objawach nadwrażliwości należy przerwać stosowanie etodolaku.

Plodność.

Etodolak może wpływać na funkcję rozrodczą. Lek nie jest zalecany kobietom, które chcą zajść w ciążę. U kobiet planujących zajście w ciążę lub poddających się badaniom z powodu bezpłodności, należy rozważyć możliwość przerwania stosowania etodolaku.

Lek zawiera laktozę, dlatego nie powinien być stosowany u pacjentów z dziedziczną nietolerancją galaktozy, niedoborem laktozy typu Lapp, lub zaburzeniami wchłaniania glukozy-galaktozy.

Składniki pomocnicze.

Ten lek zawiera 27,14 mg/ dawkę sodu. Należy zachować ostrożność przy stosowaniu u pacjentów stosujących dietę o ograniczonej zawartości sodu.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Lek jest przeciwwskazany w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów lub obsługiwanie maszyn.

Stosowanie etodolaku może powodować zawroty głowy, senność, osłabienie i zaburzenia wzroku (np. zaburzenia widzenia). Należy to uwzględnić u pacjentów prowadzących pojazdy lub obsługujących inne maszyny. W przypadku wystąpienia takich objawów pacjenci powinni unikać prowadzenia pojazdów lub obsługi innych maszyn.

Sposób stosowania i dawki.

Dorośli: zalecana dawka pojedyncza leku Etol SR wynosi 600 mg. Lek należy stosować 1 raz dziennie, 1 tabletę podczas lub po posiłku. Tabletkę należy połknąć całą, popijając szklanką wody.

W celu zmniejszenia ryzyka wystąpienia działań niepożądanych należy stosować najniższą skuteczną dawkę przez najkrótszy możliwy czas leczenia.

W razie potrzeby uzyskania niższych dawek leku należy stosować lek Etol Fort w dawce 400 mg.

Dzieci.

Bezpieczeństwo i skuteczność stosowania etodolaku u dzieci nie zostały ocenione, dlatego nie należy go stosować w pediatrii.

Przedawkowanie.

Objawy.

Objawy przedawkowania obejmują ból głowy, nudności, wymioty, ból w nadbrzuszu, krwawienie przewodu pokarmowego, rzadziej biegunkę, dezorientację, pobudzenie, śpiączkę, senność, zawroty głowy, szum w uszach, omdlenia, czasem drgawki. W przypadku znacznego przedawkowania może dojść do ostrej niewydolności nerek i uszkodzenia wątroby.

Leczenie.

Leczenie objawowe. W ciągu 1 godziny od przyjęcia potencjalnie toksycznej ilości leku należy podać węgiel aktywny. Dorośliom w ciągu 1 godziny od przyjęcia ilości leku zagrażającej życiu należy przepłukać żołądek. Należy zapewnić wystarczający diurezę, kontrolować funkcję nerek i wątroby oraz obserwować pacjentów przez co najmniej 4 godziny po przyjęciu potencjalnie toksycznej ilości leku. W przypadku wystąpienia częstych i długotrwałych drgawek konieczne jest dożylne podanie diazepamu. W zależności od stanu klinicznego pacjenta mogą być potrzebne inne działania.

Działania niepożądane.

Najczęstsze działania niepożądane to zaburzenia przewodu pokarmowego.

Ze strony układu krwiotwórczego: trombocytopenia, neutropenia, leukopenia, pancytopenia, agranulocytoza, anemia, anemia aplastyczna, anemia hemolityczna, wydłużenie czasu krwawienia, limfadenopatia.

Ze strony układu odpornościowego: podczas stosowania leków przeciwbólowych niesteroidowych obserwowano reakcje nadwrażliwościowe: niemające charakteru specyficznego reakcje alergiczne oraz anafilaksję; reakcje anafilaktyczne; reaktywność dróg oddechowych, w tym astmę oskrzelową, nasilenie objawów astmy oskrzelowej, skurcz oskrzeli i duszność; mieszane zaburzenia skóry, w tym różne postacie wysypek, swędzenie, pokrzywkę, purpurę, obrzęk naczynioruchowy, rzadziej – odłuskiwany i pęcherzowy dermatoz (w tym nekrolizę epidermy i zespół wielopostaciowy).

Ze strony układu nerwowego: depresja, ból głowy, zawroty głowy, bezsenność, dezorientacja, zaburzenia świadomości, halucynacje, dezorientacja (patrz rozdział „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”), parestezje, drżenie, osłabienie, pobudzenie nerwowe, pobudzenie, drgawki, śpiączka, senność, zmiana wrażenia smakowego, oponowe zapalenie mózgu (szczególnie u pacjentów z chorobami autoimmunologicznymi, takimi jak toczeń rumieniowaty układowy, choroby tkanki łącznej), z objawami takimi jak sztywność mięśni karku, ból głowy, nudności, wymioty.

Ze strony narządów wzroku: zaburzenia widzenia, zapalenie nerwu wzrokowego, zamglenie widzenia, fotofobia, zapalenie spojówek.

Ze strony narządów słuchu: szumy w uszach, zawroty głowy, głuchota.

Ze strony układu sercowo-naczyniowego: obrzęki, nadciśnienie tętnicze, arytmia, kołatanie serca, niewydolność serca, zapalenie naczyń, napływy gorąca.

Dane z badań oraz dane epidemiologiczne pozwalają przypuszczać, że stosowanie niektórych leków przeciwbólowych niesteroidowych (szczególnie w wysokich dawkach i przy długotrwałym leczeniu) wiąże się ze zwiększonym ryzykiem wystąpienia zjawisk zakrzepowo-zatorowych (np. zawału mięśnia sercowego lub udaru mózgu) (patrz rozdział „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”).

Ze strony przewodu pokarmowego: wrzód jelita, perforacja lub krwawienie z przewodu pokarmowego, czasem zakończone śmiercią, szczególnie u pacjentów starszych (patrz rozdział „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”), nudności, wymioty, biegunka, dyspepsja, ból w nadbrzuszu, ból brzucha, wrzodziejące zapalenie jamy ustnej, zaparcia, wzdęcia, wymioty krwią, melena, wrzody przewodu pokarmowego, zaburzenia trawienia, zgaga, krwawienie z odbytu, nasilenie objawów zapalenia jelita grubego i choroby Crohna (patrz rozdział „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”), zapalenie żołądka, zapalenie trzustki, zapalenie języka, pragnienie, suchość w ustach, anoreksja, odbijanie, zapalenie dwunastnicy, zapalenie przełyku z lub bez zwężenia lub skurczu kardiopilorusowego.

Ze strony układu wątrobowo-żółciowego: zaburzenia funkcji wątroby (bilirubinuria), podwyższenie aktywności enzymów wątrobowych, zapalenie wątroby, zapalenie wątroby typu cholestazy, żółtaczka, żółtaczka typu cholestazy, niewydolność wątroby, martwica wątroby.

Ze strony skóry: reakcje pęcherzykowe, w tym zespół Stevensa-Johnsona i toksyczny nekroliz epidermy, podatność na działanie promieniowania UV, nadmierne pocenie się, hiperpigmentacja, łysienie, łuszczenie się skóry, siniaki.

Ze strony układu moczowego: dysuria, częstsze oddawanie moczu, toksyczność nerek w różnych formach, w tym zapalenie nerek typu śródmiążdżowego, zespół nerczycowy, niewydolność nerek, podwyższenie poziomu mocznika, podwyższenie poziomu kreatyniny, martwica brodawek nerkowych, oliguria/poliklinia, białkomocz, krwiomocz, zapalenie pęcherza, kamica nerkowa.

Ze strony układu oddechowego: infiltracja układu oddechowego z eozynofilią, zapalenie oskrzeli, zapalenie gardła, zapalenie nosa, zapalenie zatok, osłabienie oddychania, zapalenie płuc, krwawienie z nosa.

Ogólne zaburzenia: zwiększona zmęczalność, osłabienie, astenia, dreszcze, podwyższenie temperatury ciała, zaburzenia równowagi wodno-elektrolitowej, hipernatremia, hiperkaliemia.

Inne: białe upływy, nieregularne krwawienie macicy, hiperglikemia u pacjentów z kontrolowanym poziomem cukru we krwi, u chorych na cukrzycę, zmiana masy ciała, infekcje, sepsa, przypadki śmiertelne.

Okres ważności. 2 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w temperaturze nie wyższej niż 25 °C w oryginalnym opakowaniu.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie.

10 tabletek w blistrze. 1 blister w opakowaniu tekturowym.

14 tabletek w blistrze. 1 blister w opakowaniu tekturowym.

Kategoria sprzedaży. Na receptę.

Producent.

NOBEL ILLAC SANAYI VE TICARET A.S.

Adres producenta i miejsce prowadzenia działalności.

Sankaklar Mah., Eskih Akcakoca Cad. No: 299, 81100 Duzce, Turcja.