Drospefem® 20

INSTRUKCJA dot. stosowania leku Drospefem® 20

Skład:

substancje czynne: etynilostradiol, drospirenon;

1 tabletka aktywna różowego koloru zawiera 0,02 mg etynilostradiolu i 3 mg drospirenonu;

1 tabletka placebo białego koloru nie zawiera substancji czynnych;

substancje pomocnicze:

1 tabletka aktywna zawiera laktozę jednowodną, skrobię kukurydzianą, maltodekstrynę, stearynian magnezu, Opadry 10A240000 różowy (hipromeloza, talk, dwutlenek tytanu (E 171), polisorbat 80, tlenek żelaza czerwony (E 172));

1 tabletka placebo zawiera laktozę jednowodną, skrobię kukurydzianą, maltodekstrynę, stearynian magnezu, białą mieszaninę do powlekania filmowego (hipromeloza, laktoza jednowodna, dwutlenek tytanu (E 171), makrogol 4000, cytrynian sodu).

Postać farmaceutyczna. Tabletki powlekane powłoką filmową.

Główne właściwości fizykochemiczne:

tabletki aktywne: okrągłe tabletki powlekane powłoką filmową różowego koloru bez wad powłoki;

tabletki placebo: okrągłe tabletki dwuwypukłe w kształcie owalu, powlekane powłoką filmową białego koloru bez wad powłoki.

Grupa farmakoterapeutyczna. Hormony gruczołów płciowych i leki stosowane w patologii układu płciowego. Środki hormonalne antykoncepcyjne do stosowania systemowego.

Gestageny i estrogeny, kombinacje stałe. Drospirenon i etynilostradiol.

Kod ATX G03A A12.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Indeks Pearl dla niepowodzeń antykoncepcyjnych leku: 0,41 (dwustronny górny 95 % przedział ufności (PU): 0,85).

Ogólny indeks Pearl (niepowodzenia antykoncepcyjne + błędy po stronie pacjentki) dla leku: 0,80 (dwustronny górny 95 % przedział ufności (PU): 1,30).

Drospefem® 20 – lek hormonalny doustny zawierający etynylestradiol i drosperynon. W dawkach terapeutycznych drosperynon wykazuje działanie antyandrogenne oraz umiarkowane działanie antymineralokortykoidowe. Nie wykazuje aktywności estrogenowej, glikokortykosteroidalnej ani antyglikokortykosteroidalnej. Drosperynon ma zatem profil farmakologiczny zbliżony do naturalnego progesteronu.

Działanie zapobiegające ciążom opiera się na oddziaływaniu różnych czynników, z których najważniejsze to hamowanie owulacji i zmiana wydzieliny szyjkowej.

Zgodnie z danymi badań klinicznych umiarkowane właściwości antymineralokortykoidowe Drospefem® 20 wykazują umiarkowane działanie antymineralokortykoidowe.

W trójcyklowym badaniu klinicznym porównującym kombinację drosperynon 3 mg/etynylestradiol 0,02 mg w trybie 24-dniowym i 21-dniowym, tryb 24-dniowy był skojarzony z większym hamowaniem rozwoju folikuli. Po celowych błędach w dawkowaniu w trzecim cyklu leczenia u większości kobiet stosujących tryb 21-dniowy obserwowano aktywność jajników, w tym owulację, w porównaniu z kobietami w trybie 24-dniowym. Aktywność jajników powracała do poziomów sprzed rozpoczęcia leczenia w cyklu po zakończeniu terapii u 91,8 % kobiet w trybie 24-dniowym.

Farmakokinetyka.

Drosperynon

Wchłanianie. Po podaniu doustnym drosperynon jest szybko i niemal całkowicie wchłaniany. Maksymalne stężenie w surowicy krwi – 38 ng/ml – osiągane jest około 1-2 godziny po pojedynczej dawce. Bio dostępność wynosi 76-85 %. Jednoczesne spożycie pokarmu nie wpływa na biouczciwość drosperynonu.

Rozkład. Po podaniu doustnym stężenie drosperynonu w surowicy krwi maleje z końcowym okresem połowicznego wydalenia wynoszącym 31 godzin. Drosperynon wiąże się z albuminą surowicy krwi, bez tworzenia połączeń z globuliną wiążącą hormony płciowe (SHBG) ani z globuliną wiążącą kortykosteroidy (CBG). Tylko 3-5 % całkowitej ilości drosperynonu w surowicy krwi występuje w formie wolnej. Wzrost SHBG wywołany przez etynylestradiol nie wpływa na wiązanie drosperynonu z białkami surowicy krwi. Średni objętość rozkładu drosperynonu wynosi 3,7±1,2 l/kg.

Metabolizm. Drosperynon jest znacznie metabolizowany po podaniu doustnym. Głównymi metabolitami w osoczu krwi są formy kwasowe drosperynonu, powstające w wyniku otwarcia pierścienia laktonowego, oraz 4,5-dihydro-drosperynon-3-siarczan, powstający w wyniku hydratacji z późniejszym siarczanowaniem. Drosperynon jest również poddawany metabolizmowi oksydacyjnemu katalizowanemu przez CYP3A4. In vitro drosperynon może słabo lub umiarkowanie hamować enzymy cytochromu P450: CYP1A1, CYP2C9, CYP2C19 oraz CYP3A4.

Wydalanie. Prędkość klirensu metabolicznego drosperynonu z surowicy krwi wynosi 1,5±0,2 ml/min/kg. Drosperynon wydzielany jest w niezmienionej formie tylko w bardzo niewielkich ilościach. Metabolity są wydalane z moczem i kałem w stosunku około 1,2 do 1,4. Okres półtrwania metabolitów z moczem i kałem wynosi około 40 godzin.

Stan równowagi. W trakcie cyklu stosowania maksymalne stężenie równowagowe drosperynonu w surowicy krwi wynosi około 70 ng/ml i osiągane jest po około 8 dniach przyjmowania. Stężenia drosperynonu w surowicy krwi wzrastały około 3-krotnie jako wynik stosunku końcowego okresu półtrwania do interwału dawkowania.

Osobliwe grupy pacjentek:

• z zaburzeniem funkcji nerek: stężenie równowagowe drosperynonu w surowicy krwi u kobiet z niewydolnością nerek o lekkim stopniu ciężkości (klirens kreatyniny 50-80 ml/min) było porównywalne do wartości u kobiet z normalną funkcją nerek. Stężenie drosperynonu w surowicy krwi było średnio o 37 % wyższe u kobiet z niewydolnością nerek o umiarkowanym stopniu ciężkości (klirens kreatyniny 30-50 ml/min) w porównaniu z kobietami z normalną funkcją nerek. Stosowanie drosperynonu wykazywało dobrą tolerancję u pacjentek z niewydolnością nerek o lekkim i umiarkowanym stopniu ciężkości. Wykazano, że przyjmowanie drosperynonu nie ma klinicznie istotnego wpływu na stężenie potasu w surowicy krwi;
• z zaburzeniem funkcji wątroby: w badaniu z pojedynczą dawką klirens drosperynonu po podaniu doustnym był obniżony o około 50 % u osób z umiarkowaną niewydolnością wątroby w porównaniu z ochotnikami z normalną funkcją wątroby. Znaczące obniżenie klirensu drosperynonu u ochotników z umiarkowaną niewydolnością wątroby nie prowadziło do wyraźnej różnicy w stężeniu potasu w surowicy krwi. Nawet przy cukrzycy i współistniejącej terapii spironolaktonem (dwa czynniki mogące wywoływać hiperkaliemię) nie obserwowano wzrostu stężenia potasu w surowicy krwi powyżej górnej granicy normy. Można stwierdzić, że drosperynon jest dobrze tolerowany przez osoby z niewydolnością wątroby o lekkim lub umiarkowanym stopniu (klasa B wg klasyfikacji Childa-Pugha).

Etynylestradiol

Wchłanianie. Etynylestradiol po podaniu doustnym jest szybko i całkowicie wchłaniany. Maksymalne stężenie w surowicy krwi równe 33 pg/ml osiągane jest w ciągu 1-2 godzin po pojedynczej dawce. Bezwzględna biodostępność w wyniku koniugacji przedsystemowej i metabolizmu przy pierwszym przejściu przez wątrobę wynosi około 60 %. Jednoczesne spożycie pokarmu zmniejsza biodostępność etynylestradiolu o około 25 % u badanych, przy niezmienionej biodostępności u pozostałych.

Rozkład. Stężenia etynylestradiolu w surowicy krwi maleją dwufazowo, z fazą terminalną o okresie półtrwania wynoszącym około 24 godziny. Etynylestradiol wiąże się silnie, ale niespecyficznie z albuminą surowicy krwi (około 98,5 %) i indukuje wzrost stężenia SHBG i CBG w surowicy krwi. Przybliżony objętość rozkładu wynosi około 5 l/kg.

Metabolizm. Etynylestradiol jest znacznie metabolizowany w przewodzie pokarmowym i przy pierwszym przejściu przez wątrobę. Przede wszystkim zachodzi hydroksylacja pierścienia aromatycznego, prowadząca do powstawania szerokiego spektrum metabolitów hydroksylowanych i metylowanych, występujących w formie wolnej oraz jako koniugaty z glukuronidami i siarczanami. Klirens metaboliczny etynylestradiolu wynosi około 5 ml/min/kg.

In vitro etynylestradiol jest odwracalnym inhibitorem CYP2C19, CYP1A1 i CYP1A2, a także inhibitorem CYP3A4/5, CYP2C8 i CYP2J2.

Wydalanie. Etynylestradiol praktycznie nie jest wydalany w niezmienionej formie. Metabolity etynylestradiolu są wydalane z moczem i żółcią w stosunku 4:6. Okres półtrwania metabolitów wynosi około 1 dobę.

Stan równowagi. Stan równowagi osiągany jest w drugiej połowie cyklu przyjmowania, kiedy stężenie etynylestradiolu w surowicy krwi wzrasta 2-2,3-krotnie.

Dane przedkliniczne dotyczące bezpieczeństwa.

U zwierząt laboratoryjnych efekty drosperynonu i etynylestradiolu były ograniczone do tych związanych z znanym działaniem farmakologicznym. W szczególności badania oceniające toksyczność reprodukcyjną u zwierząt wykazały obecność wpływu embriotoksycznego i fetotoksycznego charakterystycznego dla gatunku. Przy ekspozycji przekraczającej ekspozycję u użytkowników leku Drospefem® 20, u niektórych gatunków zwierząt obserwowano wpływ na różnicowanie płciowe.

Właściwości kliniczne.

Wskazania.

Antykoncepcja doustna.

Decyzja o przepisaniu Drospefem® 20 powinna uwzględniać indywidualne czynniki ryzyka pacjentki, w szczególności czynniki ryzyka zakrzepicy żylnej (ZŻ). Należy również porównać ryzyko ZŻ podczas leczenia Drospefem® 20 z ryzykiem podczas stosowania innych hormonalnych środków antykoncepcyjnych (HŚA) (patrz punkty „Przeciwwskazania” i „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Przeciwwskazania.

HŚA nie należy stosować, jeśli występuje którykolwiek z poniższych stanów. Jeśli którykolwiek z tych stanów wystąpi po raz pierwszy podczas stosowania HŚA, leczenie należy natychmiast przerwać.

• Występowanie lub ryzyko rozwoju zakrzepicy żylnej (ZŻ):
  • aktualna zakrzepica żylna, w tym leczona lekami przeciwzakrzepowymi, lub w wywiadzie (np. zakrzepica żył głębokich (ZŻG) lub zatorowość płucna (ZP));
  • dziedziczna lub nabyta skłonność do zakrzepicy żylnej, w szczególności oporność na aktywowany białko C (w tym mutacja czynnika V Leiden), niedobór antytrombiny-III, niedobór białka C, niedobór białka S;
  • duże zabiegi operacyjne z długotrwałą immobilizacją (patrz punkt „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”);
  • wysokie ryzyko zakrzepicy żylnej z powodu występowania wielu czynników ryzyka (patrz punkt „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).
• Występowanie lub ryzyko rozwoju zakrzepicy tętniczej (ZT):
  • aktualne występowanie lub w wywiadzie zakrzepicy tętniczej (np. zawał mięśnia sercowego) lub występowanie objawów prodromalnych (np. dławica piersiowa);
  • aktualne lub w wywiadzie zaburzenia krążenia mózgowego, występowanie objawów prodromalnych (np. przejściowy napad niedokrwienny (TIA));
  • dziedziczna lub nabyta skłonność do zakrzepicy tętniczej, w szczególności hiperhomocysteinemia i przeciwciała przeciwko fosfolipidom (przeciwciała przeciwko kardiolipinie, antykoagulant toczeń);
  • migrena z ogniskowymi objawami neurologicznymi w wywiadzie;
  • wysokie ryzyko zakrzepicy tętniczej z powodu występowania wielu czynników ryzyka (patrz punkt „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”) lub z powodu występowania jednego poważnego czynnika ryzyka, takiego jak:
    • cukrzyca z powikłaniami naczyniowymi;
    • ciężka nadciśnienie tętnicze;
    • ciężka dyslipoproteinemie.
• Aktualne lub w wywiadzie ciężkie choroby wątroby, dopóki wskaźniki funkcji wątroby nie powrócą do normy.
• Ciężka niewydolność nerek lub ostra niewydolność nerek.
• Aktualne lub w wywiadzie guzy wątroby (łagodne lub złośliwe).
• Aktualne lub w wywiadzie raka piersi, który może być wrażliwy na hormony (patrz punkt „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”, podpunkt „Nowotwory”).
• Niepoddana rozpoznaniu pochwową krwawica.
• Jednoczesne stosowanie z lekami zawierającymi ombitasvir/paritaprevir/ritonawir i dasabuwirom, z lekami zawierającymi glekaprevir/pibrentasvir lub sofosbuwir/velpataswir/woxilaprewir (patrz punkt „Współdziałanie z innymi lekami i inne formy interakcji”).
• Nadwrażliwość na substancje czynne lub którykolwiek z składników preparatu.

Współdziałanie z innymi lekami i inne formy interakcji.

Należy zapoznać się z informacjami dotyczącymi leku stosowanego jednocześnie w celu wykrycia potencjalnych interakcji.

Wpływ innych leków na Drospefem® 20

Możliwe są interakcje z lekami indukującymi enzymy mikrosomalne. Może to prowadzić do zwiększenia klirensu hormonów płciowych, co z kolei może spowodować wystąpienie krwawienia przebijającego i/lub utratę skuteczności środka antykoncepcyjnego.

Leczenie

Indukcja enzymów może pojawić się już po kilku dniach leczenia. Maksymalna indukcja enzymów występuje zazwyczaj po kilku tygodniach. Po odstawieniu leku indukcja enzymów może trwać około 4 tygodni.

Leczenie krótkoterminowe

Kobiety przyjmujące leki indukujące enzymy powinny tymczasowo stosować metodę barierową lub inną metodę antykoncepcji dodatkowo do hormonalnego środka antykoncepcyjnego doustnego (HŚAD). Metodę barierową należy stosować przez cały okres wspomagającego leczenia oraz przez kolejne 28 dni po jego zakończeniu.

Jeśli wspomagające leczenie trwa po zakończeniu ostatnich aktywnych tabletek HŚAD w opakowaniu, należy pominąć tabletki placebo i rozpocząć przyjmowanie aktywnych tabletek z kolejnego opakowania HŚAD.

Leczenie długoterminowe

Kobietom poddawanym długoterminowej terapii substancjami czynnymi indukującymi enzymy wątrobowe, zaleca się stosowanie metody barierowej lub innego niehormonalnego, niezawodnego środka antykoncepcji.

Poniższe interakcje zostały odnotowane na podstawie opublikowanych danych

Substancje czynne zwiększające klirens HŚAD (obniżenie skuteczności HŚAD poprzez indukcję enzymów), np.:

barbiturany, bosen tan, karbamazepina, fenytoina, primidon, ryfampicyna; leki stosowane w zakażeniu HIV: rytonawir, nevirapin i efawirenz; również, możliwe, felbamid, gryzeofulwina, okskarbazepina, topiramat oraz roślinne leki zawierające ekstrakt z zielonego migdału (hypericum perforatum).

Substancje czynne o niestabilnym wpływie na klirens HŚAD

Podczas jednoczesnego stosowania z HŚAD duża liczba kombinacji inhibitorów proteazy HIV i nie-nukleozydowych inhibitorów odwrotnej transkryptazy, w tym kombinacje z inhibitorami wirusa zapalenia wątroby C (WZW C), może zwiększać lub zmniejszać stężenia estrogenów lub progestyn w osoczu krwi. Łączny wpływ tych zmian może być klinicznie istotny w niektórych przypadkach.

Dlatego należy zapoznać się z informacjami dotyczącymi stosowania leków w HIV/WZW C, które są przyjmowane jednocześnie, w celu wykrycia potencjalnych interakcji oraz innych zaleceń. W przypadku jakichkolwiek wątpliwości kobiety powinny dodatkowo stosować metodę barierową antykoncepcji podczas terapii inhibitorami proteazy lub nie-nukleozydowymi inhibitorami odwrotnej transkryptazy.

Substancje czynne obniżające klirens HŚAD (inhibitory enzymów):

Kliniczna istotność potencjalnej interakcji z inhibitorami enzymów pozostaje niejasna.

Jednoczesne stosowanie silnych inhibitorów CYP3A4 może zwiększyć stężenia w osoczu estrogenów lub progestyn, lub obu składników.

W badaniu wielokrotnej dawki kombinacji drosperynon (3 mg/dobę)/etynylestradiol (0,02 mg/dobę) z jednoczesnym stosowaniem silnego inhibitora CYP3A4 ketokonazolu przez 10 dni, wartości AUC(0-24h) drosperynonu i etynylestradiolu zwiększyły się odpowiednio o 2,7 i 1,4 raza.

Podczas jednoczesnego przyjmowania etorikoksybu w dawkach od 60 do 120 mg/dobę z hormonalnym środkiem antykoncepcyjnym zawierającym 0,035 mg etynylestradiolu stwierdzono wzrost stężeń etynylestradiolu w osoczu krwi odpowiednio o 1,4–1,6 raza.

Wpływ Drospefem® 20 na inne leki. Środki antykoncepcyjne doustne mogą wpływać na metabolizm innych substancji czynnych. Mogą one zmieniać stężenia substancji czynnych w osoczu i tkankach: zwiększać (np. cyklosporyna) i zmniejszać (np. lamotrygina).

Na podstawie badań in vivo przeprowadzonych na kobietach ochotniczkach przyjmujących omeprazol, simwastatynę i midazolam jako substraty wskaźnikowe, wpływ drosperynonu w dawce 3 mg na inne leki, których metabolizm zachodzi przy udziale cytochromu P450, jest mało prawdopodobny.

Dane kliniczne wskazują, że etynylestradiol hamuje klirens substratów CYP1A2, co prowadzi do słabego (np. teofilina) lub umiarkowanego (np. tizanidyna) wzrostu ich stężeń w osoczu.

Inne formy interakcji. U pacjentek z niewydolnością nerek jednoczesne stosowanie drosperynonu i inhibitorów ACE lub niesteroidowych leków przeciwzapalnych nie wykazuje istotnego wpływu na poziom potasu w surowicy krwi. Jednak jednoczesne stosowanie leku Drospefem® 20 z antagonistami aldosteronu lub diuretykami zatrzymującymi potas nie było badane. W takim przypadku konieczne jest monitorowanie poziomu potasu w surowicy krwi w pierwszym cyklu przyjmowania leku (patrz również punkt „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Badania laboratoryjne

Stosowanie HŚAD może wpływać na wyniki niektórych badań laboratoryjnych, takich jak biochemiczne wskaźniki funkcji wątroby, tarczycy, nadnerczy i nerek, na stężenie w osoczu krwi białek transportowych, takich jak globulina wiążąca kortykosteroidy, na stężenie frakcji lipidów/lipoproteinów w osoczu krwi, na wskaźniki metabolizmu węglowodanów, krzepnięcia i fibrynolizy. Zazwyczaj takie zmiany mieszczą się w granicach normy. Drosperynon zwiększa aktywność reniny i aldosteronu w osoczu krwi, co jest spowodowane jego umiarkowaną aktywnością antymineralokortykoidową.

Interakcje farmakodynamiczne

Podczas badań klinicznych u pacjentów leczonych z powodu zakażenia wirusem zapalenia wątroby C (WZW C) lekami zawierającymi ombitasvir/paritaprevir/ritonawir i dasabuwirom z lub bez rybawiryny, znacznie częściej obserwowano podwyższenie poziomu transaminaz (ALT), przekraczające górny limit normy (GLN) o 5 razy częściej u kobiet stosujących leki zawierające etynylestradiol, takie jak hormonalne środki antykoncepcyjne (HŚA). Ponadto, podwyższenie poziomu ALT obserwowano również podczas stosowania przeciwwirusowych leków zawierających glekaprevir/pibrentasvir lub sofosbuwir/velpataswir/woxilaprewir u kobiet przyjmujących leki zawierające etynylestradiol, takie jak HŚA (patrz punkt „Przeciwwskazania”). W związku z tym pacjenci przyjmujący Drospefem® 20 powinni przejść na alternatywną metodę antykoncepcji (np. tylko progestagenową lub niehormonalne metody antykoncepcji) przed rozpoczęciem leczenia tymi kombinowanymi schematami leczenia. Leczenie Drospefem® 20 można wznowić po upływie 2 tygodni od zakończenia leczenia tymi kombinowanymi schematami leków.

Szczególne zagadnienia dotyczące stosowania.

W przypadku występowania któregokolwiek z poniżej wymienionych stanów lub czynników ryzyka, należy omówić z kobietą celowość stosowania Drospefem® 20.

• W przypadku nasilenia się lub pojawienia się któregokolwiek z tych stanów lub czynników ryzyka zaleca się skonsultować się z lekarzem w celu ustalenia, czy należy przerwać stosowanie leku Drospefem® 20.
• W przypadku podejrzenia lub potwierdzenia wystąpienia VTE lub ATE należy przerwać stosowanie leku. Jeśli rozpoczyna się terapię antykoagulacyjną, należy zapewnić alternatywną, odpowiednią metodę antykoncepcji ze względu na działanie teratogenne leków przeciwzakrzepowych (kumaryny).
• Zaburzenia krążenia

Ryzyko zatoru żylno-tromboembolicznego (VTE)

Stosowanie dowolnych CHC zwiększa ryzyko wystąpienia zatoru żylno-tromboembolicznego (VTE) u kobiet je stosujących, w porównaniu z kobietami, które ich nie stosują, jednak częstość ta jest mniejsza niż częstość występująca w czasie ciąży (60 przypadków na 100000 ciąż). Leki zawierające lewonorazgestrel, norgestymat lub noretysteron są powiązane z niższym ryzykiem VTE. Stosowanie innych leków, takich jak Drospefem® 20, może prowadzić do podwojenia ryzyka. Decyzję o stosowaniu leków innych niż te, które wiążą się z najniższym ryzykiem VTE, należy podejmować wyłącznie po wcześniejszej konsultacji z kobietą. Należy upewnić się, że kobieta rozumie ryzyko VTE związane ze stosowaniem leku Drospefem® 20, wpływ posiadanych przez nią czynników ryzyka oraz fakt, że ryzyko VTE jest najwyższe w pierwszym roku stosowania. Według niektórych danych ryzyko VTE może wzrastać po wznowieniu stosowania CHC po przerwie trwającej 4 tygodnie lub dłużej.

Ryzyko wystąpienia żylno-tromboembolicznych powikłań u kobiet stosujących CHC może być znacznie wyższe w przypadku występowania dodatkowych czynników ryzyka, szczególnie wielu (patrz tabela).

Drospefem® 20 jest przeciwwskazany u kobiet z kombinacją czynników ryzyka, które tworzą bardzo wysokie ryzyko żylnej trombozy (patrz sekcja „Przeciwwskazania”). Jeśli kobieta ma więcej niż jeden czynnik ryzyka, wzrost ryzyka może być większy niż suma ryzyk związanych z każdym pojedynczym czynnikiem, dlatego należy wziąć pod uwagę ogólne ryzyko wystąpienia VTE. Jeśli stosunek korzyści do ryzyka uznaje się za negatywny, CHC nie należy przepisywać (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

U około dwóch na 10000 kobiet, które nie stosują CHC i nie są w ciąży, rozwija się VTE w ciągu jednego roku obserwacji. Jednak dla każdej konkretnej kobiety ryzyko może być znacznie wyższe, w zależności od czynników ryzyka (patrz poniżej).

Ustalono, że wśród 10000 kobiet stosujących CHC zawierające drosperenon, u 9-12 kobiet rozwinie się VTE w ciągu roku. Dane te oparte są na wszystkich dostępnych danych epidemiologicznych z uwzględnieniem względnych ryzyk związanych ze stosowaniem różnych CHC w porównaniu ze stosowaniem CHC zawierających lewonorazgestrel.

Porównuje się to z wskaźnikiem 6 przypadków u kobiet stosujących CHC zawierające lewonorazgestrel. Średnio 5-7 przypadków na 10000 kobiet-rok, obliczonych na podstawie względnego ryzyka stosowania CHC zawierających lewonorazgestrel w porównaniu z kobietami, które nie stosują CHC (około 2,3-3,6 przypadków).

W obu przypadkach liczba wystąpień VTE w ciągu roku była mniejsza niż zwykle oczekuje się w czasie ciąży lub w okresie połogowym.

VTE może prowadzić do śmiertelnych skutków w 1-2% przypadków.

Liczba przypadków VTE na 10000 kobiet w ciągu jednego roku

Czynniki ryzyka rozwoju VTE

Nie ma jednolitego stanowiska co do możliwego wpływu żylaków oraz zakrzepowego zapalenia żył powierzchownych na rozwój i postępowanie zakrzepicy żył.

Należy zwrócić uwagę na zwiększony ryzyko wystąpienia zatorowości zakrzepowej w okresie ciąży, szczególnie w ciągu 6 tygodni po porodzie (informacje dotyczące okresu ciąży lub karmienia piersią znajdują się w sekcji „Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią”).

Objawy ZŻT (zakrzepica żył głębokich i zatorowość płucna)

Kobietom zaleca się, aby w przypadku wystąpienia poniższych objawów niezwłocznie skontaktować się z lekarzem i poinformować, że stosują one CHC.

Objawami zakrzepicy żył głębokich (ZŻG) mogą być:

• jednostronne obrzęki nogi i/lub stopy lub obszaru wzdłuż żyły na nodze;
• ból lub zwiększona wrażliwość nogi, które mogą być odczuwane tylko podczas stania lub chodzenia;
• uczucie gorąca w dotkniętej nodze; zaczerwienienie lub zmiana koloru skóry na nodze.

Objawami zatorowości płucnej (ZPP) mogą być:

• nagła duszność o nieznanej etiologii lub przyspieszone oddychanie;
• nagłe kaszle, które może towarzyszyć krwioplucie;
• nagły ból w klatce piersiowej;
• silne zawroty głowy lub zawroty;
• przyspieszone lub nieregularne bicie serca.

Niektóre z powyższych objawów (np. duszność, kaszel) są niemiarodajne i mogą być błędnie interpretowane jako objawy częstszych i mniej poważnych stanów (np. jako objawy infekcji dróg oddechowych).

Innymi objawami obturacji naczynia mogą być: nagły ból kończyny, obrzęk, ostry ból brzucha oraz nieznaczny siniec skóry kończyn.

Odpowiednie badania dotyczące ryzyka raka piersi przy stosowaniu połączonej antykoncepcji doustnej

W trzech badaniach porównywano ryzyko wystąpienia raka piersi u osób, które aktualnie przyjmowały CHC lub przyjmowały je niedawno (< 6 miesięcy od ostatniego zażycia), z osobami, które nigdy nie przyjmowały CHC. W jednym z tych badań stwierdzono brak związku między ryzykiem wystąpienia raka piersi a stosowaniem CHC. Dwa inne badania wykazały zwiększone ryzyko względne w granicach 1,19–1,33 przy aktualnym lub niedawnym stosowaniu CHC. Oba badania wykazały zwiększone ryzyko wystąpienia raka piersi przy długotrwałym stosowaniu w czasie badania, przy czym ryzyko względne wahalo się od 1,03 przy stosowaniu CHC krócej niż 1 rok do około 1,4 przy stosowaniu CHC dłużej niż 8–10 lat.

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych w okresie po rejestracji jest bardzo ważne. Pozwala to na ciągłą kontrolę stosunku korzyści do ryzyka w stosowaniu leków. Fachowcom opieki zdrowotnej zaleca się zgłaszanie wszelkich podejrzewanych działań niepożądanych za pomocą krajowego systemu raportowania.

**Okres ważności. 4 lata.

Warunki przechowywania. Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci, w oryginalnym opakowaniu, w temperaturze nie wyższej niż 30 °C.

Opakowanie.

Po 28 tabletek w blistrze (24 tabletki aktywne + 4 tabletki placebo); po 1, 3 lub 6 blisterów w opakowaniu kartonowym.

Kategoria receptury. Na receptę.

Producent. mibe GmbH Arzneimittel.

Miejsce produkcji oraz adres siedziby.

Münchenerstrasse 15, Brehna, Saksonia-Anhalt, 06796, Niemcy.