INSTRUKCJA dotyczÄ cÄ zastosowania leku ERTAPENEM-VISTA (ERTAPENEM-VISTA)

SkÅ ad:

substancja czynna: ertapenem;

1 butelka zawiera ertapenum sodowe odpowiadajÄ ce 1 g ertapenemu;

substancje pomocnicze: sodowe wodorowÄ glan sodu, wodorotlenek sodu.

PostaÄ leku. Proszek do koncentratu do roztworu do infuzji.

GÅ wne wÅ asnoÅ ci fizykochemiczne: proszek od biaÅ ego do Å emiotÅ atego.

Grupa farmakoterapeutyczna. Å rodki przeciwbakteryjne do stosowania systemowego. Antibiotyki beta-laktamowe. Karbapenemy. Kod ATC J01D H03.

Właściwości farmakodynamiczne.

Farmakodynamika.

Mechanizm działania.

Ertapenem-Vista hamuje syntezę bakteryjnej ściany komórkowej poprzez wiązanie się z białkami wiążącymi penicylinę (PBP). U Escherichia coli wykazuje silniejsze powinowactwo do PBP 2 i 3.

Mechanizm oporności.

U szczepów uważanych za wrażliwe na ertapenem, oporność rzadko występowała podczas obserwacyjnych badań w Europie. U niektórych szczepów opornych zaobserwowano oporność na inne antybakteryjne leki z grupy karbapenemów. Ertapenem jest odporny na hydrolizę przez większość klas beta-laktamaz, w tym penicylinazy, cefalosporynazy oraz beta-laktamazy o szerokim spektrum działania, ale nie na metalo-beta-laktamazy.

Drobnoustroje z rodzaju Staphylococcus i Enterococcus oporne na metycylinę są oporne na ertapenem ze względu na niewrażliwość docelowych białek PBP; P. aeruginosa oraz inne bakterie niemetabolizujące zazwyczaj są oporne, prawdopodobnie z powodu ograniczonego przenikania i aktywnego wypompowywania z komórki.

Oporność patogenów z rodziny Enterobacteriaceae występuje rzadko, a ertapenem jest zazwyczaj aktywny wobec beta-laktamaz o szerokim spektrum działania. Jednak oporność może występować, gdy obecne są beta-laktamazy o szerokim spektrum działania lub inne silne beta-laktamazy (np. typu AmpC), które wykazują obniżoną przenikalność w wyniku utraty jednego lub więcej białek zewnętrznej błony lub posiadają aktywny odpływ. Oporność może również występować w wyniku nabycia przez beta-laktamazy znacznej aktywności hydrolizującej karbapenemy (w szczególności metalo-beta-laktamazy typu IMP i VIM lub typu KPC), ale jest to rzadkie zjawisko.

Mechanizm działania ertapenemu różni się od mechanizmu działania innych klas antybiotyków, takich jak chinolony, aminoglikozydy, makrolidy i tetracykliny. Brak krzyżowej oporności docelowej między ertapenemem a tymi substancjami. Jednak mikroorganizmy mogą wykazywać oporność na więcej niż jedną klasę leków antybakteryjnych, jeśli mechanizm obejmuje lub wykazuje możliwość niemapowalności dla niektórych związków i/lub pompy eflluksowej.

Punkty odcięcia.

Punkty odcięcia minimalnego stężenia hamującego (MIC), ustalone przez Europejski Komitet ds. Określania Wrażliwości na Leki Antymikrobowe (EUCAST), są następujące:

• Enterobacterales: wrażliwe ≤ 0,5 mg/l oraz oporne > 0,5 mg/l;
• Streptococcus pneumoniae: wrażliwe ≤ 0,5 mg/l oraz oporne > 0,5 mg/l;
• Haemophilus influenzae: wrażliwe ≤ 0,5 mg/l oraz oporne > 0,5 mg/l;
• M. catarrhalis: wrażliwe ≤ 0,5 mg/l oraz oporne > 0,5 mg/l;
• beztlenowce Gram-ujemne: wrażliwe ≤ 0,5 mg/l oraz oporne > 0,5 mg/l;
• beztlenowce Gram-dodatnie: wrażliwe ≤ 0,5 mg/l oraz oporne > 0,5 mg/l;
• streptokoki grupy Viridans: wrażliwe ≤ 0,5 mg/l oraz oporne > 0,5 mg/l;
• punkty odcięcia niezwiązane z żadnym szczepem: wrażliwe ≤ 0,5 mg/l oraz oporne > 0,5 mg/l.

Uwaga: wrażliwość stafilokoków na ertapenem jest określana na podstawie wrażliwości na metycylinę, a wrażliwość streptokoków grup A, B, C i G — na podstawie wrażliwości na penicylinę benzylową.

Należy również uwzględnić lokalne punkty odcięcia MIC, jeśli są dostępne. Wrażliwość mikroorganizmów.

Rozprzestrzenienie nabytej oporności poszczególnych gatunków może się zmieniać w czasie i zależnie od regionu geograficznego, dlatego informacja o lokalnym profilu oporności jest bardzo przydatna, szczególnie podczas leczenia ciężkich infekcji. Lokalne ogniska infekcji wywołane mikroorganizmami opornymi na karbapenemy opisano w Unii Europejskiej. Poniżej przedstawiono przybliżone wskaźniki wrażliwości mikroorganizmów na ertapenem.

Szczepy umiarkowanie wrażliwe.

Beztlenowce Gram-dodatnie: stafilokoki oporne na metycylinę (w tym Staphylococcus aureus*), Streptococcus agalactiae*, Streptococcus pneumoniae *†, Streptococcus pyogenes.

Beztlenowce Gram-ujemne: Citrobacter freundii, Enterobacter aerogenes, Enterobacter cloacae, Escherichia coli*, Haemophilus influenzae*, Haemophilus parainfluenzae, Klebsiella oxytoca, Klebsiella pneumoniae*, Moraxella catarrhalis*, Morganella morganii, Proteus mirabilis *, Proteus vulgaris, Serratia marcescens.

Beztlenowce: szczepy Clostridium (z wyjątkiem C. difficile)*, szczepy Eubacterium *, szczepy Fusobacterium *, szczepy Peptostreptococcus *, Porphyromonas asaccharolytica*, szczepy Prevotella *.

Szczepy, które mogą nabywać oporności

Drobnoustroje tlenowe Gram-dodatnie: stafilokoki oporne na metycylinę+#. Beztlenowce: Bacteroides fragilis oraz inne gatunki z grupy B. fragilis*.

Organizmy o naturalnej oporności

Drobnoustroje tlenowe Gram-dodatnie: Corynebacterium jeikeium, enterokoki, w tym Enterococcus faecalis oraz Enterococcus faecium.

Drobnoustroje tlenowe Gram-ujemne: szczepy Aeromonas, szczepy Acinetobacter, Burkholderia cepacia, Pseudomonas aeruginosa, Stenotrophomonas maltophilia.

Beztlenowce: szczepy Lactobacillus.

Inne: szczepy Chlamydia, szczepy Mycoplasma, szczepy Rickettsia, szczepy Legionella.

* W trakcie badań klinicznych zaobserwowano satysfakcjonującą aktywność.

† Skuteczność ertapenemu w leczeniu pozaszpitalnej zapalenia płuc wywołanego Streptococcus pneumoniae opornym na penicylinę nie została potwierdzona.

• Częstość nabytej oporności > 50 %.

Stafilokoki oporne na metycylinę (w tym MRSA) są zawsze oporne na beta-laktamy.

Informacja uzyskana w trakcie badań klinicznych.

Badania skuteczności w praktyce pediatrycznej.

W ramach randomizowanych, porównawczych, wieloośrodkowych badań z udziałem pacjentów w wieku od 3 miesięcy do 17 lat oceniano przede wszystkim bezpieczeństwo, a następnie skuteczność stosowania ertapenemu w praktyce pediatrycznej.

Stosunek pacjentów, u których zaobserwowano pozytywny efekt kliniczny po zakończeniu leczenia, do pacjentów, którzy kontynuowali leczenie, przedstawiono w tabeli 1.

Tabela 1

† 9 pacjentów w grupie ertapenemu (7 pacjentów z ZUG i 2 pacjentów z IAI), 2 pacjenci w grupie ceftryksjonu (2 pacjentów z ZUG) oraz 1 pacjent z IAI w grupie tykarcyliny/klawulanianu mieli wtórną bakteremię w trakcie włączenia do badania.

n/m — liczba pacjentów z pozytywnym wynikiem oceny stanu / liczba pacjentów, których stan oceniano podczas wizyty po leczeniu.

Farmakokinetyka.

Stężenia w osoczu krwi.

Średnie stężenia ertapenemu w osoczu krwi po jednorazowej 30-minutowej infuzji wewnątrzżylnej w dawce 1 g u zdrowych młodych ochotników dorosłych (w wieku od 25 do 45 lat) wynosiły 155 µg/ml (Cmax) po 0,5 godziny od podania dawki (na końcu infuzji), 9 µg/ml po 12 godzinach od podania dawki oraz 1 µg/ml po 24 godzinach od podania dawki.

Pole pod krzywą farmakokinetyczną zależności stężenia ertapenemu w osoczu krwi od czasu (AUC) u dorosłych zwiększa się prawie proporcjonalnie do dawki w zakresie dawek od 0,5 g do 2 g.

Nie obserwuje się kumulacji ertapenemu u dorosłych pacjentów po wielokrotnym wstrzykiwaniu wewnątrzżylnej w zakresie dawek od 0,5 g do 2 g na dobę.

Średnie stężenia ertapenemu w osoczu krwi po jednorazowej 30-minutowej infuzji wewnątrzżylnej w dawce 15 mg/kg (do maksymalnej dawki 1 g) u pacjentów w wieku od 3 do 23 miesięcy wynosiły 103,8 µg/ml (Cmax) po 0,5 godziny od podania dawki (na końcu infuzji), 13,5 µg/ml po 6 godzinach od podania dawki oraz 2,5 µg/ml po 12 godzinach od podania dawki.

Średnie stężenia ertapenemu w osoczu krwi po jednorazowej 30-minutowej infuzji wewnątrzżylnej w dawce 15 mg/kg (do maksymalnej dawki 1 g) u pacjentów w wieku od 2 do 12 lat wynosiły 113,2 µg/ml (Cmax) po 0,5 godziny od podania dawki (na końcu infuzji), 12,8 µg/ml po 6 godzinach od podania dawki oraz 3 µg/ml po 12 godzinach od podania dawki.

Średnie stężenia ertapenemu w osoczu krwi po jednorazowej 30-minutowej infuzji wewnątrzżylnej w dawce 20 mg/kg (do maksymalnej dawki 1 g) u pacjentów w wieku od 13 do 17 lat wynosiły 170,4 µg/ml (Cmax) po 0,5 godziny od podania dawki (na końcu infuzji), 7 µg/ml po 12 godzinach od podania dawki oraz 1,1 µg/ml po 24 godzinach od podania dawki.

Średnie stężenia ertapenemu w osoczu krwi po jednorazowej 30-minutowej infuzji wewnątrzżylnej w dawce 1 g u trzech pacjentów w wieku od 13 do 17 lat wynosiły 155,9 µg/ml (Cmax) po 0,5 godziny od podania dawki (na końcu infuzji) oraz 6,2 µg/ml po 12 godzinach od podania dawki.

Rozkład.

Ertapenem silnie wiąże się z białkami osocza krwi człowieka. U zdrowych młodych ochotników dorosłych (w wieku od 25 do 45 lat) wiązanie ertapenemu z białkami osocza krwi zmniejsza się wraz ze wzrostem stężenia w osoczu krwi, od około 95 % wiązania przy stężeniu w osoczu krwi poniżej 50 µg/ml do około 92 % wiązania przy stężeniu w osoczu krwi 155 µg/ml (osiągając średnie stężenie na końcu infuzji po wstrzyknięciu dawki 1 g wewnątrzżylnej).

Objętość rozkładu (Vdss) ertapenemu u dorosłych wynosi około 8 litrów (0,11 l/kg), około 0,2 l/kg ertapenemu — u dzieci w wieku od 3 miesięcy do 12 lat oraz około 0,16 l/kg ertapenemu — u dzieci w wieku od 13 do 17 lat.

Stężenia ertapenemu w zawartości pęcherzyków skórnych u dorosłych pacjentów w każdym miejscu pobierania próbek w trzecim dniu wstrzykiwania wewnątrzżylnego w dawce 1 g na dobę wskazują, że stosunek AUC w zawartości pęcherzyków skórnych do AUC w osoczu krwi wynosi 0,61. Badania in vitro wskazują, że wpływ ertapenemu na wiązanie z białkami osocza krwi leków o wysokim stopniu wiązania z białkami (warfaryna, etynilestradiol i noretynodron) jest bardzo nieznaczny. Zmiana wiązania wynosi < 12 % przy maksymalnym stężeniu ertapenemu w osoczu krwi po podaniu dawki 1 g. In vivo podawanie probenecydu (500 mg co 6 godzin) obniżało udział związany ertapenemu w osoczu krwi na końcu infuzji z około 91 % do około 87 % u pacjentów, którym podawano jednorazową infuzję wewnątrzżylną w dawce 1 g. Uważa się, że wpływ tej zmiany jest tymczasowy. Klinicznie istotne interakcje wynikające z wypierania przez ertapenem innego leku lub wypierania przez inny lek ertapenemu są mało prawdopodobne.

Badania in vitro wskazują, że ertapenem nie hamuje transportu dygoksyny i winblastyny, pośredniczonego przez glikoproteinę P, i sam nie jest substratem tego transportu. Metabolizm.

U zdrowych młodych ochotników dorosłych (w wieku od 23 do 49 lat) po wewnątrzżylowej infuzji znakowanego radioaktywnie ertapenemu w dawce 1 g radioaktywność osocza krwi składa się głównie z ertapenemu (94 %). Głównym metabolitem ertapenemu jest pochodna z otwartym pierścieniem, powstała w wyniku hydrolizy pierścienia beta-laktamowego pod działaniem dehydropeptydazy-I.

Badania in vitro na mikrosomach wątroby człowieka wskazują, że ertapenem nie hamuje metabolizmu, którego mediatorami są dowolne z sześciu głównych izoform cytochromów: 1A2, 2C9, 2C19, 2D6, 2E1 oraz 3A4.

Wydalanie.

Po wewnątrzżylowej infuzji znakowanego radioaktywnie ertapenemu w dawce 1 g u zdrowych młodych ochotników dorosłych (w wieku od 23 do 49 lat) około 80 % wydala się z moczem, a 10 % — z kałem. Z 80 % wydalanego z moczem około 38 % wydaje się w postaci niezmienionego leku, a około 37 % — jako metabolit z otwartym pierścieniem. U zdrowych młodych ochotników dorosłych (w wieku od 18 do 49 lat) oraz pacjentów w wieku od 13 do 17 lat, którym podawano wewnątrzżylne wstrzyknięcie w dawce 1 g, średni okres półwylęgu z osocza krwi wynosi około 4 godziny. Średni okres półwylęgu z osocza krwi u dzieci w wieku od 3 miesięcy do 12 lat wynosi około 2,5 godziny. Średnie stężenie ertapenemu w moczu w okresie 0–2 godziny po podaniu tej dawki przekracza 984 µg/ml, a w okresie 12–24 godziny po podaniu tej dawki przekracza 52 µg/ml.

Grupy specjalne pacjentów.

Płeć. Stężenie ertapenemu w osoczu krwi jest takie samo u mężczyzn i kobiet.

Pacjenci w podeszłym wieku. Stężenie w osoczu krwi po wewnątrzżylowej infuzji ertapenemu w dawkach 1 g i 2 g jest nieznacznie wyższe (odpowiednio około o 39 % i 22 %) u zdrowych ochotników w podeszłym wieku (≥ 65 lat) w porównaniu z pacjentami nieco młodszej grupy wiekowej (< 65 lat). W przypadku braku ciężkiej niewydolności nerek nie jest wymagana korekta dawki dla pacjentów w podeszłym wieku.

Dzieci. Stężenie ertapenemu w osoczu krwi jest porównywalne u dzieci w wieku od 13 do 17 lat i dorosłych po wewnątrzżylowym podaniu pojedynczej dawki 1 g.

Po podaniu dawki 20 mg/kg (do maksymalnej dawki 1 g) wartości parametrów farmakokinetycznych u pacjentów w wieku od 13 do 17 lat były ogólnie porównywalne z wartościami u zdrowych młodych ochotników dorosłych.

W celu oceny danych farmakokinetycznych po podaniu wszystkim pacjentom tej grupy wiekowej dawki 1 g dane farmakokinetyczne obliczano z korektą dawki 1 g i zakładając liniowość. Porównując wyniki, można stwierdzić, że podawanie dawki ertapenemu 1 g raz na dobę prowadzi do osiągnięcia profilu farmakokinetycznego u pacjentów w wieku od 13 do 17 lat porównywalnego z obserwowanym u dorosłych pacjentów. Stosunek pól pod krzywą (pacjenci w wieku od 13 do 17 lat i dorośli), stężenie na końcu infuzji i stężenie wewnątrz przedziału dawkowania wynosiły odpowiednio 0,99, 1,20 oraz 0,84.

Stężenia w osoczu krwi wewnątrz przedziału dawkowania po wewnątrzżylowym podaniu pojedynczej dawki ertapenemu 15 mg/kg pacjentom w wieku od 3 miesięcy do 12 lat są porównywalne ze stężeniami w osoczu krwi wewnątrz przedziału dawkowania po wewnątrzżylowym podaniu pojedynczej dawki 1 g dorosłym pacjentom (patrz „Stężenia w osoczu krwi” powyżej). Klirens osoczowy (ml/min/kg) ertapenemu u pacjentów w wieku od 3 miesięcy do 12 lat jest około dwukrotnie większy niż u dorosłych. Po podaniu dawki 15 mg/kg wartość pola pod krzywą oraz stężenie w osoczu krwi wewnątrz przedziału dawkowania u pacjentów w wieku od 3 miesięcy do 12 lat były porównywalne z wartościami u młodych zdrowych ochotników dorosłych, którzy otrzymali dawkę ertapenemu 1 g wewnątrzżylnie. Niewydolność wątroby. Farmakokinetyka ertapenemu u pacjentów z niewydolnością wątroby nie została ustalona. Ze względu na niewielką intensywność metabolizmu leku w wątrobie można oczekiwać, że zaburzenia jej funkcji nie powinny wpływać na farmakokinetykę ertapenemu. Dlatego korekta schematu dawkowania u chorych z niewydolnością wątroby nie jest wymagana.

Niewydolność nerek. Po wewnątrzżylowym podaniu pojedynczej dawki ertapenemu 1 g dorosłym AUC całkowitego ertapenemu (związanego i niezwiązanego) oraz niezwiązanego ertapenemu są takie same u pacjentów z niewydolnością nerek lekkiego stopnia ciężkości (Clcr 60–90 ml/min/1,73 m²) i zdrowych ochotników (w wieku od 25 do 82 lat). AUC całkowitego ertapenemu oraz niezwiązanego ertapenemu zwiększa się u pacjentów z umiarkowaną niewydolnością nerek (Clcr 31–59 ml/min/1,73 m²) odpowiednio o około 1,5 i 1,8 raza w porównaniu ze zdrowymi ochotnikami. AUC całkowitego ertapenemu oraz niezwiązanego ertapenemu zwiększa się u pacjentów z ciężką niewydolnością nerek (Clcr 5–30 ml/min/1,73 m²) odpowiednio o około 2,6 i 3,4 raza w porównaniu ze zdrowymi ochotnikami. AUC całkowitego ertapenemu oraz niezwiązanego ertapenemu zwiększa się u pacjentów wymagających hemodializy odpowiednio o około 2,9 i 6 razy między sesjami dializy w porównaniu ze zdrowymi ochotnikami. Po wewnątrzżylowym podaniu pojedynczej dawki ertapenemu 1 g bezpośrednio przed sesją hemodializy około 30 % podanej dawki wykrywa się w dializacie. Brak danych dotyczących stosowania leku dzieciom z niewydolnością nerek. Brakuje wystarczających danych dotyczących bezpieczeństwa i skuteczności ertapenemu u pacjentów z zaawansowanym stadium niewydolności nerek oraz pacjentów wymagających hemodializy, aby opracować zalecenia dotyczące dawkowania. Dlatego ertapenem nie powinien być stosowany tym pacjentom.

Właściwości kliniczne.

Wskazania.

Leczenie.

Zakażenia wywołane wrażliwymi szczepami drobnoustrojów:

• powikłane zakażenia wewnątrzbrzuszne;
• zapalenie płuc nabyte poza szpitalem;
• ostre zakażenia ginekologiczne;
• powikłane zakażenia skóry i tkanek skóry, w tym zakażenia kończyn dolnych u chorych na cukrzycę („stopa cukrzycowa”);
• powikłane zakażenia dróg moczowych, w tym nerek i miedniczek nerkowych;
• sepsja bakteryjna.

Profilaktyka.

Ertapenem jest wskazany u dorosłych do profilaktyki zakażeń chirurgicznych spowodowanych przez elektywne zabiegi kolorektalne.

Przeciwwskazania.

Stwierdzona wcześniej nadwrażliwość na którykolwiek składnik leku lub na inne leki z tej samej grupy. Ciężkie reakcje nadwrażliwościowe (np. reakcje anafilaktyczne, ciężkie reakcje skórne) na którykolwiek inny typ leków beta-laktamowych (np. penicyliny lub cefalosporyny).

W przypadku stosowania kwasu chlorowodorowego lidokainy jako rozpuszczalnika leku Ertapenem-Vista, który podaje się wewnątrzmięśniowo, lek jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na miejscowe leki znieczulające typu amidowego oraz u pacjentów z ciężkim szokiem lub blokada serca.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje oddziaływań.

Interakcje z innymi lekami, spowodowane przez hamowanie klirensu leków, których mediatorem jest białko P-glikoproteina lub CYP, są mało prawdopodobne.

Opisywano obniżenie stężenia kwasu walproinowego poniżej zakresu terapeutycznego przy jednoczesnym stosowaniu karbapenemów i kwasu walproinowego. Obniżenie stężenia kwasu walproinowego zwiększa ryzyko napadów drgawkowych, dlatego nie zaleca się jednoczesnego stosowania ertapenemu i kwasu walproinowego / divalproexu sodu i należy rozważyć potrzebę alternatywnej terapii przeciwbakteryjnej lub przeciwdrgawkowej.

Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności.

Zwiększona wrażliwość.

Zgłaszano poważne i czasem śmiertelne reakcje nadwrażliwościowe (anafilaktyczne) u pacjentów leczonych lekami beta-laktamowymi. Reakcje te są bardziej prawdopodobne u pacjentów z wywiadem uczulenia na wiele alergenów. Opisywano przypadki pacjentów uczulonych na penicylinę, u których pojawiały się ciężkie reakcje nadwrażliwościowe podczas leczenia innymi beta-laktamami. Przed rozpoczęciem leczenia ertapenemem należy dokładnie wywiadować pacjenta o wcześniejszych reakcjach nadwrażliwościowych na penicyliny, cefalosporyny, inne beta-laktamy oraz inne alergeny (patrz sekcja „Przeciwwskazania”). W przypadku wystąpienia reakcji alergicznej na ertapenem należy natychmiast przerwać leczenie tym lekiem (patrz sekcja „Działania niepożądane”). Poważne reakcje anafilaktyczne wymagają natychmiastowego leczenia.

Superinfekcja.

Długotrwałe stosowanie ertapenemu może prowadzić do nadmiernego wzrostu mikroorganizmów opornych. Ważna jest powtórna ocena stanu pacjenta. W przypadku rozwoju superinfekcji należy podjąć odpowiednie działania.

Zespoł zapalenia jelita wywołany antybiotykiem.

Zgłaszano zespół zapalenia jelita wywołany antybiotykiem oraz zapalenie jelita pseudomembranowe, którego ciężkość może wahać się od łagodnego do zagrożonego życia, w trakcie stosowania ertapenemu. Dlatego ważne jest rozważenie możliwości takiego rozpoznania u pacjentów z biegunką po podaniu leków przeciwbakteryjnych. Należy rozważyć możliwość przerwania terapii lekiem oraz wdrożenia niezbędnego leczenia infekcji spowodowanej przez Clostridium difficile. Nie należy stosować leków hamujących perystaltykę.

Drżenie mięśniowe.

Podczas badań klinicznych zgłaszano drżenie mięśniowe u dorosłych pacjentów stosujących ertapenem (1 g raz dziennie) podczas terapii lub w 14-dniowym okresie obserwacji po jej zakończeniu. Drżenie mięśniowe występowało głównie u pacjentów starszych oraz u pacjentów z chorobami układu nerwowego środkowego (UKŚ) w wywiadzie (np. z uszkodzeniem mózgu lub drgawkami w wywiadzie) i/lub zaburzeniami funkcji nerek. Analogiczne efekty obserwowano podczas stosowania po wprowadzeniu na rynek.

Stosowanie równoległe z kwasem walproinowym.

Nie zaleca się jednoczesnego stosowania ertapenemu i kwasu walproinowego/soli sodowej walproinianu (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”).

Suboptymalna ekspozycja.

Biorąc pod uwagę istniejące dane, nie można wykluczyć, że czasem podczas zabiegów chirurgicznych trwających dłużej niż 4 godziny pacjenci mogą otrzymywać ertapenem w stężeniach niewystarczających do działania terapeutycznego, a tym samym narażeni są na ryzyko nieskutecznego leczenia. W związku z tym należy zachować ostrożność w takich przypadkach.

Rekomendacje dotyczące stosowania u szczególnych grup pacjentów.

Doświadczenie w stosowaniu ertapenemu w leczeniu ciężkich infekcji jest ograniczone. W badaniach klinicznych dotyczących leczenia zapalenia płuc nabytej spoza szpitala wśród dorosłych ochotników u 25 % pacjentów objętych oceną i stosujących ertapenem ciężkość choroby była duża (określona jako ciężkość zapalenia płuc > III). W badaniach klinicznych dotyczących leczenia ostrych infekcji ginekologicznych wśród dorosłych ochotników u 26 % pacjentów objętych oceną i stosujących ertapenem ciężkość choroby była duża (określona jako podwyższenie temperatury do poziomu ≥ 39 °C i/lub bakteriemia); u 10 pacjentów stwierdzono bakteriemię. Wśród pacjentów objętych oceną w badaniach klinicznych dotyczących leczenia infekcji wewnątrzbrzusznych wśród dorosłych ochotników, 30 % pacjentów miało uogólniony zapalenie otrzewnej, a 39 % pacjentów miało infekcje rozprzestrzenione nie tylko na wyrostek robaczkowy, ale również na żołądek, dwunastnicę, jelito cienkie, jelito grube i pęcherz żółciowy. Liczba pacjentów objętych oceną i włączonych do badań z wynikiem ≥ 15 według skali APCHE II była ograniczona, dlatego skuteczność terapii u tych pacjentów nie została potwierdzona.

Skuteczność ertapenemu w leczeniu zapalenia płuc nabytej spoza szpitala wywołanej opornymi na penicylinę Streptococcus pneumoniae nie została ustalona. Skuteczność ertapenemu w leczeniu infekcji dolnych kończyn u chorych na cukrzycę z obecnym osteomyelitem nie została ustalona.

Doświadczenie w stosowaniu ertapenemu u dzieci poniżej 2. roku życia jest ograniczone. Należy zachować szczególną ostrożność przy określaniu wrażliwości mikroorganizmu wywołującego infekcję na ertapenem w tej grupie wiekowej. Brak informacji dotyczących stosowania ertapenemu u dzieci poniżej 3. miesiąca życia.

Podczas wstrzykiwania wewnętrznomięśniowego leku Ertapenem-Vista należy zachować ostrożność, aby zapobiec przypadkowemu wstrzyknięciu leku do naczynia krwionośnego (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

Podczas stosowania chlorowodorku lidokainy jako rozpuszczalnika należy wziąć pod uwagę informacje dotyczące bezpieczeństwa chlorowodorku lidokainy.

Encefalopatia.

Zgłaszano encefalopatię podczas stosowania ertapenemu (patrz sekcja „Działania niepożądane”). W przypadku podejrzenia encefalopatii spowodowanej ertapenemem (np. mioklonia, drgawki, zmiany stanu psychicznego, obniżenie poziomu świadomości) należy rozważyć przerwanie leczenia ertapenemem. Pacjenci z niewydolnością nerek mają wyższe ryzyko rozwoju encefalopatii spowodowanej ertapenemem, co może wydłużyć czas leczenia.

Ważne informacje dotyczące substancji pomocniczych.

Ten lek zawiera 137 mg sodu na dawkę 1 g. Należy zachować ostrożność przy stosowaniu u pacjentów przestrzegających diety o ograniczonej zawartości sodu.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża.

Nie przeprowadzono odpowiednich i dobrze kontrolowanych badań stosowania leku u kobiet w ciąży. Badania na zwierzętach nie wskazują na bezpośredni lub pośredni niekorzystny wpływ na przebieg ciąży, rozwój embrionu/płodu, poród lub rozwój poporodowy. Jednak ertapenem należy stosować w czasie ciąży tylko wtedy, gdy potencjalna korzyść z jego stosowania przewyższa potencjalne ryzyko dla płodu.

Karmienie piersią.

Ertapenem przenika do mleka matki. Ze względu na możliwość wystąpienia działań niepożądanych u niemowląt, karmienie piersią należy przerwać u matek stosujących ertapenem.

Plodność.

Nie przeprowadzono odpowiednich i dobrze kontrolowanych badań mających na celu ustalenie wpływu ertapenemu na płodność u mężczyzn i kobiet. Wyniki badań przedklinicznych nie wskazują na bezpośredni lub pośredni niekorzystny wpływ na płodność.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów lub obsługi mechanizmów.

Nie przeprowadzono badań wpływu na szybkość reakcji podczas prowadzenia pojazdów lub pracy z innymi mechanizmami.

Jednakże podczas prowadzenia pojazdów lub pracy z innymi mechanizmami zaleca się zachować szczególną ostrożność, biorąc pod uwagę możliwość wystąpienia niepożądanych reakcji ze strony układu nerwowego (zawroty głowy, senność).

Sposób stosowania i dawki

Do wewnątrznieżylnej i wewnątrzmięśniowej aplikacji.

• Leczenie zakażenia *

Standardowa dawka leku Ertapenem-Vista dla dorosłych i dzieci w wieku od 13 lat to 1 g jednorazowo na dobę w postaci wewnątrznieżylnej iniekcji.

Standardowa dawka leku Ertapenem-Vista dla dzieci w wieku od 3 miesięcy do 12 lat to 15 mg/kg masy ciała dwa razy na dobę (nie należy przekraczać dawki 1 g na dobę) w postaci wewnątrznieżylowej infuzji.

Ertapenem-Vista można podawać w formie wewnątrznieżylnej infuzji lub wewnątrzmiennej iniekcji. Przy wewnątrznieżylnej infuzji ertapenem należy podawać przez 30 minut.

Wewnątrzmienne podanie leku Ertapenem-Vista może być stosowane jako alternatywa dla podania wewnątrznieżylnego.

Standardowy czas leczenia lekiem Ertapenem-Vista wynosi od 3 do 14 dni, ale zależy od typu zakażenia i patogenu. W przypadku wystąpienia wskazań klinicznych dopuszczalny jest przejście na dalszą odpowiednią doustną terapię przeciwbakteryjną, jeśli obserwuje się poprawę kliniczną.

• Profilaktyka *

W celu zapobiegania zakażeniom chirurgicznym spowodowanym planowanym zabiegiem kolorektalnym zaleca się jednorazowe wewnątrznieżylne podanie 1 g ertapenemu godzinę przed zabiegiem chirurgicznym.

• Pacjenci z niewydolnością nerek *

Ertapenem-Vista można stosować w leczeniu zakażeń u dorosłych pacjentów z niewydolnością nerek łagodnego lub umiarkowanego stopnia. Pacjentom z klirensem kreatyniny > 30 ml/min/1,73 m² nie wymaga się korekty dawki. Brak wystarczających danych dotyczących bezpieczeństwa i skuteczności ertapenemu u pacjentów z ciężką niewydolnością nerek, aby podać zalecenia dotyczące dawkowania. Dlatego ertapenemu nie należy stosować tym pacjentom. Brak danych dotyczących dzieci z niewydolnością nerek.

• Pacjenci poddawani hemodializie *

Brak wystarczających danych dotyczących bezpieczeństwa i skuteczności ertapenemu u pacjentów poddawanych hemodializie, aby podać zalecenia dotyczące dawkowania. Dlatego ertapenemu nie należy stosować tym pacjentom.

• Pacjenci z niewydolnością wątroby *

Nie wymaga się korekty dawki u pacjentów z zaburzeniem funkcji wątroby.

• Pacjenci w podeszłym wieku *

Należy stosować zalecaną dawkę ertapenemu, z wyjątkiem przypadków ciężkiej niewydolności nerek.

• WSKAZÓWKI DOTYCZĄCE PRZYGOTOWANIA ROZTWORU *

Przygotowanie roztworu ertapenemu do wewnątrznieżylowego podania u dorosłych i dzieci w wieku od 13 lat

NIE MIESZAĆ I NIE PODAWAĆ RAZEM Z INNYMI LEKAMI. NIE STOSOWAĆ ROZTWORÓW ROZPUSZCZAJĄCYCH ZAWIERAJĄCYCH DEKSTROZĘ.

Przed podaniem Ertapenem-Vista należy go odzyskać (odtworzyć), a następnie rozcieńczyć.

1. Odtworzyć zawartość fiolki zawierającej 1 g leku Ertapenem-Vista, dodając 10 ml jednego z następujących rozpuszczalników: wodę do wstrzykiwań, 0,9 % roztwór chlorku sodu do wstrzykiwań lub wodę bakteriostatyczną do wstrzykiwań.
2. Aby rozpuścić, dobrze wstrząsnąć, a następnie natychmiast przenieść odzyskaną zawartość fiolki do 50 ml 0,9 % roztworu chlorku sodu do wstrzykiwań.
3. Lek nadaje się do stosowania w ciągu 6 godzin po odtworzeniu. Czas trwania infuzji – 30 minut.

Przygotowanie roztworu leku ertapenem do wewnątrzmiennej aplikacji u dorosłych i dzieci w wieku od 13 lat

Przed podaniem Ertapenem-Vista należy go odzyskać.

1. Odtworzyć zawartość fiolki zawierającej 1 g leku Ertapenem-Vista, dodając 3,2 ml 1 % lub 2 % roztworu chlorowodorku lidokainy do wstrzykiwań (bez adrenaliny). Dobrze wstrząsnąć fiolkę, aby rozpuścić zawartość.
2. Natychmiast nabrać zawartość fiolki do strzykawki i podać w formie głębokiej wewnątrzmiennej iniekcji do dużego mięśnia (np. mięśnia pośladkowego lub bocznej części uda).
3. Odtworzony roztwór do wewnątrzmiennej iniekcji należy wykorzystać w ciągu 1 godziny od przygotowania.

Uwaga. Ten odtworzony roztwór nie może być podawany dożylnie.

Przygotowanie roztworu ertapenemu do wewnątrznieżylowego podania u dzieci w wieku od 3 miesięcy do 12 lat

NIE MIESZAĆ I NIE PODAWAĆ RAZEM Z INNYMI LEKAMI. NIE STOSOWAĆ ROZTWORÓW ROZPUSZCZAJĄCYCH ZAWIERAJĄCYCH DEKSTROZĘ.

Przed podaniem Ertapenem-Vista należy go odzyskać, a następnie rozcieńczyć.

1. Odtworzyć zawartość fiolki zawierającej 1 g leku Ertapenem-Vista, dodając 10 ml jednego z następujących rozpuszczalników: wodę do wstrzykiwań, 0,9 % roztwór chlorku sodu lub wodę bakteriostatyczną do wstrzykiwań.
2. Dobrze wstrząsnąć w celu rozpuszczenia i natychmiast nabrać objętość odpowiadającą 15 mg/kg masy ciała (nie przekraczając dawki 1 g na dobę), rozpuścić w 0,9 % roztworze chlorku sodu do wstrzykiwań do końcowej stężenia 20 mg/ml lub niższego.
3. Lek nadaje się do stosowania w ciągu 6 godzin po odtworzeniu. Czas trwania infuzji – 30 minut.

Przygotowanie roztworu ertapenemu do wewnątrzmiennej aplikacji u pacjentów w wieku od 3 miesięcy do 12 lat

Przed podaniem Ertapenem-Vista należy go odzyskać.

1. Odtworzyć zawartość fiolki zawierającej 1 g leku Ertapenem-Vista, dodając 3,2 ml 1 % lub 2 % roztworu chlorowodorku lidokainy do wstrzykiwań (bez adrenaliny). Dobrze wstrząsnąć fiolkę, aby rozpuścić zawartość.
2. Natychmiast nabrać zawartość fiolki do strzykawki w dawce 15 mg/kg masy ciała (nie przekraczając dawki 1 g na dobę) i podać w formie głębokiej wewnątrzmiennej iniekcji do dużego mięśnia (np. mięśnia pośladkowego lub bocznej części uda).
3. Odtworzony roztwór do wewnątrzmiennej iniekcji należy wykorzystać w ciągu 1 godziny od przygotowania.

Uwaga. Ten odtworzony roztwór nie może być podawany dożylnie.

Stabilność odtworzonych roztworów i roztworów do wstrzykiwań

Odtworzony roztwór, świeżo rozcieńczony w 0,9 % roztworze chlorku sodu do wstrzykiwań, można przechowywać w temperaturze pokojowej (25 °C) i używać w ciągu 6 godzin lub przechowywać przez 24 godziny w lodówce (2–8 °C) i używać w ciągu 4 godzin po wyjęciu z lodówki. Nie mrozić.

Odtworzony roztwór do wewnątrzmiennej iniekcji należy wykorzystać w ciągu 1 godziny od przygotowania.

Roztworu leku Ertapenem-Vista nie należy zamrażać.

Obserwowano zgodność ertapenemu z roztworami do wewnątrznieżylowego stosowania zawierającymi heparynę sodową i chlorek potasu.

Leki do podania dożylnej należy przed zastosowaniem zawsze wizualnie kontrolować pod kątem obecności zanieczyszczeń lub zmiany zabarwienia, jeśli pozwala na to przezroczystość roztworu i fiolki. Kolor roztworu Ertapenem-Vista waha się od bezbarwnego do jasnożółtego. Zmienność zabarwienia w tych granicach nie wpływa na aktywność leku.

Dzieci

Z uwagi na brak danych ertapenem nie zaleca się stosowania u dzieci poniżej 3 miesięcy życia.

Przedawkowanie

Brak szczegółowych informacji dotyczących leczenia przedawkowania ertapenemu. Przedawkowanie ertapenemu jest mało prawdopodobne.

Objawy. Wewnątrznieżylne podanie leku w dawce 3 g na dobę przez 8 dni zdrowym dorosłym ochotnikom nie powodowało istotnych toksycznych efektów. W trakcie badań klinicznych przypadkowe podanie do 3 g na dobę pacjentom dorosłym nie prowadziło do klinicznie istotnych niepożądanych objawów. Podczas badań klinicznych u dzieci w wieku pediatrycznym wewnątrznieżylne podanie dawki od jednorazowej 40 mg/kg masy ciała do maksymalnej dawki 2 g nie prowadziło do objawów toksycznych.

Leczenie. W przypadku przedawkowania ertapenemu należy go odstawić i prowadzić ogólną terapię wspomagającą aż do wydalenia leku przez nerki. ertapenem można częściowo usunąć z organizmu za pomocą hemodializy. Brak jednak informacji dotyczących stosowania hemodializy w leczeniu przedawkowania.

Reakcje niepożądane.

Dorośli.

Łączna liczba pacjentów, którzy otrzymywali ertapenem podczas badań klinicznych, wyniosła ponad 2200 osób, z których ponad 2150 otrzymywało ertapenem w dawce 1 g. Reakcje niepożądane (uważane przez badacza za możliwe, prawdopodobne lub rzeczywiście związane z zastosowaniem leku) wystąpiły u około 20 % pacjentów przyjmujących ertapenem. Leczenie zostało przerwane z powodu wystąpienia reakcji niepożądanych u 1,3 % pacjentów. Dodatkowo 476 pacjentów otrzymało pojedynczą dawkę 1 g ertapenemu przed zabiegiem chirurgicznym w trakcie badania klinicznego oceniającego skuteczność profilaktyki infekcji chirurgicznych spowodowanych zabiegami kolorektalnymi.

Najczęstsze reakcje niepożądane obserwowane u pacjentów podczas leczenia wyłącznie ertapenemem oraz w 14-dniowym okresie dalszej obserwacji po zakończeniu leczenia obejmowały: biegunkę (4,8 %), powikłania żylne w miejscu wstrzyknięcia (4,5 %) oraz nudności (2,8 %).

Najczęstsze odchylenia wyników badań laboratoryjnych obserwowane u pacjentów otrzymujących wyłącznie ertapenem podczas leczenia i w 14-dniowym okresie dalszej obserwacji po zakończeniu leczenia obejmowały: podwyższenie poziomu alaninotransaminazy (ALT) (4,6 %), podwyższenie poziomu asparaginianotransaminazy (AST) (4,6 %), podwyższenie poziomu fosfatazy alkalicznej (3,8 %) oraz liczby płytek krwi (3 %).

• Dzieci (w wieku od 3 miesięcy do 17 lat).*

Łączna liczba pacjentów, którzy otrzymywali ertapenem podczas badań klinicznych, wyniosła 384 osoby. Ogólne profil bezpieczeństwa porównywalny był z profilem bezpieczeństwa u dorosłych pacjentów. Reakcje niepożądane wystąpiły u około 20,8 % pacjentów przyjmujących ertapenem. Leczenie zostało przerwane z powodu wystąpienia reakcji niepożądanych u 0,5 % pacjentów.

Najczęstsze reakcje niepożądane obserwowane u pacjentów podczas leczenia wyłącznie ertapenemem oraz w 14-dniowym okresie dalszej obserwacji po zakończeniu leczenia obejmowały: biegunkę (5,2 %) oraz ból w miejscu infuzji (6,1 %); najczęstsze odchylenia wyników badań laboratoryjnych obejmowały: zmniejszenie liczby neutrofili (3 %), podwyższenie poziomu ALT (2,9 %) oraz podwyższenie poziomu AST (2,8 %).

Poniżej przedstawiono reakcje niepożądane obserwowane u pacjentów otrzymujących wyłącznie ertapenem podczas leczenia i w 14-dniowym okresie dalszej obserwacji po zakończeniu leczenia. Częstotliwość występowania określono następująco: często (od ≥ 1/100 do < 1/10); nieczęsto (od ≥ 1/1000 do < 1/100); rzadko (od ≥ 1/10 000 do < 1/1000); bardzo rzadko (< 1/10 000); nieznane (nie można oszacować na podstawie dostępnych danych).

Tabela 2

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych.

Zgłaszanie działań niepożądanych po rejestracji produktu leczniczego ma duże znaczenie. Umożliwia to monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka w przypadku stosowania tego produktu leczniczego. Osoby pracujące w zawodach medycznych i farmaceutycznych, jak również pacjenci lub ich ustawowe przedstawiciele, powinni zgłaszać wszystkie przypadki podejrzewanych działań niepożądanych oraz braku skuteczności produktu leczniczego do Państwowego Centrum Ekspertyz Ministerstwa Zdrowia Ukrainy za pośrednictwem strony internetowej: https://aisf.dec.gov.ua

Okres ważności. 2 lata.

Warunki przechowywania. Przechowywać we wkładzie pierwotnym w celu ochrony przed wilgocią w temperaturze nie wyższej niż 25 °C.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Niezgodność. Nie należy stosować rozcieńczycieli ani płynów do infuzji zawierających glukozę do rozpuszczania lub podawania ertapenemu.

Ponieważ nie przeprowadzono badań dotyczących niezgodności, nie należy mieszać leku Ertapenem-Vista z innymi lekami, z wyjątkiem tych, które są wymienione w dziale „Sposób stosowania i dawki. Przygotowanie roztworu”.

Opakowanie. 1 g proszku w fiolce. Po 1 lub po 10 fiolach w pudełku kartonowym.

Kategoria wydawania. Na receptę.

Producent.

ACS Dobfar S.p.A.

Miejsce położenia producenta oraz adres miejsca prowadzenia działalności.

NUCLEO INDUSTRIALE S. ATTO (LOC. S. NICOLÒ A TORDINO), 64100 TERAMO (TE), Włochy.