Espa-Lipon® wstrząski 600

INSTRUKCJA stosowania leku do celów medycznych Espa-Lipon® wstrząski 600 (Espa-Lipon® inj. 600)

Skład:

substancja czynna: kwas tioktowy (thioctic acid);

1 ampułka zawiera 755 mg soli kwasu tioktowego z etylenodiaminą (równoważne 600 mg kwasu tioktowego);

substancja pomocnicza: woda do wstrząsów.

Postać farmaceutyczna. Roztwór do wstrząsów.

Główne właściwości fizykochemiczne: przejrzysty roztwór o zielonkawo-żółtym zabarwieniu.

Grupa farmakoterapeutyczna.

Leki wpływające na układ pokarmowy i procesy metaboliczne. Kwas tioktowy.

Kod ATC A16AX01.

Właściwości farmakodynamiczne.

Farmakodynamika.

Kwas tioktowy to substancja wytwarzana w organizmie, pełniąca funkcję kofaktora w oksydacyjnym odkarboksylowaniu α-ketokwasów. Hiperglikemia spowodowana cukrzycą prowadzi do odkładania się glukozy na białkach macierzy naczyń krwionośnych oraz powstawania zaawansowanych produktów glikacji (AGE). Ten proces prowadzi do zmniejszenia przepływu krwi wewnątrznerwowego oraz do hipoksji/ishemii wewnątrznerwowej, związanego ze zwiększonym powstawaniem wolnych rodników tlenu, które uszkadzają nerwy, a także do ubożenia się antyoksydantu takiego jak glutation w nerwach obwodowych. W 1995 roku przeprowadzono wieloośrodkowe, placebo kontrolowane badanie oceniające skuteczność kwasu tioktowego w leczeniu objawowym neuropatii cukrzycowej, w którym uzyskano dane świadczące o korzystnym działaniu kwasu tioktowego na badane objawy, takie jak parestezje, uczucie pieczenia, zdrętwienie i ból.

Farmakokinetyka.

Kwas tioktowy charakteryzuje się wysokim efektem pierwszego przejścia przez wątrobę. Istnieją istotne różnice międzypacjentowe w dostępności ogólnoustrojowej kwasu tioktowego. Biotransformacja kwasu tioktowego zachodzi poprzez utlenianie bocznych łańcuchów oraz sprzęganie. Wydalanie odbywa się głównie z moczem.

U ludzi okres półtrwania w osoczu wynosi około 25 minut, całkowity klirens osoczowy wynosi 10–15 ml/min/kg. W chwili zakończenia 30-minutowej infuzji 600 mg stężenie w osoczu wynosi około 20 μg/ml. Badania na zwierzętach (szczury, psy) z wykorzystaniem znakowania radioaktywnego wykazały, że 80–90% leku wydzielane jest głównie w postaci metabolitów. U ludzi również obserwuje się jedynie niewielką ilość niezmienionej substancji wydzielanej z moczem. Biotransformacja zachodzi głównie poprzez utleniające skrócenie bocznych łańcuchów (beta-utlenianie) i/lub S-metylowanie grup tiolowych.

Właściwości kliniczne.

Wskazania.

Leczenie objawowe polineuropatii cukrzycowej.

Przeciwwskazania.

Podwyższona wrażliwość na kwas tioktowy lub do innych składników leku.

Interakcje z innymi lekami oraz inne rodzaje interakcji.

Kwas tioktowy reaguje z jonowymi kompleksami metali (np. z cisplatyną), dlatego lek może obniżać skuteczność cisplatyny.

Z cząsteczkami cukrów (np. z roztworem lewulozy) kwas tioktowy tworzy trudno rozpuszczalne związki kompleksowe.

Kwas tioktowy jest chelatorem metali, dlatego nie należy go stosować razem z metalami (np. leki żelaza, magnezu).

Kwas tioktowy może nasilać działanie hipoglikemizujące insuliny oraz doustnych leków przeciwcukrzycowych, zwiększając wrażliwość tkanek obwodowych na te leki, w związku z czym może być konieczna korekta dawki insuliny lub doustnych leków przeciwcukrzycowych. Z tego powodu należy dokładnie monitorować poziom glukozy we krwi, zwłaszcza na wstępnym etapie terapii.

Uwaga.

Regularne spożywanie alkoholu stanowi istotny czynnik ryzyka rozwoju i postępowania zespołów neuropatycznych i może tym samym wpływać na skuteczność leczenia lekiem „Espa-Lipon® wstrząski 600”. Dlatego pacjentom z polineuropatią cukrzycową ogólnie zaleca się unikanie spożywania alkoholu. Dotyczy to również okresów, kiedy terapia nie jest prowadzona.

Szczególne wskazania.

W przypadku stosowania kwasu tioktowego drogą parenteralną obserwowano reakcje nadwrażliwości aż do wystąpienia wstrząsu anafilaktycznego. Dlatego pacjenci powinni być pod odpowiednim nadzorem. W przypadku wystąpienia wczesnych objawów (np. świądu, nudności, osłabienia itp.) leczenie należy natychmiast przerwać; w pewnych okolicznościach może być konieczne podjęcie dalszych działań terapeutycznych.

Opisywano przypadki wystąpienia autoimmunologicznego zespołu insuliny (AIS) podczas leczenia kwasem tioktowym. Pacjenci z genotypem antygenu ludzkich limfocytów (allele HLA-DRB1*04:06 i HLA-DRB1*04:03) są bardziej narażeni na rozwój AIS podczas leczenia kwasem tioktowym. Allele HLA-DRB1*04:03 (współczynnik podatności na rozwój AIS – 1,6) są szczególnie rozpowszechnione u przedstawicieli rasy europejskiej (na Południowej Europie częściej niż na Północnej), a allele HLA-DRB1*04:06 (współczynnik podatności na rozwój AIS – 56,6) są szczególnie rozpowszechnione u pacjentów japońskich i koreańskich.

AIS należy uwzględnić przy różnicowaniu diagnostycznym samoistnej hipoglikemii u pacjentów przyjmujących kwas tioktowy.

Głównym założeniem terapii neuropatii cukrzycowej jest optymalna kontrola cukrzycy. U chorych na cukrzycę konieczna jest częsta kontrola glikemii. W niektórych przypadkach może być konieczna korekta dawek środków hipoglikemicznych w celu zapobiegania hipoglikemii.

Podczas leczenia neuropatii, dzięki procesom regeneracyjnym, możliwe jest krótkotrwałe nasilenie wrażliwości, towarzyszone parestezjami i uczuciem „pełzania mrówek”.

Spożywanie alkoholu jest czynnikiem ryzyka neuropatii i może zmniejszyć skuteczność leku. Dlatego zaleca się powstrzymywanie się od spożywania alkoholu podczas leczenia lekiem. Nie należy podawać leku jednocześnie z lekami zawierającymi metale (preparaty żelaza, magnezu, wapnia), a także z produktami mlecznymi zawierającymi wapń.

Lek jest wrażliwy na światło, dlatego fiolki należy wyjmować z opakowania bezpośrednio przed zastosowaniem.

Przygotowany roztwór do infuzji należy chronić przed światłem słonecznym, zakrywając go workami przeciwsłonecznymi. W takich warunkach nadaje się on do użycia przez maksymalnie 6 godzin.

Ograniczeniem do wstrzykiwania dożylnego preparatów kwasu tioktowego jest wiek starszy (ponad 75 lat).

Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią.

Nie zaleca się stosowania kwasu tioktowego w okresie ciąży ze względu na brak odpowiednich danych klinicznych.

Brak danych dotyczących przenikania kwasu tioktowego do mleka matki, dlatego nie zaleca się jego stosowania w okresie karmienia piersią.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn.

Podczas leczenia należy zachować ostrożność przy prowadzeniu pojazdów i wykonywaniu innych potencjalnie niebezpiecznych czynności wymagających zwiększonego skupienia uwagi i szybkości reakcji psychomotorycznych.

Sposób stosowania i dawki.

Dorośli stosują 1 raz dziennie 12–24 ml roztworu w 250 ml 0,9 % roztworu chlorku sodu (równoważne 300 mg lub 600 mg kwasu tioktowego na dobę).

Roztwór podaje się w postaci dożylnej infuzji; stosować przez 2–4 tygodnie na wstępnym etapie leczenia.

Zasady przeprowadzania infuzji.

Do przygotowania roztworu do infuzji należy stosować wyłącznie 0,9 % roztwór chlorku sodu. Lek podaje się dożylnie kroplowo przez co najmniej 30 minut, po rozcieńczeniu zawartości 1 ampułki leku „Espa-Lipon® wstrząski 600” w 250 ml 0,9 % roztworu chlorku sodu. Lek jest wrażliwy na działanie światła słonecznego, dlatego roztwór należy przygotowywać bezpośrednio przed rozpoczęciem podania i chronić przygotowany fiolę przed światłem za pomocą osłony światłochłonnej. Chroniony przed światłem roztwór do infuzji może być przechowywany przez około 6 godzin.

Dzieci.

Ze względu na brak danych dotyczących bezpieczeństwa i skuteczności stosowania kwasu tioktowego u dzieci, lek nie jest zalecany dla tej grupy wiekowej pacjentów.

Przedawkowanie.

W przypadku przedawkowania możliwe są nudności, wymioty, ból głowy. W przypadku przedawkowania lub podejrzenia wystąpienia działań niepożądanych należy natychmiast przerwać wstrzyknięcie i, nie wyciągając igły wstrzykowej, powoli podać przez nią 0,9 % roztwór chlorku sodu.

Istnieją doniesienia o przypadkowych lub celowych zastosowaniach kwasu tioktowego w dawce 10–40 g u pacjentów z zatruciem alkoholowym, które wiązały się z pojedynczymi przypadkami ciężkich objawów zatrucia, w tym zakończonych śmiercią. Objawy kliniczne zatrucia manifestowały się zaburzeniami psychomotorycznymi lub zawrotami głowy, a następnie ogólnymi drgawkami i rozwojem kwasicy mlekowej. Skutkiem zatrucia kwasem tioktowym może być hipoglikemia, wstrząs, rabdomioliza, hemoliza, rozproszone wewnątrzżylne krzepnięcie krwi (DIC), niedoczynność szpiku kostnego oraz niewydolność wielonarządowa.

Leczenie. W przypadku podejrzenia znacznego zatrucia kwasem tioktowym (np. > 80 mg/kg masy ciała u dorosłych i > 50 mg/kg masy ciała u dzieci) wskazana jest natychmiastowa hospitalizacja i podjęcie działań zgodnie z ogólnymi zasadami leczenia zatrucia (np. wywołanie wymiotów, przemywanie żołądka, zastosowanie węgla aktywowanego itp.). Leczenie napadów ogólnych drgawek, kwasicy mlekowej i innych zagrożujących życiu skutków zatrucia powinno opierać się na zasadach współczesnej terapii intensywnej i być prowadzone objawowo. Do chwili obecnej nie ma danych dotyczących celowości stosowania hemodializy, metod hemoperfuzji lub hemofiltraции w ramach wymuszonego wydalania kwasu tioktowego.

Niepożądane działania

Klasyfikacja częstości występowania działań niepożądanych:

bardzo często: ≥ 1/10;

często: ≥ 1/100 – < 1/10;

rzadko: ≥ 1/1000 – < 1/100;

rzadko: ≥ 1/10000 – < 1/1000;

bardzo rzadko: < 1/10000;

nieznane: nie można określić częstości na podstawie dostępnych danych.

Ze strony układu krwiotwórczego.

W pojedynczych przypadkach obserwowano wybroczyny w błonach śluzowych/skórę, hipokoagulację, tromboflebitę.

Bardzo rzadko: po wstrzymaniu dożylnej kwasu tioktowego obserwowano wyprysk krwotoczny (purpura), trombocytopatię, zaburzenia funkcji płytek krwi, hipokoagulację, wyprysk krwotoczny (purpura), zaburzenia funkcji płytek krwi.

Ze strony układu immunologicznego.

Nieznane: autoimmunologiczny zespół insulinowy (patrz sekcja „Szczególne środki ostrożności przy stosowaniu”). Mogą występować alergiczne reakcje skórne w postaci wysypek, pokrzywki, świądu, egzemy, a także reakcje systemowe aż do rozwoju szoku.

Ze strony układu nerwowego środkowego.

Bardzo rzadko: zmiany lub zaburzenia wrażliwości smakowej, ból głowy, napływy gorąca, nadmierne pocenie się, zawroty głowy, zaburzenia wzroku. Po wstrzymaniu dożylnej kwasu tioktowego obserwowano drgawki oraz podwójne widzenie. W większości przypadków wszystkie wymienione objawy ustępują spontanicznie.

Nieznane: utrata przytomności, napady.

Ze strony przewodu pokarmowego.

W pojedynczych przypadkach przy szybkim wstrzymaniu dożylnej występują nudności, wymioty, biegunka, ból brzucha, które ustępują spontanicznie.

Ze strony układu wątrobowo-żółciowego.

Nieznane: zapalenie wątroby typu cholestatycznego.

Zaburzenia metaboliczne.

Bardzo rzadko: w wyniku poprawionego wchłaniania glukozy może obniżać się poziom cukru we krwi, co może prowadzić do wystąpienia objawów podobnych do objawów hipoglikemii, takich jak zawroty głowy, nadmierne pocenie się, ból głowy, zaburzenia wzroku.

Ze strony układu sercowo-naczyniowego.

Przy szybkim wstrzymaniu dożylnej możliwe są ból w okolicy serca, tachykardia, które ustępują spontanicznie.

Działania niepożądane ogólne oraz reakcje w miejscu podania.

Często: po szybkim wstrzymaniu dożylnej możliwe są podwyższenie ciśnienia śródczaszkowego, duszność, które ustępują spontanicznie.

Bardzo rzadko: w pojedynczych przypadkach zgłaszano reakcje w miejscu podania oraz osłabienie.

Okres ważności. 3 lata.

Okres ważności po rozcieńczeniu w roztworze soli fizjologicznej, w warunkach ochrony przed światłem, wynosi 6 godzin.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w temperaturze nie wyższej niż 25 °C w oryginalnym opakowaniu w celu ochrony przed światłem.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Niezgodność.

Kwas tioktowy in vitro reaguje z kompleksami jonów metali (np. z cisplatyną).

Kwas tioktowy tworzy trudno rozpuszczalne związki kompleksowe z cząsteczkami cukrów (np. roztwór lewulozy).

Roztwór do wstrzykiwań kwasu tioktowego jest niezgodny z roztworem glukozy, roztworem Ringera, a także z roztworami, o których wiadomo, że reagują z grupami SH lub mostkami disiarczkowymi.

Jako nośnik do infuzji leku „Espa-Lipon® wstrząski 600” należy stosować wyłącznie 0,9 % roztwór chlorku sodu.

Opakowanie.

24 ml w ampułce; 5 ampułek w kartonowym pudełku z oznakowaniem w języku ukraińskim.

Kategoria wydawania. Na receptę.

Producent.

Esparma GmbH, Niemcy.

Adres producenta i miejsce prowadzenia działalności.

Walendorfer Strasse 8-10, 13435 Berlin, Niemcy.

Wnioskodawca.

Esparma GmbH, Niemcy.

Adres wnioskodawcy.

Bielefelder Strasse 1, 39171 Schöningen, Niemcy.