Espa-Lipon® 600

INSTRUKCJA dot. stosowania leku leczniczego Espa-Lipon® 600 (Espa-Lipon® 600)

Skład:

substancja czynna: kwas tioktowy (thioctic acid);

1 tabletka zawiera 600 mg kwasu tioktowego;

substancje pomocnicze: laktoza jednowodna, powidon, celuloza mikrokryształowa, celuloza w proszku, dwutlenek krzemu o wysokiej zdyspergowalności, dwutlenek krzemu osadzony, sól sodowa krochmalu glikolanu (typ A), stearynian magnezu, hydroksypropyloceluloza (hipromeloza), makrogol 6000, talk, dwutlenek tytanu (E 171), żółć chinolinowa (E 104).

Postać leku. Tabletki powlekane.

Główne właściwości fizyko-chemiczne: tabletki powlekane, owalne, żółtego koloru z rowkiem do podziału.

Grupa farmakoterapeutyczna.

Leki wpływające na układ trawienny i procesy metaboliczne. Kwas tioktowy.

Kod ATC A16AX01.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Kwas tioktowy to substancja wytwarzana w organizmie, pełniącą funkcję koenzymu w procesie oksydacyjnego dekarboksylowania α-ketokwasów. Hiperglikemia spowodowana cukrzycą prowadzi do odkładania się glukozy na białkach macierzy naczyń krwionośnych oraz do powstawania zaawansowanych produktów glikacji (AGE). Ten proces prowadzi do zmniejszenia przepływu krwi wewnątrznerwowego oraz do hipoksji/ishemii wewnątrznerwowej, związanej ze zwiększonym powstawaniem wolnych rodników tlenu, które uszkadzają nerwy, a także do ubytku antyoksydantu takiego jak glutation w nerwach obwodowych. W 1995 roku przeprowadzono wieloośrodkowe, kontrolowane placebo badanie mające na celu zbadanie skuteczności kwasu tioktowego w leczeniu objawowym polineuropatii cukrzycowej, w którym uzyskano dane potwierdzające korzystny wpływ kwasu tioktowego na badane objawy, takie jak mrowienie, uczucie pieczenia, drętwienie i ból.

Farmakokinetyka.

Kwas tioktowy charakteryzuje się silnym efektem pierwszego przejścia przez wątrobę. Istnieją istotne różnice międzypacjentowe w dostępności systemowej kwasu tioktowego. Biotransformacja kwasu tioktowego zachodzi poprzez utlenianie łańcuchów bocznych oraz sprzęganie. Wydalanie następuje głównie z moczem.

U ludzi okres półtrwania w osoczu wynosi około 25 minut, całkowity klirens osoczowy wynosi 10–15 ml/min/kg. W chwili zakończenia 30-minutowej infuzji 600 mg stężenie w osoczu wynosi około 20 μg/ml. Badania przeprowadzone na zwierzętach (szczury, psy) z zastosowaniem znakowania radioaktywnego wykazały, że 80–90% leku wydzielane jest głównie w postaci metabolitów. U ludzi również obserwuje się jedynie niewielką ilość niezmienionej substancji wydalonej z moczem. Biotransformacja zachodzi głównie poprzez utleniające skrócenie łańcuchów bocznych (beta-oksydacja) i/lub S-metylowanie grup tiolowych.

Właściwości kliniczne.

Wskazania.

Leczenie objawowe neuropatii cukrzycowej.

Przeciwwskazania.

Podwyższona wrażliwość na kwas tioktowy lub którykolwiek z innych składników leku.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Skuteczność cyplatyny zmniejsza się przy jednoczesnym stosowaniu z tym lekiem. Kwas tioktowy jest czynnikiem chelatującym metale, dlatego zgodnie z podstawowymi zasadami farmakoterapii nie należy go stosować jednocześnie ze związkami metali (np. z suplementami diety zawierającymi żelazo lub magnez, z produktami mlecznymi, ponieważ zawierają one wapń). Jeżeli dawkę dzienną leku stosuje się 30 minut przed śniadaniem, suplementy diety zawierające żelazo i magnez należy przyjmować w południe lub wieczorem. Przy stosowaniu kwasu tioktowego u chorych na cukrzycę może wystąpić wzmocnienie działania obniżającego poziom glukozy we krwi insuliny oraz doustnych leków przeciwcukrzycowych, dlatego szczególnie na wstępie leczenia zaleca się dokładne monitorowanie poziomu glukozy we krwi. Aby uniknąć objawów hipoglikemii, w niektórych przypadkach może być konieczne zmniejszenie dawki insuliny lub doustnych leków przeciwcukrzycowych.

Szczególne wskazania.

Głównym czynnikiem skutecznego leczenia neuropatii cukrzycowej jest optymalna korekta poziomu cukru we krwi chorego. Na początku leczenia neuropatii możliwe jest krótkotrwałe nasilenie dolegliwości typu parestezje z uczuciem „biegania mrówek” z powodu procesów regeneracyjnych. U chorych z cukrzycą stosujących kwas tioktowy konieczna jest częsta kontrola poziomu glukozy we krwi. W pojedynczych przypadkach może być konieczne zmniejszenie dawek leków przeciw cukrzycy w celu zapobieżenia hipoglikemii. Regularne spożywanie alkoholu jest istotnym czynnikiem ryzyka rozwoju i postępu neuropatii i może utrudniać skuteczność leczenia, dlatego należy unikać spożywania alkoholu zarówno w trakcie leczenia, jak i w okresach między cyklami terapii.

Preparat zawiera laktozę, dlatego nie należy go stosować u chorych z rzadkimi, dziedzicznymi schorzeniami, takimi jak nietolerancja galaktozy, niedostateczność laktozy lub zespół niedostateczności wchłaniania glukozy-galaktozy.

Zgłaszano jeden przypadek autoimmunologicznego zespołu insuliny (AIS) podczas leczenia kwasem tioktowym. Pacjenci z określonym genotypem HLA (ludzki układ antygenów leukocytarnych), np. allelami HLA-DRB1*04:06 oraz HLA-DRB1*04:03, są bardziej narażeni na rozwój AIS podczas leczenia kwasem tioktowym. Allel HLA-DRB1*04:03 (stosunek szans dla możliwego ryzyka rozwoju AIS – 1,6) występuje głównie u osób rasy europejskiej, a jego rozpowszechnienie w Europie Południowej jest większe niż w Europie Północnej. Allel HLA-DRB1*04:06 (stosunek szans dla możliwego ryzyka rozwoju AIS – 56,6) występuje głównie u pacjentów z Japonii i Korei. Należy wziąć pod uwagę możliwość rozwoju AIS u pacjentów stosujących kwas tioktowy w przypadku różnicowania diagnozy hipoglikemii samoistnej (patrz sekcja „Działania niepożądane”).

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Płodność.

Badania dotyczące toksycznego wpływu na funkcję rozrodczą nie wykazały żadnych dowodów wpływu na płodność.

Ciąża.

Espa-Lipon® 600 można stosować w czasie ciąży wyłącznie po starannej ocenie stosunku korzyści do ryzyka.

Karmienie piersią.

Brak danych dotyczących przenikania kwasu tioktowego lub jego metabolitów do mleka matki. Należy podjąć decyzję o zaprzestaniu karmienia piersią lub zaprzestaniu stosowania leku Espa-Lipon® 600, biorąc pod uwagę korzyści z karmienia piersią dla dziecka oraz korzyści z terapii dla kobiety.

Wpływ na zdolność do prowadzenia pojazdów i obsługi urządzeń.

W trakcie leczenia należy zachować ostrożność podczas prowadzenia pojazdów i wykonywania innych potencjalnie niebezpiecznych czynności wymagających zwiększonego skupienia uwagi oraz szybkości reakcji psychomotorycznych.

Sposób stosowania i dawki.

Dorośli.

Dawki

Dawka dzienna to 1 tabletka leku Espa-Lipon® 600 (co odpowiada 600 mg kwasu tioktowego), którą należy przyjmować jednorazowo około 30 minut przed pierwszym posiłkiem. W przypadku nasilonych parestezii można rozpocząć leczenie od terapii dożylnej kwasem tioktowym.

Sposób stosowania

Tabletki Espa-Lipon® 600 należy przyjmować na czczo, połykając całe i zapijając odpowiednią ilością płynu. Jednoczesne przyjmowanie posiłku może utrudniać wchłanianie, dlatego u pacjentów, u których opróżnianie żołądka przebiega powoli, szczególnie ważne jest przyjmowanie leku pół godziny przed śniadaniem. Ponieważ neuropatia cukrzycowa jest chorobą przewlekłą, może być konieczna długotrwała terapia. Podstawą leczenia neuropatii cukrzycowej jest optymalna kontrola cukrzycy.

Dzieci.

Ze względu na brak danych dotyczących bezpieczeństwa i skuteczności stosowania kwasu tioktowego u dzieci, lek nie powinien być stosowany u tej grupy wiekowej pacjentów.

Przedawkowanie.

W przypadku przedawkowania mogą wystąpić nudności, wymioty i ból głowy. Po przypadkowym przyjęciu lub próbie samobójczej z doustnym przyjmowaniem kwasu tioktowego w dawkach od 10 g do 40 g w połączeniu z alkoholem obserwowano znaczne zatrucia, w niektórych przypadkach kończące się śmiercią. Na wstępnym etapie obraz kliniczny zatrucia może objawiać się pobudzeniem psychomotorycznym lub zaburzeniami świadomości. Następnie pojawiają się drgawki uogólnione oraz kwasica mleczanowa. Ponadto przy zatruciu wysokimi dawkami kwasu tioktowego opisywano hipoglikemię, wstrząs, ostry martwiczy zespół mięśni szkieletowych, hemolizę, zespół rozsianej wewnątrzkrwotocznej krzepliwości, niedoczynność szpiku kostnego oraz niewydolność wielonarządową.

Leczenie. W przypadku podejrzenia ciężkiego zatrucia lekiem zaleca się natychmiastową hospitalizację i podjęcie działań zgodnie z ogólnymi zasadami postępowania w przypadku zatrucia (np. wywołanie wymiotów, przemywanie żołądka, przyjęcie węgla aktywowanego). Leczenie drgawek uogólnionych, kwasicy mleczanowej oraz innych zagrożeniem życia powikłań zatrucia należy prowadzić zgodnie z zasadami współczesnej terapii intensywnej i powinno mieć charakter objawowy. Do chwili obecnej nie potwierdzono korzyści z zastosowania hemodializy, hemoperfuzji ani metod filtracji z wymuszonym wydalaniem kwasu tioktowego.

Efekty uboczne.

Do oceny częstości występowania działań niepożądanych zastosowano następującą klasyfikację:

bardzo często: ≥ 1/10;

często: ≥ 1/100 – < 1/10;

rzadko: ≥ 1/1000 – < 1/100;

wskazane: ≥ 1/10000 – < 1/1000;

bardzo rzadko: < 1/10000;

nieznane: niemożliwe do oszacowania na podstawie dostępnych danych.

Zaburzenia układu odpornościowego.

Bardzo rzadko: reakcje alergiczne, w tym wysypka skórna, pokrzywka (wysypka urtykowa), świąd, duszność.

Nieznane: autoimmunologiczny zespół insulynowy (patrz sekcja „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”), egzema.

Zaburzenia przemiany materii i odżywiania.

Bardzo rzadko: hipoglikemia.

Zaburzenia ze strony układu nerwowego.

Często: zawroty głowy.

Bardzo rzadko: dysgezja, ból głowy, nadpotliwość.

Zaburzenia ze strony narządów wzroku.

Bardzo rzadko: zaburzenia widzenia.

Zaburzenia ze strony przewodu pokarmowego.

Często: nudności.

Bardzo rzadko: wymioty, ból przewodu pokarmowego, biegunka.

Zaburzenia ogólne.

Bardzo rzadko: obniżenie poziomu glukozy we krwi związane z poprawą wchłaniania glukozy. Objawy podobne do objawów hipoglikemii: zawroty głowy, pocenie, ból głowy i zaburzenia widzenia.

Okres ważności.

2 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w temperaturze nie przekraczającej 25 °C.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie.

Po 10 tabletów powlekanych, w blistrze, 3 blistery w opakowaniu kartonowym.

Kategoria receptury.

Na receptę.

Producent.

Laboratorios Medicamentos Internacionales, S. A.

Adres siedziby producenta i miejsce prowadzenia działalności.

ul. Solana, 26, Torrejón de Ardoz, 28850, Madryt, Hiszpania.

Wnioskodawca.

Esparma GmbH, Niemcy.

Adres siedziby wnioskodawcy.

Bielefelder Strasse 1, 39171 Sülldorf, Niemcy.

INSTRUKCJA

do stosowania leku

Espa-Lipon® 600

(Espa-Lipon® 600)

Skład:

substancja czynna: kwas tioktowy (kwas tioktowy);

1 tabletka zawiera 600 mg kwasu tioktowego;

substancje pomocnicze: laktoza jednowodna, povidon, celuloza mikrokryształowa, celuloza proszkowa, dwutlenek krzemu o wysokiej zdyspergowanej postaci, dwutlenek krzemu osadzony, skrobioglikolan sodu (typ A), stearyna magnezu, hipromeloza, makrogol 6000, talk, dwutlenek tytanu (E 171), żółć chinolowa (E 104).

Postać leku. Tabletki powlekane.

Główne właściwości fizykochemiczne: tabletki powlekane, długawe, żółte, z ryflowaną linią łamania.

Grupa farmakoterapeutyczna.

Leki wpływające na układ trawienny i procesy metaboliczne. Kwas tioktowy.

Kod ATC A16AX01.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Kwas tioktowy – to substancja powstająca w organizmie, pełniącą funkcję koenzymu w procesie oksydacyjnego dekarboksylowania α-ketokwasów. Hiperglikemia spowodowana cukrzycą prowadzi do odkładania się glukozy na białkach macierzy naczyń krwionośnych oraz do powstawania zaawansowanych produktów glikacji (AGE). Ten proces prowadzi do zmniejszenia przepływu krwi w nerwach (endoneural blood flow) oraz do hipoksji/ischemii endoneuralnej, związanej ze zwiększonym powstawaniem wolnych rodników tlenu, które uszkadzają nerwy, a także do ubożenia takiego antyoksydantu jak glutation w nerwach obwodowych. W 1995 roku przeprowadzono wieloośrodkowe, placebo kontrolowane badanie mające na celu zbadanie skuteczności kwasu tioktowego w leczeniu objawowym neuropatii cukrzycowej, w którym uzyskano dane potwierdzające korzystny wpływ kwasu tioktowego na takie objawy jak parestezje, uczucie pieczenia, mrowienie i ból.

Farmakokinetyka.

Kwas tioktowy charakteryzuje się dużym efektem pierwszego przejścia przez wątrobę. Występują istotne różnice międzypojawiennicze w dostępności ogólnoustrojowej kwasu tioktowego. Biotransformacja kwasu tioktowego zachodzi poprzez utlenianie łańcuchów bocznych oraz sprzęganie. Wydalanie odbywa się głównie z moczem.

U ludzi okres półtrwania w osoczu wynosi około 25 minut, całkowity klirens osoczowy wynosi 10–15 ml/min/kg. W chwili zakończenia 30-minutowej infuzji 600 mg stężenie w osoczu wynosi około 20 μg/ml. Badania na zwierzętach (szczury, psy) z wykorzystaniem znakowania radioaktywnego wykazały, że 80–90% leku wydzielane jest w postaci metabolitów. U ludzi stwierdza się jedynie niewielką ilość niezmienionej substancji wydzielanej z moczem. Biotransformacja zachodzi głównie poprzez utleniające skrócenie łańcuchów bocznych (beta-utlenianie) i/lub S-metylowanie grup tiolowych.

Właściwości kliniczne.

Wskazania.

Leczenie objawowe polineuropatii cukrzycowej.

Przeciwwskazania.

Podwyższona wrażliwość na kwas tioktowy lub na któryś z innych składników preparatu.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Skuteczność cyplatyny zmniejsza się przy jednoczesnym stosowaniu z preparatem. Kwas tioktowy jest chelatorem metali, dlatego zgodnie z podstawowymi zasadami farmakoterapii nie powinien być stosowany jednocześnie z połączeniami metali (np. z suplementami diety zawierającymi żelazo lub magnez, z produktami mlecznymi, ponieważ zawierają one wapń). Jeśli ogólną dawkę dzienną preparatu stosuje się za 30 minut przed śniadaniem, suplementy diety zawierające żelazo i magnez należy stosować w południe lub wieczorem. Przy stosowaniu kwasu tioktowego u chorych na cukrzycę może wystąpić wzmocnienie działania obniżającego poziom glukozy insuliny i doustnych leków przeciwcukrzycowych, dlatego szczególnie na wstępnym etapie leczenia zaleca się dokładne monitorowanie poziomu glukozy we krwi. Aby uniknąć objawów hipoglikemii, w poszczególnych przypadkach może być konieczne zmniejszenie dawki insuliny lub doustnych leków przeciwcukrzycowych.

Szczególne wskazania.

Głównym czynnikiem skutecznego leczenia neuropatii cukrzycowej jest optymalna korekta poziomu cukru we krwi chorego. Na początku leczenia neuropatii ze względu na procesy regeneracyjne możliwe jest krótkotrwałe nasilenie się parestezji z uczuciem „pełzania mrówek”. W przypadku stosowania kwasu tioktowego u chorych na cukrzycę konieczna jest częsta kontrola poziomu glukozy we krwi. W pojedynczych przypadkach może być konieczne zmniejszenie dawek leków przeciwcukrzycowych w celu zapobieżenia rozwojowi hipoglikemii. Regularne spożywanie alkoholu stanowi istotny czynnik ryzyka rozwoju i postępu neuropatii oraz może utrudniać skuteczność leczenia, dlatego w trakcie leczenia i w okresach między cyklami leczenia należy unikać spożywania alkoholu.

Preparat zawiera laktozę, dlatego nie należy go stosować u chorych z rzadkimi, dziedzicznymi schorzeniami, takimi jak nietolerancja galaktozy, niedobór laktozy lub zespół niedostateczności wchłaniania glukozy-galaktozy.

Zgłaszano jeden przypadek autoimmunologicznego zespołu insulinowego (AIS) podczas leczenia kwasem tioktowym. Pacjenci z określonym genotypem HLA (ludzki antygen białych krwinek), np. allelami HLA-DRB1*04:06 oraz HLA-DRB1*04:03, są bardziej narażeni na rozwój AIS podczas leczenia kwasem tioktowym. Allel HLA-DRB1*04:03 (stosunek do możliwego ryzyka rozwoju AIS – 1,6) występuje głównie u przedstawicieli rasy europejskiej, a jego rozpowszechnienie w Europie Południowej jest większe niż w Europie Północnej. Allel HLA-DRB1*04:06 (stosunek do możliwego ryzyka rozwoju AIS – 56,6) występuje głównie u pacjentów z Japonii i Korei. Należy wziąć pod uwagę możliwość rozwoju AIS u pacjentów stosujących kwas tioktowy w przypadku rozpoznania różnicowego samoistnej hipoglikemii (patrz rozdział „Efekty uboczne”).

Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią.

Plodność.

Badania dotyczące toksycznego wpływu na funkcję rozrodczą nie wykazały żadnych dowodów wpływu na płodność.

Ciąża.

Espa-Lipon® 600 można stosować w okresie ciąży wyłącznie po dokładnej ocenie stosunku korzyści do ryzyka.

Karmienie piersią.

Brak danych dotyczących przenikania kwasu tioktowego lub jego metabolitów do mleka matki. Należy podjąć decyzję o zaprzestaniu karmienia piersią lub zaprzestaniu stosowania leku Espa-Lipon® 600, biorąc pod uwagę korzyści płynące z karmienia piersią dla dziecka oraz korzyści z leczenia dla kobiety.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi innych maszyn.

W trakcie leczenia należy zachować ostrożność podczas prowadzenia pojazdów i wykonywania innych potencjalnie niebezpiecznych czynności wymagających zwiększonego skupienia uwagi oraz szybkości reakcji psychoruchowych.

Sposób stosowania i dawki.

Odmładzi.

Dawki

Dawka dzienna to 1 tabletka leku Espa-Lipon® 600 (równowartość 600 mg kwasu tioktowego), którą należy przyjmować jednorazowo około 30 minut przed pierwszym posiłkiem. W przypadku nasilonych parestezji można rozpocząć leczenie od terapii dożylnej kwasem tioktowym.

Sposób stosowania

Tabletki Espa-Lipon® 600 należy przyjmować na czczo, połykając całe, z odpowiednią ilością płynu. Jednoczesne spożycie pokarmu może utrudniać wchłanianie, dlatego pacjentom, u których opróżnianie żołądka przebiega powoli, szczególnie ważne jest przyjmowanie leku pół godziny przed śniadaniem. Ponieważ neuropatia cukrzycowa jest chorobą przewlekłą, może być konieczna długotrwała terapia. Podstawą leczenia neuropatii cukrzycowej jest optymalna kontrola cukrzycy.

Dzieci.

Ze względu na brak danych dotyczących bezpieczeństwa i skuteczności stosowania kwasu tioktowego u dzieci, lek nie powinien być stosowany w tej grupie wiekowej.

Przedawkowanie.

W przypadku przedawkowania mogą wystąpić nudności, wymioty i ból głowy. Po przypadkowym przyjęciu lub próbie samobójczej z doustnym zastosowaniem kwasu tioktowego w dawkach od 10 g do 40 g w połączeniu z alkoholem obserwowano znaczne zatrucia, w niektórych przypadkach kończące się śmiercią. Na wstępnym etapie obraz kliniczny zatrucia może objawiać się pobudzeniem psychoruchowym lub zaburzeniem świadomości. Następnie pojawiają się drgawki uogólnione i kwasica mleczanowa. Ponadto przy zatruciu wysokimi dawkami kwasu tioktowego opisano hipoglikemię, wstrząs, ostry martwicę mięśni szkieletowych, hemolizę, zespół rozsianej intrawasalnej krzepliwości krwi, niedoczynność szpiku kostnego oraz niewydolność wielonarządową.

Leczenie. W przypadku podejrzenia silnego zatrucia lekiem zaleca się natychmiastową hospitalizację i podjęcie działań zgodnie z ogólnymi zasadami postępowania przy przypadkowych zatruciach (np. wywołanie wymiotów, przemywanie żołądka, podanie węgla aktywnego). Leczenie drgawek uogólnionych, kwasicy mleczanowej i innych zagrażających życiu skutków zatrucia należy przeprowadzać zgodnie z zasadami współczesnej terapii intensywnej i powinno mieć charakter objawowy. Do chwili obecnej nie potwierdzono korzyści z zastosowania hemodializy, hemoperfuzji lub metod filtracji z wymuszonym wydalaniem kwasu tioktowego.

Działania niepożądane.

Do oceny częstości działań niepożądanych zastosowano następującą klasyfikację:

bardzo często: ≥ 1/10;

często: ≥ 1/100 – < 1/10;

rzadko: ≥ 1/1000 – < 1/100;

rzadziej: ≥ 1/10000 – < 1/1000;

bardzo rzadko: < 1/10000;

nieznane: niemożliwe do oszacowania na podstawie dostępnych danych.

Zaburzenia układu odpornościowego.

Bardzo rzadko: reakcje alergiczne, w tym wysypka skórna, pokrzywka (wysypka urticaria), swędzenie, duszność.

Nieznane: autoimmunologiczny syndrom insuliny (patrz sekcja „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”), egzema.

Zaburzenia przemiany materii i odżywiania.

Bardzo rzadko: hipoglikemia.

Zaburzenia ze strony układu nerwowego.

Często: zawroty głowy.

Bardzo rzadko: dysgezja, ból głowy, nadmierny pot.

Zaburzenia ze strony narządów wzroku.

Bardzo rzadko: zaburzenia wzroku.

Zaburzenia ze strony przewodu pokarmowego.

Często: nudności.

Bardzo rzadko: wymioty, ból przewodu pokarmowego, biegunka.

Zaburzenia ogólne.

Bardzo rzadko: obniżenie stężenia glukozy we krwi związane z poprawą wychwytu glukozy. Objawy przypominające hipoglikemię: zawroty głowy, potliwość, ból głowy i zaburzenia wzroku.

Okres ważności.

2 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w temperaturze nie wyższej niż 25 °C.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie.

Po 10 tabletów powlekanych w blisterze, 3 blistery w opakowaniu kartonowym.

Kategoria wydawania.

Na receptę.

Producent.

Advans Pharma GmbH.

Adres producenta i miejsce prowadzenia działalności.

Wallenroder Str. 8-14, 13435 Berlin, Niemcy.

Właściciel pozwolenia na dopuszczenie do obrotu.

Esparma GmbH, Niemcy.

Adres właściciela pozwolenia na dopuszczenie do obrotu.

Bielefelder Strasse 1, 39171 Salzetal, Niemcy.