Epirubicyna Medac

INSTRUKCJA stosowania leku do celów medycznych EPIRUBICYNA MEDAC (EPIRUBICIN MEDAC)

Skład:

substancja czynna: chlorowodorek epirubicyny;

1 ml roztworu do wstrzykiwań zawiera 2 mg chlorowodorku epirubicyny;

substancje pomocnicze: chloroek sody, kwas solny stężony, woda do wstrzykiwań.

Postać farmaceutyczna. Roztwór do wstrzykiwań.

Główne właściwości fizykochemiczne: przejrzysty roztwór czerwonego koloru, wolny od widocznych zanieczyszczeń mechanicznych.

Grupa farmakoterapeutyczna.

Leki przeciwnowotworowe. Kod ATC L01D B03.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Mechanizm działania. Epirubicyna Medac jest antybiotykiem z grupy antracyklin o działaniu cytotoksycznym. Mechanizm działania epirubicyny wiąże się z jej zdolnością wiązania się z DNA. Badania na kulturach komórkowych wykazały szybkie przenikanie do komórki, lokalizację w jądrze komórkowym, hamowanie syntezy kwasów nukleinowych i mitozy. Udowodniono aktywność epirubicyny wobec szerokiego spektrum nowotworów doświadczalnych, w tym białaczek L1210 i P388, sarkom SA 80 (postacie stałe i przesiwcze), czerniaka B16, raka piersi, raka płuc Lewis i raka okrężnicy 38. Wykazano również aktywność epirubicyny wobec przeniesionych na bezwłose myszy nudes guzów ludzkich (czerniak, rak piersi, płuc, gruczołu krokowego i jajników).

Farmakokinetyka.

Wchłanianie. W badaniach farmakokinetycznych u pacjentów z rakiem in situ pęcherza moczowego stwierdza się zazwyczaj niskie stężenia epirubicyny we krwi (poniżej 10 ng/ml) po instylacji do pęcherza moczowego. Oznacza to, że nie występuje istotna resorpcja systemowa. U pacjentów z uszkodzeniem błony śluzowej pęcherza moczowego (np. w przypadku guza, zapalenia pęcherza, po zabiegu chirurgicznym) można spodziewać się większej szybkości resorpcji.

Rozkład. U pacjentów z prawidłową funkcją wątroby i nerek stężenia we krwi po wstrzyknięciu dożylnym dawek 60–150 mg/m² leku wykazują trójfazowy model wykładniczego zmniejszania się stężenia, z bardzo szybką pierwszą fazą, wolną fazą końcową i średniym okresem półtrwania wynoszącym około 40 godzin. Podane dawki mieszczą się w granicach liniowości farmakokinetycznej zarówno pod względem wartości klirensu osocza, jak i szlaku metabolicznego.

Biotransformacja. Główne zidentyfikowane metabolity to epirubicynol (13-OH epirubicyna) oraz glukuronidy epirubicyny i epirubicynolu.

4`-O-glukuronidacja odróżnia epirubicynę od doksorubicyny i może tłumaczyć szybsze wydalanie epirubicyny oraz jej zmniejszoną toksyczność. Stężenia głównego metabolitu we krwi, pochodnej 13-OH (epirubicynol), są odpowiednio niższe i praktycznie równoległe do stężeń niezmienionej substancji czynnej.

Wydalanie. Epirubicyna wydalana jest głównie przez wątrobę; wysokie wartości klirensu osocza (0,9 l/min) wskazują, że powolne eliminowanie zachodzi dzięki dużemu rozłożeniu w tkankach. Wydalanie z moczem w ciągu 48 godzin wynosi około 9–10% dawki. Wydalanie drogą żółciową jest główną drogą eliminacji – około 40% podanej dawki wykrywa się w żółci w ciągu 72 godzin. Substancja czynna nie przenika przez barierę krew–mózg.

Linowość/nielinowość. W przedziale od 60 do 120 mg/m² znajduje się szeroki zakres liniowości farmakokinetycznej; dawka 150 mg/m² znajduje się na granicy liniowości dawki.

Charakterystyka kliniczna.

Wskazania.

Epirubicynę stosuje się w leczeniu szeregu stanów nowotworowych, w tym:

• raka piersi;
• raka jajnika;
• raka żołądka;
• raka płuc;
• chłoniaków złośliwych;
• mięsaków tkanek miękkich;
• raka wątroby;
• raka trzustki;
• raka jelita directly;
• raka okolicy szyjno-twarzowej;
• białaczki.

Wykazano skuteczność epirubicyny stosowanej do oczyszczania pęcherza moczowego w przypadkach:

• brodawkowatego przejściowego raka pęcherza moczowego;
• rakowi in situ pęcherza moczowego;
• profilaktyki wewnątrzmiejscowej nawrotów powierzchownego raka pęcherza moczowego po resekcji przezcewnikowej.

Przeciwwskazania.

• Nadwrażliwość na epirubicynę lub którykolwiek składnik pomocniczy leku, inne antybiotyki antracyklinowe lub antracenediony;
• okres karmienia piersią.

Wstrzykiwanie dożylna epirubicyny jest przeciwwskazane w przypadku następujących chorób:

• utrzymującej się mielosupresji spowodowanej poprzednią chemio- lub radioterapią;
• aktywnej depresji szpiku kostnego spowodowanej wcześniejszymi cyklami leczenia przy użyciu innych leków przeciwnowotworowych lub radioterapii;
• ciężkich zaburzeń funkcji wątroby;
• chorób kardiologicznych, w tym w wywiadzie (w szczególności niewydolności serca stopnia IV, ostrego zawału mięśnia sercowego lub zawału mięśnia sercowego w wywiadzie, prowadzącego do niewydolności mięśnia sercowego stopnia III lub IV, ostrych chorób zapalnych serca, arytmii z poważnymi zaburzeniami hemodynamicznymi);
• kardiomiopatii;
• niestabilnej dławicy piersiowej;
• wcześniejszego podania maksymalnej dawki kumulatywnej innych antybiotyków antracyklinowych (np. doksorubicyny lub daunorubicyny);
• ostrych infekcji ogólnoustrojowych (uogólnionych);
• ciężkiego zapalenia błon śluzowych jamy ustnej i/lub przewodu pokarmowego.

Przeciwwskazania do stosowania wewnątrzmiejscowego:

• infekcje dróg moczowych;
• nowotwory inwazyjne przenikające do ściany pęcherza moczowego;
• trudności z kathetryzacją (niedrożność cewnika spowodowana znacznym nowotworem wewnątrzmiejscowym);
• zapalenie pęcherza moczowego;
• hematuria.

Szczególne środki ostrożności.

Wstrzykiwanie dożylne

Epirubicynę Medac zaleca się podawać za pomocą kroplówki z ciągłym dopływem roztworu fizjologicznego. Aby zminimalizować ryzyko zakrzepicy lub ekstrawazacji dookołovenoznej, infuzja powinna trwać od 3 do 20 minut, w zależności od dawki i objętości roztworu do infuzji. Wstrzykiwanie bezpośrednie pod ciśnieniem nie jest zalecane ze względu na ryzyko ekstrawazacji, które może wystąpić nawet przy odpowiednim napełnieniu krwią podczas aspiracji igłą.

Wstrzykiwanie wewnątrzmiejscowe

Roztwór epirubicyny należy podawać za pomocą cewnika, roztwór powinien pozostawać w pęcherzu moczowym przez 1 godzinę. Podczas procedury pacjent powinien co pewien czas zmieniać pozycję, aby błona śluzowa pęcherza moczowego miała jak największy kontakt z roztworem. Aby uniknąć rozcieńczenia roztworu moczem, pacjent nie powinien spożywać żadnych płynów przez 12 godzin przed instylacją. Po zakończeniu procedury pacjent powinien opróżnić pęcherz moczowy.

Specjalne środki ostrożności dotyczące obrotu i niszczenia. Epirubicyny hydrochloran można dodatkowo rozcieńczać 5 % roztworem glukozy lub 0,9 % roztworem chlorku sodu i podawać dożylne infuzyjnie.

Roztwór do wstrzykiwań nie zawiera środków konserwujących; nieużytej części roztworu z fiolki należy natychmiast zniszczyć zgodnie z wewnętrznymi wymaganiami instytucji.

Wskazówki dotyczące bezpiecznego obrotu i niszczenia leków przeciwnowotworowych

1. Jeśli konieczne jest przygotowanie roztworu do infuzji, należy go przygotować przez wykwalifikowany personel w warunkach bezpylnych.
2. Przygotowanie roztworu do infuzji należy przeprowadzać w specjalnie wydzielonym pomieszczeniu bezpylnym.
3. Należy założyć odpowiednie rękawiczki ochronne, okulary ochronne, fartek i maskę.
4. Należy zachować ostrożność, aby uniknąć przypadkowego kontaktu leku z oczami. W przypadku kontaktu z oczami przepłukać oczy dużą ilością wody i/lub 0,9 % roztworem chlorku sodu przez co najmniej 15 minut. Następnie należy skonsultować się z lekarzem.
5. W przypadku kontaktu ze skórą dokładnie przemyć dotknięty obszar wodą z mydłem lub roztworem wodorowęglanu sodu. Nie należy tarmosić skóry szczotką. Po zdjęciu rękawiczek należy zawsze umyć ręce.
6. W przypadku rozprysku lub rozlania roztworu epirubicyny, skażone miejsce należy przetrzeć rozcieńczonym roztworem nadchloranu sodu (zawierającym 1 % chloru), najlepiej przez nasycenie tym roztworem, a następnie wodą. Wszystkie używane materiały należy zniszczyć zgodnie z opisem poniżej.
7. Kobiety w ciąży nie powinny pracować z lekami cytotoksycznymi.
8. Należy zachować odpowiednie środki ostrożności przy niszczeniu materiałów (strzykawek, igieł) używanych do rozpuszczania i/lub rozcieńczania leków cytotoksycznych. Każdy nieużyty produkt lub używany materiał należy zniszczyć zgodnie z lokalnymi wymaganiami dotyczącymi niszczenia leków cytotoksycznych.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Epirubicynę stosuje się głównie w połączeniu z innymi lekami cytotoksycznymi. Nadzwyczaj ważne jest, by nigdy nie mieszać epirubicyny z tymi lekami w jednej strzykawce.

Może rozwijać się toksyczność addytywna, szczególnie związana z działaniem na szpik kostny i przewód pokarmowy, możliwe są również hematologiczne działania niepożądane.

Może zwiększać się potencjalne ryzyko kardiotoksyczności u pacjentów, którzy jednocześnie otrzymują leki kardiotoksyczne (np. 5-fluorouracyl, cyklofosfamid, cisplatyna, taxany) lub współistniejącą (lub wcześniejszą) radioterapię obszaru śródpiersia lub osierdzia. Przy stosowaniu epirubicyny w połączeniu z innymi potencjalnie kardiotoksycznymi lekami, a także przy jednoczesnym stosowaniu innych leków, które mogą powodować niewydolność serca (np. blokery kanałów wapniowych), należy monitorować funkcję serca przez cały okres leczenia.

Epirubicyna metabolizowana jest głównie w wątrobie. Każdy lek wpływający na funkcję wątroby, stosowany jednocześnie z epirubicyną, może również wpływać na metabolizm epirubicyny, jej farmakokinetykę, skuteczność terapeutyczną i/lub toksyczność.

Nie należy stosować pochodnych antracykliny, w tym epirubicyny, w połączeniu z innymi lekami kardiotoksycznymi, jeśli nie przeprowadzono starannego monitorowania funkcji serca pacjenta. Pacjenci otrzymujący pochodne antracykliny po zakończeniu leczenia innymi lekami kardiotoksycznymi, szczególnie takimi, które mają długi okres półtrwania, np. trastuzumabem, również znajdują się w strefie zwiększonego ryzyka rozwoju kardiotoksyczności.

Zgłaszano, że okres półtrwania trastuzumabu może się zmieniać. Substancja może pozostawać w krążeniu do 7 miesięcy. Dlatego lekarze powinni unikać terapii opartej na antracyklinach przez 7 miesięcy po zakończeniu przyjmowania trastuzumabu, jeśli to możliwe. Jeśli w tym czasie stosowane są antracyliny, zaleca się staranne monitorowanie funkcji serca.

Należy unikać szczepień żywymi szczepionkami pacjentów otrzymujących epirubicynę. Dotyczy to również 6 miesięcy po zakończeniu chemioterapii. Można podawać szczepionki zabite lub inaktywowane, jednak mogą one być mniej skuteczne. Podczas leczenia epirubicyną pacjenci powinni również unikać kontaktu z osobami, które niedawno szczepiły się przeciwko poliomyelitis.

Podanie dawki cytydyny powodowało 50 % zwiększenie pola pod krzywą (AUC) epirubicyny, dlatego należy przerwać przyjmowanie cytydyny podczas leczenia epirubicyną. Po podaniu epirubicyny w dawce 100 mg/m² co 3 tygodnie po terapii cytydyną w dawce 400 mg 2 razy dziennie zaobserwowano zwiększenie o 50 % AUC epirubicyny i zwiększenie o 41 % AUC epirubicynolu (p < 0,05). Ponieważ nie zaobserwowano zmian AUC 7-deoksydoksorubicynolu aglikonu i zmniejszenia przepływu wątrobowego, opisane zjawisko nie jest wyjaśniane obniżeniem aktywności enzymów układu cytochromu P450. Podczas leczenia epirubicyną należy przerwać stosowanie cytydyny.

Stosowanie paklitaxelu przed podaniem epirubicyny może prowadzić do zwiększenia stężenia niezmienionej epirubicyny i jej metabolitów w osoczu krwi, które są nietoksyczne i nieaktywne.

Współistniejące podanie paklitaxelu lub doksytakselu nie wpływało na farmakokinetykę epirubicyny przy podaniu epirubicyny przed zastosowaniem taksolu.

Tę kombinację można stosować przy stopniowym podawaniu obu leków. Należy przeprowadzać infuzję epirubicyny i paklitaxelu z co najmniej 24-godzinnym odstępem między podaniem tych leków.

W jednym z badań stwierdzono, że doksytaksel może zwiększać stężenie metabolitów epirubicyny w osoczu krwi przy jego stosowaniu bezpośrednio po podaniu epirubicyny. Werapamil (racemat) może zmieniać farmakokinetykę epirubicyny. Deksowerapamil (enancjomer R) może nasilać działanie hamujące na szpik kostny. Chinina może przyspieszać początkowy rozdział epirubicyny z krwi do tkanek i może wpływać na rozdział epirubicyny w erytrocytach.

Współistniejące podanie interferonu ά2b może powodować skrócenie terminalnego okresu eliminacji półtrwania i zmniejszenie ogólnego klirensu epirubicyny.

Należy wziąć pod uwagę możliwość wyraźnego zaburzenia hematopoezy przy (wcześniejszym) leczeniu lekami wpływającymi na szpik kostny (cytostatyki, sulfonamidy, chloramfenikol, difenylohydantoina, pochodne amidopiryny, leki przeciwwirusowe).

Wzmocnienie mielosupresji może wystąpić u pacjentów, którzy poddawali się terapii połączonej antracykliną i deksrazoksanem.

Leki wpływające na wydalanie kwasu moczowego (np. sulfonamidy, niektóre diuretyki) mogą prowadzić do nasilenia hiperurikemii przy jednoczesnym stosowaniu epirubicyny. Epirubicyna wiąże się z heparyną; może dojść do wytrącenia osadu i utraty skuteczności obu środków.

Szczególne środki ostrożności i właściwości.

Ogólne informacje. Epirubicynę należy podawać wyłącznie pod nadzorem lekarza doświadczonego w stosowaniu leków przeciwnowotworowych. Wymagane jest wyposażenie diagnostyczne oraz zapewnienie warunków umożliwiających leczenie możliwych powikłań wynikających z mielosupresji, szczególnie w przypadku terapii wysokimi dawkami epirubicyny.

Pacjenci powinni być całkowicie wyleczeni z ostrych objawów toksyczności (np. stomatytu, mucozytu, neutropenii, trombocytopenii i ogólnoustrojowych infekcji), które wystąpiły w wyniku poprzedniego leczenia lekami cytotoksycznymi, przed rozpoczęciem terapii epirubicyną. Leczenie wysokimi dawkami epirubicyny (np. >90 mg/m² co 3–4 tygodnie) powoduje ogólnie takie same działania niepożądane, jak przy podawaniu dawek standardowych (<90 mg/m² co 3–4 tygodnie), jednak może nasilać ciężkość neutropenii i stomatytu/mucozytu. Terapia wysokimi dawkami epirubicyny wymaga szczególnej uwagi ze względu na możliwe powikłania kliniczne związane z nasiloną mielosupresją.

Funkcja serca. Toksyczność serca jest ryzykiem związanym z leczeniem pochodnymi antybiotyków antrocyklinowych, które mogą powodować zarówno wczesne (tj. ostre), jak i późne (tj. opóźnione) zaburzenia.

Wczesne (ostre) zaburzenia. Wczesne objawy toksyczności serca epirubicyny dotyczą głównie wystąpienia tachykardii zatokowej i/lub zmian na elektrokardiogramie (EKG), np. niemieszczących się w normie zmian odcinka S–T i fali T. Zgłaszano również przypadki tachykardii, w tym przedwczesnych skurczów komorowych, tachykardii komorowej i bradykardii, a także blokady przedsionkowo-komorowej i międzypokojowej. Te działania są zazwyczaj niezwiązane z późniejszym rozwojem opóźnionej toksyczności serca, rzadko mają znaczenie kliniczne i są zazwyczaj przejściowe i odwracalne; nie należy ich traktować jako wskazanie do przerwania leczenia epirubicyną.

Późne (opóźnione) zaburzenia. Opóźniona toksyczność serca rozwija się zazwyczaj na końcu cyklu leczenia epirubicyną lub 2–3 miesiące po zakończeniu terapii; zgłaszano również późniejsze przypadki (po kilku miesiącach lub latach od zakończenia leczenia). Opóźniona kardiomiopatia objawia się obniżeniem frakcji wyrzutowej lewej komory (LVEF) i/lub objawami i objawami niewydolności serca (NUS), takimi jak duszność, obrzęk płuc, obrzęk ortostatyczny, kardiomegalia i hepatomegalia, oliguria, wodobrzusze, wylew do opłucnej i rytm galopu. Niewydolność serca zagrażająca życiu jest najcięższą formą kardiomiopatii spowodowanej pochodnymi antrocyklin, stanowi toksyczność ograniczającą dawkę kumulatywną. Niewydolność serca, która nie odpowiada na specyficzne leczenie farmakologiczne, może rozwijać się kilka tygodni po zakończeniu terapii epirubicyną.

Ryzyko rozwoju NUS szybko wzrasta wraz ze wzrostem całkowitej kumulatywnej dawki epirubicyny powyżej 900 mg/m²; przekraczanie tej dawki kumulatywnej należy stosować z szczególną ostrożnością.

Monitorowanie funkcji serca. Przed rozpoczęciem i po zakończeniu każdego cyklu terapii zaleca się wykonanie badania EKG. Takie zmiany EKG, jak spłaszczenie lub inwersja fali T, depresja odcinka S–T lub arytmie (zazwyczaj przejściowe i odwracalne), nie stanowią podstawy do przerwania terapii lekiem.

Należy ocenić funkcję serca pacjentów przed rozpoczęciem leczenia epirubicyną i dokładnie monitorować ją w trakcie terapii w celu zminimalizowania ryzyka ciężkiej niewydolności serca.

Ryzyko ciężkiej niewydolności serca można zmniejszyć poprzez regularne monitorowanie frakcji wyrzutowej lewej komory (LVEF) w trakcie cyklu leczenia z szybkim przerwaniem podawania epirubicyny przy pierwszych oznakach zaburzeń funkcji. Odpowiednią metodą powtórnego oceniania funkcji serca jest ocena LVE0 za pomocą wielofazowej scyntygrafii izotopowej (MUGA) lub echokardiografii (ECHO). Zaleca się wykonanie podstawowej oceny funkcji serca za pomocą elektrokardiografii i skanowania MUGA lub ECHO, szczególnie u pacjentów z czynnikami ryzyka zwiększającymi prawdopodobieństwo toksyczności serca. Należy przeprowadzać powtórne oznaczenie LVEF za pomocą MUGA lub ECHO, szczególnie przy stosowaniu wyższych dawek kumulatywnych antrocyklin. Technika stosowana do oceny w trakcie dalszej obserwacji powinna być odpowiednia. Zgłaszano przypadki toksyczności serca dla płodu/noworodka, w tym śmierci płodu, po wpływie wewnątrzmacicznym epirubicyny (patrz sekcja „Szczególne środki ostrożności i właściwości”).

Toksykologia serca w połączeniu z trastuzumabem. Niewydolność serca (klasa II–IV wg klasyfikacji NYHA [New York Heart Association]) obserwuje się u pacjentów stosujących trastuzumab w monoterapii lub w połączeniu z antrocyklinami, takimi jak epirubicyna. Może ona wahać się od umiarkowanej do ciężkiej i może prowadzić do śmiertelnego skutku (ryzyko jest szczególnie podwyższone u pacjentów starszych).

Trastuzumab i antrocykliny, np. epirubicyna, nie powinny być stosowane w połączeniu, chyba że prowadzi się dokładne monitorowanie funkcji serca pacjenta w trakcie dobrze kontrolowanych badań klinicznych. Pacjenci, którzy wcześniej otrzymywali antrocykliny, również znajdują się w strefie podwyższonego ryzyka rozwoju toksyczności serca przy stosowaniu trastuzumabu, choć ryzyko jest mniejsze niż przy jednoczesnym stosowaniu trastuzumabu i antrocyklin.

Zgłaszano, że okres półtrwania trastuzumabu jest zmienny. Substancja może występować w krążeniu do 7 miesięcy. Dlatego należy, jeśli to możliwe, unikać terapii opartej na antrocyklinach przez 7 miesięcy po zakończeniu stosowania trastuzumabu. Jeśli antrocykliny są stosowane przed upływem tego czasu, zaleca się dokładne monitorowanie funkcji serca. W przypadku wystąpienia objawów niewydolności serca przy stosowaniu trastuzumabu po leczeniu epirubicyną należy stosować standardowe leki.

Ze względu na możliwe ryzyko rozwoju kardiomiopatii, należy zachować szczególną ostrożność przy przekroczeniu kumulatywnej dawki epirubicyny 900 mg/m².

Kardiomiopatia spowodowana pochodnymi antrocyklin charakteryzuje się trwałym zmniejszeniem napięcia interwału Q–R–S, wydłużeniem ponad normę interwału skurczowego (faza przed wyrzutem PEP) i zmniejszeniem frakcji wyrzutowej (okres wyrzutu z lewej komory LVET). Zmiany na EKG mogą wskazywać na kardiomiopatię spowodowaną pochodnymi antrocyklin, ale EKG nie jest czułą ani specyficzną metodą wykrywania toksyczności serca związanej ze stosowaniem pochodnych antrocyklin.

Czynniki ryzyka toksyczności serca mogą występować u pacjentów z aktywną lub utajoną chorobą sercowo-naczyniową, u pacjentów, którzy otrzymywali promieniowanie w połączeniu z epirubicyną lub wcześniejsze promieniowanie obszaru śródpiersia/obszaru osierdzia, u pacjentów, którzy wcześniej otrzymywali leczenie innymi pochodnymi antrocyklin lub antracenonami, a także przy jednoczesnym stosowaniu innych leków mogących hamować kurczliwość serca lub leków kardiotoksycznych, np. trastuzumabu (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”).

W grupie zwiększonego ryzyka znajdują się pacjenci starsi.

U pacjentów otrzymujących wysokie dawki kumulatywne leku, a także u pacjentów z czynnikami ryzyka, należy szczególnie dokładnie monitorować funkcję serca. Jednak toksyczność serca związaną z epirubicyną może się rozwijać również przy niższych dawkach kumulatywnych, niezależnie od obecności lub braku czynników ryzyka.

Prawdopodobnie toksyczność epirubicyny i innych pochodnych antrocyklin lub antracenonów ma charakter addytywny.

Toksykologia hematologiczna. Jak i inne leki cytotoksyczne, epirubicyna może powodować mielosupresję. Profil hematologiczny należy ocenić przed rozpoczęciem leczenia i w trakcie każdego cyklu leczenia epirubicyną, w tym różnicowy liczenie leukocytów. Dawkowo zależna, odwracalna leukopenia i/lub granulocytopenia (neutropenia) jest głównym objawem toksyczności hematologicznej epirubicyny i stanowi najczęściej występujący rodzaj ostrej toksyczności tego leku, ograniczający dawkę. Zazwyczaj leukopenia i neutropenia są cięższe przy stosowaniu wysokich dawek, osiągając najniższy poziom między 10. a 14. dniem po podaniu leku; są zazwyczaj tymczasowe, a poziom elementów morfotycznych krwi wraca do normy do 21. dnia. Może również występować trombocytopenia i anemia. Kliniczne skutki ciężkiej mielosupresji obejmują gorączkę, infekcję, sepsę/septycemię, szok septyczny, krwotok, hipoksję tkanek lub skutek śmiertelny.

Drugi białaczka. Druga białaczka, z fazą przedbiegającą białaczce lub bez niej, została zgłoszona u pacjentów, którzy otrzymywali pochodne antrocyklin, w tym epirubicynę. Druga białaczka występuje częściej, gdy takie leki stosuje się w połączeniu z lekami przeciwnowotworowymi niszczącymi DNA, w połączeniu z radioterapią, gdy przeprowadzono intensywne wczesne leczenie pacjentów lekami cytotoksycznymi lub przy podawaniu podwyższonych dawek pochodnych antrocyklin.

Takim białaczką może poprzedzać okres utajenia trwający od 1 do 3 lat.

Reakcje ze strony przewodu pokarmowego. Epirubicyna jest środkiem wymiotnym (emetogennym). Zazwyczaj po podaniu tego leku rozwija się mucozyt/stomatyt, który w ciężkiej formie może postępować przez kilka dni i prowadzić do powstawania owrzodzeń błony śluzowej. W trakcie 3. tygodnia leczenia ten efekt niepożądany znika u większości pacjentów.

Funkcja wątroby. Układ wątrobowo-żółciowy jest główną drogą wydalania epirubicyny z organizmu. Przed rozpoczęciem terapii epirubicyną i w trakcie leczenia należy ocenić ogólne stężenie bilirubiny i oksaloacetotransaminazy w surowicy krwi. U pacjentów z podwyższonym stężeniem bilirubiny lub oksaloacetotransaminazy może występować zmniejszenie klirensu epirubicyny wraz ze wzrostem ogólnej toksyczności. Takim pacjentom zaleca się zmniejszenie dawki. Pacjenci z zaburzeniami funkcji wątroby nie powinni przyjmować epirubicyny.

Funkcja nerek. Należy regularnie sprawdzać stężenie kreatyniny w surowicy krwi przed rozpoczęciem i w trakcie leczenia. Pacjentom z podwyższonym stężeniem kreatyniny w surowicy krwi (>5 mg/dl) wymagana jest korekta dawki.

Reakcje w miejscu podania. Sklerotyzacja żył może wystąpić w wyniku wstrzyknięcia do małych naczyń lub powtarzanych wstrzyknięć do tej samej żyły. Przestrzeganie zalecanych technik podania przyczynia się do minimalizacji ryzyka rozwoju zapalenia żył/tromboflebity w miejscu wstrzyknięcia.

Ekstrawazacja. Ekstrawazacja epirubicyny z żyły w trakcie wstrzyknięcia może powodować lokalne bóle, ciężkie uszkodzenia (tworzenie pęcherzy, nasilony cellulit) i martwicę tkanek. W przypadku pojawienia się objawów lub objawów ekstrawazacji podczas wstrzyknięcia wewnętrznieżylnego epirubicyny należy natychmiast przerwać infuzję tego leku. Efekt niepożądany ekstrawazacji można zapobiec lub zmniejszyć poprzez natychmiastowe zastosowanie specjalistycznego leczenia, np. dextrazoksanem (patrz odpowiednie instrukcje stosowania). Ból pacjenta można złagodzić poprzez chłodzenie miejsca wstrzyknięcia, utrzymując stan chłodzenia, stosując kwas hialuronowy i lokalnie stosując dimetylosulfoxid. Pacjenta należy dokładnie monitorować również później, ponieważ martwica tkanek może się rozwijać przez kilka tygodni. W przypadku ekstrawazacji należy skonsultować się z chirurgiem plastycznym w sprawie możliwej resekcji uszkodzonego obszaru.

Inne. Jak i w przypadku stosowania innych leków cytotoksycznych, przy stosowaniu epirubicyny zgłaszano pojedyncze przypadki rozwoju zapalenia żył z zakrzepem i zatorowości tętnicy płucnej, w tym zatorowości płucnej (w niektórych przypadkach śmiertelnej).

Epirubicyna może zabarwiać mocz na czerwono przez 1–2 dni po wstrzyknięciu.

Zespół lizy nowotworu. Epirubicyna może powodować hiperurikemię w wyniku intensywnego katabolizmu puryn towarzyszącego szybkiemu lizisowi komórek nowotworowych pod wpływem tego leku (zespół lizy nowotworu). Dlatego w trakcie leczenia należy monitorować poziomy kwasu moczowego, potasu, wapnia, fosforanu i kreatyniny we krwi. Nawodnienie, alkalinizacja moczu i profilaktyka allopurynolem w celu zapobiegania hiperurikemii mogą zminimalizować potencjalne powikłania zespołu lizy nowotworu.

Zwężenie odporności/podatność na infekcje. Podawanie żywych lub osłabionych żywych szczepionek pacjentom, których układ odpornościowy jest osłabiony przez leki przeciwnowotworowe, w tym epirubicynę, może prowadzić do ciężkich lub śmiertelnych infekcji. Dotyczy to również 6 miesięcy po zakończeniu chemioterapii. Pacjentom otrzymującym epirubicynę należy unikać szczepień żywymi szczepionkami. Można stosować szczepionki inaktywowane lub martwe, ale odpowiedź na nie może być zmniejszona. Należy unikać kontaktu z osobami, które niedawno szczepiono przeciwko polio.

Wpływ na funkcję rozrodczą. Epirubicyna może powodować uszkodzenie chromosomów w plemnikach człowieka (wpływ genotoksyczny). Pacjentom-mężczyznom otrzymującym epirubicynę nie zaleca się zapładniania dziecka w trakcie leczenia i przez 6 miesięcy po zakończeniu leczenia; należy rozważyć kwestię konserwacji nasienia przed rozpoczęciem leczenia epirubicyną ze względu na prawdopodobieństwo wystąpienia bezpłodności po leczeniu epirubicyną. Mężczyznom i kobietom przyjmującym epirubicynę należy stosować odpowiednie środki antykoncepcyjne. Pacjentom, którzy chcą mieć dzieci, po zakończeniu leczenia tym lekiem należy, jeśli to możliwe, rozważyć konsultację genetyczną. Epirubicyna może powodować amenoreę lub przedwczesną menopauzę u kobiet w wieku przedklimakterycznym.

Dodatkowe ostrzeżenia i środki ostrożności przy innych sposobach podania

Podanie do pęcherza moczowego. Podanie epirubicyny może prowadzić do wystąpienia objawów chemicznego zapalenia pęcherza (np. dysurii, poliurii, nikturii, stranguryi, hematurii, zaburzeń oddawania moczu, martwicy ściany pęcherza moczowego) i pomarszczenia pęcherza moczowego. Należy zwrócić szczególną uwagę na problemy związane z cewnikowaniem (np. niedrożność cewnika moczowego z powodu dużych guzów wewnątrz pęcherza). W przypadku istnienia refluksu moczu z pęcherza moczowego do miedniczki nerkowej (refluks pęcherzowo-nerekowy) wymagany jest regularny monitoring funkcji nerek.

Podanie do tętnicy. Podanie epirubicyny do tętnicy (embolizacja tętnicy za pomocą cewnika w celu miejscowego lub regionalnego leczenia pierwotnego nowotworu wątroby lub przerzutów do wątroby) może prowadzić (oprócz toksyczności systemowej podobnej do toksyczności obserwowanej po podaniu dożylnym epirubicyny) do działania lokalnego lub regionalnego, w tym owrzodzeń żołądka i dwunastnicy (prawdopodobnie w wyniku refluksu leku do tętnicy żołądka) i zwężenia przewodu żółciowego w wyniku lekowo wywołanego zapalenia dróg żółciowych. Ten sposób podania może prowadzić do rozległej martwicy tkanek ukrwionych.

Ten lek zawiera 0,154 mmol (lub 3,54 mg) sodu na mililitr roztworu do wstrzykiwań, co należy uwzględnić u pacjentów na diecie z kontrolowaną zawartością sodu.

Różne opakowania tego leku zawierają następujące ilości sodu:

Butelka 5 ml zawiera mniej niż 1 mmol sodu (23 mg), tj. w zasadzie nie zawiera sodu.

Butelka 10 ml zawiera 35,42 mg sodu, co odpowiada 1,77% zalecanej WHO maksymalnej dziennej normy diecie 2 g sodu dla dorosłego.

Butelka 25 ml zawiera 88,55 mg sodu, co odpowiada 4,43% zalecanej WHO maksymalnej dziennej normy diecie 2 g sodu dla dorosłego.

Butelka 50 ml zawiera 177,1 mg sodu, co odpowiada 8,86% zalecanej WHO maksymalnej dziennej normy diecie 2 g sodu dla dorosłego.

Butelka 100 ml zawiera 354,21 mg sodu, co odpowiada 17,71% zalecanej WHO maksymalnej dziennej normy diecie 2 g sodu dla dorosłego.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Brak danych lub ograniczone dane dotyczące stosowania epirubicyny u ciężarnych kobiet. Podobnie jak większość innych leków przeciwnowotworowych, epirubicyna wykazuje działanie mutagenne i rakotwórcze u zwierząt (patrz sekcja „Właściwości farmakologiczne”). Dane z badań na zwierzętach wskazują, że epirubicyna może szkodzić płodowi po podaniu w czasie ciąży.

Ciąża. Należy unikać stosowania epirubicyny w pierwszym trymestrze. Dane dotyczące stosowania u ludzi nie wykazują ani nie wykluczają wystąpienia poważnych wad wrodzonych lub poronień samoistnych związanych ze stosowaniem epirubicyny w drugim i trzecim trymestrze. Kobiety w wieku rozrodczym należy dokładnie poinformować o potencjalnym ryzyku dla płodu, należy również rozważyć możliwość konsultacji genetycznej, jeśli kobieta zajdzie w ciążę w trakcie leczenia epirubicyną. W chemioterapii nowotworów nie należy przepisywać epirubicyny ciężarnym kobietom ani kobietom w wieku rozrodczym, które mogą zajść w ciążę, z wyjątkiem przypadków, gdy oczekiwana korzyść dla matki przeważa nad możliwym ryzykiem dla płodu.

Zgłaszano przypadki przejściowej hipokinezy komory serca u płodu i/lub noworodka, przejściowego podwyższenia poziomu enzymów sercowych i śmierci płodu z powodu podejrzanej toksyczności serca spowodowanej antrocyklinami po wpływie wewnątrzmacicznym epirubicyny w drugim i/lub trzecim trymestrze (patrz sekcja „Szczególne środki ostrożności i właściwości”). Należy monitorować stan płodu i/lub noworodka pod kątem toksyczności serca oraz przeprowadzać testy zgodnie ze standardami leczenia.

Okres karmienia piersią. Wykazano, że epirubicyna przenika do mleka szczurów. Nie wiadomo, czy epirubicyna przenika do mleka matki. Ze względu na to, że wiele leków, w tym inne pochodne antrocyklin, przenika do mleka matki, oraz z powodu możliwego rozwoju poważnych działań niepożądanych po podaniu epirubicyny, należy przerwać karmienie piersią przed rozpoczęciem leczenia tym lekiem.

Epirubicyna Medac jest przeciwwskazana w okresie karmienia piersią (patrz sekcja „Przeciwwskazania”). Kobietom należy doradzić nie karmić piersią co najmniej przez 7 dni po podaniu ostatniej dawki.

Plodność. Brak ostatecznych danych na temat tego, czy epirubicyna negatywnie wpływa na płodność człowieka i czy ma działanie teratogenne. Epirubicyna może powodować uszkodzenie chromosomów plemników człowieka. Mężczyźni otrzymujący leczenie epirubicyną powinni skonsultować się w sprawie zabezpieczenia nasienia ze względu na możliwość nieodwracalnego bezpłodzia spowodowanego terapią. Mężczyzn i kobiet otrzymujących epirubicynę należy poinformować o potencjalnym niebezpieczeństwie negatywnego wpływu na potomstwo i rozmnażanie.

Epirubicyna może powodować amenoreę i przedwczesne nadejście menopauzy u kobiet.

Kobiety w wieku rozrodczym/kontracepcja u mężczyzn i kobiet. Kobiety w wieku rozrodczym powinny wiedzieć, że w trakcie leczenia należy unikać ciąży i stosować skuteczne środki antykoncepcyjne co najmniej przez 7 miesięcy po podaniu ostatniej dawki. Mężczyzn otrzymujących epirubicynę należy poinformować o konieczności stosowania skutecznych środków antykoncepcyjnych w trakcie leczenia i przez co najmniej 4 miesiące po podaniu ostatniej dawki.

Możliwość wpływu na szybkość reakcji przy prowadzeniu pojazdów mechanicznych lub innych maszyn.

Nie zgłaszano doniesień o działaniach niepożądanych systemowych związanych z wpływem na zdolność prowadzenia pojazdów mechanicznych lub innych maszyn. Epirubicyna może powodować napady nudności i wymioty, które mogą prowadzić do tymczasowego zaburzenia zdolności prowadzenia samochodu lub maszyn lub urządzeń mechanicznych.

Sposób stosowania i dawki.

Dawkowanie

W celu zapobiegania kardiotoxyczności leku nie należy przekraczać całkowitej kumulacyjnej dawki epirubicyny 900–1000 mg/m².

Dawka standardowa. W monoterapii zalecana dawka dla dorosłych wynosi 60–90 mg/m² powierzchni ciała. Epirubicynę Medac należy podawać dożylnie w ciągu 3–5 minut. Podawanie należy powtarzać w odstępach 21-dniowych, w zależności od parametrów hematologicznych pacjenta i funkcji szpiku kostnego. W przypadku wystąpienia objawów toksyczności, w tym ciężkiej neutropenii/gorączki neutropeniczej i trombocytopenii (które mogą utrzymywać się do dnia 21.), może zaistnieć potrzeba przeanalizowania ponownie dawki lub odroczenia podania kolejnej dawki.

Dawka wysoka. Epirubicynę Medac jako lek w monoterapii w leczeniu raka płuca w dawkach wysokich należy podawać według następujących schematów:

• chłoniak drobnokomórkowy (nieleczony wcześniej): 120 mg/m² w dniu 1, powtarzanie co 3 tygodnie;
• chłoniak niedrobnokomórkowy (płaskokomórkowy, gruczołorak i rak pęcherzykowy) u pacjentów nieleczonych wcześniej: 135 mg/m² w dniu 1 lub 45 mg/m² w dniach 1, 2 i 3, powtarzanie co 3 tygodnie.

W leczeniu dawkami wysokimi epirubicynę Medac można podawać jako dozowny bolus dożylny w ciągu 3–5 minut lub jako infuzję dożylne trwającą do 30 minut.

Rak piersi.

W leczeniu adjuwantowym pacjentów z rakiem piersi w stadium wczesnym zaleca się dożylne podawanie epirubicyny w dawkach od 100 mg/m² (jako dawka pojedyncza w dniu 1) do 120 mg/m² (dwie dawki podzielone w dniach 1 i 8) co 3–4 tygodnie, w połączeniu z dożylnym podawaniem cyklofosfamidu i 5-fluorouracylu oraz doustnym stosowaniem tamoksyfenu. Cykl należy powtarzać co 3–4 tygodnie. W leczeniu wysokimi dawkami epirubicynę hydrochloran podaje się w formie dożylnej iniekcji bolusowej trwającej 3–5 minut lub infuzji dożylnej trwającej do 30 minut.

Niższe dawki (60–75 mg/m² w leczeniu standardowym i 105–120 mg/m² w leczeniu wysokimi dawkami) zaleca się u pacjentów z zaburzoną funkcją szpiku kostnego spowodowaną wcześniejszą chemioterapią lub leczeniem promieniowaniem, w zależności od wieku lub nowotworowego zaświecenia szpiku kostnego. Całkowitą dawkę na cykl można podzielić na 2–3 kolejne dni. Kolejne dawki epirubicyny Medac stosuje się zazwyczaj jako monoterapię lub w ramach kombinowanej chemioterapii różnych nowotworów (patrz tabela 1).

Tabela 1

* Dawkowanie ogólne stosowane w pierwszym dniu lub pierwszym, drugim i trzecim dniu z odstępem 21 dni.

Leczenie skojarzone. Jeśli epirubicynę stosuje się w połączeniu z innymi lekami cytotoksycznymi, dawkę należy odpowiednio zmniejszyć. Zwykle stosowane dawki podano w powyższej tabeli.

Leczenie pacjentów z zaburzeniami funkcji wątroby. Główną drogą wydalania epirubicyny z organizmu jest przede wszystkim układ wątrobowo-żółciowy. U pacjentów z zaburzeniami funkcji wątroby dawkę należy zmniejszyć w zależności od stężenia bilirubiny we krwi, jak podano poniżej:

Ogólnie, jeśli poziom bilirubiny mieści się w zakresie 1,4–3 mg/100 ml, a retencja bromsulfoftaleiny (BSP) wynosi 9–15 %, zaleca się podawanie połowy standardowej dawki. Jeśli natomiast poziom bilirubiny oraz retencja BSP przekraczają powyższe wartości, zaleca się podawanie jednej czwartej standardowej dawki.

Umiarkowane zaburzenia funkcji nerek nie stanowią powodu do modyfikacji zalecanych dawek ze względu na niski poziom wydalania epirubicyny z moczem.

Zaburzenia funkcji nerek. Uszkodzenie nerek o średnim stopniu ciężkości nie wymaga zmniejszenia dawki ze względu na ograniczoną ilość epirubicyny wydawanej drogą nerkową. Może jednak być konieczna korekta dawki u pacjentów z poziomem kreatyniny w surowicy >5 mg/dl.

Sposób stosowania.

Epirubicynę stosuje się wyłącznie do wstrzykiwania dożylnego lub do pęcherza moczowego. Epirubicyna jest nieskuteczna przy podawaniu doustnym, nie należy jej wstrzykiwać wewnątrzmięśniowo ani do opon mózgowo-rdzeniowych.

Stosowanie dożylne.

Wstrzykiwanie dożylne powinno trwać od 5 do 10 minut za pomocą systemu do wlewu dożylnego (należy upewnić się, że igła jest poprawnie umieszczona w żyłce), przy czym butelka z 0,9 % roztworem chlorku sodu powinna być już podłączona. Ta technika zmniejsza ryzyko ekstrawazacji leku oraz umożliwia przemywanie żyły 0,9 % roztworem chlorku sodu po zakończeniu podawania. Wyciek epirubicyny z żyły podczas wstrzykiwania może prowadzić do uszkodzenia tkanek i nawet do martwicy. Sklerozę żyły może powodować wstrzykiwanie do cienkich naczyń lub powtarzane wstrzykiwania do tej samej żyły. W przypadku ekstrawazacji należy natychmiast przerwać podawanie.

Wstrzykiwanie do pęcherza moczowego. Epirubicynę można podawać do pęcherza moczowego w leczeniu powierzchownego raka pęcherza moczowego i raka in situ. Nie należy stosować tego leku do wstrzykiwania do pęcherza moczowego w leczeniu guzów inwazyjnych przenikających przez ścianę pęcherza moczowego; w takich przypadkach bardziej odpowiednie jest leczenie ogólnoustrojowe lub interwencja chirurgiczna. Epirubicynę stosuje się również z powodzeniem do pęcherza moczowego jako środek zapobiegawczy po resekcji przezcewnikowej guzów powierzchownych w celu zapobiegania nawrotom. W leczeniu powierzchownego raka pęcherza moczowego zaleca się poniższy schemat, stosując tabelę rozcieńczeń (patrz tabela 2).

Instylacje 50 mg/50 ml co tydzień przez 8 tygodni (lek rozcieńcza się roztworem fizjologicznym lub wodą destylowaną sterylną). W przypadku wystąpienia miejscowych efektów toksycznych zaleca się zmniejszenie dawki do 30 mg/50 ml.

Rak in situ: Instylacje 80 mg/50 ml (w zależności od indywidualnej tolerancji).

Profilaktyka: Instylacje 50 mg/50 ml co tydzień przez 4 tygodnie, następnie co miesiąc w tej samej dawce przez 11 miesięcy.

Tabela 2

Tabela rozcieńczeń roztworów stosowanych do instylacji do pęcherza moczowego

Roztwór należy podawać wewnątrzmiejuszkowo przez 1–2 godziny. Aby uniknąć przedwczesnego rozcieńczenia moczem, pacjenta należy poinstruować, aby nie przyjmował płynów przez 12 godzin przed instylacją. Podczas instylacji pacjenta należy od czasu do czasu przekładać, a także należy go uprzedzić, że po zakończeniu instylacji należy opróżnić pęcherz moczowy.

Dzieci.

Bezpieczeństwo i skuteczność stosowania epirubicyny u dzieci nie zostały dotychczas ustalone.

Przedawkowanie.

Ostre przedawkowanie epirubicyny może powodować ciężką mielosupresję (przez 10–14 dni, głównie leukopenię i trombocytopenię), działanie toksyczne na przewód pokarmowy (głównie stan zapalny błony śluzowej) oraz ostre powikłania sercowe (w ciągu 24 godzin). Obserwuje się późną niewydolność serca związaną ze stosowaniem pochodnych antracykliny, występującą od kilku miesięcy do kilku lat po zakończeniu leczenia.

Leczenie.

W przypadku pojawienia się objawów zatrucia podawanie epirubicyny należy natychmiast przerwać i rozpocząć terapię objawową. W przypadku uszkodzenia serca należy skonsultować się z kardiologiem. W przypadku wyraźnej mielosupresji należy rozważyć możliwość uzupełnienia brakujących składników krwi oraz umieszczenia chorego w pomieszczeniu sterylnym. Nieznany jest specyficzny antydot. Pacjentów należy dokładnie obserwować.

Niepożądane działania

U ponad 10% pacjentów poddawanych leczeniu można oczekiwać wystąpienia niepożądanych skutków.

Najczęstsze niepożądane działania to: mielosupresja, zaburzenia ze strony przewodu pokarmowego, anoreksja, alopecia, infekcje.

Podczas leczenia epirubicyną obserwowano i zgłaszano następujące niepożądane działania z poniższą częstością.

Tabela 3

§ Przy wewnątrzoponowych wstrzyknięciach.

*Efekty niepożądane zgłaszane w okresie pogwarancyjnym.

Dobrotliwe, złośliwe nowotwory i nowotwory o nieznanej etiologii (w tym torbiele i polipy).

Wtórna ostra białaczka mieloidalna z poprzednim okresem przedbiegającym białaczkę lub bez niego u pacjentów otrzymujących epirubicynę w połączeniu z lekami przeciwnowotworowymi uszkadzającymi DNA. Takie formy białaczki charakteryzują się krótkim okresem wczesnym (1–3 lata).

Zaburzenia układu krwi i chłonnego. Wysokie dawki epirubicyny podawano bezpiecznie dużej liczbie pacjentów, którzy nie przyjmowali wcześniej leków i mieli różne nowotwory lity. Stosowanie wysokich dawek powodowało występowanie efektów niepożądanych nieodróżnialnych od efektów niepożądanych po zastosowaniu dawek tradycyjnych, z wyjątkiem odwracalnej ciężkiej neutropenii (<500 neutrofili/mm3 <7 dni), która występowała u większości pacjentów. Tylko u kilku pacjentów konieczna była hospitalizacja i leczenie wspomagające z powodu ciężkich powikłań infekcyjnych po zastosowaniu wysokich dawek.

Zaburzenia skóry i tkanek podskórnych. Łysienie, zazwyczaj odwracalne, występuje w 60–90% przypadków podczas leczenia tym lekiem, towarzyszy mu brak wzrostu brody u mężczyzn.

Zaburzenia ogólne i reakcje w miejscu wstrzyknięcia. Od 5 do 10 dni po rozpoczęciu leczenia może rozwinąć się stan zapalny błony śluzowej, który zazwyczaj towarzyszy stomatytowi z bolesnymi ogniskami erozji, powstawaniem owrzodzeń i krwawieniem, głównie wzdłuż języka i podśluzówki podjęzykowej. Może występować ból miejscowy i martwica tkanek (po przypadkowym wstrzyknięciu pozajelitowym).

Wewnątrzoponowe wstrzyknięcie. Ponieważ po wewnątrzoponowym wstrzyknięciu tylko niewielka ilość substancji czynnej jest reabsorbowana, ciężkie reakcje układowe, jak również reakcje alergiczne na ten lek, występują rzadko. Zazwyczaj obserwuje się reakcje miejscowe, takie jak uczucie pieczenia i przyspieszone oddawanie moczu (polakiuria). Czasem obserwuje się zapalenie bakteryjne lub chemiczne pęcherza moczowego (cystyt). Te efekty niepożądane są zazwyczaj odwracalne.

Zgłaszanie niepożądanych reakcji lekowych.

Zgłaszanie niepożądanych reakcji lekowych po rejestracji leku jest bardzo ważne. Pozwala to na kontynuowanie monitorowania stosunku korzyści do ryzyka. W przypadku wystąpienia jakichkolwiek reakcji lekowych należy powiadomić personel medyczny.

Okres ważności. 2,5 roku.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w lodówce (2–8 °C). Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci. Przechowywać fiolkę w tekturowym pudełku w miejscu zabezpieczonym przed światłem.

Warunki przechowywania po rozcieńczeniu. Po przygotowaniu roztwór leku może być dodatkowo rozcieńczany w warunkach bezpyłowych 5% roztworem glukozy lub 0,9% roztworem chlorku sodu i podawany dożylnie w formie wlewu. Stabilność chemiczna i fizyczna rozcieńczonego roztworu została potwierdzona przez 48 godzin w warunkach przechowywania w temperaturze 25 °C w miejscu zabezpieczonym przed światłem.

Jednakże z mikrobiologicznego punktu widzenia roztwór ten powinien być używany natychmiast. Jeśli nie zostanie użyty natychmiast, użytkownik ponosi odpowiedzialność za czas przechowywania i warunki użytkowania, które zazwyczaj nie powinny przekraczać 24 godzin w temperaturze 2–8 °C, chyba że rozcieńczenie przeprowadzono w kontrolowanych i walidowanych warunkach bezpyłowych.

Niezgodność.

Należy unikać długotrwałego kontaktu tego leku z roztworami o zasadowym pH (w tym roztworami wodorowęglanu sodu), ponieważ taki kontakt prowadzi do hydrolizy (rozpadu) substancji czynnej. Jako rozpuszczalniki należy stosować wyłącznie 5% roztwór glukozy lub 0,9% roztwór chlorku sodu.

Zarejestrowano zgłoszenia dotyczące fizycznej niezgodności tego leku z heparyną. Nie należy mieszać epirubicyny z heparyną. Ten lek nie może być mieszany z innymi lekami w jednej strzykawce, z wyjątkiem opisanych powyżej.

Opakowanie.

Epirubicyna Medac 10 mg/5 ml w przezroczystej szklanej fiolce o pojemności 5 ml. Po 1 fiolce w tekturowym pudełku.

Epirubicyna Medac 20 mg/10 ml w przezroczystej szklanej fiolce o pojemności 10 ml. Po 1 fiolce w tekturowym pudełku.

Epirubicyna Medac 50 mg/25 ml w przezroczystej szklanej fiolce o pojemności 25 ml. Po 1 fiolce w tekturowym pudełku.

Epirubicyna Medac 100 mg/50 ml w przezroczystej szklanej fiolce o pojemności 50 ml. Po 1 fiolce w tekturowym pudełku.

Epirubicyna Medac 200 mg/100 ml w przezroczystej szklanej fiolce o pojemności 100 ml. Po 1 fiolce w tekturowym pudełku.

Kategoria wydawania. Na receptę.

Producent. Medac Gesellschaft für klinische Spezialpräparate mbH.

Miejsce produkcji i adres siedziby.

Theaterstraße 6, 22880 Wedel, Niemcy.