Epirubicyna "Ebewe"

INSTRUKCJA dotyczÄ cza zastosowania leku EPIRUBICYNA "EBEWE" (EPIRUBICIN "EBEWE")

SkÅ ad:

substancja czynna: epirubicyna;

1 ml koncentratu zawiera 2 mg chlorku epirubicyny;

substancje pomocnicze: chloroek sody, kwas solny rozcieŠniczony, woda do wstrzykiwań.

PostaÄ lekarska. Koncentrat do sporzÄ dzenia roztworu do infuzji.

GÅ ówne wÅ aÅ›ciwoÅ›ci fizykochemiczne: przezroczysty roztwór czerwonego koloru, nie zawierajÄ cÄ czÄ stek.

Grupa farmakoterapeutyczna. Å›rodki przeciwnowotworowe. Antybiotyki antracyklinowe i pokrewne zwiÄ czki.

Kod ATC L01D B03.

Właściwości farmakodynamiczne.

Farmakodynamika.

Epirubicyna „Ebewe” jest substancją czynną z grupy antybiotyków antracyklinowych. Działanie farmakodynamiczne jest podobne do innych cytotoksycznych antybiotyków antracyklinowych; właściwości przeciwbakteryjne nie są wykorzystywane. Epirubicyna negatywnie wpływa na wszystkie fazy cyklu komórkowego i jest najbardziej aktywna w fazach S i G2 cyklu komórkowego. Po interkalacji między parą zasad DNA epirubicyna stabilizuje kompleks „topoizomeraza II – DNA”, co prowadzi do nieodwracalnego pęknięcia nici DNA.

Farmakokinetyka.

Po wstrzyknięciu dożylnym (40–100 mg/m²) krzywa eliminacji epirubicyny z osocza krwi ma charakter trójfazowy: t½∝: 3–4,8 minuty; t½ß: 1,1–2,6 godziny; t½γ (okres półtrwania terminalny): 18–45 godzin.

Epirubicyna charakteryzuje się dużą objętością rozproszenia (32–46 l/kg). Klirens osoczowy wynosi 40–75 l/godz. W przypadku zaburzeń funkcji wątroby klirens osoczowy jest obniżony.

Epirubicyna jest intensywnie biotransformowana w wątrobie do epirubicynolu (13-OH-epirubicyna), glukuronidów epirubicyny i epirubicynolu oraz aglikonów. 4'-O-glukuronidacja odróżnia epirubicynę od doksorubicyny i może tłumaczyć szybszą eliminację epirubicyny oraz jej mniejszą toksyczność. Stężenia głównego metabolitu, epirubicynolu, we krwi (13-OH-epirubicyna) są niższe i praktycznie równoległe do stężeń niezmienionej substancji czynnej.

Wydalanie żółciowe epirubicyny i jej metabolitów stanowi około 35% dawki podanej doustnie. Wydalanie 11–15% epirubicyny i jej metabolitów odbywa się głównie nerkami; około 5–7% wydzielane jest przez nerki w postaci niezmienionej.

Po wstrzyknięciu do pęcherza moczowego w leczeniu powierzchownego raka pęcherza moczowego tkanki nowotworowe wchłaniają 2–10 razy więcej epirubicyny niż tkanki zdrowe.

Charakterystyka kliniczna.

Wskazania.

Epirubicyna jest wskazana w leczeniu szerokiego spektrum nowotworów, w tym:

• raka piersi;
• chłoniaków złośliwych;
• mięsaków tkanek miękkich;
• raka żołądka;
• raka wątroby;
• raka trzustki;
• raka jelita prostego;
• raka głowy i szyi;
• raka płuc;
• raka jajników;
• białaczki.

Wewnątrzmiejchurzowe podawanie epirubicyny jest wskazane w leczeniu powierzchownego raka pęcherza moczowego (nowotwór komórkowy przejściowy, rak in situ) oraz w zapobieganiu nawrotom po resekcji przezcewkowej.

Przeciwwskazania.

• Podwyższona wrażliwość na chlorowodorek epirubicyny lub którykolwiek inny składnik leku, inne antybiotyki antracyklinowe lub antracenediony.
• Okres karmienia piersią.

Podawanie dożylnie jest przeciwwskazane: przy utrzymującej się mielosupresji, kardiomiopatii, po wcześniejszej terapii maksymalnymi dawkami skumulowanymi chlorowodorku epirubicyny i/lub antracenedionów, niedawno przebytym zawałcie mięśnia sercowego, ciężkiej arytmii, obecności zakażenia uogólnionego, u pacjentów z ciężkim zaburzeniem funkcji wątroby, niestabilnej dławicy piersiowej, wyraźnym zapaleniu błony śluzowej jamy ustnej i/lub przewodu pokarmowego.

Terapia epirubicyną jest przeciwwskazana u pacjentów z aktywnym zahamowaniem funkcji szpiku kostnego w wyniku wcześniejszych cykli leczenia innymi lekami przeciwnowotworowymi lub radioterapią oraz u pacjentów, którzy wcześniej otrzymywali leczenie w maksymalnych dawkach skumulowanych chlorowodorku epirubicyny i/lub innych antybiotyków antracyklinowych (np. doksorubicyny, daunorubicyny).

Zaburzenia funkcji serca, w tym w wywiadzie, tj.: postępująca niewydolność serca, niewydolność mięśnia sercowego stopnia IV (niewydolność w spoczynku), ciężka arytmia i zaburzenia przewodnictwa z poważnymi zaburzeniami hemodynamicznymi, ostre choroby zapalne serca, niestabilna dławica piersiowa, zawał mięśnia sercowy w ostrym okresie lub w wywiadzie, który spowodował niewydolność serca III i IV stopnia, kardiomiopatia.

Stosowanie w połączeniu z szczepionką przeciwko żółtej gorączce jest przeciwwskazane.

Wewnątrzmiejchurzowe podawanie jest przeciwwskazane u pacjentów z infekcjami dróg moczowych, nowotworem inwazyjnym przenikającym do warstwy mięśniowej pęcherza moczowego, zapaleniem pęcherza moczowego, dużą objętością moczu zaległego, pomarszczonym pęcherzem moczowym oraz u pacjentów z hematurią. Szczególna ostrożność jest wymagana w przypadku trudności z przeprowadzeniem kateteryzacji (np. niedrożność cewki moczowej spowodowana znacznym nowotworem wewnątrzmiejchurzowym).

Szczególne środki ostrożności.

Roztwór do wlewu należy przygotowywać wyłącznie przez specjalnie przeszkolony personel w warunkach bezsterylności. Personelowi medycznemu w ciąży zabrania się pracy z lekiem.

Podczas przygotowywania roztworu należy założyć odpowiedni odzież ochronny (jednorazowe rękawiczki, okulary, fartuch roboczy i maseczkę) w miejscu do tego przeznaczonym, najlepiej z odpowiednią wentylacją.

Strefa robocza powinna być przystosowana do rozpuszczania leku (najlepiej z systemem z przepływem laminarnym powietrza); powierzchnia robocza powinna być zabezpieczona jednorazowym papierem pochłaniającym na podłożu plastikowym.

Obowiązujące są zasady dotyczące stosowania i utylizacji leków cytotoksycznych.

Wszystkie narzędzia używane podczas podawania leku lub sprzątania, w tym rękawiczki, należy zebrać do jednorazowych worków na odpady toksyczne w celu późniejszej utylizacji w wysokiej temperaturze.

W przypadku kontaktu z powierzchnią skóry należy przemyć dotknięty obszar wodą z mydłem lub roztworem wodorowęglanu sodu. Nie należy tarmosić skóry za pomocą szczotki. Zawsze należy myć ręce po zdjęciu rękawiczek.

Należy podjąć wszystkie środki ostrożności, aby nie dopuścić do dostania się leku do oczu. W przypadku dostania się leku do oczu należy przemyć dużą ilością wody i/lub 0,9 % roztworem chlorku sodu oraz skontaktować się z lekarzem. Dotknięte obszary powinien dokładnie obejrzeć specjalista.

W przypadku przypadkowego zanieczyszczenia przedmiotów roztworem leku należy je przemyć 1 % roztworem hipochlorytu sodu, a następnie dużą ilością wody.

Leczenie epirubicyną powinno być prowadzone wyłącznie przez wykwalifikowanych lekarzy posiadających doświadczenie w stosowaniu leków przeciwnowotworowych.

Tylko do jednorazowego użytku. Odpadki należy utylizować. Używać wyłącznie świeżo przygotowanych i klarownych roztworów.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Epirubicynę można stosować w połączeniu z innymi lekami przeciwnowotworowymi, ale niezwykle ważne jest, aby nigdy nie mieszać jej z tymi lekami w jednej strzykawce. Stan pacjentów należy monitorować ze względu na możliwość wystąpienia działania toksycznego addytywnego. Działanie toksyczne addytywne szczególnie negatywnie wpływa na szpik kostny, inne narządy krwiotwórcze i przewód pokarmowy. Stosowanie epirubicyny w połączonej chemioterapii jednocześnie z innymi lekami kardiotoksycznymi, a także jednoczesne stosowanie leków kardioaktywnych (np. blokerów kanałów wapniowych), wymaga starannego monitorowania funkcji serca w całym okresie leczenia.

Epirubicyna jest intensywnie metabolizowana w wątrobie. Zaburzenie funkcji wątroby spowodowane terapią towarzyszącą może pogorszyć metabolizm, farmakokinetykę, skuteczność terapeutyczną i/lub toksyczność epirubicyny.

Antybiotyki antracyklinowe, w tym epirubicyna, należy stosować w połączeniu z innymi lekami kardiotoksycznymi wyłącznie przy warunku starannego monitorowania funkcji serca pacjenta. Pacjenci stosujący antybiotyki antracyklinowe po zakończeniu terapii innymi lekami kardiotoksycznymi, szczególnie lekami o długich okresach półtrwania, takimi jak trastuzumab, mogą również znajdować się w grupie zwiększonych ryzyka rozwoju kardiotoksyczności.

Okres półtrwania trastuzumabu wynosi około 28–38 dni, a lek może pozostawać w krążeniu do 27 tygodni po zakończeniu leczenia trastuzumabem. W związku z tym lekarze powinni, jeśli to możliwe, unikać terapii opartej na antybiotykach antracyklinowych w ciągu 27 tygodni po zakończeniu leczenia trastuzumabem. Jeśli antybiotyki antracyklinowe były stosowane wcześniej, zaleca się staranne monitorowanie funkcji serca.

Może wystąpić wyraźne zaburzenie hematopoezy w przypadku (wcześniejszej) terapii lekami wpływającymi na szpik kostny (tj.: leki cytotoksyczne, sulfonamidy, chloramfenikol, difenylohydantoina, pochodne amidopiryny, leki przeciwwirusowe).

Obserwowano interakcje chlorowodorku epirubicyny z cykloheksydyną, dextraverapamilem, dextrazoksanem, doksotakselem, interferonem α2b, paklitakselem i chininą:

• podanie dawki cykloheksydyny prowadziło do 50 % zwiększenia pola pod krzywą (AUC) epirubicyny, dlatego należy przerwać przyjmowanie cykloheksydyny w okresie leczenia epirubicyną;
• dextraverapamil może zmieniać farmakokinetykę epirubicyny i nasilać zahamowanie funkcji szpiku kostnego;
• podanie paklitakselu przed zastosowaniem leku Epirubicyna „Ebewe” może prowadzić do podwyższenia stężenia epirubicyny i jej metabolitów w osoczu, jednakże metabolity te nie są toksyczne ani aktywne. Przy stosowaniu taksanów (paklitakselu lub doksotakselu) po leku Epirubicyna „Ebewe” nie obserwowano zmian w jego farmakokinetyce. Połączenie to można stosować przy wieloetapowym podawaniu dwóch leków. Należy przeprowadzać wlew chlorowodorku epirubicyny i paklitakselu z odstępem co najmniej 24 godziny między podaniem tych dwóch leków;
• po podaniu dextrazoksanu w wysokich dawkach (900 mg/m² i 1200 mg/m²) zaobserwowano zwiększenie klirensu ogólnoustrojowego chlorowodorku epirubicyny i obniżenie wartości AUC. Pacjenci otrzymujący terapię skojarzoną antybiotykami antracyklinowymi i dextrazoksanem mogą częściej doświadczać mielosupresji;
• w jednym z badań stwierdzono, że doksotaksel może zwiększać stężenia metabolitów epirubicyny w osoczu krwi w przypadku bezpośredniego przyjmowania po chlorowodorku epirubicyny;
• jednoczesne przepisanie interferonu α2b może powodować zmniejszenie okresu półtrwania oraz całkowitego klirensu epirubicyny;
• chinina może przyspieszać wczesne rozprowadzanie epirubicyny z krwi do tkanek i wpływać na rozprowadzanie epirubicyny w erytrocytach.

Epirubicyna jest metabolizowana głównie w wątrobie. Zaburzenie funkcji wątroby spowodowane terapią towarzyszącą może pogorszyć metabolizm, farmakokinetykę, skuteczność terapeutyczną i/lub toksyczność epirubicyny.

Należy unikać szczepienia pacjentów otrzymujących epirubicynę żywą szczepionką. Szczepionki zabite lub inaktywowane można podawać, jednak mogą być one mniej skuteczne.

Leki stosowane jednocześnie z epirubicyną, które powodują zahamowanie wydalania kwasu moczowego (np. sulfonamidy, niektóre diuretyki), mogą zwiększyć ryzyko wystąpienia hiperurykemii.

Należy brać pod uwagę możliwość wystąpienia wyraźnego zaburzenia hematopoezy przy (wcześniejszym) leczeniu lekami wpływającymi na szpik kostny (tj. leki cytotoksyczne, sulfonamidy, chloramfenikol, difenylohydantoina, pochodne amidopiryny, leki przeciwwirusowe).

Wzmocnienie mielosupresji jest możliwe u pacjentów, którzy otrzymywali terapię skojarzoną antybiotykiem antracyklinowym i dextrazoksanem.

Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania.

Leczenie powinno być prowadzone wyłącznie pod kontrolą wykwalifikowanego lekarza z doświadczeniem w stosowaniu leków przeciwnowotworowych. Stosowanie leku należy przeprowadzać ściśle zgodnie z instrukcją.

Pacjenci powinni wygoić się z ostrych objawów toksyczności (np. stomatytu, neutropenii, trombocytopenii i zakażeń ogólnoustrojowych) wynikających z poprzedniej terapii cytotoksycznej przed rozpoczęciem leczenia epirubicyną.

Leczenie wysokimi dawkami epirubicyny hydrochloranu (np. ≥ 90 mg/m² co 3–4 tygodnie) powoduje działania niepożądane ogólnie podobne do tych, które występują przy stosowaniu dawek standardowych (< 90 mg/m² co 3–4 tygodnie), ale może nasilić się ciężkość neutropenii oraz stomatytu/mukozytu.

Leczenie wysokimi dawkami epirubicyny hydrochloranu wymaga szczególnej uwagi ze względu na możliwość powikłań klinicznych wynikających z głębokiej mielosupresji.

Powierzchnie zanieczyszczone epirubicyną należy czyścić roztworem nadchloranu sodu 10%. Zmiana zabarwienia świadczy o utlenieniowej inaktywacji epirubicyny hydrochloranu. W przypadku kontaktu z skórą lub błonami śluzowymi należy przemyć obszar wodą z mydłem.

Funkcja serca. Toksyczność serca jest ryzykiem podczas leczenia antybiotykami antracyklinowymi i może objawiać się w formie wcześniejszych (ostrych) lub późnych (opóźnionych) zaburzeń.

Zaburzenia wczesne (czyli ostre). Wczesne objawy kardiotoxyczności epirubicyny polegają głównie na rozwoju tachykardii zatokowej i/lub zmianach krzywej elektrokardiogramu (EKG), takich jak niemianowane zmiany odcinka ST i fali T. Zgłaszano również przypadki tachykardii, w tym przedwczesnych skurczów komorowych, tachykardii komorowej i bradykardii, a także blokady przedsionkowo-komorowej i międzykomorowej. Takie efekty zazwyczaj nie są przesłanką do późniejszego rozwoju opóźnionej kardiotoxyczności, rzadko są klinicznie istotne i zazwyczaj nie powinny być traktowane jako wskazanie do przerwania leczenia epirubicyną.

Zaburzenia późne (czyli opóźnione). Opóźniona kardiotoxyczność rozwija się zazwyczaj na końcowym etapie cyklu leczenia epirubicyną lub 2–3 miesiące po zakończeniu terapii, ale zgłaszano również późniejsze przypadki (kilka miesięcy lub lat po zakończeniu leczenia). Opóźniona kardiomiopatia objawia się obniżeniem frakcji wyrzutowej lewej komory (FWLK) i/lub objawami niewydolności serca (NWS), takimi jak duszność, obrzęk płuc, obrzęk ortostatyczny, kardiomegalia i hepatomegalia, oliguria, wodobrzusze, wylew do opłucnej i rytm galopu.

Niewydolność serca zagrażająca życiu jest najcięższą formą kardiomiopatii wywołanej przez antybiotyki antracyklinowe i odzwierciedla toksyczność leku ograniczającą dawkę kumulatywną.

Ryzyko rozwoju niewydolności serca szybko wzrasta u pacjentów stosujących wyższe dawki kumulatywne epirubicyny hydrochloranu powyżej 900 mg/m²; przekraczanie tej dawki kumulatywnej należy stosować wyłącznie z szczególną ostrożnością.

Należy ocenić funkcję serca pacjentów przed rozpoczęciem leczenia epirubicyną i dokładnie monitorować ją w trakcie terapii w celu zminimalizowania ryzyka poważnej niewydolności serca.

Ryzyko można zmniejszyć poprzez regularne monitorowanie frakcji wyrzutowej lewej komory w trakcie cyklu leczenia z szybkim przerwaniem podawania epirubicyny hydrochloranu przy pierwszych oznakach zaburzeń funkcji. Odpowiednią metodą powtórnego oceniania funkcji serca jest ocena FWLK metodą wielofazowej angiografii izotopowej (MUGA) lub echokardiografii (Echokg). Zaleca się podstawową ocenę funkcji serca za pomocą EKG i skanowania MUGA lub Echokg, szczególnie u pacjentów z czynnikami zwiększającymi ryzyko kardiotoxyczności. Należy przeprowadzać powtórne oznaczenie FWLK metodą MUGA lub Echokg, szczególnie przy stosowaniu wyższych dawek kumulatywnych antybiotyków antracyklinowych. Technika stosowana do oceny w dalszej obserwacji powinna być odpowiednia.

Ze względu na potencjalne ryzyko rozwoju kardiomiopatii, przekraczanie dawki kumulatywnej epirubicyny hydrochloranu 900 mg/m² należy stosować z szczególną ostrożnością.

Czynniki ryzyka kardiotoxyczności mogą występować u pacjentów z aktywną lub utajoną chorobą sercowo-naczyniową, u pacjentów, którzy wcześniej lub równocześnie z epirubicyną otrzymywali radioterapię w okolicy śródpiersia/okolicy osierdzia, u pacjentów, którzy wcześniej leczono innymi antybiotykami antracyklinowymi lub antracendionami, a także przy jednoczesnym stosowaniu innych leków, które mogą hamować kurczliwość serca lub leków kardiotoksycznych (np. trastuzumabu) (patrz dział „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”); zwiększone ryzyko dotyczy również pacjentów w podeszłym wieku.

Niewydolność serca [klasa II–IV wg klasyfikacji New York Heart Association (NYHA)] występuje u pacjentów poddawanych monoterapii trastuzumabem lub terapii kombinowanej z antybiotykami antracyklinowymi, takimi jak epirubicyna. Może ona wahać się od umiarkowanej do ciężkiej i prowadzić do śmiertelnych skutków.

Trastuzumabu i antybiotyków antracyklinowych, takich jak epirubicyna, nie należy stosować w połączeniu, chyba że prowadzony jest szczegółowy monitoring funkcji serca pacjenta w trakcie dobrze kontrolowanych badań klinicznych. Pacjenci, którzy wcześniej otrzymywali antybiotyki antracyklinowe, również znajdują się w grupie zwiększonych ryzyk rozwoju kardiotoxyczności przy stosowaniu trastuzumabu, choć ryzyko to jest mniejsze niż przy jednoczesnym stosowaniu trastuzumabu i antybiotyków antracyklinowych.

Ponieważ okres półtrwania trastuzumabu wynosi około 28–38 dni, trastuzumab może występować w krążeniu do 27 tygodni po zakończeniu jego stosowania. Pacjenci, którzy otrzymują antybiotyki antracyklinowe, takie jak epirubicyna, po zakończeniu leczenia trastuzumabem, mogą znajdować się w grupie zwiększonych ryzyk rozwoju kardiotoxyczności. W związku z tym lekarze powinni, jeśli to możliwe, unikać terapii opartej na antybiotykach antracyklinowych przez 24 tygodnie po zakończeniu leczenia trastuzumabem. Jeśli stosowane są antybiotyki antracyklinowe, takie jak epirubicyna, zaleca się szczegółowy monitoring funkcji serca pacjenta.

Jeśli pojawiają się objawy niewydolności serca podczas stosowania trastuzumabu po leczeniu epirubicyną, należy stosować standardowe leki.

Należy prowadzić szczególnie dokładny monitoring funkcji serca u pacjentów otrzymujących wysokie dawki kumulatywne, a także u pacjentów z czynnikami ryzyka. Jednak kardiotoxyczność związana z epirubicyną może się rozwijać również przy niższych dawkach kumulatywnych, niezależnie od obecności lub braku czynników ryzyka.

Prawdopodobnie toksyczność epirubicyny hydrochloranu i innych antybiotyków antracyklinowych lub antracendionów ma charakter addytywny.

Toksykologia hematologiczna. Podobnie jak inne leki cytotoksyczne, epirubicyna może powodować mielosupresję. Profil hematologiczny należy ocenić przed rozpoczęciem i w trakcie każdego cyklu leczenia epirubicyną, w tym różnicowy liczenie leukocytów. Dawkowa, odwracalna leukopenia i/lub granulocytopenia (neutropenia) są głównym objawem toksyczności hematologicznej epirubicyny hydrochloranu i najczęściej występującym objawem toksyczności ostrej tego leku, ograniczającym dawkę.

Zazwyczaj leukopenia i neutropenia pojawiają się w cięższej formie przy stosowaniu wysokich dawek, osiągając najniższy poziom między 10. a 14. dniem po podaniu leku; są one zazwyczaj tymczasowe, a poziom leukocytów i neutrofili wraca do normy w 21. dniu.

Może również występować trombocytopenia i anemia. Kliniczne konsekwencje ciężkiej mielosupresji obejmują gorączkę, infekcje, sepsę/septycemię, szok septyczny, krwawienia, hipoksję tkanek lub skutki śmiertelne.

Leukemia wtórna. Leukemia wtórna, z fazą przedleukemiczną lub bez niej, obserwowana jest u pacjentów, którzy otrzymywali antybiotyki antracyklinowe, w tym epirubicynę. Leukemia wtórna występuje częściej, gdy leki te stosowane są w połączeniu z lekami przeciwnowotworowymi uszkadzającymi DNA, w połączeniu z radioterapią, po intensywnym wcześniejszym leczeniu pacjentów lekami cytotoksycznymi lub przy podawaniu wyższych dawek antybiotyków antracyklinowych. Takim postaciom leukemia może poprzedzać okres utajenia trwający od 1 do 3 lat.

Reakcje ze strony przewodu pokarmowego. Epirubicyna wykazuje działanie emetyczne. Już na początku stosowania substancji czynnej może rozwinąć się mucoza/stomatyt, a w ciężkich przypadkach może postępować do powstawania owrzodzeń błony śluzowej w ciągu kilku dni. U większości pacjentów ten efekt niepożądany ustępuje w trzecim tygodniu leczenia.

Funkcja wątroby. Główną drogą wydalania epirubicyny hydrochloranu jest układ wątrobowo-żółciowy.

Przed rozpoczęciem i w trakcie terapii epirubicyną zaleca się przeprowadzenie badań funkcji wątroby (określenie poziomów alaninotransaminazy (ALT), asparaginianotransaminazy (AST), fosfatazy zasadowej i bilirubiny) w celu wykluczenia niewydolności wątroby.

U pacjentów z podwyższonymi wartościami wątrobowymi (bilirubiny i AST) obserwuje się obniżenie klirensu leku, co prowadzi do wzrostu ogólnej toksyczności epirubicyny hydrochloranu. Takim pacjentom zaleca się zmniejszenie dawki. Pacjenci z zaburzoną funkcją wątroby nie powinni przyjmować epirubicyny.

Funkcja nerek. Należy regularnie sprawdzać poziom kreatyniny w surowicy przed rozpoczęciem i w trakcie leczenia. Pacjentom z podwyższonym poziomem kreatyniny w surowicy (> 5 mg/dl) wymagana jest korekta dawki.

Reakcje w miejscu podania. Skleroz żył może wystąpić w wyniku wstrzyknięcia do małych naczyń lub powtarzanych wstrzyknięć do tej samej żyły. Przestrzeganie zalecanych technik podania pomaga zminimalizować ryzyko rozwoju zapalenia żył/tromboflebitu w miejscu wstrzyknięcia.

Ekstrawazacja. Ekstrawazacja epirubicyny hydrochloranu podczas podania dożylnego może powodować lokalne bóle, ciężkie uszkodzenia (powstawanie pęcherzy, ciężki cellulit) i martwicę tkanek. W przypadku pojawienia się objawów ekstrawazacji podczas podania dożylnego epirubicyny hydrochloranu należy natychmiast przerwać infuzję leku. Efekt niepożądany ekstrawazacji można zapobiec lub zmniejszyć poprzez natychmiastowe zastosowanie specjalistycznego leczenia, np. dextrazoksanem (patrz odpowiednie instrukcje stosowania). Ból pacjenta można złagodzić poprzez ochłodzenie miejsca wstrzyknięcia i utrzymanie chłodu przez 24 godziny z zastosowaniem kwasu hialuronowego i dimetylosulfoksydu (DMSO). Należy prowadzić szczególnie dokładną obserwację stanu pacjenta, ponieważ martwica tkanek może się rozwijać po kilku tygodniach. W przypadku ekstrawazacji należy skonsultować się z chirurgiem plastycznym w sprawie możliwej resekcji obszaru uszkodzonego.

Inne. Podobnie jak przy stosowaniu innych leków cytotoksycznych, przy stosowaniu epirubicyny hydrochloranu odnotowano pojedyncze przypadki rozwoju zapalenia żył z zakrzepem i zatorowości, w tym zatorowości płucnej (w niektórych przypadkach śmiertelnej).

Zespół lizy nowotworu. Epirubicyna może spowodować hiperurykemię w wyniku intensywnego katabolizmu puryn towarzyszącego szybkiemu lizisowi komórek nowotworowych (zespół lizy nowotworu). Dlatego po rozpoczęciu leczenia należy monitorować poziomy kwasu moczowego, potasu, wapnia, fosforanów i kreatyniny we krwi. Uzupełnienie płynów, alkalinizacja moczu i podanie allopurinolu w celu zapobiegania hiperurykemii mogą zmniejszyć ryzyko powikłań zespołu lizy nowotworu.

Zapadanie odporności / zwiększona podatność na infekcje. Podawanie żywych lub osłabionych szczepionek żywych pacjentom, u których układ odpornościowy jest osłabiony przez leki chemioterapeutyczne, w tym epirubicynę, może prowadzić do ciężkich lub śmiertelnych infekcji (patrz dział „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”). Należy unikać podawania żywych szczepionek pacjentom przyjmującym epirubicynę. Szczepionki zabite lub inaktywowane można podawać, jednak mogą one być mniej skuteczne.

Wpływ na układ rozrodczy. Epirubicyna może wywierać działanie genotoksyczne. Mężczyźni i kobiety przyjmujący epirubicynę powinni stosować odpowiednie środki antykoncepcyjne w trakcie leczenia i przez 6 miesięcy po jego zakończeniu. Pacjentom, którzy chcą mieć dzieci, po zakończeniu terapii zaleca się konsultację genetyczną (patrz dział „Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią”).

Dodatkowe ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące innych dróg podania.

Podanie do pęcherza moczowego. Podanie epirubicyny hydrochloranu może spowodować objawy chemicznego zapalenia pęcherza moczowego (takie jak dyzuria, poliuria, nikturia, trudności z oddawaniem moczu, hematuria, dyskomfort w okolicy pęcherza moczowego, martwica ściany pęcherza moczowego) oraz skurcz pęcherza moczowego. Należy zwrócić szczególną uwagę na problemy z cewnikowaniem (np. obturacja cewnika przy masywnych nowotworach wewnątrz pęcherzowych).

Podanie do tętnicy. Podanie epirubicyny hydrochloranu do tętnicy (embolizacja przez cewnik tętniczy w celu lokalnego lub regionalnego leczenia pierwotnego raka wątroby lub przerzutów do wątroby) może powodować (oprócz ogólnych objawów toksycznych, jakościowo podobnych do tych występujących po dożylnej aplikacji epirubicyny hydrochloranu) lokalne lub regionalne objawy, takie jak owrzodzenia żołądka i dwunastnicy (prawdopodobnie związane z refluksem leku do tętnic żołądka) oraz zwężenia przewodów żółciowych spowodowane przez lek twardniejące zapalenie dróg żółciowych.

Ta droga podania może prowadzić do dużych martwic tkanek perfundowanych.

Dodatki. Ten lek zawiera 0,154 mmol (3,54 mg) sodu/ml. Ten fakt należy wziąć pod uwagę u pacjentów na diecie kontrolowanej zawartości sodu.

Epirubicyna może powodować zabarwienie moczu na czerwono przez 1–2 dni po podaniu.

Okres przydatności roztworu do infuzji po rozcieńczeniu.

Stabilność chemiczna i fizyczna gotowego roztworu Epirubicyna „Ebewe”, rozcieńczonego odpowiednim nośnikiem do infuzji (5% roztworem glukozy, 0,9% roztworem chlorku sodu) w celu uzyskania stężeń 0,1 mg/ml i 1 mg/ml, została potwierdzona przez 28 dni przechowywania w lodówce.

W przypadku przechowywania w temperaturze pokojowej te roztwory pozostają stabilne przez 4 dni w miejscach chronionych i niechronionych przed światłem.

Z mikrobiologicznego punktu widzenia rozcieńczony roztwór należy stosować natychmiast. Jeśli roztwór nie jest stosowany natychmiast, osoba odpowiedzialna powinna monitorować warunki i czas przechowywania. Okres przechowywania roztworu zazwyczaj nie powinien przekraczać 24 godzin w temperaturze 2–8 °C, chyba że został przygotowany w kontrolowanych i walidowanych warunkach bezpylnych.

Do podania do pęcherza moczowego zaleca się stosowanie roztworów w dawce 30–80 mg epirubicyny hydrochloranu na 50 ml roztworu fizjologicznego.

Ryzyko zakażenia mikrobiologicznego istnieje na wszystkich etapach przygotowania.

Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża. Przed rozpoczęciem leczenia u kobiet w wieku rozrodczym należy wykluczyć możliwość ciąży, a w trakcie leczenia kobiety powinny stosować skuteczne środki antykoncepcyjne.

Dane eksperymentalne uzyskane na zwierzętach pozwalają przypuszczać, że epirubicyna stosowana w czasie ciąży może powodować uszkodzenie płodu, dlatego nie można jej stosować w okresie ciąży.

Jeśli epirubicyna zostanie zastosowana w czasie ciąży lub pacjentka zajdzie w ciążę podczas stosowania tego leku, należy ją poinformować o potencjalnym niebezpieczeństwie dla płodu.

Nie przeprowadzono żadnych badań z udziałem kobiet w ciąży. Epirubicynę należy stosować w okresie ciąży tylko wtedy, gdy potencjalna korzyść dla kobiety przewyższa potencjalne ryzyko dla płodu.

Karmienie piersią. Nie wiadomo, czy epirubicyna wydostaje się do mleka matki. Ze względu na fakt, że wiele leków, w tym antybiotyki antracyklinowe, przenika do mleka matki, oraz możliwość poważnych działań niepożądanych u niemowląt karmionych piersią, kobiety powinny przerwać karmienie piersią przed rozpoczęciem stosowania leku.

Fertylność. Epirubicyna może powodować uszkodzenie chromosomów ludzkich plemników. Mężczyźni otrzymujący leczenie epirubicyną powinni stosować skuteczne środki antykoncepcyjne i, jeśli to stosowne i możliwe, skonsultować się w sprawie zabezpieczenia nasienia ze względu na możliwość nieodwracalnego bezpłodzia spowodowanego terapią.

Epirubicyna może powodować amenorrhoeę i przedwczesne nadejście menopauzy u kobiet.

Kobiety w wieku rozrodczym / antykoncepcja dla mężczyzn i kobiet. Ze względu na genotoksyczny potencjał epirubicyny, kobietom w wieku rozrodczym należy zalecać unikanie ciąży i stosowanie skutecznych środków antykoncepcyjnych w trakcie leczenia i co najmniej przez 6,5 miesiąca po przyjęciu ostatniej dawki leku.

Mężczyznom poddawanym leczeniu epirubicyną należy zalecać stosowanie skutecznych środków antykoncepcyjnych i unikanie ojcostwa w trakcie leczenia i co najmniej przez 3,5 miesiąca po przyjęciu ostatniej dawki leku.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi urządzeń.

Nie przeprowadzono badań dotyczących wpływu leku na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi urządzeń.

Epirubicyna może powodować ostre napady nudności i wymiotów, zawroty głowy, które mogą prowadzić do tymczasowego zaburzenia zdolności prowadzenia pojazdów i obsługi urządzeń.

Sposób stosowania i dawki

Epirubicyna przeznaczona jest wyłącznie do wstrzykiwania dożylnego lub pęcherzowego.

Wstrzykiwanie dożylne

Zaleca się podawanie Epirubicyny „Ebewe” za pomocą kaniula systemu infuzyjnego, wolnym wlewem roztworu soli fizjologicznej dożylnie, upewniając się, że igła została prawidłowo wprowadzona do żyły. Należy zachować ostrożność podczas wlewu w celu uniknięcia wystąpienia zasinienia (patrz dział „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”). W przypadku wystąpienia zasinienia należy natychmiast przerwać infuzję.

Schemat stosowania przy standardowej dawce

W monoterapii hydrochlorkiem epirubicyny zalecana dawka dla dorosłych wynosi 60–90 mg/m² powierzchni ciała. Hydrochlordek epirubicyny należy podawać dożylnie w ciągu 3–5 minut. Podawanie leku należy powtarzać w odstępach 21 dni, w zależności od stanu krwi/koszuli kostnej.

W przypadku wystąpienia efektów toksycznych, w szczególności ciężkiej neutropenii/neutropenii gorączkowej oraz trombocytopenii (które mogą utrzymywać się do 21. dnia), należy odłożyć podanie leku lub zmniejszyć dalsze dawki.

Schemat stosowania przy stosowaniu wysokich dawek

W leczeniu wysokimi dawkami hydrochlordek epirubicyny można podawać za pomocą dożylnej iniekcji bolusowej trwającej 3–5 minut lub za pomocą dożylnej infuzji trwającej do 30 minut.

Rak płuca

W monoterapii wysokimi dawkami hydrochlordek epirubicyny stosowany w leczeniu raka płuca powinien być podawany zgodnie z poniższymi schematami:

• drobnokomórkowy rak płuca (u pacjentów, którzy wcześniej nie byli leczeni): 120 mg/m² w 1. dniu co 3 tygodnie.
• niedrobnokomórkowy rak płuca (gruczolakorak, rak płaskokomórkowy i gruczołorak) u pacjentów, którzy wcześniej nie byli leczeni: 135 mg/m² w 1. dniu lub 45 mg/m² w 1., 2. i 3. dniu co 3 tygodnie.

Rak piersi

Dawki do 135 mg/m² (w monoterapii Epirubicyną „Ebewe”) oraz do 120 mg/m² (w terapii skojarzonej), podawane co 3–4 tygodnie, okazały się skuteczne i dobrze tolerowane u pacjentek z rakiem piersi.

W adiuwantowej chemioterapii raka piersi wczesnych stadiów z zaangażowaniem regionalnych węzłów chłonnych zalecane dawki hydrochloropku epirubicyny wahają się od 100 mg/m² (jednorazowo w 1. dniu cyklu) do 120 mg/m² (w dawkach podzielonych w 1. i 8. dniu cyklu) w połączeniu z cyklofosfamidem i 5-fluorouracylem dożylnie oraz tamoksyfenem doustnie. Cykle należy powtarzać co 3–4 tygodnie.

Lek należy podawać za pomocą dożylnej iniekcji bolusowej w ciągu 5–10 minut lub dożylnej infuzji trwającej nie dłużej niż 30 minut.

Zaleca się stosowanie niższych dawek (60–75 mg/m² lub 105–120 mg/m² w schematach dawkowania wysokich dawek) u pacjentów z obniżonym rezerwem szpiku kostnego w wyniku poprzedniego leczenia chemioterapią i/lub radioterapią, u pacjentów w wieku podeszłym lub z przerzutami nowotworowymi do szpiku kostnego. Całkowitą dawkę cyklu można podzielić i podawać w ciągu 2–3 kolejnych dni.

W poniższej tabeli przedstawiono ogólne zalecenia dotyczące dawek w monoterapii i skojarzonej chemioterapii różnych nowotworów:

Lecznictwo połączone.

Jeśli zastosowuje się epirubicynę „Ebewe” w połączeniu z innymi lekami cytostatycznymi, dawkę należy odpowiednio zmniejszyć. Zwykle stosowane dawki podano w powyższej tabeli.

Zaburzenia funkcji wątroby.

Epirubicyny hydrochloran jest wydalany głównie drogą wątrobowo-żółciową. Dawkę u pacjentów z zaburzeniami funkcji wątroby należy zmniejszyć w zależności od stężenia bilirubiny w surowicy krwi w następujący sposób:

Zaburzenia funkcji nerek.

Ponieważ wydalanie epirubicyny hydrochloranu z moczem jest niewielkie, nie jest konieczne zmniejszanie dawki u pacjentów z umiarkowanymi zaburzeniami funkcji nerek. Korekta dawki może być jednak konieczna u pacjentów z poziomem kreatyniny w surowicy powyżej 5 mg/dl.

Podanie do pęcherza moczowego.

Epirubicyna hydrochloran może być stosowana do pęcherza moczowego w leczeniu powierzchownego raka pęcherza moczowego oraz raka in situ. Epirubicynę nie należy stosować do pęcherza moczowego w leczeniu nowotworów inwazyjnych przenikających przez ścianę pęcherza moczowego; w takich przypadkach bardziej skuteczna jest chemioterapia ogólnoustrojowa lub leczenie chirurgiczne (patrz dział «Przeciwwskazania»). Epirubicyna hydrochloran jest również stosowana z powodzeniem w celu zapobiegania nawrotom po resekcji przezcewkowej powierzchownych nowotworów pęcherza moczowego.

W leczeniu powierzchownego raka pęcherza moczowego zaleca się następujący schemat, stosując tabelę rozcieńczeń: 8 instylacji w ciągu tygodnia w dawce 50 mg/50 ml (rozcieńczony roztworem fizjologicznym lub wodą sterylizowaną destylowaną).

W przypadku wystąpienia toksyczności miejscowej: zaleca się zmniejszenie dawki do 30 mg/50 ml.

Rak in situ: do 80 mg/50 ml (w zależności od indywidualnej tolerancji pacjenta).

W celu zapobiegania: 4 podania w ciągu tygodnia w dawce 50 mg/50 ml, a następnie 11 instylacji tej samej dawki miesięcznie.

Sposób stosowania.

Epirubicyna „Ebewe” jest nieskuteczna przy doustnym przyjmowaniu i nie należy jej podawać do wewnątrzmięśniowo ani do podpajęczynówkowo.

Podanie dożylnie.

Podanie dożylne powinno trwać od 5 do 10 minut za pomocą systemu do infuzji dożylnej. Należy upewnić się, że igła została poprawnie umieszczona w żyłce, a butelka z 0,9 % roztworem chlorku sodu powinna być już podłączona. Ta technika zmniejsza ryzyko ekstrawazacji leku i umożliwia przemywanie żyły 0,9 % roztworem chlorku sodu na końcu podania leku. Przeciek epirubicyny „Ebewe” z żyły podczas podania może prowadzić do uszkodzenia tkanek i nawet do martwicy. Skleroz żył może wystąpić w wyniku wstrzykiwania do cienkich naczyń lub powtarzalnych wstrzykiwań do tej samej żyły.

Podanie do pęcherza moczowego.

Roztwór epirubicyny „Ebewe” podany przez cewnik należy pozostawić w pęcherzu moczowym przez 1 godzinę, po czym pacjent powinien opróżnić pęcherz moczowy. Aby uniknąć przedwczesnego rozcieńczenia moczem, pacjenta należy poinstruować, aby nie przyjmował płynów przez 12 godzin przed instylacją. Podczas instylacji pacjenta należy od czasu do czasu przekładać z boku na bok, aby zapewnić bardziej równomierne działanie roztworu leku na ściany pęcherza moczowego.

Przygotowanie roztworu.

Epirubicynę „Ebewe” należy rozcieńczać 0,9 % roztworem chlorku sodu lub 5 % roztworem glukozy.

Lek należy użyć w ciągu 24 godzin od pierwszego przebicia septum fiolki. Nieużywany roztwór należy zniszczyć.

Podczas przechowywania roztworu do wstrzykiwań w lodówce lek może ulec żelatynizacji. Odbudowanie konsystencji następuje po 2–4 godzinach w temperaturze pokojowej (15–25 °C) i lekkim potrząsaniu fiolką z roztworem.

Rozcieńczanie roztworów stosowanych do instylacji do pęcherza moczowego.

Dzieci. Skuteczności i bezpieczeństwa stosowania leku u dzieci nie oceniano.

Przedawkowanie.

Ostre przedawkowanie epirubicyny może powodować ciężkie zjawisko mielosupresji (głównie leukopenię i trombocytopenię), objawy toksyczne ze strony przewodu pokarmowego (głównie stan zapalny błony śluzowej) oraz powikłania sercowe (ostra degradacja mięśnia sercowego w ciągu 24 godzin). Opóźniona niewydolność serca obserwowano po zastosowaniu antybiotyków intercalujących (antrazyklin) od kilku miesięcy (do 6 miesięcy) do kilku lat po zakończeniu leczenia (patrz dział „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania”). Pacjentów należy dokładnie badać. W przypadku wystąpienia objawów niewydolności serca należy leczyć ich standardowymi metodami.

Leczenie. Leczenie objawowe; w przypadku rozwoju ciężkiej mielosupresji należy podjąć ogólne działania wspierające, takie jak przetaczanie krwi, stosowanie antybiotyków oraz izolacja chorego w pomieszczeniu sterylnym.

Epirubicyny nie można usunąć za pomocą dializy.

Działania niepożądane.

Częstotliwość poniższych działań niepożądanych epirubicyny klasyfikowana jest następująco: bardzo często (≥ 1/10); często (od ≥ 1/100 do < 1/10); rzadko (od ≥ 1/1000 do < 1/100); bardzo rzadko (od ≥ 1/10000 do < 1/1000); pojedyncze przypadki (< 1/10000); nieznane (częstości nie można oszacować na podstawie dostępnych danych).

U ponad 10 % pacjentów poddawanych leczeniu należy się spodziewać wystąpienia działań niepożądanych. Najczęstsze działania niepożądane to: mielosupresja, zaburzenia przewodu pokarmowego, anoreksja, wypadanie włosów, infekcje.

Infekcje i inwazje. Często: infekcje. Nieznane: szok septyczny (może być następstwem mielosupresji), sepsa, zapalenie płuc.

Dobroczynne, złośliwe i niemieszane nowotwory (w tym torbie i polipy). Rzadko: białaczka limfoblastyczna ostra, białaczka mielopochłonnicza ostra, wtórna ostra białaczka mieloidalna z lub bez fazy przedbiegającej białaczce u pacjentów przyjmujących epirubicynę w połączeniu z lekami przeciwnowotworowymi uszkadzającymi DNA. Ta białaczka charakteryzuje się krótkim okresem wczesnym (1–3 lata).

Zaburzenia układu krwiotwórczego i limfatycznego. Bardzo często: mielosupresja (leukopenia, granulocytopenia, neutropenia, anemia i neutropenia gorączkowa). W trakcie leczenia wysokimi dawkami rozwija się odwracalna ciężka neutropenia (< 500 neutrofili/mm³ przez < 7 dni). Rzadko: trombocytopenia. Nieznane: krwawienia i niedotlenienie tkanek spowodowane mielosupresją.

Zaburzenia układu odpornościowego. Rzadko: anafilaksja (reakcje anafilaktyczne/anafilaktoidealne z lub bez szoku, w tym wysypka, świąd, pokrzywka, dreszcze).

Zaburzenia przemiany materii i odżywiania. Często: anoreksja, odwodnienie. Rzadko: hiperurykemia.

Zaburzenia układu nerwowego. Rzadko: zawroty głowy.

Zaburzenia oczu. Nieznane: zapalenie spojówek, zapalenie rogówki.

Zaburzenia układu sercowo-naczyniowego. Rzadko: niewydolność serca zastoinowa (dyspne, obrzęki, hepatomegalia, wodobrzusze, obrzęk płuc, wypot opłucnowy, rytm galopu), kardiotoxyczność (zmiany EKG, zaburzenia rytmu, kardiomiopatia), tachykardia komorowa, bradykardia, blok przedsionkowo-komorowy, blok odnóż nacięcia Hisa, hipotensja tętnicza.

Zaburzenia układu naczyniowego. Często: napoty cieplne. Rzadko: zapalenie żył, zapalenie żył z zakrzepem. Nieznane: szok, zdarzenia zakrzepowo-zatorowe, w tym zatorowość płucna (w pojedynczych przypadkach zakończona śmiercią).

Zaburzenia układu pokarmowego. Często: mucoza (zazwyczaj rozwija się 5–10 dni po rozpoczęciu leczenia), zapalenie przełyku, hiperpigmentacja błony śluzowej jamy ustnej, stomatyt, nudności, wymioty, biegunka (może prowadzić do odwodnienia), ból brzucha, owrzodzenie jamy ustnej, ból w ustach, pieczenie błony śluzowej oraz pigmentacja policzków. Nieznane: erozje, powstawanie owrzodzeń, ból lub uczucie gorąca, krwawienia z jamy ustnej, hiperpigmentacja błony śluzowej jamy ustnej.

Zaburzenia skóry i tkanki podskórnej. Bardzo często: wypadanie włosów (występuje u 60–90 % pacjentów; u mężczyzn towarzyszy mu zahamowanie wzrostu włosów na twarzy). Wypadanie włosów jest zależne od dawki i w większości przypadków odwracalne. Rzadko: pokrzywka, lokalne reakcje rumieniowe wzdłuż żyły użytej do wstrzyknięcia. Nieznane: toksyczność lokalna, wysypka, świąd, zaczerwienienie, napoty cieplne, zmiany skóry i paznokci (hiperpigmentacja), nadwrażliwość na światło, zwiększona wrażliwość napromienionej skóry (reakcja retromarkeryjna).

Zaburzenia nerek i dróg moczowych. Bardzo często: przejściowe czerwone zabarwienie moczu w ciągu 1–2 dni po podaniu leku.

Zaburzenia układu rozrodczego i gruczołów mlekowych. Rzadko: amenorrea, azoospermia.

Zaburzenia ogólne i stan w miejscu podania. Często: zaczerwienienie w miejscu infuzji. Rzadko: niedyspozycja, osłabienie, gorączka, dreszcze, hiperpirksja. Nieznane: sklerozowanie żył, ból miejscowy, cellulitis ciężkiego stopnia, martwica tkanek po przypadkowym podaniu pozawyjnym.

Badania laboratoryjne. Rzadko: zmiany stężenia transaminaz. Nieznane: bezobjawowe zmniejszenie frakcji wyrzutowej lewej komory.

Urazy, zatrucia i powikłania proceduralne. Często: zapalenie pęcherza chemiczne, czasem krwawe, obserwowane po wewnątrzmiejowym stosowaniu.

Po wewnątrzmiejowym podaniu.

Ponieważ po wewnątrzmiejowym wstrzyknięciu wchłania się niewielka ilość substancji czynnej, ciężkie reakcje systemowe oraz reakcje alergiczne występują bardzo rzadko.

Często zgłaszane są reakcje miejscowe – uczucie pieczenia i częstsze oddawanie moczu (polakiuria). Zgłaszano pojedyncze przypadki zapalenia pęcherza bakteryjnego lub chemicznego (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”). Zazwyczaj działania niepożądane te są odwracalne.

Okres ważności. 2 lata.

Warunki przechowywania. Przechowywać w oryginalnym opakowaniu, w miejscu niedostępnym dla dzieci, w temperaturze od +2 do +8 °C.

Niezgodność.

Epirubicyna „Ebewe” nie powinna być mieszana z heparyną z powodu chemicznej niezgodności. W przypadku stosowania hydrochlorowku epirubicyny w połączeniu z innymi cytotoksycznymi lekami przeciwnowotworowymi nie należy mieszać ich w jednej strzykawce. Ponadto epirubicynę nie należy rozpuszczać w roztworach zasadowych (powodują hydrolizę).

Opakowanie. 5 ml (10 mg) lub 25 ml (50 mg) lub 50 ml (100 mg) lub 100 ml (200 mg) w butelce; 1 butelka w opakowaniu.

Kategoria receptury. Na receptę.

Producent.

Fareva Unterach GmbH

lub

EBEWE Pharma Ges.m.b.H. Nfg. KG

Siedziba producenta i adres miejsca wykonywania działalności.

Mondseestrasse 11, 4866 Unterach am Attersee, Austria.

Mondseestrasse 11, 4866 Unterach am Attersee, Austria.