Dorzoptik Eco

INSTRUKCJA dotycząca stosowania leku DOŻOPTIK ECO (DORZOPTIK ECO)

Skład:

substancja czynna: dorzolamid;

1 ml kropli do oczu, roztwór, zawiera 20 mg dorzolamidu (w postaci 22,26 mg dorzolamidu chlorowodoru);

substancje pomocnicze: hydroksyetyloceluloza, sorbitol (E 421), cytrynian sodu, wodorotlenek sodu, woda do wstrzykiwań.

Postać leku. Kropelki do oczu, roztwór.

Główne dane fizykochemiczne: przezroczysty, bezbarwny, lekko żelowy roztwór.

Grupa farmakoterapeutyczna. Łeki stosowane w okulistyce. Leki przeciwwżdłokowe i miotyki. Inhibitory węglanowej anhydrazy karboksylowej. Dorzolamid.

Kod ATC S01EC03.

Właściwości farmakodynamiczne

Mechanizm działania

Węglanowa anhydraza (KA) to enzym występujący w wielu tkankach organizmu, w tym w oczach. U człowieka węglanowa anhydraza występuje w postaci szeregu izoenzymów, z których najbardziej aktywnym jest węglanowa anhydraza II (KA-II), obecna głównie w czerwonych krwinkach (erytrocytach), a także w innych tkankach. Hamowanie węglanowej anhydrasy w wyrostkach rzęskowych oka zmniejsza wydzielanie cieczy wodnistej. Skutkuje to obniżeniem ciśnienia wewnątrzgałkowego (IOP).

Dorzoptik Eco zawiera chlorowodorek dorzolamidu, silny inhibitor ludzkiej węglanowej anhydrasy II. Po miejscowym stosowaniu do oka dorzolamid obniża podwyższone IOP, niezależnie od obecności glaukomatu. Podwyższone IOP jest głównym czynnikiem ryzyka w patogenezie uszkodzenia nerwu wzrokowego i utraty pola widzenia. Dorzolamid nie powoduje zwężenia źrenicy i obniża ciśnienie wewnątrzgałkowe bez skutków ubocznych, takich jak ślepotę kurzą lub skurcz akomodacji. Dorzolamid minimalnie wpływa lub nie wpływa na częstość pulsu czy ciśnienie tętnicze.

Miejscowe stosowanie beta-blokerów również obniża ciśnienie wewnątrzgałkowe poprzez zmniejszenie wydzielania cieczy wodnistej, ale działają one innym mechanizmem. Badania wykazały, że dodanie dorzolamidu do miejscowych beta-blokerów powoduje dodatkowe obniżenie IOP; wyniki te są zgodne z doniesieniami o dodatkowym działaniu beta-blokerów i doustnych inhibitorów węglanowej anhydrasy.

Skutki kliniczne

Dorośli pacjenci. U pacjentów z glaukomatem lub nadciśnieniem ocznym skuteczność dorzolamidu stosowanego jako monoterapia trzykrotnie dziennie (początkowe IOP ≥23 mmHg) lub dwukrotnie dziennie jako terapia wspomagająca podczas stosowania ocznych beta-blokerów (początkowe IOP ≥22 mmHg) została wykazana w dużych badaniach klinicznych trwających do jednego roku. Efekt obniżania IOP przez dorzolamid jako monoterapię i terapię wspomagającą był obserwowany w ciągu dnia i utrzymywał się podczas długotrwałego stosowania. Skuteczność przy długotrwałej monoterapii była podobna do betaksololu i nieco mniejsza niż timololu.

W przypadku stosowania jako terapia wspomagająca do ocznych beta-blokerów dorzolamid wykazał dodatkowe obniżenie IOP, podobne do 2% pilokarpiny stosowanej czterokrotnie dziennie.

W kontrolowanym, krzyżowym, podwójnie ślepych, wieloośrodkowym badaniu z wielokrotnym dawkowaniem aktywnego leku (dorzolamid z dodatkiem konserwantu) i dwoma okresami, w którym wzięło udział 152 pacjentów z podwyższonym początkowym ciśnieniem wewnątrzgałkowym (początkowe IOP ≥22 mmHg) w jednym lub obu oczach, dorzolamid bez dodatku konserwantu wykazał efekt obniżania IOP równoważny efektowi dorzolamidu z dodatkiem konserwantu. Profil bezpieczeństwa dorzolamidu bez konserwantu był podobny do profilu bezpieczeństwa dorzolamidu z dodatkiem konserwantu.

Dzieci. Przeprowadzono 3-miesięczne, podwójnie ślepe, kontrolowane aktywnym lekiem, wieloośrodkowe badanie z udziałem dzieci w wieku od 1 tygodnia do <6 lat z glaukomatem lub podwyższonym ciśnieniem wewnątrzgałkowym (początkowe IOP ≥22 mmHg), w celu oceny bezpieczeństwa dorzolamidu (forma z dodatkiem konserwantu) przy miejscowym stosowaniu trzykrotnie dziennie. U około połowy pacjentów w obu grupach leczenia rozpoznano wrodzony glaukomat; innymi częstymi przyczynami podwyższonego ciśnienia wewnątrzgałkowego były zespół Sturge’a-Webera, mezenchymalna dysgeneza tęczówki i rogówki; byli również pacjenci z afakią.

Ogólnie badanie to nie wykazało dodatkowych problemów z bezpieczeństwem u dzieci. Efekty uboczne związane z lekiem wystąpiły u około 26% (20% przy monoterapii dorzolamidem) dzieci, z których większość stanowiły lokalne, niepoważne reakcje oczne, takie jak pieczenie i łzawienie, mrowienie i ból oczu. U mniej niż 4% pacjentów obserwowano obrzęk lub zmętnienie rogówki. Częstość reakcji lokalnych była podobna do leku porównawczego. W materiałach po rejestracji donoszono o kwasicy metabolicznej u bardzo małych dzieci, szczególnie u tych z niedojrzałością/naruszeniem funkcji nerek.

Wyniki dotyczące skuteczności u dzieci wskazują, że średnie obniżenie IOP obserwowane w grupie dorzolamidu było porównywalne ze średnim obniżeniem IOP w grupie timololu, choć dla timololu zaobserwowano nieznaczną przewagę ilościową.

Brak danych z długotrwałych badań skuteczności (>12 tygodni).

Farmakokinetyka

W przeciwieństwie do doustnych inhibitorów węglanowej anhydrasy, miejscowe stosowanie chlorowodorku dorzolamidu umożliwia działanie substancji czynnej bezpośrednio na oko, nawet przy małych dawkach, co z kolei zmniejsza jej działanie systemowe. W badaniach klinicznych dorzolamidu prowadziło to do obniżenia IOP bez zaburzeń równowagi kwasowo-zasadowej lub zmian stężenia elektrolitów charakterystycznych dla doustnych inhibitorów węglanowej anhydrasy.

Przy miejscowym stosowaniu dorzolamid dostaje się do krążenia ogólnego. W celu oceny możliwości systemowego hamowania węglanowej anhydrasy po miejscowym stosowaniu mierzono stężenie substancji czynnej i metabolitu w erytrocytach i osoczu, a także hamowanie węglanowej anhydrasy w erytrocytach. Dorzolamid gromadzi się w erytrocytach podczas długotrwałego wstrzykiwania w wyniku selektywnego wiązania z KA-II, przy jednoczesnym utrzymywaniu się niezwykle niskich stężeń wolnej substancji czynnej w osoczu. Z substancji czynnej powstaje jeden metabolit N-dewetylony, który hamuje KA-II w mniejszym stopniu niż substancja czynna, ale hamuje również mniej aktywny izoenzym (KA-I). Metabolit również gromadzi się w erytrocytach, gdzie wiąże się głównie z KA-I. Dorzolamid umiarkowanie wiąże się z białkami osocza (około 33%). Dorzolamid wydzielany jest głównie w niezmienionej formie z moczem; metabolit również wydzielany jest z moczem. Po zakończeniu podawania dorzolamid usuwany jest z erytrocytów nieliniowo: początkowo obserwuje się szybkie zmniejszenie stężenia substancji czynnej, a następnie powolna faza eliminacji z okresem półtrwania około cztery miesiące.

Gdy dorzolamid podawano doustnie, aby zasymulować maksymalne działanie systemowe po długotrwałym miejscowym stosowaniu do oka, stan równowagi osiągany był w ciągu 13 tygodni. W stanie równowagi w osoczu praktycznie nie wykrywano wolnej substancji czynnej ani metabolitu; hamowanie KA w erytrocytach było mniejsze niż uważane za konieczne do wywierania wpływu farmakologicznego na funkcję nerek lub oddychania. Podobne wyniki farmakokinetyczne uzyskano po długotrwałym miejscowym stosowaniu dorzolamidu.

U niektórych starszych pacjentów z zaburzoną funkcją nerek (oszacowany klirens kreatyniny 30–60 ml/min) obserwowano wyższe stężenia metabolitów w erytrocytach, ale nie towarzyszyły im istotne różnice w hamowaniu węglanowej anhydrasy i nie prowadziły do klinicznie istotnych skutków ubocznych systemowych bezpośrednio związanych z tym wzrostem.

Właściwości kliniczne

Wskazania

Podwyższone ciśnienie wewnątrzgałkowe u pacjentów z:

• nadciśnieniem ocznym;
• jaskrą z otwartym kątem;
• jaskrą pseudooksobulatywną.

Dorzoptik Eco stosować jako terapię uzupełniającą w leczeniu z zastosowaniem beta-blokerów lub jako monoterapię, gdy leczenie beta-blokerami nie przyniosło skutku lub beta-blokery są przeciwwskazane.

Przeciwwskazania

Podwyższona wrażliwość na dorzolamid lub którykolwiek z substancji pomocniczych preparatu.

Ciężka niewydolność nerek (klirens kreatyniny poniżej 30 ml/min).

Kwasica hiperchloranemiczna.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji

Nie przeprowadzono specjalnych badań interakcji dorzolamidu z innymi lekami.

W badaniach klinicznych dorzolamid stosowano jednocześnie z timololem i betaksololem w postaci kropli do oczu oraz z lekami działającymi ogólnie: inhibitorami enzymu konwertującego angiotensynę (ACE), blokerami kanałów wapniowych, lekami moczopędnymi i niesteroidowymi lekami przeciwzapalnymi (NLPZ), w szczególności z kwasem acetylosalicylowym, a także z lekami hormonalnymi (np. estrogenami, insuliną, tyroksyną) – bez wystąpienia interakcji lekowych.

Interakcje dorzolamidu z miotykami i adrenomimetykami w leczeniu jaskry zostały przebadane niewystarczająco.

Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania

Nie określono szczegółów stosowania dorzolamidu u pacjentów z zaburzeniami funkcji wątroby (należy stosować z ostrożnością).

W przypadku leczenia pacjentów z ostrym glaukoma zamkniętym kątem oprócz leków obniżających ciśnienie wewnątrzgałkowe należy stosować również inne środki terapeutyczne. Zastosowanie dorzolamidu u pacjentów z ostrym glaukoma zamkniętym kątem nie było badane.

Dorzolamid zawiera grupę sulfonamidową i mimo że stosowany jest miejscowo, ulega wchłanianiu ogólnoustrojowemu. W związku z tym przy jego stosowaniu w postaci kropli do oczu mogą wystąpić działania niepożądane charakterystyczne dla sulfonamidów, w tym zespół Stevensa-Johnsona i toksyczne martwicze rozeschnienie nabłonka (zespołu Lyella). W przypadku wystąpienia ciężkich działań niepożądanych lub objawów nadwrażliwości należy przerwać stosowanie leku.

Stosowanie doustnych inhibitorów karboanhydrazy wiąże się z powstawaniem kamieni w drogach moczowych w wyniku zaburzeń gospodarki wodno-elektrolitowej, szczególnie u pacjentów z kamieniakiem nerek w wywiadzie. Choć przy stosowaniu dorzolamidu nie obserwowano zaburzeń gospodarki wodno-elektrolitowej, odnotowano rzadkie przypadki kamicy moczowej. Ponieważ dorzolamid jest miejscowym inhibitorem karboanhydrazy, który przedostaje się do krwiobiegu ogólnego, pacjenci z kamieniakiem nerek w wywiadzie należą do grupy podwyższonego ryzyka wystąpienia kamicy moczowej w związku ze stosowaniem dorzolamidu.

W przypadku wystąpienia reakcji alergicznych (np. zapalenie spojówek, reakcje powiek) należy przerwać stosowanie leku i skonsultować się z lekarzem.

U pacjentów stosujących doustne inhibitory karboanhydrazy i dorzolamid istnieje potencjalne ryzyko addytywnego działania ogólnoustrojowego tych leków. Nie zaleca się jednoczesnego stosowania dorzolamidu i doustnych inhibitorów karboanhydrazy.

Podczas stosowania dorzolamidu (forma leku zawierająca konserwanty) zgłaszano przypadki obrzęku rogówki i nieodwracalnej dekom­pensacji rogówki u pacjentów z przewlekłymi uszkodzeniami rogówki i/lub z historią operacji wewnątrzgałkowych. Dorzolamid do stosowania miejscowego u tych pacjentów należy podawać z ostrożnością.

Podczas stosowania leków hamujących produkcję cieczy wodnistej po zabiegach filtracyjnych obserwowano przypadki odwarstwienia tunic choroid.

Stosowanie soczewek kontaktowych

Działanie dorzolamidu u pacjentów stosujących soczewki kontaktowe nie było badane. Należy zalecać pacjentom zdejmowanie soczewek kontaktowych przed podaniem leku i zakładanie ich nie wcześniej niż po upływie 15 minut od podania.

Dzieci

Działanie dorzolamidu nie było badane u pacjentów z wiekiem ciążalnym poniżej 36 tygodni i w wieku do 1 tygodnia. Pacjenci z istotną niedojrzałością kanalików nerkowych powinni otrzymywać dorzolamid wyłącznie po dokładnej analizie stosunku ryzyka do korzyści ze względu na możliwość wystąpienia kwasicy metabolicznej.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią

Ciąża

Dorzoptik Eco nie powinien być stosowany w czasie ciąży.

Brak odpowiednich danych klinicznych dotyczących wpływu leku w czasie ciąży. U królików dorzolamid wykazywał działanie teratogenne przy podawaniu dawek toksycznych dla matki.

Karmienie piersią

Nie wiadomo, czy dorzolamid wydzielany jest z mlekiem matki. W badaniach na szczurach w okresie laktacji, które otrzymywały dorzolamid, obserwowano zmniejszenie masy ciała młodych szczurów.

Jeśli leczenie lekiem Dorzoptik Eco jest konieczne, karmienie piersią nie jest zalecane.

Fertylność

Wyniki badań na zwierzętach nie wskazują na wpływ leczenia dorzolamidem na płodność mężczyzn i kobiet. Dane dotyczące wpływu na płodność u ludzi są niewystarczające.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi urządzeń

Nie przeprowadzono badań wpływu leku na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi urządzeń. Możliwe działania niepożądane, takie jak zawroty głowy i nieostre widzenie, mogą negatywnie wpływać na zdolność niektórych pacjentów do prowadzenia pojazdów i obsługi urządzeń.

Sposób stosowania i dawki

W monoterapii stosuje się 1 kroplę do chorego oka 3 razy dziennie.

W połączeniu z lekami stosowanymi miejscowo z grupy blokerów receptorów β stosuje się 1 kroplę do chorego oka 2 razy dziennie.

W przypadku przejścia z leczenia innym lekiem okulistycznym na Dorzoptik Eco, należy przerwać stosowanie poprzedniego leku po ostatnim, codziennym zabiegu i od następnego dnia rozpocząć leczenie lekiem Dorzoptik Eco.

Jeśli w leczeniu stosuje się kilka miejscowych leków okulistycznych, należy je stosować w odstępie co najmniej 10 minut. Maści do oczu należy stosować jako ostatnie.

Sposób stosowania

Lek przeznaczony jest do miejscowego stosowania w okulistyce.

Dorzoptik Eco to sterylne roztwory nie zawierające substancji konserwujących.

Przed zakapaniem kropli do oczu:

• Przy pierwszym użyciu, zanim wleje się kroplę do oka, pacjent powinien najpierw poćwiczyć korzystanie z butelki do kropel: powoli ścisnąć butelkę, wyciskając jedną kroplę bezpośrednio do powietrza, w odległości od oka.
• Gdy pacjent będzie pewien, że potrafi wprowadzać po jednej kropli, powinien wybrać wygodną pozycję do zakapywania (siedząc, leżąc na plecach lub stojąc przed lustrem).

Kolejność stosowania

1. Przed zastosowaniem leku dokładnie umyć ręce.
2. Sprawdzić integralność opakowania. Jeśli opakowanie jest uszkodzone, leku nie wolno stosować.
3. Przy pierwszym użyciu odkręcić pokrywkę butelki-kroplówki, upewniając się, że pierścień gwarancyjny na pokrywce nie jest uszkodzony. Podczas odkręcania powinno być odczuwalne lekkie opór, aż do pęknięcia pierścienia gwarancyjnego.
4. Jeśli pierścień gwarancyjny jest uszkodzony, lek należy wyrzucić, ponieważ jego zastosowanie może spowodować uszkodzenie oka.
5. Odchylić głowę do tyłu i delikatnie odciągnąć dolne powieko, tworząc przestrzeń między okiem a powieką.
6. Zakapać jedną kroplę do tej przestrzeni, powoli naciskając butelkę. Należy ostrożnie ścisnąć butelkę w połowie i pozwolić kropli spłynąć do oka. Między ścisnięciem a spadnięciem kropli może wystąpić kilkusekundowe opóźnienie. Nie należy naciskać zbyt mocno. Jeśli pacjent nie jest pewien, jak poprawnie stosować ten lek, powinien zwrócić się do lekarza, farmaceuty lub pielęgniarki.
7. Po zakapaniu zamknąć oczy i delikatnie nacisnąć palcem wewnętrzny kąt oka przez około 2 minuty — pomaga to zapobiegać wchłanianiu leku do krwiobiegu ogólnego.
8. Unikać kontaktu końcówki butelki-kroplówki z oczami, powiekami lub palcami.
9. W razie potrzeby powtórzyć kroki 5, 6 i 7 w drugim oku, jeśli lekarz zalecił.
10. Po zastosowaniu, przed zakręceniem pokrywki, potrząsnąć butelką-kroplówką jeden raz, odwracając ją końcówką w dół, nie dotykając końcówki kroplówki, aby usunąć resztki płynu z końcówki. Ma to na celu umożliwienie następnego wprowadzenia kropli. Następnie zakręcić pokrywkę.

Jeśli kropla nie trafiła do oka pacjenta, należy ponownie spróbować zakapać oko.

Stosowanie okluzji nosowo-słznej lub zamknięcie powiek na 2 minuty po zakapaniu zmniejsza wchłanianie ogólnoustrojowe leku. Pomaga to ograniczyć występowanie ogólnoustrojowych działań niepożądanych i wzmocnić działanie miejscowe.

Dzieci. Lek Dorzoptik Eco nie powinien być stosowany u dzieci.

Przedawkowanie

Dane dotyczące przedawkowania u ludzi w przypadku przypadkowego lub celowego połknięcia doustnego substancji dorzolamidu hydrochloranu są ograniczone.

Objawy

Po doustnym przyjęciu donoszono o senności. Po miejscowym stosowaniu odnotowano nudności, zawroty głowy, ból głowy, osłabienie, nietypowe sny oraz dysfagię (trudności z połykaniem).

Leczenie

Leczenie objawowe i wspierające.

Nie można wykluczyć zaburzeń równowagi elektrolitowej, rozwoju acidosis oraz możliwych zaburzeń ze strony ośrodkowego układu nerwowego. Należy kontrolować poziom elektrolitów w surowicy krwi (szczególnie potasu) oraz wartości pH krwi.

Niepożądane działania

Poniżej przedstawiono działania niepożądane zgłaszane podczas badań klinicznych lub w okresie posrejestracyjnym stosowania dorzolamidu.

Częstotliwość określa się według następujących kategorii: bardzo często (≥ 1/10); często (od ≥ 1/100 do < 1/10); rzadko (od ≥ 1/1 000 do < 1/100); bardzo rzadko (od ≥ 1/10 000 do < 1/1 000); częstotliwość nieznana (nie można ustalić na podstawie dostępnych danych).

Zaburzenia ze strony układu nerwowego:

często — ból głowy;

bardzo rzadko — zawroty głowy, parestezje.

Zaburzenia ze strony narządu wzroku:

bardzo często — uczucie pieczenia i szczypania;

często — powierzchowny plamisty keratyt, nadmierna produkcja łez, zapalenie spojówek, zapalenie powiek, świąd oczu, podrażnienie powiek, zamazanie widzenia;

rzadko — irydocyklit;

bardzo rzadko — podrażnienie i zaczerwienienie, ból, łuszczenie się powiek, tymczasowa krótkowzroczność (znikająca po zakończeniu leczenia), obrzęk rogówki, hipotonia oka, zapalenie tuniczki naczyniowej oka po operacji filtracyjnej;

częstotliwość nieznana — uczucie ciała obcego w oku.

Zaburzenia ze strony serca:

częstotliwość nieznana — kołatanie serca, tachykardia.

Zaburzenia ze strony układu naczyniowego:

częstotliwość nieznana — nadciśnienie tętnicze.

Zaburzenia ze strony układu oddechowego, narządów klatki piersiowej i jamy śródpiersiowej:

bardzo rzadko — krwawienie z nosa;

częstotliwość nieznana — duszność.

Zaburzenia ze strony układu pokarmowego:

często — nudności, gorzki smak w ustach;

bardzo rzadko — podrażnienie gardła, suchość w ustach.

Zaburzenia ze strony skóry i tkanek podskórnych:

bardzo rzadko — kontaktowe zapalenie skóry, zespół Stevensa-Johnsona, toksyczny nekrolizy epidermy.

Zaburzenia ze strony nerek i układu moczowego:

bardzo rzadko — kamica nerkowa.

Zaburzenia ogólne oraz reakcje w miejscu stosowania:

często — osłabienie/wyczerpanie;

bardzo rzadko — objawy nadwrażliwości: lokalne reakcje powiekowe, reakcje alergiczne ogólnoustrojowe, w tym obrzęk naczynioruchowy, pokrzywka, świąd, wysypka, duszność;

bardzo rzadko — skurcz oskrzeli.

Wyniki badań laboratoryjnych:

stosowanie dorzolamidu nie było związane z klinicznie istotnymi zaburzeniami poziomu elektrolitów.

Zgłaszanie działań niepożądanych

Zgłaszanie działań niepożądanych po rejestracji leku ma istotne znaczenie. Umożliwia to monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka w przypadku stosowania tego leku. Osoby medyczne i farmaceutyczne, a także pacjenci lub ich prawni przedstawiciele powinni zgłaszać wszystkie przypadki podejrzewanych działań niepożądanych oraz braku skuteczności leku poprzez Automatyczny System Informacyjny Nadzoru Farmakologicznego pod adresem: https://aisf.dec.gov.ua.

Okres ważności. 2 lata.

Okres ważności po pierwszym otwarciu fiolki — 90 dni przy zachowaniu warunków przechowywania w temperaturze nie wyższej niż 25 °C.

Warunki przechowywania

Przechowywać w temperaturze nie wyższej niż 30 °C.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie

5 ml roztworu w polietylenowej fiolce-kroplówce o pojemności 5 ml z pokrywką z pierścieniem gwarancyjnym. Po 1 fiolce w tekturowym pudełku.

Kategoria wydania. Na receptę.

Producent. Rafarm S.A.

Adres producenta i miejsce prowadzenia działalności

Tesi Pusi Hatzii Agiou Luka, Payania, 190 02, Grecja.