Dutasterid

INSTRUKCJA dotyczaca stosowania leku DUTASTERID T

Skład:

substancje czynne: dutasterid, tamsulozyny hydrochloropochodna;

1 kapsułka twarda zawiera dutasteridu 0,5 mg, tamsulozyny hydrochloropochodna 0,4 mg, co odpowiada 0,367 mg tamsulozyny;

substancje pomocnicze:

kapsułka miękka żelatynowa, zawierająca: propylenoglikolu monokaprylan typ II, butylohydroksytoluen (E 321), żelatyna (żelującego typu B, 150 Bloom), glikol, dwutlenek tytanu (E 171), triglicerydy o średnim łańcuchu, lecytyna sojowa;

granulki z modyfikowanym uwalnianiem: kwas metakrylowy – kopolimer etylu akrylanu (1:1), dyspersja 30 % (sodowy laurylosiarczan 0,7%, polisorbat 80 2,3 %), celuloza mikrokryształowa, dibutylosebacynian, polisorbat 80, krzemionka wodna koloidalna, stearynian wapnia;

twarda kapsułka żelatynowa: tlenek żelaza czarny (E 172), tlenek żelaza czerwony (E 172), dwutlenek tytanu (E 171), tlenek żelaza żółty (E 172), żelatyna;

skład atramentu (do oznaczeń) czarny, zawierający: lak (E 904), tlenek żelaza czarny (E 172), glikol propylenowy (E 1520), roztwór amoniaku stężony (E 527), wodorotlenek potasu (E 525).

Postać leku. Kapsułki twarde.

Główne właściwości fizykochemiczne: wydłużona twarda kapsułka żelatynowa nr 0EL o wymiarach około 24,2 × 7,7 mm, ciało kapsułki koloru brązowego, pokrywka koloru beżowego z oznaczeniem C001 atramentem czarnym. Zawartość kapsułki: wydłużona miękka kapsułka żelatynowa (około 16,5×6,5 mm) jasnożółtego koloru, wypełniona przezroczystą cieczą; granulki tamsulozyny od białego do prawie białego koloru.

Grupa farmakoterapeutyczna.

Leki stosowane w łagodnym przerostie gruczołu krokowego. Antagonisty α1-adrenoreceptorów. Kod ATC G04C A52.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Dutasterid – jest kombinacją dwóch leków: dutasteridu, podwójnego inhibitora 5α-reduktazy, oraz tamsulozyny hydrochloranu, antagonisty receptorów α1a i α1d. Te leki wykazują wzajemnie uzupełniający mechanizm działania, dzięki czemu szybko osłabia się zaburzenia mikcji, zmniejsza się ryzyko ostrej retencji moczu i zmniejsza potrzeba przeprowadzenia operacji z powodu łagodnego przerostu prostaty.

Dutasterid

Dutasterid hamuje aktywność izoenzymów 5α-reduktazy typu 1 i typu 2, odpowiedzialnych za przekształcanie testosteronu w dihydrotestosteron (DHT). DHT jest androgenem, który przede wszystkim odpowiada za wzrost gruczołu krokowego i rozwój łagodnego przerostu prostaty.

Tamsulozyna

Tamsulozyna hamuje aktywność receptorów α1a i α1d w gładkiej tkance mięśniowej stromy prostaty i szyjce pęcherza moczowego. Około 75 % receptorów α1 w prostacie to podtyp α1a. Tamsulozyna selektywnie i konkurencyjnie wiąże się z postsynaptycznymi receptorami α1, w szczególności z podtypami α1a i α1d. Powoduje to rozluźnienie mięśni gładkich prostaty i cewki moczowej.

Tamsulozyna zwiększa maksymalną prędkość przepływu moczu poprzez zmniejszenie napięcia mięśni gładkich cewki moczowej i prostaty, co likwiduje przeszkodę. Lek również zmniejsza nasilenie objawów podrażnienia i obturacji, w których istotną rolę odgrywa nietrzymanie moczu i skurcze mięśni gładkich dolnych dróg moczowych. Taki efekt osiąga się w trakcie długotrwałej terapii. Potrzeba interwencji operacyjnej lub kateteryzacji znacząco się zmniejsza.

Antagoniści receptorów α1-adrenergicznych mogą obniżać ciśnienie krwi poprzez zmniejszenie ogólnego oporu obwodowego. W badaniach nie zaobserwowano klinicznie istotnego obniżenia ciśnienia krwi pod wpływem tamsulozyny.

Dutasterid w kombinacji z tamsulozyną

Badania kliniczne wskazują na lepszą skuteczność terapii skojarzonej opartej na inhibitorze 5α-reduktazy dutasteridzie i blokerze α1-adrenergicznym tamsulozynie, w porównaniu z zastosowaniem każdego leku oddzielnie.

Farmakokinetyka.

Zastosowanie kombinacji dutasterid-tamsulozyna oraz jednoczesne przyjmowanie w odpowiednich dawkach dutasteridu i tamsulozyny w postaci oddzielnych kapsułek wykazało ich bioekwiwalentność.

Badania bioekwiwalentności dawek pojedynczych przeprowadzono zarówno na czczo, jak i po posiłku. W porównaniu z przyjmowaniem na czczo, po przyjęciu po posiłku zaobserwowano 30 % zmniejszenie maksymalnej stężenia (Cmax) tamsulozyny jako składnika kombinacji dutasterid-tamsulozyna. Pożywienie nie wpływało na pole pod krzywą farmakokinetyczną (AUC) tamsulozyny.

Wchłanianie

Dutasterid

Po jednorazowym doustnym przyjęciu 0,5 mg dutasteridu czas do osiągnięcia szczytowych stężeń dutasteridu w surowicy krwi wynosił 1–3 godziny. Biologiczna dostępność wynosiła około 60 %. Przyjmowanie pokarmu nie wpływało na bioekwiwalentność dutasteridu.

Tamsulozyna

Tamsulozyna jest wchłaniana z przewodu pokarmowego i jest niemal całkowicie biologicznie dostępna. Zarówno szybkość, jak i stopień wchłaniania tamsulozyny są zmniejszone, jeśli lek jest przyjmowany w ciągu 30 minut po jedzeniu. Jednolitość wchłaniania zapewnia przyjmowanie leku o tej samej porze dnia po spożyciu tego samego rodzaju posiłku. Stężenie tamsulozyny w osoczu krwi jest proporcjonalne do dawki.

Po przyjęciu pojedynczej dawki tamsulozyny po posiłku szczytowe stężenie w osoczu krwi osiągane jest po około 6 godzinach. Stężenie równowagowe osiągane jest w 5. dniu wielokrotnego podawania. Średnie stężenie równowagowe u pacjentów jest około dwie trzecie wyższe niż stężenie po jednorazowym podaniu tamsulozyny. Choć to zjawisko obserwowano u pacjentów starszych, tego samego wyniku można oczekiwać u młodszych pacjentów.

Rozkład

Dutasterid

Dutasterid charakteryzuje się dużą objętością rozkładu (300–500 l) i wysokim powinowactwem do białek osocza krwi (> 99,5 %). Po codziennym podawaniu dawek stężenia dutasteridu w surowicy krwi osiągają 65 % stężenia równowagowego po 1 miesiącu i około 90 % po 3 miesiącach.

Stężenia równowagowe w surowicy krwi, które wynoszą około 40 ng/ml, osiągane są po 6 miesiącach podawania dawki 0,5 mg na dobę. Średnia wartość przenikania dutasteridu z surowicy krwi do płynu nasienia wynosi 11,5 %.

Tamsulozyna

U mężczyzn tamsulozyna wiąże się z białkami osocza krwi w przybliżeniu w 99 %. Objętość rozkładu jest niewielka (około 0,2 l/kg).

Metabolizm

Dutasterid

Dutasterid jest aktywnie metabolizowany in vivo. W warunkach in vitro dutasterid jest metabolizowany przez cytochrom P450 3A4 i 3A5, tworząc trzy monohydroksylowane metabolity i jeden dihydroksylowany metabolit.

Po doustnym podaniu dutasteridu w dawce 0,5 mg/dobę do osiągnięcia stężenia równowagowego 1,0–15,4 % (średnia wartość – 5,4 %) podanej dawki dutasteridu wydala się w kale w niezmienionej formie. Reszta wydala się w kale w postaci 4 głównych metabolitów, które zawierają 39 %, 21 %, 7 % i 7 % każdej z substancji związanych z lekiem, oraz 6 metabolitów wtórnych (mniej niż 5 % każdy). W moczu człowieka wykryto jedynie śladowe ilości niezmienionego dutasteridu (mniej niż 0,1 % dawki).

Tamsulozyna

Enantiomeryczna biokonwersja z tamsulozyny hydrochloranu [izomer R(-)] do izomeru S(+) u człowieka nie zachodzi. Tamsulozyna hydrochloran jest aktywnie metabolizowana przez enzymy cytochromu P450 w wątrobie, a mniej niż 10 % dawki wydala się w moczu w niezmienionej formie. Jednak profil farmakokinetyczny metabolitów u człowieka nie został ustalony. Wyniki badań in vitro wskazują, że w metabolizmie tamsulozyny uczestniczą enzymy CYP3A4 i CYP2D6, a także niewielki udział innych izoenzymów CYP.

Zahamowanie aktywności enzymów biorących udział w wątrobowym metabolizmie może prowadzić do nasilonego działania tamsulozyny. Przed wydaleniem z moczem metabolity tamsulozyny hydrochloranu podlegają intensywnemu wiązaniu z glukuronidem lub siarczanem.

Wydalanie

Dutasterid

Wydalanie dutasteridu zależy od dawki, a ten proces należy opisywać jako zachodzący dwoma równoległymi drogami, z których jedna ulega nasyceniu przy stężeniach klinicznie istotnych, a druga nie. Przy niskich stężeniach w surowicy krwi (poniżej 3 ng/ml) dutasterid jest szybko wydalany zarówno drogą zależną, jak i niezależną od stężenia. Po podaniu dawek pojedynczych 5 mg lub mniejszych zaobserwowano oznaki szybkiego klirensu i ustalono okres półtrwania trwający od 3 do 9 dni.

Przy stężeniach terapeutycznych, po wielokrotnym podawaniu dawki 0,5 mg/dobę dominuje wolniejsza, liniowa droga wydalania, a okres półtrwania wynosi około 3–5 tygodni.

Tamsulozyna

Tamsulozyna i jej metabolity są wydalane głównie z moczem, w którym około 9 % dawki występuje w formie niezmienionej substancji czynnej.

Po podaniu dożylnym lub doustnym leku o natychmiastowym uwalnianiu okres półtrwania tamsulozyny w osoczu krwi waha się w granicach od 5 do 7 godzin. Ze względu na farmakokinetykę regulowaną szybkością wchłaniania, w przypadku stosowania tamsulozyny w kapsułkach o modyfikowanym uwalnianiu rzeczywisty okres półtrwania tamsulozyny przyjmowanej po posiłku wynosi około 10 godzin, a w stężeniu równowagowym u pacjentów – około 13 godzin.

Pacjenci w podeszłym wieku

Dutasterid

Farmakokinetykę dutasteridu oceniano u 36 zdrowych mężczyzn w wieku od 24 do 87 lat po podaniu dawki pojedynczej 5 mg. Nie zaobserwowano istotnej zależności działania dutasteridu od wieku, jednak okres półtrwania był krótszy u mężczyzn poniżej 50 roku życia. Nie stwierdzono różnic statystycznych w okresie półtrwania przy porównywaniu grupy badanych w wieku 50–69 lat z grupą badanych powyżej 70 roku życia.

Tamsulozyna

Badanie porównawcze krzyżowe dotyczące ogólnej aktywności tamsulozyny hydrochloranu (AUC) i okresu półtrwania wskazuje, że działanie farmakokinetyczne tamsulozyny hydrochloranu może być nieco dłuższe u pacjentów w podeszłym wieku w porównaniu z młodymi zdrowymi ochotnikami płci męskiej. Własny klirens nie zależy od wiązania tamsulozyny hydrochloranu z α1-glikoproteiną kwasową, ale zmniejsza się z wiekiem, w wyniku czego ogólne działanie jest o 40 % silniejsze (AUC) u pacjentów w wieku od 55 do 75 lat w porównaniu z działaniem u pacjentów w wieku 20–32 lat.

Niewydolność nerek

Dutasterid

Wpływ niewydolności nerek na farmakokinetykę dutasteridu nie był badany. Jednak w moczu człowieka wykryto mniej niż 0,1 % dawki 0,5 mg dutasteridu w stężeniu równowagowym, dlatego nie należy oczekiwać klinicznie istotnego wzrostu stężeń dutasteridu w osoczu krwi u pacjentów z niewydolnością nerek (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

Tamsulozyna

Farmakokinetykę tamsulozyny hydrochloranu porównywano u 6 pacjentów z niewydolnością nerek od lekkiej do umiarkowanej (30 ≤ klirens kreatyniny (KK) < 70 ml/min/1,73 m²) lub od umiarkowanej do ciężkiej (10 ≤ KK < 30 ml/min/1,73 m²) i u 6 badanych z normalnym klirens kreatyniny (KK < 90 ml/min/1,73 m²). Chociaż całkowite stężenie tamsulozyny hydrochloranu w osoczu krwi ulegało zmianom w wyniku zmiennego wiązania z α1-glikoproteiną kwasową, stężenie niezwiązanego (aktywnego) tamsulozyny hydrochloranu, jak również własny klirens pozostawały względnie stabilne. Dlatego pacjentom z niewydolnością nerek nie jest wymagana korekta dawki tamsulozyny hydrochloranu w kapsułkach. Jednak pacjenci z końcowym stadium niewydolności nerek (KK < 10 ml/min/1,73 m²) nie byli badani.

Niewydolność wątroby

Dutasterid

Wpływ niewydolności wątroby na farmakokinetykę dutasteridu nie był badany (patrz sekcja „Przeciwwskazania”). Ponieważ dutasterid jest wydalany głównie drogą metabolizmu, oczekuje się, że stężenia dutasteridu w osoczu krwi u tych pacjentów będą podwyższone, a okres półtrwania dutasteridu będzie dłuższy (patrz sekcje „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności” i „Sposób stosowania i dawki”).

Tamsulozyna

Farmakokinetykę tamsulozyny hydrochloranu porównywano u 8 pacjentów z umiarkowanym zaburzeniem funkcji wątroby (klasyfikacja Childa-Pugh: stopnie A i B) i u 8 badanych z normalną funkcją wątroby. Chociaż całkowite stężenie tamsulozyny hydrochloranu w osoczu zmieniało się w wyniku zmiennego wiązania z α1-glikoproteiną kwasową, stężenie niezwiązanego (aktywnego) tamsulozyny hydrochloranu nie ulegało istotnym zmianom, obserwowano jedynie umiarkowaną (32 %) zmianę własnego klirensu niezwiązanego tamsulozyny hydrochloranu. Dlatego pacjenci z umiarkowanym zaburzeniem funkcji wątroby nie wymagają korekty dawki tamsulozyny hydrochloranu. Działanie tamsulozyny hydrochloranu nie było badane u pacjentów z ciężkim zaburzeniem funkcji wątroby.

Bezpieczeństwo i badania kliniczne.

Niewydolność serca

W 4-letnim badaniu klinicznym stosowania dutasteridu w połączeniu z tamsulozyną w leczeniu łagodnego przerostu gruczołu krokowego u 4844 mężczyzn (badanie kombinacji Avodartu (CombAT)) częstość występowania niewydolności serca (pojęcie zbiorcze) w grupie terapii skojarzonej (14/1610, 0,9 %) była wyższa niż w każdej grupie monoterapii dutasteridem (4/1623, 0,2 %) lub tamsulozyną (10/1611, 0,6 %).

W oddzielnym 4-letnim klinicznym badaniu porównawczym placebo z chemiczną profilaktyką dutasteridem z udziałem 8231 mężczyzn w wieku od 50 do 75 lat z poprzednimi negatywnymi wynikami biopsji raka prostaty i wyjściowym poziomem PSA między 2,5 ng/ml a 10,0 ng/ml u mężczyzn w wieku od 50 do 60 lat lub 3 ng/ml i 10,0 ng/ml u mężczyzn powyżej 60 roku życia (badanie REDUCE) stwierdzono, że częstość występowania niewydolności serca u pacjentów przyjmujących dutasterid 0,5 mg 1 raz na dobę (30/4105, 0,7 %) była wyższa w porównaniu z pacjentami przyjmującymi placebo (16/4126, 0,4 %). W retrospektywnym analizie tego badania wykazano wyższą częstość niewydolności serca u pacjentów przyjmujących dutasterid i bloker alfa jednocześnie (12/1152, 1,0 %) w porównaniu z podmiotami przyjmującymi dutasterid bez blokera alfa (18/2953, 0,6 %), placebo i bloker alfa (1/1399, < 0,1 %) lub placebo bez blokera alfa (15/2727, 0,6 %). Nie stwierdzono związku przyczynowego między stosowaniem dutasteridu (samodzielnie lub w połączeniu z blokerami alfa) a występowaniem niewydolności serca (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

<Rak prostaty i nowotwory o niskim stopniu zróżnicowania

W 4-letnim badaniu, w którym badano działanie dutasteridu w porównaniu z placebo u 8231 mężczyzn w wieku od 50 do 75 lat z poprzednimi negatywnymi wynikami biopsji raka prostaty i wyjściowym poziomem PSA między 2,5 ng/ml a 10,0 ng/ml u mężczyzn w wieku od 50 do 60 lat lub 3 ng/ml i 10,0 ng/ml u mężczyzn powyżej 60 roku życia (badanie REDUCE), 6706 podmiotom wykonano biopsję igłową prostaty (obowiązkową zgodnie z pierwotnym protokołem), której dane wykorzystano do analizy stopnia zróżnicowania wg skali Gleasona. W badaniu wykryto 1517 pacjentów z rozpoznaniem raka prostaty. Większość guzów prostaty (70 %), wykrytych za pomocą biopsji, w obu grupach leczenia miała wysoki stopień zróżnicowania (5–6 punktów według skali Gleasona).

W grupie dutasteridu odnotowano wyższą częstość (n=29, 0,9 %) raka prostaty o niskim stopniu zróżnicowania (8–10 punktów według skali Gleasona) w porównaniu z grupą placebo (n=19, 0,6 %) (p=0,15). W pierwszych 2 latach badania liczba pacjentów z rakiem prostaty o wyniku 8–10 punktów według skali Gleasona była taka sama w grupie dutasteridu (n=17, 0,5 %) i w grupie placebo (n=18, 0,5 %). W latach 3–4 więcej przypadków raka prostaty o wyniku 8–10 punktów według skali Gleasona zdiagnozowano w grupie dutasteridu (n=12, 0,5 %) w porównaniu z grupą placebo (n=1, < 0,1 %) (p=0,0035). Brak danych o wpływie na ryzyko rozwoju raka prostaty u mężczyzn przyjmujących dutasterid ponad 4 lata. Odsetek pacjentów z rozpoznaniem raka prostaty o wyniku 8–10 punktów według skali Gleasona pozostawał stały w różnych okresach badania (1–2 lata, 3–4 lata) w grupie dutasteridu (0,5 % w każdym okresie czasu), podczas gdy w grupie placebo odsetek pacjentów z rakiem prostaty o niskim stopniu zróżnicowania (8–10 punktów według skali Gleasona) był niższy w latach 3–4 niż w latach 1–2 (< 0,1 % i 0,5 %, odpowiednio) (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”). Nie stwierdzono różnicy w częstości występowania raka prostaty o wyniku 7–10 punktów według skali Gleasona (p=0,81).

W 4-letnim klinicznym badaniu leczenia łagodnego przerostu gruczołu krokowego (Combat), w którym pierwotny protokół nie przewidywał obowiązkowej biopsji i wszystkie rozpoznania raka prostaty ustalono na biopsji z wskazań, częstość przypadków raka prostaty o wyniku 8–10 punktów według skali Gleasona wynosiła 0,5 % (n=8) w grupie dutasteridu, 0,7 % (n=11) w grupie tamsulozyny i 0,3 % (n=5) w grupie terapii skojarzonej.

Związek między stosowaniem dutasteridu a występowaniem raka prostaty o niskim stopniu zróżnicowania pozostaje niejasny.

<Rak piersi u mężczyzn

Dwa badania przypadków-kontrolne epidemiologiczne, jedno przeprowadzone w USA (n=339 przypadków raka piersi i n=6780 w grupie kontrolnej), a drugie w Wielkiej Brytanii (n=398 przypadków raka piersi i n=3930 w grupie kontrolnej) w bazach danych opieki zdrowotnej, nie wykazały zwiększenia ryzyka rozwoju raka piersi u mężczyzn przy stosowaniu inhibitorów 5α-reduktazy. Wyniki pierwszego badania nie wykazały pozytywnego związku z rakiem piersi (względne ryzyko dla ≥ 1 roku stosowania do momentu postawienia diagnozy raka piersi w porównaniu z < 1 rokiem stosowania: 0,70; 95 % CI 0,34, 1,45). W drugim badaniu oszacowano względne ryzyko raka piersi związane ze stosowaniem inhibitorów 5α-reduktazy w porównaniu z brakiem stosowania, które wyniosło 1,08; 95 % CI 0,62, 1,87).

Nie stwierdzono związku przyczynowego między rozwojem raka piersi u mężczyzn a długotrwałym stosowaniem dutasteridu.

Charakterystyka kliniczna.

Wskazania.

Lek jest wskazany u pacjentów, u których stosowanie składników leku – tamsulozyny i dutasteridu – w odpowiednich dawkach okazało się skuteczne w leczeniu umiarkowanych i ciężkich objawów łagodnego przerostu gruczołu krokowego.

Leczenie umiarkowanych i ciężkich objawów łagodnego przerostu gruczołu krokowego.

Zmniejszenie ryzyka wystąpienia nagłego zatrzymania moczu i potrzeby interwencji chirurgicznej u pacjentów z umiarkowanymi i ciężkimi objawami łagodnego przerostu gruczołu krokowego.

Przeciwwskazania.

Lek jest przeciwwskazany:

• w leczeniu kobiet i dzieci (patrz sekcja „Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią”);
• u pacjentów z podwyższoną wrażliwością na dutasterid, inne inhibitory 5α-reduktazy, tamsulozynę (w tym tamsulozyna wywołany angioobrzęk naczynioruchowy), inne składniki leku lub na soję i orzechy ziemne;
• u pacjentów z wywiadem ortostatycznej hipotensji tętniczej;
• u pacjentów z ciężką niewydolnością wątroby.

Współdziałanie z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Przedstawione informacje dotyczą oddziaływań substancji czynnych leku osobno.

Dutasterid

W celu zapoznania się z informacjami dotyczącymi obniżenia stężenia antygenu specyficznego dla prostaty (PSA) w surowicy krwi podczas leczenia dutasteridem oraz zaleceniami dotyczącymi wykrywania raka gruczołu krokowego, patrz sekcja „Szczególne środki ostrożności podczas stosowania”.

Wpływ innych leków na farmakokinetykę dutasteridu

Stosowanie w połączeniu z inhibitorami CYP3A4 i/lub białka P-glikoproteinowego

Dutasterid jest głównie wydalany drogą metabolizmu. Badania in vitro wskazują, że katalizatorami metabolizmu są CYP3A4 i CYP3A5. Oficjalnych badań interakcji z silnymi inhibitorami CYP3A4 nie przeprowadzono. Jednak w badaniu farmakokinetyki populacyjnej stężenia dutasteridu w surowicy krwi były średnio 1,6–1,8 razy wyższe u niewielkiej liczby pacjentów, którzy jednocześnie przyjmowali werapamil lub diltiazem (umiarkowane inhibitory CYP3A4 i inhibitory białka P-glikoproteinowego), niż u innych pacjentów.

Przy długotrwałym stosowaniu kombinacji dutasteridu z lekami, które są silnymi inhibitorami enzymu CYP3A4 (takimi jak rytonawir, indynawir, nefazodon, itrakonazol, ketokonazol podawane doustnie), stężenia dutasteridu mogą wzrastać w surowicy krwi. Dalsze hamowanie 5α-reduktazy przy wzmocnionej aktywności dutasteridu jest mało prawdopodobne. Jednak możliwe jest zmniejszenie częstości podawania dawek dutasteridu w przypadku wystąpienia działań niepożądanych. Należy zauważyć, że w przypadku długotrwałego hamowania aktywności enzymu, długi okres półtrwania może się jeszcze wydłużyć, a terapia współistniejąca może w takim przypadku trwać ponad 6 miesięcy, zanim osiągnięte zostanie nowe stężenie równowagowe.

Stosowanie 12 g cholestyraminy jedną godzinę po podaniu pojedynczej dawki 5 mg dutasteridu nie wpływało na farmakokinetykę dutasteridu.

Wpływ dutasteridu na farmakokinetykę innych leków

W małym badaniu (N=24) trwającym dwa tygodnie z udziałem zdrowych mężczyzn, dutasterid (0,5 mg na dobę) nie wpływał na farmakokinetykę tamsulozyny ani terazozyny. W tym badaniu nie zaobserwowano również oznak interakcji farmakodynamicznej.

Dutasterid nie wpływa na farmakokinetykę warfaryny ani digoksyny. Wskazuje to na to, że dutasterid nie hamuje/ani nie indukuje aktywności enzymu CYP2C9 ani przenośnika białka P-glikoproteinowego. Dane badań interakcji in vitro wskazują, że dutasterid nie hamuje enzymów CYP1A2, CYP2D6, CYP2C9, CYP2C19 ani CYP3A4.

Tamsulozyna

Jednoczesne stosowanie tamsulozyny hydrochloranu z lekami, które mogą obniżać ciśnienie tętnicze, w tym z lekami przeciwbólowymi, inhibitorami 5-fosfodiesterazy oraz innymi blokerami α-1-adrenergicznymi, może teoretycznie prowadzić do wzmocnionej działania hipotensyjnego. Dutasterid T nie powinien być stosowany w połączeniu z innymi blokerami α-1-adrenergicznymi.

Jednoczesne stosowanie tamsulozyny hydrochloranu i ketokonazolu (silnego inhibitora CYP3A4) zwiększa Cmax i AUC tamsulozyny hydrochloranu odpowiednio 2,2 i 2,8 razy.

Wspólne stosowanie tamsulozyny hydrochloranu i paroksetyny (silnego inhibitora CYP2D6) zwiększa Cmax i AUC tamsulozyny hydrochloranu odpowiednio 1,3 i 1,6 razy. Analogiczny wzrost można oczekiwać u pacjentów z słabym metabolizmem CYP2D6 w porównaniu z pacjentami o intensywnym metabolizmie przy jednoczesnym stosowaniu z silnymi inhibitorami CYP3A4.

Efekt jednoczesnego stosowania zarówno inhibitorów CYP3A4, jak i inhibitorów CYP2D6 z tamsulozyną nie był badany klinicznie, jednak potencjalnie może znacząco zwiększyć stężenie tamsulozyny (patrz sekcja „Szczególne środki ostrożności podczas stosowania”).

Jednoczesne stosowanie tamsulozyny hydrochloranu (0,4 mg) i cykloheksyny (400 mg co 6 godzin przez 6 dni) prowadziło do zmniejszenia klirensu (26%) i zwiększenia AUC (pola pod krzywą farmakokinetyczną) (44%) tamsulozyny hydrochloranu. Dutasterid T należy stosować z ostrożnością w połączeniu z cykloheksyną.

Nie przeprowadzono wyczerpującego badania interakcji między tamsulozyną hydrochloranem a warfaryną. Wyniki ograniczonych badań in vitro i in vivo są niewystarczające. Jednoczesne leczenie warfaryną i tamsulozyną hydrochloranem należy prowadzić z ostrożnością.

Nie zaobserwowano żadnej interakcji, gdy tamsulozynę hydrochloran podawano jednocześnie z atenololem, enalaprilem, nifedypinem lub teofiliną. Jednoczesne stosowanie furosemidu prowadzi do obniżenia stężeń tamsulozyny w surowicy krwi, jednak ponieważ stężenia te pozostają w granicach normalnego zakresu, nie jest wymagana korekta dawki.

W warunkach in vitro żaden z leków: diazepan, propranolol, trichlormetiazid, chloromadinon, amitryptylina, diklofenak, glibenklamid ani symwastatyna nie zmienia wolnej frakcji tamsulozyny w osoczu krwi ludzkiej. Tamsulozyna również nie zmienia wolnych frakcji diazepamu, propranololu, trichlormetiazidu i chloromadionu.

Nie zaobserwowano interakcji na poziomie wątrobowego metabolizmu podczas badań in vitro z frakcjami mikrosomalnymi wątroby (układ enzymów cytochromu P450 metabolizujących leki) z amitryptyliną, salbutamolem i glibenklamidem. Jednak diklofenak może zwiększać szybkość wydalania tamsulozyny.

Szczególne środki ostrożności.

Terapię skojarzoną należy przepisać po dokładnej analizie stosunku korzyści do ryzyka ze względu na potencjalne zwiększenie ryzyka działań niepożądanych (w tym niewydolności serca) oraz po przeanalizowaniu alternatywnych metod leczenia, w tym monoterapii.

Działania niepożądane ze strony układu sercowo-naczyniowego

Zgodnie z danymi z dwóch 4-letnich badań klinicznych częstość występowania niewydolności serca (pojęcie łączone dla wszystkich doniesień, głównie niewydolności serca i zastojowej niewydolności serca) była wyższa u podmiotów leczonych kombinacją dutasteridu z blokerem alfa, głównie tamsulozyną, w porównaniu z podmiotami nieleczonymi taką kombinacją. Częstość niewydolności serca była niska (≤ 1%) i zmienna w ramach tych badań. W żadnym z badań nie stwierdzono różnicy w częstości występowania działań niepożądanych sercowo-naczyniowych. Nie stwierdzono związku przyczynowego między stosowaniem dutasteridu (samodzielnym lub w połączeniu z blokerami α) a wystąpieniem niewydolności serca (patrz sekcja „Właściwości farmakologiczne”).

Przeprowadzono meta-analizę 12 randomizowanych, placebo-kontrolowanych lub porównawczych badań klinicznych (n=18802), w której oceniano ryzyko wystąpienia działań niepożądanych ze strony układu sercowo-naczyniowego przy stosowaniu dutasteridu (w porównaniu z grupą kontrolną). Nie stwierdzono trwałego, statystycznie istotnego wzrostu ryzyka niewydolności serca (RR 1,05; 95% CI 0,71, 1,57), ostrego zawału mięśnia sercowego (RR 1,00; 95% CI 0,77, 1,30) ani udaru (RR 1,20; 95% CI 0,88, 1,64).

Rak prostaty oraz guzy o wysokim stopniu złośliwości wg skali Gleasona (nisko zróżnicowane)

W trakcie 4-letniego badania klinicznego ponad 8000 mężczyzn w wieku od 50 do 75 lat z ujemną wcześniejszą biopsją raka prostaty i stężeniem PSA w zakresie od 2,5 ng/ml do 10,0 ng/ml (badanie REDUCE) u 1517 mężczyzn rozpoznano raka prostaty. Stwierdzono wyższą częstość występowania raka prostaty z oceną 8–10 punktów według skali Gleasona w grupie dutasteridu (n=29, 0,9%) w porównaniu z grupą placebo (n=19, 0,6%). Nie stwierdzono związku przyczynowego między stosowaniem dutasteridu a wystąpieniem nisko zróżnicowanego raka prostaty. Kliniczne znaczenie tej liczbowej nierównowagi nie zostało ustalone.

Mężczyźni stosujący lek powinni regularnie poddawać się badaniom mającym na celu ocenę ryzyka rozwoju raka prostaty, w tym badaniu na obecność antygenu specyficznego dla prostaty (PSA).

W dodatkowym, 2-letnim obserwacyjnym badaniu dalszego losu pacjentów z pierwotnego badania przy stosowaniu dutasteridu jako chemoprofilaktyki (badanie REDUCE) stwierdzono niską częstość nowych przypadków raka prostaty (grupa dutasteridu [n=14, 1,2%] i grupa placebo [n=7, 0,7%]) bez nowo zidentyfikowanych przypadków raka prostaty z oceną 8–10 punktów według skali Gleasona.

Długotrwałe obserwacje (do 18 lat) pacjentów z badania klinicznego z zastosowaniem innego inhibitora 5α-reduktazy (finasterydu) jako chemoprofilaktyki nie wykazały istotnej statystycznie różnicy między grupami finasterydu i placebo pod względem częstości przeżycia ogólnego (HR 1,02, 95% CI 0,97–1,08) ani przeżycia po rozpoznaniu raka prostaty (HR 1,01, 95% CI 0,85–1,20).

Wpływ na antygen specyficzny dla prostaty (PSA)

Przed rozpoczęciem stosowania Dutasteridu T pacjent powinien zostać poddany badaniu mającemu na celu wykluczenie innych możliwych stanów, które mogą powodować objawy podobne do objawów łagodnego przerostu prostaty. Przed rozpoczęciem leczenia i okresowo w trakcie terapii należy wykonać badanie rektalne oraz, w razie potrzeby, oznaczyć poziom antygenu specyficznego dla prostaty (PSA).

Stężenie prostatospecyficznego antygenu w surowicy jest ważnym elementem w procesie przesiewowym wykrywania raka prostaty. Dutasterid T może obniżyć poziom PSA w surowicy u pacjentów o około 50% po 6 miesiącach leczenia.

Pacjenci przyjmujący Dutasterid T powinni mieć nowy, ustalony poziom PSA, określony po 6 miesiącach od rozpoczęcia leczenia tym lekiem. Następnie poziom ten powinien być regularnie kontrolowany. Każde potwierdzone zwiększenie poziomu PSA od najniższego poziomu podczas stosowania Dutasteridu T może wskazywać na obecność raka prostaty lub niestosowanie się do zaleceń leczenia i wymaga dokładnego zbadania, nawet jeśli wartości PSA mieszczą się w normie u mężczyzn nieleczonych inhibitorami 5α-reduktazy (patrz sekcja „Właściwości farmakologiczne”). Przy interpretacji wyników PSA u pacjentów leczonych Dutasteridem T należy uwzględniać poprzednie wyniki PSA do porównania.

Stosowanie leku Dutasterid T nie wpływa na wykorzystanie poziomu PSA do diagnozy raka prostaty po ustaleniu nowego poziomu wyjściowego antygenu (patrz sekcja „Właściwości farmakologiczne”).

Ogólny poziom PSA w surowicy wraca do poziomu wyjściowego w ciągu 6 miesięcy po zakończeniu leczenia. Stosunek wolnego PSA do całkowitego pozostaje stały nawet podczas stosowania leku Dutasterid T. Jeśli lekarz zdecyduje o wykorzystaniu procentowego wskaźnika wolnego PSA u pacjenta leczonego Dutasteridem T w celu wykrycia raka prostaty, nie jest konieczna korekta wartości wolnego PSA.

Niewydolność serca

Zgodnie z danymi dwóch 4-letnich badań klinicznych częstość występowania niewydolności serca (pojęcie łączone dla wszystkich doniesień, głównie niewydolności serca i zastojowej niewydolności serca) była wyższa u osób leczonych kombinacją dutasteridu z blokerem alfa, głównie tamsulozyną, w porównaniu z osobami nieleczonymi taką kombinacją. Częstość niewydolności serca była niższa w grupie przyjmującej lek w porównaniu z grupą placebo. Inne dostępne dane dotyczące stosowania dutasteridu nie potwierdzają wpływu na ryzyko rozwoju chorób sercowo-naczyniowych (patrz sekcja „Właściwości farmakologiczne”).

Niewydolność nerek

Leczenie pacjentów z ciężką niewydolnością nerek (Klirens kreatyniny < 10 ml/min) należy prowadzić z ostrożnością, ponieważ farmakokinetyka dutasteridu u takich pacjentów nie była badana.

Arterialna hipotensja

Podobnie jak w przypadku innych blokerów α1-adrenergicznych, hipotensja ortostatyczna może wystąpić u pacjentów leczonych tamsulozyną i w rzadkich przypadkach może prowadzić do omdlenia.

W przypadku pierwszych objawów hipotensji ortostatycznej (zawroty głowy, osłabienie) pacjentów rozpoczynających leczenie lekiem należy posadzić na krześle lub położyć na łóżku, aż objawy ustąpią.

Należy zachować ostrożność przy jednoczesnym stosowaniu blokerów α-adrenergicznych, w tym tamsulozyny, oraz inhibitorów 5-fosfodiesterazy. Blokery α-adrenergiczne i inhibitory 5-fosfodiesterazy są lekami rozszerzającymi naczynia i mogą obniżać ciśnienie tętnicze. Jednoczesne stosowanie leków z tych dwóch klas może potencjalnie prowadzić do objawowej hipotensji tętniczej (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”).

Intraoperacyjny zespół atonicznej tęczówki

Podczas operacji zaćmy i jaskry u niektórych pacjentów wcześniej przyjmujących tamsulozynę obserwowano intraoperacyjny zespół atonicznej tęczówki (IAC, odmiana zespołu wąskiej źrenicy). IAC może zwiększyć ryzyko powikłań okularnych podczas lub po operacji. Dlatego leczenie lekiem nie jest zalecane pacjentom, u których planowana jest operacja zaćmy.

Podczas badania przedoperacyjnego lekarz okulista i jego zespół powinni ustalić, czy pacjentowi wcześniej lub obecnie przepisano tamsulozynę, co pozwoli przewidzieć możliwy wystąpienie intraoperacyjnego zespołu atonicznej tęczówki podczas operacji.

Dlatego leczenie tamsulozyną nie jest zalecane pacjentom, u których planowana jest operacja zaćmy. Podczas badania przedoperacyjnego lekarz okulista i jego zespół powinni ustalić, czy pacjentowi wcześniej lub obecnie przepisano tamsulozynę. To pozwoli przewidzieć możliwy wystąpienie intraoperacyjnego zespołu atonicznej tęczówki podczas operacji.

Otrzymano pojedyncze doniesienia o pozytywnym efekcie zaprzestania stosowania tamsulozyny 1–2 tygodnie przed operacją zaćmy i jaskry, jednak korzyści i terminy zaprzestania leczenia przed operacją zaćmy i jaskry nie zostały ustalone.

Niehermetyczne kapsułki

Dutasterid jest wchłaniany przez skórę, dlatego kobiety i dzieci powinny unikać kontaktu z niehermetycznymi kapsułkami. Jeśli ciecz z kapsułki dostanie się na skórę, należy ją natychmiast wypłukać wodą z mydłem.

Inhibitory CYP3A4 i CYP2D6

Jednoczesne stosowanie tamsulozyny hydrochloroku z silnymi inhibitorami CYP3A4 (np. ketokonazolem) lub w mniejszym stopniu – z silnymi inhibitorami CYP2D6 (np. paroksetyną) może zwiększać stężenie tamsulozyny (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”). Dlatego nie zaleca się stosowania tamsulozyny pacjentom leczonym silnymi inhibitorami CYP3A4 i zaleca się ostrożność przy stosowaniu tamsulozyny u pacjentów leczonych umiarkowanymi inhibitorami CYP3A4 (np. erytromycyną), silnymi lub umiarkowanymi inhibitorami CYP2D6, kombinacją obu (CYP3A4 i CYP2D6) inhibitorów lub u pacjentów z słabym metabolizmem CYP2D6.

Niewydolność wątroby

Wpływ niewydolności wątroby na farmakokinetykę dutasteridu nie był badany. Ze względu na intensywny metabolizm dutasteridu i okres półtrwania wynoszący 3–5 tygodni, leczenie pacjentów z łagodną lub umiarkowaną niewydolnością wątroby dutasteridem należy prowadzić z ostrożnością (patrz sekcje „Właściwości farmakologiczne”, „Sposób stosowania i dawki”, „Przeciwwskazania”).

Rak piersi u mężczyzn

Rzadkie przypadki raka piersi u mężczyzn zgłaszano podczas badań klinicznych i w okresie postmarketingowym. Badania epidemiologiczne wskazują jednak na brak zwiększonego ryzyka rozwoju raka piersi u mężczyzn przy stosowaniu inhibitorów 5α-reduktazy. Lekarze powinni poinformować pacjentów o konieczności natychmiastowego zgłaszania wszelkich zmian w tkance piersi, takich jak wydzielanie z brodawki piersiowej lub obrzęk.

Zgłaszano przypadki reakcji alergicznych na tamsulozynę u pacjentów z wywiadem alergii na sulfonamidy. Należy zachować ostrożność przy stosowaniu tamsulozyny hydrochloroku u pacjentów, u których wcześniej wystąpiła alergia na sulfonamidy.

Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią.

Lek jest przeciwwskazany w leczeniu kobiet. Nie przeprowadzono badań wpływu leku na ciążę, laktację ani płodność. Poniżej przedstawiono informacje dotyczące stosowania każdego składnika oddzielnie.

Płodność.

Podczas krótko- i długoterminowych badań klinicznych tamsulozyny obserwowano zaburzenia ejakulacji. W okresie pogabinetowym odnotowano przypadki zaburzeń ejakulacji, ejakulacji retroradyjnej i niedostatecznej ejakulacji. Dutasterid wpływa na parametry ejakulatu (zmniejszenie liczby plemników, objętości ejakulatu i ruchomości plemników). Nie można wykluczyć ryzyka obniżenia płodności u mężczyzn.

Nie przeprowadzono oceny wpływu tamsulozyny hydrochloroku na liczbę plemników ani funkcję plemników.

Ciąża.

Podobnie jak inne inhibitory 5α-reduktazy, dutasterid przeszkadza w przekształcaniu testosteronu w dihydrotestosteron, co może hamować rozwój zewnętrznych narządów płciowych u płodu płci męskiej. W badaniach stwierdzono niewielką ilość dutasteridu w nasieniu. Nie wiadomo, czy dutasterid dostający się do organizmu kobiety z nasieniem mężczyzny leczonego lekiem wpływa na płód płci męskiej (to ryzyko jest najwyższe w pierwszych 16 tygodniach ciąży).

Tak jak w przypadku stosowania innych inhibitorów 5α-reduktazy, zaleca się stosowanie prezerwatywy podczas stosunku seksualnego, jeśli kobieta jest w ciąży, a mężczyzna leczony jest lekiem, w celu zapobiegania dostaniu się nasienia do organizmu kobiety.

Nie ma dowodów, że podawanie tamsulozyny hydrochloroku ciężarnym zwierzętom w dawkach przekraczających terapeutyczne negatywnie wpływa na płód.

Karmienie piersią.

Nie wiadomo, czy dutasterid i tamsulozyna przenikają do mleka matki.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów lub obsługi mechanizmów.

Nie przeprowadzono badań oceniających wpływ leku na zdolność prowadzenia pojazdów lub obsługi mechanizmów. Pacjenci powinni jednak być poinformowani o możliwym wystąpieniu objawów związanych z ortostatyczną hipotensją tętniczą, takich jak zawroty głowy, podczas stosowania leku.

Sposób stosowania i dawki.

Dorośli (w tym pacjenci w wieku podeszłym)

Zalecana dawka leku to 1 kapsułka (0,5 mg/0,4 mg) dziennie. Lek należy przyjmować doustnie 30 minut po posiłku o tej samej porze dnia. Kapsułkę należy połknąć całą, nie otwierać ani nie żuć, ponieważ kontakt z zawartością kapsułki może powodować podrażnienie błony śluzowej jamy ustnej i gardła.

Dutasterid T należy stosować w celu zastąpienia terapii kombinowanej dutasteridem i tamsulozyna hydrochloridem w celu ułatwienia leczenia.

Zastąpienie lekiem dutasteridem lub tamsulozina hydrochloridem w monoterapii jest możliwe, jeśli jest to uzasadnione klinicznie.

Niewydolność nerek

Farmakokinetyka dutasteridu-tamsuloziny u pacjentów z niewydolnością nerek nie była badana. Nie trzeba zmieniać dawki leku w leczeniu tych pacjentów (patrz sekcje „Farmakokinetyka” i „Szczególne wskazania stosowania”).

Niewydolność wątroby

Farmakokinetyka dutasteridu-tamsuloziny u pacjentów z niewydolnością wątroby nie była badana, dlatego lek należy stosować z ostrożnością u pacjentów z łagodną i umiarkowaną niewydolnością wątroby (patrz sekcje „Farmakokinetyka” i „Szczególne wskazania stosowania”). U pacjentów z ciężką niewydolnością wątroby lek jest przeciwwskazany (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Dzieci.

Stosowanie u dzieci jest przeciwwskazane.

Przedawkowanie.

Nie ma danych dotyczących przypadków przedawkowania leku. Poniżej przedstawiono informacje dotyczące stosowania każdego składnika oddzielnie.

Dutasterid

Według danych z badań klinicznych, jednorazowe dawki dutasteridu do 40 mg/dobę (80 razy wyższe niż dawki terapeutyczne) podawane przez 7 dni nie wywołały obaw dotyczących bezpieczeństwa stosowania u zdrowych ochotników. W badaniach klinicznych stosowano dawki dutasteridu 5 mg/dobę przez 6 miesięcy bez pojawienia się dodatkowych działań niepożądanych w porównaniu z podawaniem dutasteridu w dawkach 0,5 mg/dobę.

Nie istnieje specyficzny antydot. W przypadku możliwego przedawkowania stosuje się leczenie objawowe i wspierające.

Tamsulozina

Zgłaszano przypadki ostrego przedawkowania tamsulozina hydrochloridem w dawce 5 mg, w wyniku czego obserwowano ostrą hipotensję tętniczą (ciśnienie skurczowe 70 mm Hg), wymioty i biegunkę, które leczono infuzją płynów, po czym stan pacjenta się poprawił w tym samym dniu. W przypadku ostrej hipotensji tętniczej występującej po przedawkowaniu tamsulozina hydrochloridem należy zapewnić wsparcie działania układu sercowo-naczyniowego. Pacjentowi w takim stanie należy zapewnić pozycję poziomą w celu przywrócenia ciśnienia tętniczego i normalizacji częstości skurczów serca. Jeśli to nie pomaga, należy podać środki zastępcze osocza, a w razie potrzeby – leki zwężające naczynia. Należy monitorować funkcję nerek i stosować ogólną terapię wspierającą. Dializa może okazać się nieskuteczna, ponieważ tamsulozina hydrochlorid niemal całkowicie wiąże się z białkami osocza.

W przypadku przedawkowania, aby zapobiec absorpcji, należy sprowokować wymioty u pacjenta. Jeśli przyjęto duże dawki leku, należy przeprowadzić przemywanie żołądka, podać węgiel aktywowany oraz środek przeczyszczający, np. siarczan sodu.

Niepożądane reakcje.

Badania kliniczne dotyczące stosowania leku nie były przeprowadzane, jednak wykazano bioekwiwalentność leku oraz jednoczesnego stosowania dutasteridu i tamsulozyny. Informacje dotyczące jednoczesnego stosowania pochodzą z badania CombAT, w którym porównywano działanie kombinacji dutasteridu w dawce 0,5 mg i tamsulozyny 0,4 mg raz dziennie przez 4 lata oraz monoterapii tymi lekami.

Informacje dotyczące niepożądanych reakcji związanych z każdym składnikiem oddzielnie (dutasterid i tamsulozyna) przedstawiono poniżej. Nie wszystkie niepożądane reakcje obserwowane podczas stosowania każdego składnika oddzielnie były zgłaszane podczas stosowania leku, dlatego informacje dotyczące niepożądanych reakcji pojawiających się przy stosowaniu poszczególnych składników leku zawarto również w niniejszej ulotce.

Na podstawie czterolecznego badania CombAT (porównanie stosowania dutasteridu 0,5 mg (n=1623) i tamsulozyny 0,4 mg (n=1611) raz dziennie oraz kombinacji leków (n=1610)) odsetek niepożądanych reakcji wyznaczonych przez badaczy w pierwszym, drugim, trzecim i czwartym roku leczenia wynosił odpowiednio: 22 %, 6 %, 4 % i 2 % przy terapii skojarzonej dutasterid + tamsulozyna; 15 %, 6 %, 3 % i 2 % przy monoterapii dutasteridem; 13 %, 5 %, 2 % i 2 % przy monoterapii tamsulozyną. Wyższy odsetek niepożądanych reakcji w grupie otrzymującej terapię skojarzoną w pierwszym roku leczenia wynikał z większej liczby zaburzeń układu rozrodczego, a mianowicie zaburzeń ejakulacji, które występowały w tej grupie.

Niepożądane reakcje występujące z częstością ≥1 % w pierwszym roku stosowania, według danych analiz badania CombAT, REDUCE oraz badań klinicznych monoterapii składników leku Dutasterid, przedstawiono w tabeli.

• Kombinacja = dutasteryd 0,5 mg i tamsulozyna 0,4 mg raz dziennie.
  • Ogólne pojęcie „niewydolność serca” obejmuje niewydolność serca, niewydolność lewej komory, ostre niewydolność serca, szok kardiogenny, ostre niewydolność lewej komory, niewydolność prawej komory, ostre niewydolność prawej komory, niewydolność komory, niewydolność kardiopulmonalną, zastoinową kardiomiopatię.
    • Reakcje niepożądane związane z zaburzeniami funkcji seksualnej są związane z leczeniem dutasterydem (w tym monoterapią oraz kombinacją z tamsulozyną). Te reakcje niepożądane mogą trwać po zakończeniu leczenia. Wpływ dutasterydu na ich trwanie jest nieznany.
      • W tym hiperestezję i powiększenie gruczołów piersiowych. A także reakcje niepożądane na pojedyncze składniki wymienione w odpowiednich źródłach medycznych. Częstość występowania reakcji niepożądanych może być wyższa przy stosowaniu terapii skojarzonej.

Ponadto, w odpowiednich źródłach medycznych podano informacje o reakcjach niepożądanych związanych z poszczególnymi składnikami. Częstość występowania reakcji niepożądanych może być wyższa przy stosowaniu terapii skojarzonej.

Informacja dotycząca reakcji niepożądanych związanych z tamsulozyną oparta jest na danych dostępnych w odpowiednich źródłach medycznych. Częstość ich występowania może wzrastać przy jednoczesnym stosowaniu dutasterydu i tamsulozyny.

Częstość występowania reakcji niepożądanych wykrytych w badaniach klinicznych: często (≥ 1/100, < 1/10), nieczęsto (≥ 1/1000, < 1/100), rzadko (≥ 1/10 000, < 1/1000), bardzo rzadko (< 1/10 000). Reakcje niepożądane sklasyfikowane według klas narządów i układów podano w kolejności malejącej ich ciężkości.

a Dutasterid + tamsulozin: w badaniu CombAT częstość tych działań niepożądanych zmniejszała się z każdym kolejnym rokiem od 1. do 4.

b Z badań monoterapii dobrej jakości hiperplazji gruczołu krokowego dutasterydem.

c Z podstawowych informacji o bezpieczeństwie tamsulozyny dla krajów UE.

d Badanie REDUCE.

1 Pojęcie zbiorcze „niewydolność serca” obejmuje niewydolność serca, niewydolność serca przewlekłą, niewydolność lewej komory, ostre niewydolność serca, wstrząs kardiogenny, ostra niewydolność lewej komory, niewydolność prawej komory, ostra niewydolność prawej komory, niewydolność komory, niewydolność kardiopulmonalną, kardiopatię przekrwioną.

2 W tym hiperestezję i powiększenie gruczołów piersiowych.

3 działania niepożądane związane z zaburzeniami funkcji seksualnej, związane z leczeniem dutasterydem (w tym monoterapią i kombinacją z tamsulozyną). Te działania niepożądane mogą trwać po zakończeniu leczenia. Rola dutasterydu w ich trwałości jest nieznana.

^ W tym zmniejszenie objętości nasienia.

Dane z badań po rejestracji

W obserwacji po rejestracji działania niepożądane odnotowano na podstawie zgłoszeń spontanicznych, dlatego dokładna częstość tych zdarzeń jest nieznana.

Monoterapia dutasterydem

Ze strony układu odpornościowego: częstość nieznana – reakcje alergiczne, w tym wysypka, świąd, pokrzywka, obrzęk lokalny oraz obrzęk naczynioruchowy.

Ze strony psychiki: częstość nieznana – depresja.

Ze strony skóry i tkanki podskórnej: rzadko – alopecia (głównie utrata włosów na ciele), hipertrychoza.

Ze strony układu rozrodczego: częstość nieznana – ból i obrzęk jąder.

Monoterapia tamsulozyną

W obserwacji po rejestracji podczas operacji zaćmy i jaskry u niektórych pacjentów, którzy wcześniej przyjmowali blokery α1-adrenergiczne, w tym tamsulozynę, obserwowano wewnątrzoperacyjny zespół atonicznej tęczówki (ІСАР, wariant zespołu zwężonej źrenicy) (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

W czasie stosowania po rejestracji zgłaszano dodatkowo przypadki migotania przedsionków, arytmię, tachykardię, duszność, krwawienia z nosa, zaburzenia wzroku, w tym obniżenie ostrości wzroku, zespół wielopostaciowej rumieniowca, dermopatii odłuszczającej oraz suchości w jamie ustnej, związane z zastosowaniem tamsulozyny.

Inne dane

W trakcie badania klinicznego (badanie REDUCE) u mężczyzn leczonych dutasterydem zaobserwowano wyższą częstość występowania raka gruczołu krokowego (według skali Gleasona – 8–10) w porównaniu z grupą placebo (patrz sekcje „Właściwości farmakologiczne” oraz „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”). Nie stwierdzono związku przyczynowego między stosowaniem dutasterydu a wystąpieniem raka gruczołu krokowego o wysokim stopniu złośliwości według Gleasona.

Na podstawie badań klinicznych oraz obserwacji po rejestracji zgłaszano przypadki raka gruczołów piersiowych u mężczyzn (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych.

Bardzo ważne jest zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych po rejestracji leku. Pozwala to na ciągłe monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka stosowania leku.

W przypadku wystąpienia niepożądanych zjawisk, działań niepożądanych lub braku działania terapeutycznego należy zgłosić na adres: sp. z o.o. „Zentiva Ukraina”, 02660, miasto Kijów, prospekt Browarski 5 „I”, tel./faks +38 044 517-75-00, adres e-mail [email protected] oraz poprzez krajowy system zgłaszania.

Okres ważności. 2 lata.

Zużyć w ciągu 90 dni od otwarcia butelki.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w temperaturze nie wyższej niż 25 °C.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie.

30 lub 90 kapsułek w butelce. 1 butelka w pudełku kartonowym.

Kategoria wydania.

Na receptę.

Producent.

Laboratorios Leon Farma S.A.

Miejsce położenia producenta oraz adres miejsca prowadzenia działalności.

C/La Vallina s/n, Polígono Industrial Navatejera, Villacilambre, 24193 León, Hiszpania.