Eksemestan - Vista

INSTRUKCJA DOTYCZĄCA STOSOWANIA DLA ZASTOSOWANIA MEDYCZNEGO LEKU Eksemestan - Vista (Exemestane-Vista)

Skład:

substancja czynna: ekzemesztan;

1 tabletka zawiera 25 mg ekzemesztanu;

substancje pomocnicze: powidonon K30, skrobioglikolan sodu (typ A), celuloza mikrokryształowa, talk, dwutlenek krzemu koloidalny bezwodny, stearynian magnezu, polisorbat 80, skrobia kukurydziana, skrobia prażelatynizowana, Opadry II 85F18422 biały (alkohol poliwinylowy, dwutlenek tytanu (E 171), makrogol 3350, talk).

Postać leku. Tabletki powlekane powłoką filmową.

Główne właściwości fizykochemiczne: białe, okrągłe tabletki powlekane powłoką filmową, o gładkiej powierzchni i nieuszkodzonych krawędziach.

Grupa farmakoterapeutyczna. Antagoniści hormonów i środki analogiczne. Inhibitory enzymów. Kod ATC L02BG06.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Mechanizm działania.

Eksemestan jest nielotnym steroidowym inhibitorem aromatazy, strukturalnie podobnym do naturalnej substancji androstendionu. U kobiet w okresie po menopauzie estrogeny są wytwarzane głównie poprzez przekształcanie androgenów w estrogeny pod wpływem enzymu aromatazy w tkankach obwodowych. Blokowanie powstawania estrogenów poprzez inhibicję aromatazy jest skuteczną i selektywną metodą leczenia hormono-zależnego raka piersi u kobiet w okresie po menopauzie. U kobiet w okresie po menopauzie eksemestan znacząco obniżał stężenie estrogenów w surowicy krwi, począwszy od dawki 5 mg; maksymalne obniżenie (> 90%) osiągane jest przy dawkowaniu 10–25 mg. U pacjentek w okresie po menopauzie z rozpoznaniem raka piersi, które otrzymywały codziennie 25 mg eksemestanu, ogólny poziom aromatazy obniżał się o 98%.

Eksemestan nie wykazuje aktywności progestagenowej ani estrogenowej. Niewielka aktywność androgenowa, prawdopodobnie związana z pochodną 17-hydro, obserwowana była głównie przy stosowaniu eksemestanu w wysokich dawkach. Podczas badań długoterminowego codziennego stosowania eksemestan nie wpływał na biosyntezę takich hormonów jak kortyzol czy aldosteron w korze nadnerczy, których poziom mierzono przed lub po teście z ACTH (hormon adrenokortykotropowy); w ten sposób wykazano selektywność działania wobec innych enzymów biorących udział w metabolizmie steroidów.

Z tego powodu nie ma potrzeby stosowania terapii zastępczej glukokortykosteroidami ani mineralokortykosteroidami.

Niewielkie, niezależne od dawki podwyższenie poziomów hormonu люtekotropowego i hormonu folikulotropowego w surowicy krwi obserwuje się nawet przy niskich dawkach; ten efekt jest jednak oczekiwany dla leków z tej grupy farmakologicznej; prawdopodobnie rozwija się on na zasadzie sprzężenia zwrotnego na poziomie przysadki, w wyniku obniżenia stężenia estrogenów, co stymuluje wydzielanie przez przysadkę gonadotropin (również u kobiet w okresie po menopauzie).

Skuteczność kliniczna i bezpieczeństwo.

Terapia adiuwantowa raka piersi w wczesnych stadiach.

W wieloośrodkowym, randomizowanym, podwójnie ślepym badaniu (IES – Międzygrupowe Badanie Eksemestanu), w którym wzięło udział 4724 kobiety w okresie po menopauzie z pierwotnym rakiem piersi z dodatnim testem na receptory estrogenowe lub pierwotnym rakiem piersi z nieokreślonym testem na receptory estrogenowe, pacjentki, u których nie zaobserwowano nawrotu po 2–3 latach adiuwantowej terapii tamoksyfenem, zostały zrandomizowane do stosowania eksemestanu (25 mg/dobę) lub tamoksyfenu (20 lub 30 mg/dobę) przez kolejne 3–2 lata, aby ukończyć pełny 5-letni kurs terapii hormonalnej.

Dalsze obserwacje z medianą 52 miesiące w Międzygrupowym Badaniu Eksemestanu.

Wyniki obserwacji z medianą czasu leczenia około 30 miesięcy oraz medianą czasu dalszych obserwacji około 52 miesiące wykazały, że kontynuowanie leczenia eksemestanem po 2–3 latach adiuwantowej terapii tamoksyfenem wiązało się z klinicznie i statystycznie istotnym poprawieniem wskaźnika przeżycia wolnego od choroby (DFS) w porównaniu z kontynuowaniem leczenia tamoksyfenem. Wyniki pokazały, że w okresie obserwacji badania eksemestan obniżał ryzyko nawrotu raka piersi o 24% w porównaniu z tamoksyfenem (stosunek ryzyka – 0,76; p = 0,00015). Korzyści z zastosowania eksemestanu w porównaniu z tamoksyfenem pod względem przeżycia wolnego od choroby były widoczne niezależnie od statusu węzłów chłonnych lub wcześniejszego przeprowadzenia chemioterapii.

Stosowanie eksemestanu znacząco obniżało również ryzyko rozwoju nowotworu piersi po stronie przeciwnej (stosunek ryzyka – 0,57; p = 0,04158).

W ogólnej populacji badania zaobserwowano tendencję do poprawy przeżycia całkowitego przy stosowaniu eksemestanu (222 przypadki śmiertelne) w porównaniu z tamoksyfenem (262 przypadki śmiertelne), przy stosunku ryzyka 0,85 (test logarytmiczno-rangowy: p = 0,07362), co odpowiadało 15% zmniejszeniu ryzyka śmierci na korzyść eksemestanu. Statystycznie istotne zmniejszenie ryzyka śmierci o 23% (stosunek ryzyka dla przeżycia całkowitego – 0,77; test chi-kwadrat (test Walda): p = 0,0069) obserwowano przy stosowaniu eksemestanu w porównaniu z tamoksyfenem po skorygowaniu wcześniej ustalonych czynników prognostycznych (tj. testu na receptory estrogenowe, statusu węzłów chłonnych, wcześniejszego przeprowadzenia chemioterapii, stosowania hormonozastępczej terapii oraz bisfosfonianów).

Główne wyniki oceny skuteczności u wszystkich pacjentek (populacja pacjentek według zamiaru leczenia) oraz u pacjentek z rakiem z dodatnim testem na receptory estrogenowe po 52 miesiącach

* Kryterium logarytmiczno-rankowe; pacjenci ER+ = pacjenci z pozytywnym wynikiem badania receptorów estrogenowych.

a Przeżycie wolne od choroby definiuje się jako pierwszy przypadek nawrotu lokalnego lub systemowego, raka piersi kontralateralnego lub zgonu z dowolnej przyczyny.

b Przeżycie wolne od raka piersi definiuje się jako pierwszy przypadek nawrotu lokalnego lub systemowego, raka piersi kontralateralnego lub zgonu z powodu raka piersi.

c Przeżycie wolne od nawrotów systemowych definiuje się jako pierwszy przypadek nawrotu systemowego lub zgonu z powodu raka piersi.

d Przeżycie ogólne definiuje się jako zgon z dowolnej przyczyny.

Wyniki dodatkowej analizy podgrupy pacjentów z pozytywnym lub nieokreślonym wynikiem badania receptorów estrogenowych wykazały nieskorygowane stosunki ryzyka dla przeżycia ogólnego wynoszące 0,83 (kryterium logarytmiczno-rankowe: p = 0,04250), co oznacza klinicznie i statystycznie istotne zmniejszenie ryzyka zgonu o 17 %.

Wyniki dodatkowego badania oceny stanu tkanki kostnej w ramach Międzygrupowego Badania Eksemestanu wykazały, że u kobiet stosujących ekzemestan po 2–3 latach leczenia tamoksyfenem obserwowano umiarkowane zmniejszenie gęstości mineralnej kości. W całym badaniu częstość złamań występujących po rozpoczęciu leczenia, oceniana w okresie leczenia trwającym 30 miesięcy, była wyższa u pacjentów stosujących ekzemestan w porównaniu z tamoksyfenem (4,5 % i 3,3 % odpowiednio, p = 0,038).

Wyniki uzyskane w dodatkowym badaniu oceny stanu endometrium w ramach Międzygrupowego Badania Eksemestanu wskazują, że po 2 latach leczenia zaobserwowano zmniejszenie grubości endometrium o medianie 33 % u pacjentów stosujących ekzemestan, w porównaniu z brakiem istotnej zmiany u pacjentów stosujących tamoksyfen. Grubienie endometrium, zarejestrowane na początku stosowania ekzemestanu, powróciło do normy (< 5 mm) u 54 % pacjentów stosujących ekzemestan.

Dodatkowe obserwacje z medianą 87 miesięcy w Międzygrupowym Badaniu Eksemestanu.

Wyniki obserwacji z medianą czasu leczenia około 30 miesięcy i medianą czasu dalszej obserwacji około 87 miesięcy wykazały, że dalsze leczenie ekzemestanem po 2–3 latach adjuwantowej terapii tamoksyfenem wiązało się z klinicznie i statystycznie istotnym poprawieniem wskaźnika przeżycia wolnego od choroby w porównaniu z kontynuacją leczenia tamoksyfenem. Wyniki wykazały, że w okresie obserwacji badania ekzemestan istotnie zmniejszał ryzyko nawrotu raka piersi o 16 % w porównaniu z tamoksyfenem (stosunek ryzyka 0,84; p = 0,002).

Ogólnie większa korzyść z zastosowania ekzemestanu w porównaniu z tamoksyfenem według wskaźnika przeżycia wolnego od choroby była widoczna niezależnie od statusu węzłów chłonnych lub wcześniejszej chemioterapii lub terapii hormonalnej. Istotność statystyczna nie została wykazana w kilku podgrupach o małej liczebności. Wykazały one tendencję na korzyść ekzemestanu u pacjentów z więcej niż 9 węzłami pozytywnymi lub wcześniejszą chemioterapią według schematu CMF (cyklofosfamid + metotreksat + 5-fluorouracyl). U pacjentów z nieznanym statusem węzłów, inną wcześniejszą chemioterapią oraz nieznanym/brakującym statusem wcześniejszej terapii hormonalnej zaobserwowano statystycznie nieistotną tendencję na korzyść tamoksyfenu.

Ponadto ekzemestan istotnie wydłużał również przeżycie wolne od raka piersi (stosunek ryzyka – 0,82; p = 0,00263) oraz przeżycie wolne od nawrotów systemowych (stosunek ryzyka – 0,85; p = 0,02425).

Ekzemestan również zmniejszał ryzyko raka piersi kontralateralnego, choć efekt ten nie był już statystycznie istotny w trakcie tego okresu obserwacji w badaniu (stosunek ryzyka – 0,74; p = 0,12983). W ogólnej populacji badania zaobserwowano tendencję do poprawy przeżycia ogólnego przy stosowaniu ekzemestanu (373 zgony) w porównaniu z tamoksyfenem (420 zgonów) ze stosunkiem ryzyka – 0,89 (kryterium logarytmiczno-rankowe: p = 0,08972), co oznaczało zmniejszenie ryzyka zgonu o 11 % na korzyść ekzemestanu. Po skorygowaniu wcześniej ustalonych czynników prognostycznych (tj. badania receptorów estrogenowych, statusu węzłów chłonnych, wcześniejszej chemioterapii, zastosowania hormonoterapii zastępczej i bisfosfonianów) zaobserwowano statystycznie istotne zmniejszenie ryzyka zgonu o 18 % (stosunek ryzyka dla przeżycia ogólnego – 0,82; test chi-kwadrat (test Walda): p = 0,0082) przy stosowaniu ekzemestanu w porównaniu z tamoksyfenem w ogólnej populacji badania.

Wyniki dodatkowej analizy podgrupy pacjentów z pozytywnym lub nieokreślonym wynikiem badania receptorów estrogenowych wykazały nieskorygowane stosunki ryzyka dla przeżycia ogólnego wynoszące 0,86 (kryterium logarytmiczno-rankowe: p = 0,04262), co oznacza klinicznie i statystycznie istotne zmniejszenie ryzyka zgonu o 14 %.

Wyniki uzyskane w dodatkowym badaniu oceny stanu tkanki kostnej wskazują, że stosowanie ekzemestanu przez 2–3 lata po stosowaniu tamoksyfenu przez 3–2 lata doprowadziło do zwiększenia utraty masy kostnej w trakcie tego leczenia (średni % zmiany gęstości mineralnej kości (BMD) w porównaniu z poziomem wyjściowym po 36 miesiącach: -3,37 (kręgosłup), -2,96 (całe biodro) przy stosowaniu ekzemestanu oraz -1,29 (kręgosłup), -2,02 (całe biodro) przy stosowaniu tamoksyfenu). Jednakże pod koniec okresu po leczeniu trwającym 24 miesiące zmiana wartości BMD w porównaniu z poziomem wyjściowym w obu grupach leczenia była minimalna, końcowe zmniejszenie wartości BMD w grupie tamoksyfenu było nieco większe dla wszystkich obszarów (średni % zmiany BMD po 24 miesiącach w porównaniu z wartością na poziomie wyjściowym: -2,17 (kręgosłup), -3,06 (całe biodro) przy stosowaniu ekzemestanu oraz -3,44 (kręgosłup), -4,15 (całe biodro) przy stosowaniu tamoksyfenu).

Liczba wszystkich złamań zarejestrowanych w okresach leczenia i dalszej obserwacji była istotnie większa w grupie leczenia ekzemestanem w porównaniu z grupą leczenia tamoksyfenem (169 (7,3 %) wobec 122 (5,2 %); p = 0,004), jednak nie stwierdzono różnic w liczbie złamań zarejestrowanych jako skutek osteoporozy.

Leczenie zaawansowanego raka piersi.

W randomizowanym, porównawczym, kontrolowanym badaniu klinicznym zastosowanie ekzemestanu w dawce dobowej 25 mg wykazało statystycznie istotne wydłużenie czasu przeżycia, czasu do progresji choroby oraz czasu do stwierdzenia braku efektu leczenia w porównaniu ze standardową terapią hormonalną z zastosowaniem acetatu megesterolu u kobiet w okresie postmenopauzalnym z zaawansowanym rakiem piersi, który postępował po lub w trakcie leczenia tamoksyfenem jako terapii adjuwantowej lub jako terapii pierwszej linii zaawansowanego raka.

Farmakokinetyka.

Wchłanianie

Po doustnym przyjęciu ekzemestan jest szybko wchłaniany. Dawkę wchłanianą z przewodu pokarmowego charakteryzuje wysoki poziom. Absolutnej bio dostępności nie ustalono, choć dystrybucja powinna być ograniczona efektem pierwszego przejścia. Po jednorazowym przyjęciu dawki 25 mg po posiłku średnie stężenie w osoczu osiąga maksimum po 2 godzinach i wynosi 17 ng/ml. Farmakokinetyka ekzemestanu jest liniowa i niezależna od czasu, przy długotrwałym stosowaniu nie obserwowano kumulacji. Ostateczny okres półtrwania leku wynosi około 24 godziny. Stwierdzono, że jedzenie poprawia wchłanianie: stężenie w osoczu jest wtedy o 40 % wyższe niż u pacjentek przyjmujących lek na czczo.

Rozkład.

Objętość rozkładu ekzemestanu bez korekty na doustną dostępność biologiczną wynosi około 20 000 l. Farmakokinetyka ekzemestanu jest liniowa, a końcowy czas półtrwania ekzemestanu wynosi 24 godziny. Wiązanie z białkami osocza wynosi 90 % i nie zależy od stężenia. Ekzemestan i jego metabolity nie wiążą się z erytrocytami. Ekzemestan nie kumuluje się w sposób nieprzewidywalny po podawaniu dawek powtarzanych.

Metabolizm i wydalanie

Ekzemestan metabolizowany jest poprzez utlenienie grupy metylenowej (6) z udziałem izoenzymu CYP 3A4 i/lub poprzez redukcję grupy 17-ketogrupy z udziałem aldo-keto-reduktazy i dalszą koniugację. Klirens ekzemestanu wynosi 500 l/h. Metabolity te w stosunku do hamowania aromatazy są albo nieaktywne, albo mniej aktywne niż związek pierwotny. Po doustnym przyjęciu jednorazowej dawki ekzemestanu znaczonego izotopem radioaktywnym 14C stwierdzono, że eliminacja leku i jego metabolitów była zasadniczo zakończona w ciągu tygodnia, przy czym równe części dawki wydzielano z moczem i kałem (po 40 %). 0,1–1 % dawki radioaktywnej wydzielano z moczem w postaci niezmienionego radioaktywnie znaczonego ekzemestanu.

Grupy specjalne

Wiek. Nie zaobserwowano istotnej korelacji między ogólnym wydzielaniem ekzemestanu a wiekiem.

Niewydolność nerek. U pacjentów z pogorszoną funkcją nerek (CLcr < 30 ml/min) ogólna ekspozycja na ekzemestan była dwukrotnie wyższa niż u zdrowych ochotników.

Biorąc pod uwagę dane dotyczące bezpieczeństwa ekzemestanu, dostosowanie dawki nie jest konieczne.

Zaburzenia funkcji wątroby.

U pacjentów z umiarkowanym lub ciężkim zaburzeniem funkcji wątroby ogólna ekspozycja na ekzemestan była 2–3 razy wyższa niż u zdrowych ochotników. Biorąc pod uwagę dane dotyczące bezpieczeństwa ekzemestanu, dostosowanie dawki nie jest konieczne.

Właściwości kliniczne.

Wskazania.

Leczenie uzupełniające u kobiet w okresie popomenopauzalnym z wczesnymi stadiami inwazyjnego raka piersi z pozytywnym oznaczeniem receptorów estrogenowych po 2–3 latach wstępnego leczenia uzupełniającego tamoksyfenem.

Leczenie zaawansowanego raka piersi u kobiet w okresie popomenopauzalnym (naturalnym lub wywołanym), u których stwierdzono postęp choroby po leczeniu antyestrogenami. Nie wykazano skuteczności u pacjentek z negatywnym oznaczeniem receptorów estrogenowych.

Przeciwwskazania.

Podwyższona wrażliwość na substancję czynną lub którykolwiek z substancji pomocniczych preparatu.

Preparat jest również przeciwwskazany u kobiet w okresie przedmenopauzalnym, kobiet w ciąży lub karmiących piersią.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Wyniki badań in vitro wykazały, że eksemestan jest metabolizowany przez cytochrom P450 (CYP3A4) oraz aldo- i ketoreduktazy (patrz sekcja „Farmakokinetyka”) i nie hamuje żadnego z głównych izoenzymów CYP. W badaniu farmakokinetycznym klinicznym stwierdzono, że specyficzne hamowanie CYP3A4 przez ketokonazol nie wywiera istotnego wpływu na farmakokinetykę eksemestanu.

W badaniu interakcji z ryfampicyną, silnym induktorem CYP450, przy dawce dobowej 600 mg i dawce pojedynczej eksemestanu 25 mg, wartości AUC eksemestanu zmniejszyły się o 54%, a Cmax – o 41%. Ponieważ znaczenie kliniczne tej interakcji nie zostało przebadane, jednoczesne stosowanie leków takich jak ryfampicyna, leki przeciwpadaczkowe (np. fenytoina i karbamazepina) oraz preparaty ziołowe zawierające naparstnicę pospolitą (Hypericum perforatum), które jak wiadomo indukują CYP3A4, może obniżać skuteczność preparatu Eksemestan - Vista.

Eksemestan - Vista należy stosować z ostrożnością razem z lekami, które są metabolizowane przez CYP3A4 i mają wąski zakres działania terapeutycznego. Brakuje doświadczeń z jednoczesnym klinicznym stosowaniem eksemestanu z innymi lekami przeciwnowotworowymi.

Eksemestan - Vista nie powinno się stosować razem z lekami zawierającymi estrogeny, ponieważ przy jednoczesnym stosowaniu ich działanie farmakologiczne ulega zniesieniu.

Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności.

Nie należy stosować leku Eksemestan - Vista u kobiet w okresie przedmenopauzalnym. W odpowiednich przypadkach klinicznych należy ustalić stan postmenopauzalny poprzez ocenę poziomów LH, FSH oraz estradiolu.

Lek Eksemestan - Vista należy stosować z ostrożnością u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby lub nerek.

Eksemestan - Vista to lek silnie obniżający poziom estrogenów; obserwowano zmniejszenie gęstości mineralnej kości oraz zwiększenie częstości złamań po zastosowaniu eksemestanu (patrz sekcja „Farmakodynamika”). Na początku terapii adiuwantowej lekiem Eksemestan - Vista u kobiet cierpiących na osteoporozę lub z ryzykiem jej wystąpienia, należy ocenić wyjściową gęstość mineralną kości zgodnie z obowiązującymi rekomendacjami klinicznymi i praktykami. Ocena gęstości mineralnej kości u pacjentów z zaawansowaną chorobą powinna odbywać się indywidualnie.

Chociaż brakuje wystarczających danych dotyczących wpływu terapii na utratę gęstości mineralnej kości wywołaną przez eksemestan, należy monitorować stan pacjentów stosujących lek Eksemestan - Vista oraz rozpocząć leczenie lub profilaktykę osteoporozy u pacjentów z grupy ryzyka.

Przed rozpoczęciem leczenia inhibitorami aromatazy należy przeprowadzić rutynową ocenę poziomu 25-hydroksy metabolitów witaminy D, ponieważ u kobiet z rakiem piersi w wczesnym stadium często występuje ciężki deficyt witaminy D. Kobiety z niedoborem witaminy D powinny otrzymywać ją w formie suplementu.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża. Brak danych klinicznych dotyczących stosowania eksemestanu u kobiet w ciąży. Badania na zwierzętach wykazały toksyczność rozrodczą, dlatego lek Eksemestan - Vista jest przeciwwskazany u kobiet w ciąży.

Na podstawie wyników badań na zwierzętach oraz mechanizmu działania, eksemestan może wywoływać działanie embriotoksyczne podczas ciąży. W badaniach na zwierzętach podawanie eksemestanu ciężarnym szczurom i królikom prowadziło do zwiększenia częstości poronień oraz toksyczności embrionalnej i płodowej. Kobiety w ciąży, którym przepisano eksemestan, należy poinformować o możliwym ryzyku dla płodu. Kobiety w wieku rozrodczym należy ostrzec o konieczności stosowania skutecznej antykoncepcji w trakcie leczenia lekiem Eksemestan - Vista oraz przez 1 miesiąc po zakończeniu leczenia.

Karmienie piersią. Nie wiadomo, czy eksemestan przenika do mleka matki. Leku Eksemestan - Vista nie należy stosować kobietom w okresie karmienia piersią.

Kobiety w okresie okołomenopauzalnym lub w wieku rozrodczym.

Lekarz powinien omówić konieczność zastosowania odpowiedniej antykoncepcji u kobiet, które mogą zajść w ciążę, a także u kobiet w okresie okołomenopauzalnym lub niedawno przeszłych do okresu postmenopauzalnego, dopóki ich stan postmenopauzalny nie zostanie całkowicie potwierdzony (patrz sekcje „Przeciwwskazania” oraz „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn.

Podczas stosowania eksemestanu zgłaszano senność, somnolencję, osłabienie i zawroty głowy. Pacjentów należy poinformować, że w przypadku wystąpienia tych objawów może dojść do zaburzeń reakcji fizycznych i/lub psychicznych, niezbędnych do bezpiecznego prowadzenia samochodu lub obsługiwania innych maszyn.

Sposób stosowania i dawki.

Pacjenci dorośli i pacjenci w wieku podeszłym

Zalecana dawka leku Eksemestan - Vista to 1 tabletka 25 mg raz dziennie po posiłku.

U pacjentów z wczesnymi stadiami raka piersi leczenie lekiem Eksemestan - Vista powinno być kontynuowane do ukończenia pięcioletniego kombinowanego sekwencyjnego adiuwantowego leczenia hormonalnego (tamoksyfen, następnie Eksemestan - Vista) lub do wystąpienia nawrotu nowotworu.

U pacjentów z zaawansowanym rakiem piersi leczenie lekiem Eksemestan - Vista powinno być kontynuowane do momentu stwierdzenia postępu choroby.

U pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby lub nerek nie jest wymagana korekta dawki.

Dzieci. Eksemestan - Vista nie jest zalecany do stosowania u dzieci.

Przedawkowanie.

Dane badań klinicznych dotyczące stosowania eksemestanu w dawkach jednorazowych do 800 mg u zdrowych kobiet ochotniczek oraz do 600 mg u kobiet w okresie popomenopauzalnym z złośliwym nowotworem piersi wskazują na dobrą tolerancję tych dawek. Dawka jednorazowa eksemestanu, która może spowodować wystąpienie objawów zagrażających życiu, nie została ustalona. W badaniach na zwierzętach śmiertelność obserwowano po podaniu dawek jednorazowych odpowiadających 2000 i 4000 zalecanych dawek ludzkich w mg/m². Nie istnieją specyficzne antydoty w przypadku przedawkowania; należy prowadzić leczenie objawowe. Wskazane są ogólne środki wspomagające, w tym ciągłe monitorowanie wskaźników czynności życiowych organizmu i staranne obserwowanie stanu zdrowia pacjenta.

Działania niepożądane.

Eksemestan - Vista był ogólnie dobrze tolerowany we wszystkich badaniach klinicznych przy stosowaniu standardowej dawki 25 mg/dobę; niepożądane zjawiska występowały zazwyczaj w stopniu od lekkiego do umiarkowanego.

Częstość przerwania leczenia z powodu działań niepożądanych wyniosła 7,4% u pacjentek z rakiem piersi wczesnych stadiów, które otrzymywały terapię adiuwantną eksemestanem po wstępnym leczeniu adiuwantowym tamoksyfenem. Najczęściej zgłaszano takie działania niepożądane jak uderzenia gorąca (22%), artrodyne (18%) oraz zwiększona zmęczliwość (16%).

Częstość przerwania leczenia z powodu działań niepożądanych wyniosła 2,8% w ogólnej populacji pacjentek z zaawansowanym rakiem piersi. Najczęściej zgłaszano takie działania niepożądane jak uderzenia gorąca (14%) oraz nudności (12%).

Większość działań niepożądanych może być wyjaśniona normalnymi skutkami farmakologicznymi blokowania estrogenów (np. uderzenia gorąca).

Poniżej wymieniono działania niepożądane zarejestrowane podczas badań klinicznych oraz doświadczenia zastosowania po rejestracji eksemestanu, pogrupowane według układów narządów i częstości występowania.

Częstości określono następująco: bardzo często (≥ 1/10), często (≥ 1/100 do < 1/10), rzadko (≥ 1/1000 do < 1/100), nieczęsto (≥ 1/10000 do < 1/1000), bardzo rzadko (< 1/10000), częstość nieznana (nie można ustalić na podstawie dostępnych danych).

Zaburzenia układu krwiotwórczego i limfatycznego:
bardzo często – leukopenia**;
często – trombocytopenia**;
częstość nieznana – obniżenie liczby limfocytów**.

Zaburzenia układu odpornościowego:
rzadko – nadwrażliwość.

Zaburzenia metaboliczne i odżywiania:
często – anoreksja.

Zaburzenia psychiczne:
bardzo często – depresja, bezsenność.

Zaburzenia układu nerwowego:
bardzo często – ból głowy, zawroty głowy;
często – zespół cieśni nadgarstka, parestezje; rzadko – senność.

Zaburzenia układu krążenia:
bardzo często – uderzenia gorąca.

Zaburzenia ze strony przewodu pokarmowego:
bardzo często – ból brzucha, nudności;
często – wymioty, biegunka, zaparcia, dyspepsja.

Zaburzenia ze strony układu wątrobowo-żółciowego:
bardzo często – podwyższone stężenie enzymów wątrobowych, podwyższone stężenie bilirubiny we krwi, podwyższone stężenie fosfatazy alkalicznej we krwi;
rzadko – zapalenie wątroby†, cholesteryczne zapalenie wątroby†.

Zaburzenia ze strony skóry i tkanki podskórnej:
bardzo często – nadmierne pocenie się;
często – łysienie, wysypka, pokrzywka, swędzenie; rzadko – ostra ogólna pustulotyczna egzantema†.

Zaburzenia ze strony układu mięśniowo-szkieletowego i tkanki kostnej:
bardzo często – ból stawów i ból mięśniowo-szkieletowy*;
często – złamania, osteoporoza.

Zaburzenia ogólne i reakcje w miejscu podania: bardzo często – ból, zwiększona zmęczliwość; często – obrzęki obwodowe, osłabienie.

* Obejmuje artrodyne oraz rzadziej – ból kończyn, osteoarthryt, ból pleców, artretyt, miodynie i sztywność stawów.

** U pacjentek z zaawansowanym rakiem piersi przypadki trombocytopenii i leukopenii rejestrowano rzadko. Okresowe obniżenie liczby limfocytów obserwowano u około 20% pacjentek otrzymujących eksemestan, szczególnie u tych z już istniejącą limfopenią. Jednak średnie wartości liczby limfocytów u tych pacjentek w miarę upływu czasu istotnie się nie zmieniały, a zwiększonej częstości infekcji wirusowych nie zaobserwowano. Nie obserwowano tych efektów u pacjentek leczonych w badaniach nad rakiem piersi wczesnych stadiów.

† Częstość obliczono zgodnie z regułą 3/X.

W poniższej tabeli przedstawiono częstości wcześniej określonych działań niepożądanych i chorób w badaniu międzygrupowym eksemestanu u pacjentek z rakiem piersi wczesnych stadiów, niezależnie od związku przyczynowego, zarejestrowanych u pacjentek otrzymujących leczenie eksemestanem oraz w okresie do 30 dni po jego zakończeniu.

W badaniu międzygrupowym eksemestanu częstość zjawisk niedokrwienia mięśnia sercowego w grupach leczonych eksemestanem i tamoksyfenem wynosiła odpowiednio 4,5 % i 4,2 %. Nie zaobserwowano istotnych różnic dotyczących żadnych pojedynczych zdarzeń sercowo-naczyniowych, w tym nadciśnienia tętniczego (9,9 % w porównaniu z 8,4 %), zawału mięśnia sercowego (0,6 % w porównaniu z 0,2 %) oraz niewydolności serca (1,1 % w porównaniu z 0,7 %).

W badaniu międzygrupowym eksemestanu stosowanie eksemestanu wiązało się z wyższą częstością występowania hipercholesterolemii w porównaniu z leczeniem tamoksyfenem (3,7 % w porównaniu z 2,1 %).

W oddzielnym podwójnym ślepym randomizowanym badaniu u kobiet w okresie menopauzy z wczesnymi stadiami raka piersi o niskim ryzyku, które otrzymywały leczenie eksemestanem (N = 73) lub placebo (N = 73) przez 24 miesiące, stosowanie eksemestanu wiązało się ze średnią redukcją poziomu cholesterolu HDL w osoczu krwi o 7–9 % w porównaniu z wzrostem o 1 % w grupie placebo. Zaobserwowano również zmniejszenie poziomu apolipoproteiny A1 o 5–6 % w grupie leczonej eksemestanem w porównaniu ze zmniejszeniem o 0–2 % w grupie placebo. Wpływ na wszystkie inne przeanalizowane parametry lipidowe (poziomy cholesterolu ogólnego, cholesterolu LDL, trójglicerydów, apolipoproteiny B i lipoproteiny-a) był podobny w obu grupach leczonych. Kliniczne znaczenie tych wyników jest nieznane.

W badaniu międzygrupowym eksemestanu wrzód żołądka występował częściej w grupie leczonej eksemestanem w porównaniu z grupą leczoną tamoksyfenem (0,7 % w porównaniu z < 0,1 %). Większość pacjentek przyjmujących eksemestan, u których rozwinął się wrzód żołądka, stosowała jednocześnie i/lub wcześniej stosowała niesteroidowe leki przeciwzapalne.

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych. Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych po dopuszczeniu leku do obrotu ma istotne znaczenie. Umożliwia to ciągłe monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka związanego z zastosowaniem tego leku. Osoby pracujące w zawodach medycznych powinny zgłaszać wszelkie podejrzewane działania niepożądane zgodnie z wymogami obowiązujących przepisów.

Okres ważności. 2 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać we wkładzie oryginalnego opakowania w temperaturze nie wyższej niż 25 °C.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie.

10 tabletek w blisterze, 3 lub 10 blisterów w pudełku kartonowym.

Kategoria wydawania. Na receptę.

Producent.

Sindan Pharma S.R.L.

Miejsce położenia producenta i adres miejsca wykonywania działalności.

Bulevardul Ion Mihalache 11, sector 1, 011171, Bukareszt, Rumunia.