Esomez

INSTRUKCJA DO STOSOWANIA LEKU ESOM (YESOM)

Skład:

substancja czynna: esomeprazol (esomeprazole);

1 fiolka zawiera omeprazol sodowy odpowiadający 40 mg esomeprazolu;

substancja pomocnicza: edetat sodu dwuasowy.

Postać leku. Liofilizat do sporządzenia roztworu do wstrzykiwań i do wlewu.

Główne właściwości fizykochemiczne: liofilizat od białego do prawie białego koloru.

Grupa farmakoterapeutyczna.

Środki stosowane w leczeniu wrzodów żołądka i dwunastnicy oraz choroby refluksowej przełyku.

Kod ATC A02B C05.

Właściwości farmakodynamiczne.

Farmakodynamika.

Ezomeprazol jest S-izomerem omeprazolu, który hamuje wydzielanie kwasu żołądkowego dzięki specyficznemu, skierowanemu mechanizmowi działania. Jest on specyficznym inhibitorem pompy protonowej komórek okładzinowych. Zarówno izomer R-, jak i S-omeprazolu wykazują podobną aktywność farmakologiczną.

Mechanizm działania

Ezomeprazol jest słabą zasadą, która koncentruje się i przekształca w formę aktywną w silnie kwasowym środowisku kanalików sekrecyjnych komórek okładzinowych, gdzie hamuje enzym H⁺K⁺-ATPazę – pompę protonową – i tłumi wydzielanie kwasu zarówno podstawowe, jak i stymulowane.

Wpływ na wydzielanie kwasu żołądkowego

Po 5 dniach doustnego przyjmowania 20 mg i 40 mg ezomeprazolu poziom pH w żołądku powyżej 4 utrzymywał się średnio odpowiednio przez 13 godzin i 17 godzin w ciągu 24-godzinnego okresu u pacjentów z objawową chorobą refluksową przełyku (GERD). Efekt ten jest podobny niezależnie od tego, czy ezomeprazol stosuje się doustnie czy dożylnie.

Za pomocą pola pod krzywą farmakokinetyczną „stężenie-czas” (AUC) jako parametru pośredniego stężenia w osoczu wykazano związek między hamowaniem wydzielania kwasu a ekspozycją po doustnym podaniu ezomeprazolu.

W ciągu doby po dożylnej infuzji bolusowej ezomeprazolu w dawce 80 mg podanej w ciągu 30 minut, a następnie długotrwałej infuzji dożylnej z prędkością 8 mg/godz przez 23,5 godziny u zdrowych ochotników, poziom pH w żołądku powyżej 4 i powyżej 6 utrzymywał się średnio odpowiednio przez 21 godzin i 11–13 godzin w ciągu 24-godzinnego okresu.

Terapeutyczny efekt hamowania wydzielania kwasu

Leczenie przełyku z refluksowym zapaleniem błony śluzowej żołądka ezomeprazolem w dawce 40 mg wykazuje skuteczność u 78 % pacjentów po 4 tygodniach i u 93 % pacjentów po 8 tygodniach doustnego przyjmowania leku.

Inne efekty związane z hamowaniem wydzielania kwasu

W okresie leczenia lekami antysekrecyjnymi stężenie gastryny w surowicy krwi wzrasta w odpowiedzi na obniżone wydzielanie kwasu. Stężenie chromograniny A (CgA) również wzrasta wskutek obniżonej kwasowości soku żołądkowego. Zwiększenie liczby komórek enterochromafinopodobnych (ECL), prawdopodobnie związane ze wzrostem stężenia gastryny, obserwowano u niektórych pacjentów podczas długotrwałego leczenia doustnym ezomeprazolem.

Podczas długotrwałego leczenia doustnymi lekami antysekrecyjnymi obserwowano nieznaczny wzrost częstości występowania cyst żołądkowych. Te zmiany są fizjologicznym skutkiem silnego hamowania wydzielania soku żołądkowego, mają charakter dobrocierny i odwracalny.

Obniżenie kwasowości soku żołądkowego z dowolnych przyczyn, w tym w wyniku stosowania inhibitorów pompy protonowej (IPP), prowadzi do wzrostu liczby bakterii w żołądku, które zazwyczaj występują w przewodzie pokarmowym. Leczenie IPP może nieco zwiększać ryzyko infekcji przewodu pokarmowego wywołanych np. Salmonella i Campylobacter, a u hospitalizowanych pacjentów – potencjalnie także Clostridium difficile.

Dzieci

Wyniki badań przeprowadzonych u pacjentów w wieku dziecięcym wykazały, że dawki ezomeprazolu 0,5 mg/kg i 1,0 mg/kg u niemowląt w wieku < 1 miesiąca i 1–11 miesięcy odpowiednio zmniejszają średni procent czasu z wewnątrzprzełykowym pH < 4.

Profil bezpieczeństwa stosowania leku był podobny do obserwowanego u dorosłych.

Farmakokinetyka.

Rozkład

Objętość rozkładu w stanie stacjonarnym u zdrowych ochotników wynosi około 0,22 l/kg masy ciała. Ezomeprazol wiąże się z białkami osocza krwi w 97 %.

Metabolizm i eliminacja

Ezomeprazol jest całkowicie metabolizowany przez układ cytochromu P450 (CYP). Główna część metabolizmu ezomeprazolu zależy od polimorficznego CYP2C19, odpowiedzialnego za powstawanie metabolitów hydroksy- i desmetylowych ezomeprazolu. Reszta metabolizmu jest zapewniona przez inną izoformę, CYP3A4, odpowiedzialną za powstawanie ezomeprazolu sulfonu, będącego głównym metabolitem w osoczu krwi.

Poniższe parametry odzwierciedlają głównie farmakokinetykę u osób z funkcjonalnym enzymem CYP2C19, tzn. szybkich metabolizatorów.

Całkowity klirens osoczowy wynosi około 17 l/godz po podaniu dawki pojedynczej i około 9 l/godz po podaniu powtarzalnym. Okres półtrwania leku w osoczu krwi (t_1/2) wynosi około 1,3 godziny po powtarzalnym podawaniu 1 raz na dobę. AUC wzrasta po powtarzalnym stosowaniu ezomeprazolu. Wzrost ten zależy od dawki i prowadzi do powstania nieliniowej zależności między dawką a AUC po powtarzalnym podaniu. Taka zależność od czasu i dawki wynika z obniżonego metabolizmu przedwątrobowego i klirensu systemowego, spowodowanego najprawdopodobniej hamowaniem enzymu CYP2C19 przez ezomeprazol i/lub jego metabolit sulfonowy.

Ezomeprazol jest całkowicie usuwany z osocza krwi między dawkami, nie obserwuje się tendencji do jego gromadzenia się w organizmie przy stosowaniu 1 raz na dobę.

Po powtarzalnym podawaniu leku w dawkach 40 mg w postaci wstrzyknięć dożylnych średnie maksymalne stężenie (C_max) w osoczu krwi wynosi około 13,6 µmol/l. C_max odpowiadających dawek doustnych wynosi około 4,6 µmol/l. Obserwuje się mniejszy wzrost (około 30 %) całkowitej ekspozycji po podaniu dożylnej w porównaniu z doustnym. Zaobserwowano liniowy, zależny od dawki wzrost ekspozycji po podaniu ezomeprazolu w postaci 30-minutowej infuzji dożylnej (w dawkach 40 mg, 80 mg lub 120 mg), a następnie długotrwałej infuzji (z prędkością 4 mg/godz lub 8 mg/godz) przez 23,5 godziny.

Główne metabolity ezomeprazolu nie wpływają na wydzielanie soku żołądkowego. Prawie 80 % doustnej dawki ezomeprazolu wydala się z moczem w postaci metabolitów, reszta – z kałem. Mniej niż 1 % pierwotnej substancji wydala się z moczem.

Pacjenci z grup szczególnych

Około 2,9 ± 1,5 % populacji nie posiada funkcjonalnego enzymu CYP2C19 i określa się ich jako wolnych metabolizatorów. U tych osób metabolizm ezomeprazolu jest prawdopodobnie katalizowany głównie przez CYP3A4. Po wielokrotnym doustnym przyjmowaniu ezomeprazolu w dawce 40 mg 1 raz na dobę średnia całkowita ekspozycja była o około 100 % wyższa u wolnych metabolizatorów niż u osób z funkcjonalnym enzymem CYP2C19 (szybkich metabolizatorów). C_max była zwiększona o około 60 %. Podobne różnice obserwowano również po dożylnej infuzji ezomeprazolu. Dane te nie wymagają zmian dawkowania ezomeprazolu.

Metabolizm ezomeprazolu nieznacznie zmienia się u osób starszych (71–80 lat).

Po jednorazowym doustnym przyjęciu ezomeprazolu w dawce 40 mg AUC u kobiet jest o około 30 % wyższe niż u mężczyzn. Nie zaobserwowano zależnej od płci różnicy po powtarzalnym stosowaniu leku 1 raz na dobę. Podobne różnice obserwowano po dożylnej infuzji ezomeprazolu. Dane te nie wpływają na dawkowanie ezomeprazolu.

Metabolizm ezomeprazolu może być zaburzony u pacjentów z łagodnymi lub umiarkowanymi zaburzeniami funkcji wątroby. U pacjentów z ciężkimi zaburzeniami funkcji wątroby prędkość metabolizmu jest obniżona, co prowadzi do podwojenia całkowitej ekspozycji na ezomeprazol. Dlatego pacjentom z GERD i ciężkimi zaburzeniami funkcji wątroby nie należy przekraczać maksymalnej dawki 20 mg. W przypadku wrzodu krwawiącego i ciężkich zaburzeń funkcji wątroby po podaniu początkowej dawki bolusowej 80 mg podawanie leku w postaci długotrwałej infuzji dożylnej z prędkością maksymalnie 4 mg/godz przez 71,5 godziny może być wystarczające. Ezomeprazol ani jego główne metabolity nie wykazują tendencji do gromadzenia się przy stosowaniu 1 raz na dobę.

Nie przeprowadzono badań u pacjentów z obniżoną funkcją nerek. Ponieważ nerki odpowiadają za wydalanie metabolitów ezomeprazolu, ale nie za wydalanie głównej substancji, nie przewiduje się zmian metabolizmu u pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek.

Charakterystyki kliniczne.

Wskazania

Dorośli

• Leczenie antysekrecyjne w przypadkach, gdy nie można zastosować drogi doustnej, np.:
  • choroba refluksowa przełyku (GERD) u pacjentów z przełytem refluksowym i/lub ciężkimi objawami refluksu;
  • leczenie owrzodzeń żołądka związanych z terapią niesteroidowymi lekami przeciwzapalnymi (NSAID);
  • zapobieganie powstawaniu owrzodzeń żołądka i dwunastnicy związanych z terapią NSAID u pacjentów z wysokim ryzykiem.
• Zapobieganie nawrotowi krwawienia u pacjentów po endoskopowym leczeniu ostrego krwawienia z owrzodzenia żołądka lub dwunastnicy.

Dzieci w wieku od 1 do 18 roku życia

• Leczenie antysekrecyjne w przypadkach, gdy nie można zastosować drogi doustnej, np.:
  • choroba refluksowa przełyku (GERD) u pacjentów z przełytem erozyjnym refluksowym i/lub ciężkimi objawami refluksu.

Przeciwwskazania

Podwyższona wrażliwość na esomezol lub inne składniki preparatu, substancje z grupy zastępowanych benzimidazoli.

Esomezolu nie należy stosować jednocześnie z atazanawirem i nelfinawirem (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”).

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji

Wpływ esomezolu na farmakokinetykę innych leków

Inhibitory proteazy

Zauważono interakcje omeprazolu z niektórymi inhibitorami proteazy. Kliniczne znaczenie i mechanizmy tych interakcji nie są zawsze znane. Podwyższenie pH soku żołądkowego w czasie terapii omeprazolem może zmieniać wchłanianie inhibitorów proteazy. Inne mechanizmy interakcji są możliwe poprzez hamowanie CYP2C19.

Doniesiono o obniżeniu stężenia atazanawiru i nelfinawiru w surowicy krwi przy współczesnym stosowaniu z omeprazolem, dlatego jednoczesne stosowanie nie jest zalecane. Współczesne stosowanie omeprazolu (40 mg raz dziennie) z atazanawirem 300 mg/rytonawirem 100 mg u zdrowych ochotników powodowało istotne obniżenie ekspozycji na atazanawir (zmniejszenie AUC, Cmax i stężenia minimalnego (Cmin) o około 75 %). Zwiększenie dawki atazanawiru do 400 mg nie rekompensowało wpływu omeprazolu na ekspozycję atazanawiru. Współczesne stosowanie omeprazolu (20 mg dziennie) z atazanawirem 400 mg/rytonawirem 100 mg u zdrowych ochotników obniżało ekspozycję na atazanawir o około 30 % w porównaniu z ekspozycją zanotowaną przy stosowaniu atazanawiru 300 mg/rytonawir 100 mg raz dziennie bez omeprazolu w dawce 20 mg dziennie. Współczesne stosowanie omeprazolu (40 mg dziennie) zmniejszało średnie wartości AUC, Cmax i Cmin nelfinawiru o 36-39 %, a średnie wartości AUC, Cmax i Cmin farmakologicznie aktywnego metabolitu M8 – o 75-92 %. Ze względu na podobieństwo efektów farmakodynamicznych i właściwości farmakokinetycznych omeprazolu i esomezolu nie zaleca się jednoczesnego stosowania z atazanawirem (patrz sekcja „Szczególne środki ostrożności”), a współczesne stosowanie esomezolu i nelfinawiru jest przeciwwskazane (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Zauważono wzrost stężenia saquinawiru (stosowanego jednocześnie z rytonawirem) w surowicy krwi (80-100 %) przy współczesnym stosowaniu omeprazolu (w dawce 40 mg dziennie). Omeprazol w dawce 20 mg dziennie nie wpływał na ekspozycję darunawiru (stosowanego jednocześnie z rytonawirem) i amprenawiru (w połączeniu z rytonawirem). Stosowanie esomezolu w dawce 20 mg dziennie nie wpływało na ekspozycję amprenawiru (w połączeniu z rytonawirem lub samodzielnie). Stosowanie omeprazolu w dawce 40 mg dziennie nie zmieniało ekspozycji lopinawiru (w połączeniu z rytonawirem).

Metotreksat

Podczas stosowania metotreksatu razem z IPP jego poziom wzrastał u niektórych pacjentów. Przy stosowaniu metotreksatu w wysokich dawkach należy rozważyć tymczasowe odstawienie esomezolu.

Takrolimus

Podczas jednoczesnego stosowania esomezolu zaobserwowano wzrost stężenia takrolimusu w surowicy krwi. Należy prowadzić wzmocnioną kontrolę stężenia takrolimusu oraz funkcji nerek (klirens kreatyniny), a w razie potrzeby dostosować dawkowanie takrolimusu.

Leki, których wchłanianie zależy od pH

Zmniejszenie kwasowości soku żołądkowego podczas leczenia esomezolem i innymi IPP może obniżać lub zwiększać absorpcję leków, których wchłanianie zależy od poziomu pH soku żołądkowego. Tak jak przy stosowaniu innych leków zmniejszających kwasowość soku żołądkowego, wchłanianie takich leków jak ketokonazol, itrakonazol i erlotynib może być osłabione, a wchłanianie derywaty – wzmocnione w okresie stosowania esomezolu. Przy współczesnym stosowaniu omeprazolu (20 mg dziennie) i derywaty u zdrowych ochotników biodostępność derywaty wzrastała o 10 % (do 30 % u dwóch z dziesięciu uczestników). Efekty toksyczne derywaty odnotowano rzadko. Należy jednak zachować ostrożność przy stosowaniu wysokich dawek esomezolu u pacjentów starszych. Należy wzmocnić monitorowanie stężenia derywaty we krwi pacjenta.

Leki metabolizowane przez CYP2C19

Esomezol hamuje CYP2C19 – główny enzym metabolizujący esomezol. W związku z tym przy łączeniu esomezolu z lekami metabolizowanymi przez CYP2C19, takimi jak diazepam, cytalopram, imipramina, klozapramina, fenytoina, stężenie tych leków we krwi może wzrastać i może być konieczne zmniejszenie ich dawek. Badania interakcji in vivo z zastosowaniem formy do wstrzykiwania dożylnego w wysokich dawkach (80 mg + 8 mg/godz.) nie były prowadzone. Wpływ esomezolu na leki metabolizowane przez CYP2C19 w takim trybie leczenia może być bardziej wyrażony, a pacjentów należy pilnie obserwować pod kątem wystąpienia działań niepożądanych w trakcie 3-dniowego okresu wstrzykiwania dożylnego.

Diazepam

Współczesne doustne przyjmowanie 30 mg esomezolu prowadziło do obniżenia klirensu diazepamu (substratu CYP2C19) o 45 %.

Fenytoina

Przy współczesnym doustnym stosowaniu 40 mg esomezolu i fenytoiny minimalne stężenie fenytoiny we krwi pacjentów z epilepsją wzrastało o 13 %. Zaleca się kontrolę stężenia fenytoiny we krwi na początku terapii esomezolem i po jej zakończeniu.

Worykonazol

Stosowanie omeprazolu (40 mg raz dziennie) powodowało wzrost Cmax i AUCτ worykonazolu (substratu CYP2C19) odpowiednio o 15 % i 41 %.

Cylostazol

Omeprazol, podobnie jak esomezol, jest inhibitorem CYP2C19. U zdrowych ochotników w trakcie badania krzyżowego stosowanie omeprazolu w dawce 40 mg prowadziło do wzrostu Cmax i AUC cylostazolu odpowiednio o 18 % i 26 %, a jednego z jego aktywnych metabolitów – odpowiednio o 29 % i 69 %.

Cizapryda

Współczesne doustne przyjmowanie 40 mg esomezolu i cizaprydy u zdrowych ochotników prowadziło do wzrostu AUC o 32 % i t1/2 o 31 %, ale nie zaobserwowano istotnego wzrostu Cmax i stężenia cizaprydy we krwi. Nie obserwowano przedłużenia interwału QTc, które było niewielkie przy monoterapii cizaprydą, przy stosowaniu cizaprydy w połączeniu z esomezolem.

Warfaryna

W badaniu klinicznym wykazano, że przy współczesnym doustnym stosowaniu esomezolu w dawce 40 mg u pacjentów leczonych warfaryną czas krzepnięcia pozostawał w dopuszczalnych granicach. Jednak w okresie postmarketingowym zaobserwowano kilka pojedynczych przypadków klinicznie istotnego wzrostu międzynarodowego wskaźnika znormalizowanego (INR) przy współczesnym stosowaniu tych leków. Zaleca się prowadzenie monitorowania na początku i na końcu współczesnego stosowania esomezolu i warfaryny lub innych pochodnych kumaryny.

Klopidogrel

Wyniki oceny farmakokinetycznej (PK)/farmakodynamicznej (PD) interakcji między klopidogrelem (dawka ładunkowa 300 mg/dawka utrzymaniowa 75 mg dziennie) a esomezolem (doustnie 40 mg dziennie), uzyskane w trakcie badań z udziałem zdrowych ochotników, wykazały zmniejszenie ekspozycji na aktywny metabolit klopidogrelu średnio o 40 % i zmniejszenie maksymalnego wskaźnika hamowania (wywołanej ADP) agregacji płytek krwi średnio o 14 %.

W trakcie badania z udziałem zdrowych ochotników, gdy klopidogrel był stosowany razem z esomezolem i kwasem acetylosalicylowym (ASA) w ustalonej kombinacji dawek (20 mg + 81 mg odpowiednio) w porównaniu z monoterapią klopidogrelem, zaobserwowano zmniejszenie ekspozycji na aktywny metabolit klopidogrelu o prawie 40 %. Jednak maksymalny poziom hamowania (wywołanej ADP) agregacji płytek krwi u tych osób był taki sam w grupie stosowania klopidogrelu jako monoterapii i w grupie stosowania klopidogrelu razem z esomezolem i ASA.

W badaniach obserwacyjnych i klinicznych uzyskano sprzeczne dane dotyczące klinicznych aspektów interakcji PK/PD esomezolu w odniesieniu do dużych zdarzeń sercowo-naczyniowych. Jako środek zapobiegawczy należy unikać jednoczesnego stosowania esomezolu i klopidogrelu.

Leki, które nie wykazują klinicznie istotnej interakcji

Amoksycylina lub chinidyna

Wykazano, że esomezol nie wpływał klinicznie istotnie na farmakokinetykę amoksycyliny lub chinidyny.

Naproxen lub rofekoksib

Badania przeprowadzone przy jednoczesnym stosowaniu esomezolu i naproxenu lub rofekoksibu nie wykazały żadnych klinicznie istotnych interakcji farmakokinetycznych podczas krótkoterminowych badań.

Wpływ innych leków na farmakokinetykę esomezolu

Leki hamujące CYP2C19 i/lub CYP3A4

Esomezol jest metabolizowany przez CYP2C19 i CYP3A4. Współczesne doustne stosowanie esomezolu i inhibitora CYP3A4 – klaritromycyny (500 mg dwa razy dziennie) prowadziło do podwojenia AUC esomezolu. Współczesne stosowanie esomezolu i połączonego inhibitora CYP2C19 i CYP3A4 może prowadzić do wzrostu ekspozycji na esomezol o więcej niż dwukrotnie. Inhibitor CYP2C19 i CYP3A4 – worykonazol zwiększał AUCτ omeprazolu o 280 %. Korekta dawki esomezolu nie zawsze jest konieczna w takich sytuacjach. Może jednak być konieczna u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami funkcji wątroby i w przypadkach, gdy wskazane jest długotrwałe leczenie.

Leki indukujące aktywność CYP2C19 i/lub CYP3A4

Leki (takie jak ryfampicyna i dziurawiec zielony), które mogą stymulować CYP2C19 lub CYP3A4 lub oba te enzymy, mogą obniżać stężenie esomezolu w surowicy krwi poprzez wzmocnienie jego metabolizmu.

Dzieci

Badania interakcji lekowych prowadzono wyłącznie z udziałem dorosłych.

Szczególne zagadnienia dotyczące stosowania.

W przypadku wystąpienia jakichkolwiek niepokojących objawów (takich jak znaczna, nieprzewidywalna utrata masy ciała, napadowe wymioty, dysfagia, hematemesis lub melena) oraz przy podejrzeniu lub stwierdzeniu wrzodu żołądka należy wykluczyć chorobę nowotworową, ponieważ esomez może maskować objawy i opóźniać postawienie diagnozy.

Infekcje przewodu pokarmowego

Terapia IPP może nieco zwiększać ryzyko infekcji przewodu pokarmowego, takich jak infekcje wywołane przez Salmonella i Cаmpylobacter (patrz dział „Farmakodynamika”).

Wchłanianie witaminy B12

Esomez, podobnie jak wszystkie leki hamujące wydzielanie kwasu, może hamować wchłanianie witaminy B12 (cyjanokobalaminy) z powodu hipochlorhydii lub achlorhydii. Należy to brać pod uwagę przy stosowaniu leku u pacjentów z obniżonymi zapasami witaminy B12 w organizmie lub z czynnikami ryzyka zaburzonego wchłaniania witaminy B12 w przypadku długotrwałej terapii.

Hipomagnezemia

Przypadki ciężkiej hipomagnezemii odnotowano u pacjentów przyjmujących IPP, takich jak esomez, przez co najmniej trzy miesiące, a w większości przypadków – przez rok. Hipomagnezemia może prowadzić do poważnych objawów, takich jak zmęczenie, tetania, delirium, drgawki, zawroty głowy i arytmia komorowa, ale jej rozwój może być stopniowy i pozostawać niezauważony. U większości pacjentów z hipomagnezemią stan poprawił się po podaniu magnezu i przerwaniu terapii IPP.

Pacjentom, u których przewiduje się długotrwałą terapię, lub u których IPP są stosowane razem z doustnym cyfoglikanem lub lekami mogący powodować hipomagnezemię (np. z diuretykami), zaleca się pomiar stężenia magnezu przed rozpoczęciem terapii IPP oraz okresowe kontrole w trakcie leczenia.

Ryzyko złamań

IPP, szczególnie w dawkach wysokich i stosowane przez dłuższy czas (> 1 rok), mogą nieco zwiększać ryzyko złamań kości udowej, nadgarstka i kręgosłupa, głównie u pacjentów starszych lub z innymi czynnikami ryzyka. Wyniki badań przeglądowych wskazują, że IPP mogą zwiększać ogólne ryzyko złamań o 10–40%. To zwiększenie w pewnym stopniu może być spowodowane innymi czynnikami ryzyka. Pacjentów z zagrożeniem osteoporozą należy leczyć zgodnie z obowiązującymi wytycznymi klinicznymi, a także zapewnić im odpowiednią ilość witaminy D i wapnia.

Podostre układowe zapalenie skóry

Stosowanie IPP wiąże się z bardzo rzadkimi przypadkami rozwoju podostrego układowego zapalenia skóry. W przypadku wystąpienia zmian skórnych, szczególnie w miejscach narażonych na działanie światła słonecznego, towarzyszących bólom stawów, pacjent powinien natychmiast skontaktować się z lekarzem, który rozważy konieczność przerwania stosowania esomez. Wcześniejsze wystąpienie podostrego układowego zapalenia skóry u pacjentów podczas terapii IPP może zwiększać ryzyko jego rozwoju podczas stosowania innych IPP.

Stosowanie w połączeniu z innymi lekami

Nie zaleca się stosowania esomez razem z atazanawirem (patrz dział „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje oddziaływań”). Jeśli nie można uniknąć stosowania kombinacji atazanawiru z IPP, zaleca się dokładne monitorowanie stanu klinicznego pacjentów oraz zwiększenie dawki atazanawiru do 400 mg w połączeniu z 100 mg rytonawiru; dawkę esomez nie należy przekraczać 20 mg.

Esomez jest inhibitorem CYP2C19. Na początku i na końcu terapii esomez należy uwzględnić możliwość interakcji z lekami metabolizowanymi przez CYP2C19. Zaobserwowano interakcję między klopidogrelem a omeprazolem (patrz dział „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje oddziaływań”). Kliniczna istotność tej interakcji nie została dokładnie ustalona. Jako środek ostrożności nie zaleca się jednoczesnego stosowania esomez i klopidogrelu.

Ciężkie reakcje skórne (SCARs)

W związku z leczeniem esomez zgłaszano bardzo rzadkie przypadki ciężkich reakcji skórnych (SCARs), w tym rumienia wielopostaciowego, zespołu Stevensa–Johnsona, toksycznego martwicy nabłonka i reakcji na lek z eozynofilią i objawami systemowymi (DRESS), które mogą zagrażać życiu.

Pacjentów z rumieniem wielopostaciowym/zespołem Stevensa–Johnsona/toksyką martwicy nabłonka/DRESS należy poinformować o możliwych objawach i objawach ciężkich reakcji skórnych i należy im zalecić natychmiastową konsultację lekarską w przypadku pojawienia się jakichkolwiek charakterystycznych objawów lub objawów.

W przypadku pojawienia się objawów ciężkich reakcji skórnych należy natychmiast przerwać przyjmowanie esomez i zapewnić dalszą pomoc medyczną/ścisłe monitorowanie stanu pacjenta.

Nie należy ponownie przepisywać leku pacjentom z rumieniem wielopostaciowym/zespołem Stevensa–Johnsona/toksyką martwicy nabłonka/DRESS.

Wpływ na wyniki badań laboratoryjnych

Ze względu na podwyższenie stężenia CgA możliwe jest zakłócenie wyników badań laboratoryjnych wykrywających nowotwory neuroendokrynne. Aby tego uniknąć, należy tymczasowo przerwać stosowanie esomez co najmniej pięć dni przed oznaczeniem stężenia CgA.

Jeśli stężenie CgA i gastryny nie ulegnie normalizacji po wstępnym oznaczeniu, należy przeprowadzić powtórne oznaczenia po 14 dniach od przerwania leczenia IPP.

Jeden fiolka zawiera mniej niż 1 mmol sodu (23 mg) na 40 mg, czyli jest praktycznie bez sodu.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża

Dane dotyczące stosowania esomez w czasie ciąży są ograniczone. Większa ilość danych z badań epidemiologicznych dotyczących stosowania racemicznej mieszaniny omeprazolu w czasie ciąży wskazuje na brak ryzyka wad wrodzonych i toksycznego wpływu leku na płód. W badaniach esomez na zwierzętach nie stwierdzono bezpośredniego ani pośredniego szkodliwego wpływu leku na rozwój embrionalny/płodowy.

W badaniach na zwierzętach z zastosowaniem racemicznej mieszaniny nie stwierdzono bezpośredniego ani pośredniego szkodliwego wpływu na przebieg ciąży, poród ani rozwój poporodowy. Należy zachować ostrożność przy przepisywaniu leku Esom kobietom w ciąży.

Umiarkowana ilość danych dotyczących stosowania leku u kobiet w ciąży (od 300 do 1000 przypadków ciąży) wskazuje na brak ryzyka wad wrodzonych lub toksycznego wpływu esomez na rozwój płodu/zdrowie noworodka.

Wyniki badań na zwierzętach wskazują na brak bezpośredniego lub pośredniego szkodliwego wpływu leku na funkcję rozrodczą ze względu na jego działanie toksyczne.

Okres karmienia piersią

Nie wiadomo, czy esomez przenika do mleka matki. Brakuje informacji o wpływie esomez na noworodki/niemowlęta. Esomez nie powinien być stosowany w czasie karmienia piersią.

Fertylność

Wyniki badań racemicznej mieszaniny omeprazolu na zwierzętach wskazują na brak wpływu omeprazolu na płodność przy doustnym stosowaniu leku.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwanie maszyn.

Esomez ma nieznaczny wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwanie maszyn. Zgłaszane są takie działania niepożądane, jak zawroty głowy (rzadko) i nieostrość widzenia (rzadko) (patrz dział „Działania niepożądane”). Jeśli wystąpią takie zaburzenia, pacjenci nie powinni prowadzić pojazdów ani obsługiwać maszyn.

Sposób stosowania i dawki.

Dawkowanie

Dorośli

Terapia antysekretoryjna w przypadku niemożności doustnego stosowania

Pacjentom, którzy nie mogą przyjmować leku doustnie, można podawać lek dożylnie w dawce 20–40 mg raz na dobę. Dawkę dla pacjentów z zapaleniem przełyku wynoszącym 40 mg raz na dobę. Dawkę dla pacjentów otrzymujących leczenie objawowe choroby refluksowej wynosi 20 mg raz na dobę.

W leczeniu wrzodów żołądka spowodowanych stosowaniem NLPZ, standardowa dawka wynosi 20 mg raz na dobę. W zapobieganiu wrzodom żołądka i dwunastnicy spowodowanym terapią NLPZ, pacjentom z grupy ryzyka przepisuje się lek w dawce 20 mg raz na dobę.

Zwykle stosowanie leku dożylnie jest krótkotrwałe – pacjentów należy jak najszybciej przełożyć na doustne przyjmowanie leku.

Profilaktyka nawrotu krwawienia u pacjentów po leczeniu endoskopowym ostrego krwawienia spowodowanego przez wrzody żołądka lub dwunastnicy

Po terapeutycznej endoskopii ostrego krwawienia z wrzodów żołądka lub dwunastnicy, podaje się 80 mg leku w postaci bolusowej infuzji trwającej 30 minut, po czym kontynuuje się podawanie leku w postaci długotrwałej infuzji dożylnej z prędkością 8 mg/godz. przez 3 dni (72 godziny).

Po leczeniu parenteralnym, terapię należy kontynuować za pomocą środków doustnych hamujących sekrecję kwasu.

Sposób stosowania

Instrukcje przygotowania odtworzonego roztworu podano w niniejszym rozdziale poniżej („Instrukcje dotyczące stosowania, użytkowania i unieszkodliwienia (w odpowiednich przypadkach)”).

Iniekcje

Dawka 40 mg

5 ml odtworzonego roztworu (8 mg/ml) podaje się w postaci dożylnej iniekcji trwającej co najmniej 3 minuty.

Dawka 20 mg

2,5 ml lub połowę odtworzonego roztworu (8 mg/ml) podaje się w postaci dożylnej iniekcji trwającej co najmniej 3 minuty. Nieużywany roztwór należy zniszczyć.

Infuzje

Dawka 40 mg

Odtworzony roztwór podaje się w postaci dożylnej infuzji trwającej 10–30 minut.

Dawka 20 mg

Połowę odtworzonego roztworu podaje się w postaci dożylnej infuzji trwającej 10–30 minut. Nieużywany roztwór należy zniszczyć.

Dawka bolusowa 80 mg

Odtworzony roztwór podaje się w postaci ciągłej dożylnej infuzji przez 30 minut.

Dawka 8 mg/godz.

Odtworzony roztwór podaje się w postaci długotrwałej dożylnej infuzji przez 71,5 godziny (obliczona prędkość infuzji – 8 mg/godz.; termin przydatności odtworzonego roztworu podano w podrozdziale „Sposób stosowania”).

Pacjenci z grup szczególnych

Naruszenie funkcji nerek

U pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek nie jest wymagana korekta dawki. Ponieważ doświadczenie w stosowaniu leku u pacjentów z ciężką niewydolnością nerek jest ograniczone, należy leczyć tych pacjentów z ostrożnością (patrz rozdział „Farmakokinetyka”).

Naruszenie funkcji wątroby

GERD: u pacjentów z łagodnymi lub umiarkowanymi zaburzeniami funkcji wątroby nie jest wymagana korekta dawki. U pacjentów z ciężkimi zaburzeniami funkcji wątroby nie należy przekraczać maksymalnej dawki leku Esomez – 20 mg (patrz rozdział „Farmakokinetyka”).

Wrzody krwawiące: u pacjentów z łagodnymi lub umiarkowanymi zaburzeniami funkcji wątroby nie jest wymagana korekta dawki; u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami funkcji wątroby po podaniu początkowej dawki bolusowej leku Esomez do infuzji 80 mg, dalsze podawanie leku w postaci długotrwałej infuzji dożylnej z prędkością 4 mg/godz. przez 71,5 godziny może być wystarczające (patrz rozdział „Farmakokinetyka”).

Pacjenci w podeszłym wieku

Nie jest wymagana korekta dawki.

Dzieci

Dawkowanie

Dzieci w wieku 1–18 lat

Terapia antysekretoryjna, gdy niemożliwe jest doustne przyjmowanie leku

Pacjentom, którzy nie mogą przyjmować leku doustnie, w ramach pełnego okresu leczenia GERD, można podawać lek parenteralnie raz na dobę (dawki podano w poniższej tabeli).

Zwykle leczenie lekiem do wstrzykiwania dożylnego trwa krótko – pacjentów należy jak najszybciej przełożyć na doustne przyjmowanie leku.

Zalecane dawki esomeprazolu do podania dożylnego

Sposób stosowania

Instrukcje przygotowania odtworzonego roztworu znajdują się w niniejszym rozdziale poniżej („Instrukcje dotyczące stosowania, użytkowania i usuwania (w odpowiednich przypadkach)“).

Wstrzykiwania

Dawka 40 mg

5 ml odtworzonego roztworu (8 mg/ml) podaje się w formie wlewu dożylnego trwającego co najmniej 3 minuty.

Dawka 20 mg

2,5 ml lub połowę odtworzonego roztworu (8 mg/ml) podaje się w formie wlewu dożylnego trwającego co najmniej 3 minuty. Nieużywany roztwór należy zutylizować.

Dawka 10 mg

1,25 ml odtworzonego roztworu (8 mg/ml) podaje się w formie wlewu dożylnego trwającego co najmniej 3 minuty. Nieużywany roztwór należy zutylizować.

Wlewania

Dawka 40 mg

Odtworzony roztwór podaje się w formie wlewu dożylnego trwającego od 10 do 30 minut.

Dawka 20 mg

Połowę odtworzonego roztworu podaje się w formie wlewu dożylnego trwającego od 10 do 30 minut. Nieużywany roztwór należy zutylizować.

Dawka 10 mg

Ćwierć odtworzonego roztworu podaje się w formie wlewu dożylnego trwającego od 10 do 30 minut. Nieużywany roztwór należy zutylizować.

Instrukcje dotyczące stosowania, użytkowania i usuwania (w odpowiednich przypadkach)

Przed zastosowaniem odtworzony roztwór należy wizualnie sprawdzić pod kątem obecności cząstek mechanicznych i zmiany barwy. Należy stosować wyłącznie przezroczysty roztwór. Roztwór przeznaczony jest wyłącznie do jednorazowego użytku.

Jeśli nie jest potrzebna cała zawartość odtworzonego fiolki, nieużywany roztwór należy zutylizować zgodnie z lokalnymi przepisami.

Roztwór do wstrzykiwań 40 mg

Przygotowuje się roztwór do wstrzykiwań (8 mg/ml), dodając 5 ml 0,9 % chlorku sodu do fiolki zawierającej 40 mg esomeprazolu.

Odtworzony roztwór do wstrzykiwań jest przezroczysty i bezbarwny lub lekko żółtawy.

Roztwór do wlewu 40 mg

Przygotowuje się roztwór do wlewu, rozpuszczając zawartość jednej fiolki esomeprazolu 40 mg w 100 ml 0,9 % chlorku sodu do stosowania dożylnego.

Roztwór do wlewu 80 mg

Przygotowuje się roztwór do wlewu, rozpuszczając zawartość dwóch fiolki esomeprazolu po 40 mg w 100 ml 0,9 % chlorku sodu do stosowania dożylnego.

Odtworzony roztwór do wlewu jest przezroczysty i bezbarwny lub lekko żółtawy.

Czas ważności po przygotowaniu roztworu. Stwierdzono stabilność chemiczną i fizyczną w warunkach użytkowania przez 12 godzin w temperaturze pokojowej nie przekraczającej 30 °C. Z mikrobiologicznego punktu widzenia lek należy zastosować natychmiast.

Dzieci.

Stosuje się u dzieci od 1. roku życia jako lek przeciwwydzielniczy, gdy niemożliwe jest podanie doustne.

Przedawkowanie.

Dotychczasowe doświadczenia z przedawkowaniem są bardzo ograniczone. Objawy występujące po przyjęciu doustnie dawki 280 mg obejmowały zaburzenia ze strony przewodu pokarmowego i osłabienie. Jednorazowe przyjęcie doustne 80 mg esomeprazolu oraz podanie dożylnie 308 mg esomeprazolu w ciągu 24 godzin nie powodowały żadnych następstw. Nie zna się specyficznego przeciwjadu. Esomeprazol w znacznym stopniu wiąże się z białkami osocza krwi, dlatego słabo usuwa się metodą dializy. Tak jak w przypadku każdego przedawkowania, należy podjąć leczenie objawowe oraz ogólne środki wspomagające.

Efekty uboczne.

Podsumowanie profilu bezpieczeństwa

Efekty uboczne, które najczęściej występują podczas prowadzenia badań klinicznych (a także w okresie po rejestracyjnego stosowania leku): ból głowy, ból brzucha, biegunka i nudności. Ponadto profil bezpieczeństwa stosowania leku jest taki sam dla różnych postaci leku, wskazań do leczenia, grup wiekowych i populacji pacjentów. Nie wykazano zależności efektów ubocznych od dawki.

Wykaz efektów ubocznych (patrz tabela poniżej)

Poniżej wymienione efekty uboczne związane z lekiem zostały wykryte lub podejrzewane w programie badań klinicznych esomeprazolu podawanego doustnie lub dożylne, a także podczas obserwacji pozarejestracyjnej po doustnym stosowaniu leku. Reakcje sklasyfikowano zgodnie z częstością ich występowania: bardzo często (≥ 1/10); często (≥ 1/100 – < 1/10); rzadko (≥ 1/1000 – < 1/100); niezwykle rzadko (≥ 1/10000 – < 1/1000); bardzo rzadko (< 1/10000); częstość nieznana (nie można określić na podstawie dostępnych danych).

*Reakcje w miejscu podania występowały głównie w badaniu z zastosowaniem wysokich dawek przez 3 dni (72 godziny).

Nieodwracalne zaburzenia wzroku odnotowano w pojedynczych przypadkach u pacjentów w stanie ciężkim, którzy otrzymywali omeprazol (rakemat) w postaci wstrzyknięcia dożylnego, szczególnie w wysokich dawkach, jednak związek przyczynowo-skutkowy nie został ustalony.

Populacja pediatryczna

Dostępne są dane z badania mającego na celu ocenę farmakokinetyki wielokrotnego dożyciowego podawania esomeprazolu przez 4 dni, z podawaniem 1 raz na dobę dzieciom w wieku od 0 do 18 lat (patrz sekcja „Farmakokinetyka”). Do oceny bezpieczeństwa leku włączono łącznie 57 pacjentów (8 dzieci w wieku 1–5 lat). Dane dotyczące bezpieczeństwa leku są zgodne z znanym profilem bezpieczeństwa esomeprazolu, a nie wykryto nowych zagrożeń dla bezpieczeństwa pacjentów.

Donoszenie o reakcjach niepożądanych

Donoszenie o reakcjach niepożądanych po rejestracji leku ma istotne znaczenie. Pozwala to na monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka w przypadku stosowania tego leku. Osoby medyczne i farmaceutyczne, a także pacjenci lub ich ustawieni reprezentanci powinni zgłaszać wszystkie przypadki podejrzewanych reakcji niepożądanych oraz braku skuteczności leku za pośrednictwem Automatycznego Systemu Informacyjnego do Nadzoru Farmakologicznego pod adresem: https://aisf.dec.gov.ua.

Okres ważności. 2 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać we wkładzie oryginalnym w celu ochrony przed światłem w temperaturze nie wyższej niż 30 ºC. Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Niezgodność.

Nie należy stosować tego leku z innymi lekami, z wyjątkiem tych wskazanych w sekcji „Sposób stosowania i dawki”.

Opakowanie.

1 fiolka z liofilizatem w opakowaniu kartonowym.

Kategoria wydawania. Na receptę.

Producent.

Aspiro Pharma Limited / Aspiro Pharma Limited.

Adres miejsca produkcji i miejsce prowadzenia działalności.

Sy.No.321, Biotech park, Phase-III, Karkapatla Village, Markook Mandal, Siddipet Dist-502281, Telangana State, India / Sy.No.321, Biotech park, Phase-III, Karkapatla Village, Markook Mandal, Siddipet Dist-502281, Telangana State, India.