Diazepamu-Farmak

INSTRUKCJA dotyczÄ…ca stosowania leku Diazepamu-Farmak (DIАZEPAM-FARMAK)

Skład:

substancja czynna: diazepamu;

1 ml roztworu do wstrzykiwań zawiera diazepamu 5 mg;

substancje pomocnicze: glikol propylenowy, alkohol etylowy 96 %, benzoesan sodu (E 211), alkohol benzylowy, kwas benzoesowy (E 210), kwas solny rozcieńczony, wodorotlenek sodu, woda do wstrzykiwań.

Postać leku. Roztwór do wstrzykiwań.

Główne fizykochemiczne właściwości: przezroczysty roztwór od bezbarwnego do żółtego lub żółtego z zielonkawym odcieniem.

Grupa farmakoterapeutyczna. Leki psychotropowe. Leki przeciwwżdrowe. Pochodne benzodiazepiny. Kod ATC N05B A01.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Diazepamu-Farmak należy do grupy benzodiazepinowych leków uspokajających, które wykazują działanie anksjolityczne, uspokajające, miorelaksacyjne, przeciwuzwojowe oraz amnestyczne. Działanie to wzmaga się dzięki powstawaniu aktywnych metabolitów (głównie desmetylodiazepamu). Wpływ benzodiazepin na ośrodkowy układ nerwowy (OUN) rozprzestrzenia się w wyniku wzmocnienia przekazywania nerwowego GABA-ergicznego w synapsach hamujących. W obecności benzodiazepin powinowactwo receptora GABA-ergicznego do neuroprzekaźnika zwiększa się poprzez pozytywną modulację allosteryczną, co prowadzi do wzmocnionego wpływu uwalnianego GABA na przepływ jonów chlorkowych przez błonę postsynaptyczną.

Farmakokinetyka.

Wchłanianie

Po wstrzyknięciu do mięśnia zachodzi całkowite wchłanianie. Szybkość wchłaniania zmienia się i zależy od miejsca oraz głębokości wstrzyknięcia.

Przy codziennym stosowaniu stężenie diazepamu osiąga stan równowagi po około 5 dniach; potrzeba około dwukrotnie więcej czasu, aby desmetylodiazepam osiągnął stan równowagi. Średnie stężenia diazepamu w stanie równowagi przy stosowaniu raz na dobę są około dwukrotnie większe niż stężenia szczytowe substancji czynnej po podaniu pierwszej dawki.

Podczas leczenia okres półwylu diazepamu może wydłużyć się o 50% z powodu zmniejszenia klirensu w wątrobie. Doniesienia dotyczące zmian stężenia we krwi podczas długotrwałego leczenia są sprzeczne. Z jednej strony, podczas długotrwałego leczenia obserwowano istotne obniżenie stężenia diazepamu, co może wynikać z autoindukcji metabolicznej, z drugiej zaś strony stężenie we krwi zarówno diazepamu, jak i jego metabolitu desmetylowego w innych badaniach nie zależało od długości terapii.

Rozkład

Pomimo wysokiego stopnia wiązania z białkami osocza krwi (98–99%, głównie z albuminą i w mniejszym stopniu z α1-glikoproteiną kwasową), diazepam szeroko rozkłada się w tkankach. Po podaniu dożylnym obserwuje się wyraźną fazę rozkładu we krwi z okresem półwylu do 3 godzin. Objętość rozkładu w stanie równowagi po pomiarze stężenia we krwi mieści się średnio między 0,88 a 1,1 l/kg. Tak stopień wiązania z białkami osocza krwi, jak i objętość rozkładu desmetylodiazepamu są zbliżone do tych samych parametrów diazepamu.

Wysoki poziom wiązania z białkami osocza krwi ogranicza wchłanianie diazepamu do płynu mózgowo-rdzeniowego (likwory). Stężenie w likworze u człowieka po podaniu jednej dawki lub wielokrotnych dawek i stężenie wolnej substancji czynnej we krwi są sobie zbliżone. Po wielokrotnych dawkach możliwe jest istotne nagromadzenie się desmetylodiazepamu, ale nie diazepamu, w płynie mózgowo-rdzeniowym. Badania u ludzi oraz badania eksperymentalne na zwierzętach wykazały, że diazepam bardzo szybko wchłania się do tkanki mózgu i tam bardzo szybko osiąga równowagę, przy czym stężenie w stanie równowagi w mózgu przekracza stężenie we krwi. U samców myszy charakterystyka czasowa zajętości receptorów ogólnie koreluje z charakterystyką czasową całkowitych stężeń diazepamu i jego metabolitów w mózgu.

Metabolizm

Diazepam metabolizuje się głównie do farmakologicznie aktywnego metabolitu, takiego jak desmetylodiazepam, drogą demetylacji, która odpowiada za 50–60% całkowitego klirensu diazepamu; 3-hydroksylacja (27% całkowitego klirensu diazepamu) jest procesem powolnym i prowadzi jedynie do niskiego stężenia w osoczu produktów utlenienia takich jak temazepam i okzazepam. Temazepam i okzazepam są następnie koniugowane z glukuronidami. Po wielu dawkach diazepamu stosunek stężeń we krwi desmetylodiazepamu/diazepamu wynosił 1,1 ± 0,2, temazepamu/diazepamu 0,11 ± 0,05 i okzazepamu/diazepamu 0,09 ± 0,03.

Utlenianie diazepamu zachodzi za pomocą izoenzymów cytochromu P450: powstawanie desmetylodiazepamu głównie za pośrednictwem CYP2C19 i CYP3A, a 3-hydroksydiazepamu (temazepamu) i okzazepamu – za pośrednictwem CYP3A. Ponieważ CYP2C19 jest polimorficzny, można wyróżnić szybkich metabolizatorów (EMs) i wolnych metabolizatorów (PMs) diazepamu. U PMs klirens diazepamu po podaniu dawki pojedynczej był istotnie niższy (12 kontra 26 ml/min), a okres półwylu dłuższy (88 godzin kontra 41 godzin), niż u EMs. Ponadto PMs po podaniu dawki pojedynczej (5–10 mg) mieli niższy klirens, większą powierzchnię pod krzywą farmakokinetyczną „stężenie-czas” (AUC) i dłuższy okres półwylu desmetylodiazepamu. Wydaje się, że przy tym polimorfizmie występują różnice etniczne.

Wydalanie

Krzywa wydalenia diazepamu ma charakter dwufazowy i składa się z wstępnej fazy rozkładu z okresem półwylu do 3 godzin i końcowej fazy wydalania. Typowe wartości okresu półwylu mieszczą się w zakresie 24–48 godzin dla diazepamu i 40–100 godzin dla aktywnego metabolitu desmetylodiazepamu. Klirens diazepamu wynosi 20–40 ml/min.

Diazepam wydala się w nienaruszonej formie jedynie w niewielkich ilościach, co wskazuje, że substancja czynna jest niemal całkowicie metabolizowana przed wydaleniem. W moczu glukuronid okzazepamu jest głównym metabolitem.

Kinetyka w szczególnych grupach pacjentów

Zaburzenia funkcji wątroby

Rozkład diazepamu i desmetylodiazepamu zmienia się przy chorobach wątroby. W przypadku ostrzego zapalenia wątroby wirusowego okres półwylu diazepamu wydłuża się około dwukrotnie, ale powoli powraca do normy po wyzdrowieniu pacjenta. U pacjentów z przewlekłym alkoholowym marskością wątroby wydłużenie okresu półwylu jest bardziej wyraźne (zwiększenie 2–5 razy). Zmiany te wynikają głównie z zaburzeń metabolizmu w wątrobie; może im również sprzyjać zmieniony rozkład spowodowany zmianami w wiązaniu z białkami osocza krwi. Zmniejszony klirens diazepamu i desmetylodiazepamu prowadzi do ich narastającego nagromadzania się przy długotrwałym stosowaniu. To z kolei wiąże się z nasilonym działaniem sedyacyjnym.

Zaburzenia funkcji nerek

W przypadku przewlekłej niewydolności nerek wydalanie diazepamu według klirensu niezwiązanego leku czynnego było takie samo jak u zdrowych ochotników, dlatego średnie stężenie w stanie równowagi niezwiązanego diazepamu przy każdej dawce dobowej u pacjentów z niewydolnością nerek nie powinno różnić się od stężenia u zdrowych osób. W wyniku zmian w wiązaniu z białkami osocza krwi oraz rozkładowi diazepamu w tkankach jego okres półwylu skrócił się z (średnia wartość ± odchylenie w godzinach) 92 ± 23 godziny w grupie kontrolnej do 37 ± 7 godziny u pacjentów z niewydolnością nerek.

Ciąża

Diazepam i desmetylodiazepam łatwo przechodzą przez barierę łożyskową. Demetylacja N diazepamu może również zachodzić u płodu. Długotrwałe leczenie prowadzi do nagromadzania się obu związków z wysokim stężeniem w sercu, płucach i mózgu płodu.

Wiązanie diazepamu z białkami osocza krwi zmniejsza się w czasie ciąży, szczególnie w trzecim trymestrze, częściowo z powodu obniżenia stężenia albuminy w surowicy krwi. Po nagłym podaniu efekty farmakologiczne mogą się nasilać.

Pacjenci w wieku podeszłym

Niezwiązana frakcja diazepamu dodatnio koreluje z wiekiem i była większa u pacjentów w wieku podeszłym niż u młodszych. Z wiekiem zmniejsza się zdolność wątroby do N-demetylacji i 3-hydroksylacji diazepamu. Obserwuje się zależne od wieku zmniejszenie klirensu niezwiązanej substancji czynnej, co wyjaśnia obserwowane 2–4-krotne wydłużenie okresu półwylu u pacjentów w wieku podeszłym, przy czym ten efekt jest bardziej wyrażony u mężczyzn niż u kobiet. Dlatego stopień nagromadzania się niezwiązanego farmakologicznie aktywnego diazepamu przyjmowanego w wielokrotnych dawkach jest wyższy u pacjentów w wieku podeszłym niż u młodszych dorosłych.

Wydalanie desmetylodiazepamu spowalnia się u mężczyzn w wieku podeszłym, ale nie u kobiet.

Dzieci i młodzież

W pierwszym dniu życia obserwowano nagłe podwojenie niezwiązanych frakcji diazepamu i desmetylodiazepamu w porównaniu do wartości przy porodzie. Następnie wartości powoli spadły, aby na końcu pierwszego tygodnia życia osiągnąć zakres wartości kontrolnych. Te zmiany są podobne do zmian stężenia wolnych kwasów tłuszczowych.

Noworodki i dzieci przedwczesne metabolizują diazepam wolniej niż starsze dzieci i dorośli, co prowadzi do wydłużonego okresu półwylu (szczególnie u dzieci przedwczesnych), z wyjątkiem przypadków, gdy tuż przed lub bezpośrednio po porodzie wystąpił wpływ substancji indukujących. Zdolność noworodków do procesów metabolicznych związanych z biotransformacją diazepamu, takich jak hydroksylacja, demetylacja i koniugacja z glukuronidem, jest ograniczona do osiągnięcia piątego miesiąca życia, po czym enzymy wątroby rozwijają aktywność podobną lub nawet wyższą niż u dorosłych.

Diazepam i jego metabolity wydzielają się w mleku matki. Jednak mleko matki zawiera jedynie 10% stężenia diazepamu we krwi matki. Normą, obliczoną według masy ciała, jest dostarczenie do dziecka około 5% dawki matki. Jednak po wielokrotnym przyjmowaniu więcej niż 10 mg na dobę ilość, którą wchłania niemowlę, w zależności od okoliczności, jest wystarczająco wysoka, aby wywołać efekt (patrz „Karmienie piersią”).

Charakterystyki kliniczne.

Wskazania.

Podstawowa sedacja przed zabiegami leczniczymi lub interwencjami wpływającymi na psychikę, takimi jak endoskopia, kardiowersja, kathetyzacja serca, badania rentgenowskie, drobne zabiegi chirurgiczne, redukcja wyprowadzeń i złamań kości, biopsja, zmiana opatrunków przy oparzeniach, w celu złagodzenia niepokoju, strachu lub ostrych reakcji stresowych oraz osłabienia wrażeń związanymi z leczeniem.

Leczenie przedoperacyjne u niepokojących się i napiętych pacjentów.

Wskazania psychiatryczne

Leczenie pobudzenia związanego z ostrymi stanami lękowymi i napadami paniki, przy niepokoju ruchowym oraz drgawkach alkoholowych (Delirium tremens).

Działanie przeciwdrgawkowe

Leczenie stanu drgawkowego i innych stanów drgawkowych.

Ginekologia i położnictwo

Leczenie eklampsji, gdy siarczan magnezu jest przeciwwskazany, nieskuteczny lub niedostępny.

Relaksacja mięśniowa

Jako środek wspomagający w celu złagodzenia odruchowych drgawek mięśni (w tym drgawek tężyczkowych) w przypadku urazów lokalnych (uszkodzenia, zapalenia), przezwyciężenie stanów spastycznych przy uszkodzeniach neuronów rdzeniowych i nadrzędnych; takie zmiany mogą występować np. przy drgawkach o pochodzeniu mózgowym i paraplegii, a także przy atetozie i zespole sztywności mięśniowej.

Przeciwwskazania.

Stwierdzona nadmierna wrażliwość na benzodiazepiny lub którąkolwiek z substancji pomocniczych leku.

Ciężka niewydolność oddechowa, poważne zaburzenia funkcji wątroby, ponieważ benzodiazepiny mogą wywoływać encefalopatię wątrobowa, zespół bezdechu sennego oraz miastenię. Benzodiazepiny nie są zalecane w pierwszym rzędzie w leczeniu zaburzeń psychicznych. W leczeniu depresji lub stanów lękowych przy depresji benzodiazepiny nie mogą być stosowane samodzielnie, ponieważ tacy pacjenci są skłonni do samobójstw.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Interakcja farmakokinetyczna

Metabolizm diazepamu i jego głównego metabolitu, desmetylodiazepamu, zależy od izoenzymów cytochromu P450 CYP3A4 i CYP2C19. Modulatory tych enzymów mogą prowadzić do zmian siły działania i efektu diazepamu. W przypadku substancji wpływających jednocześnie na obie drogi utleniające reakcji metabolicznej rozkładu diazepamu obserwuje się silną interakcję; w przeciwieństwie do tego efekt jest jedynie umiarkowany nawet dla silnych inhibitorów, jeśli wpływają one tylko na jedną z dróg reakcji metabolicznej rozkładu diazepamu.

Inhibitory CYP3A4 i CYP2C19 opóźniają metabolizm rozkładu i mogą prowadzić do zwiększenia stężenia diazepamu i metabolitu desmetylowego, a tym samym do wzmocnienia/przedłużenia działania uspokajającego i przeciwłękowego. Takie zmiany mogą wzmocnić działanie diazepamu u pacjentów o zwiększonej wrażliwości, np. z powodu wieku, ograniczonej funkcji wątroby lub leczenia innymi lekami wpływającymi na utlenianie. Induktory CYP3A4 i CYP2C19 mogą powodować stężenia niższe niż oczekiwane, wskutek czego leki nie wykazują pożądanego efektu. Aby osiągnąć pożądany efekt, może być konieczna korekta dawki.

Wpływ innych substancji na farmakokinetykę diazepamu

Inhibitory enzymów

Sok grejpfrutowy zawiera silne inhibitory CYP3A4. Gdy diazepam przyjmowano z sokiem grejpfrutowym zamiast wody, siła działania diazepamu znacznie wzrosła (AUC – 3,2 raza; Cmax – 1,5 raza), a czas do osiągnięcia Cmax wydłużył się.

Przeciwgrzybicze pochodne azolu opóźniają drogi metabolizmu CYP3A4 i CYP2C19 oraz zwiększają siłę działania diazepamu (stosunek względnej biodostępności AUC diazepamu dla flukenazolu wynosi 2,5, dla worykonazolu – 2,2) i wydłużają okres półtrwania diazepamu (dla flukenazolu – z 31 do 73 godzin, dla worykonazolu – z 31 do 61 godzin). Wpływ leków przeciwgrzybiczych na poziom diazepamu można było zaobserwować dopiero 4 godziny po przyjęciu i później. Jak wykazano w testach zdolności psychomotorycznych, itrakonazol wykazuje umiarkowany efekt bez klinicznie istotnej interakcji z diazepamem.

Inhibitor zwrotnego wychwytu serotoniny, fluwoksamina, jest również inhibitory obu dróg reakcji rozkładu diazepamu, nie tylko zwiększa siłę działania diazepamu o 180% i wydłuża jego okres półtrwania z 51 do 118 godzin, ale także zwiększa siłę działania i czas do osiągnięcia stężenia stacjonarnego (Steady State) metabolitów desmetylowych. Fluoksetyna miała umiarkowany wpływ na wartość AUC dla diazepamu (zwiększenie o około 50%) i nie wpływała na reakcję psychomotoryczną, ponieważ stężenia połączone diazepamu i desmetylodiazepamu z fluoksetyną i bez niej były podobne.

Kombinowane hormonalne środki antykoncepcyjne zmniejszają klirens diazepamu (o 40%) i wydłużają jego okres półtrwania (o 47%). Zaburzenia psychomotoryczne wywołane diazepamem u kobiet stosujących antykoncepcję hormonalną są w zależności od okoliczności większe w 7-dniowej przerwie menstruacyjnej, gdy odpowiedni lek hormonalny nie jest przyjmowany, niż podczas przyjmowania środka antykoncepcyjnego. Istnieją pewne dane sugerujące, że benzodiazepiny mogą zwiększać częstość krwawień przebijających u kobiet stosujących hormonalne środki antykoncepcyjne. Interakcji leków prowadzącej do zajścia w ciążę nie zaobserwowano.

Inhibitor pompy protonowej omeprazol, inhibitor CYP2C19 i CYP3A4, przy dawce 20 mg raz dziennie powoduje zwiększenie AUC diazepamu o 40% i wydłużenie okresu półtrwania o 36%. W dawce 40 mg raz dziennie omeprazol zwiększył AUC diazepamu o 122%, a okres półtrwania – o 130%. Eliminacja desmetylodiazepamu była również zmniejszona. Efekt omeprazolu obserwowano tylko u szybkich, a nie u powolnych metabolizatorów CYP2C19. Ezomeprazol (ale nie lansoprazol ani pantoprazol) jest w stanie hamować metabolizm diazepamu do tego samego stopnia, co omeprazol.

Cymetydyna, antagonistyczny receptor H2 histaminy, który hamuje kilka izoenzymów CYP, w tym CYP3A4 i CYP2C19, zmniejsza klirens diazepamu i desmetylodiazepamu o 40–50%. Efekt po jednorazowym i długotrwałym przyjmowaniu cymetydyny jest taki sam i prowadzi po przyjęciu jednorazowej dawki diazepamu do większej siły działania w porównaniu z diazepamem i jego głównym metabolitem oraz do wydłużenia okresu ich półtrwania, a po wielokrotnych dawkach diazepamu do wyższych stężeń w stanie stacjonarnym. W przypadku jednoczesnego stosowania cymetydyny obserwowano wzmocnioną sedację. U antagonistów H2 (ranitydyna i famotydyna) takiej farmakokinetycznej interakcji nie stwierdzono.

Dwutlenek siarki hamuje metabolizm diazepamu (średnie zmniejszenie klirensu o 41%, wydłużenie okresu półtrwania o 37%) i prawdopodobnie również dalszy rozkład aktywnych metabolitów diazepamu. W rezultacie może wystąpić wzmocnione działanie uspokajające.

W leczeniu gruźlicy stosowanie diazepamu może ulec zmianie. W obecności izoniazidu AUC w porównaniu z diazepamem i okres półtrwania diazepamu zwiększały się (średnio o 33–35%), przy czym największe zmiany odnotowano u pacjentów z fenotypem powolnego acetylatora.

Blokator kanałów wapniowych diltiazem, substrat tych samych izoenzymów CYP, co diazepam, oraz inhibitor CYP3A4, zwiększał AUC (około 25%) i wydłużał okres półtrwania (o 43% u intensywnych metabolizatorów CYP2C19) diazepamu, przy czym różnice między pacjentami o różnym fenotypie CYP2C19 były niewielkie. W obecności diltiazemu siła działania w porównaniu z desmetylodiazepamem również miała tendencję do wzrostu.

Pierwotny metabolit idelalisibu jest potężnym inhibitorem CYP3A4 i zwiększał stężenie diazepamu w osoczu, dlatego należy rozważyć zmniejszenie dawki.

Psychostymulanty modafinil i armodyfinil indukują CYP3A4 i hamują CYP2C19, mogą wydłużać eliminację diazepamu i powodować nadmierną sedację.

Induktor enzymów

Ryfampicyna wywiera bardzo silny wpływ indukcyjny na CYP3A4, a także ma znaczący przyspieszający wpływ na drogę CYP2C19. Przy dawce 600 mg dziennie przez 7 dni klirens diazepamu zwiększał się 4,3 raza, a AUC zmniejszała się o 77%. Ponadto obserwowano istotne zmniejszenie siły działania w porównaniu ze wszystkimi metabolitami diazepamu. Po podwojeniu dawki dobowej ryfampicyny nie zaobserwowano dalszego wzmocnienia efektów tej substancji.

Karbamazepina jest znanym induktorem CYP3A4 i przyspieszała eliminację (zwiększony klirens, zmniejszony okres półtrwania) diazepamu trzykrotnie, podczas gdy stężenie desmetylodiazepamu wzrastało.

Jedzenie i leki przeciwwskrzepowe

Jedzenie i leki przeciwwskrzepowe mogą zmniejszyć szybkość wchłaniania diazepamu z tabletki (zmniejszenie Cmax o około 30%), ale nie zmniejszają AUC; może to prowadzić do osłabienia efektu po jednorazowym zażyciu. Jednak wielokrotne dawki w trakcie leczenia nie wpływają na stężenie w stanie stacjonarnym.

Leki prokinetyczne, takie jak metoklopramid, mogą przyspieszać wchłanianie diazepamu. Metoklopramid podany dożylnie, a nie doustnie, przyspiesza wchłanianie diazepamu i zwiększa Cmax osiągane po doustnym przyjęciu.

Narkotyki (morfinę, petydynę) zmniejszają szybkość wchłaniania i Cmax diazepamu podawanego doustnie.

Wpływ diazepamu na farmakokinetykę innych substancji

Żadnego indukcyjnego ani hamującego wpływu diazepamu na enzymy metaboliczne nie stwierdzono. Jednak występują pewne interakcje z innymi lekami, w których diazepam działa jako czynnik inicjujący.

Leczenie fenytoiną w połączeniu z diazepamem wiązało się ze zwiększonym stężeniem i wzmocnieniem toksyczności fenytoiny. Jednak niektórzy autorzy nie stwierdzili interakcji lub nawet obniżonego stężenia fenytoiny w osoczu krwi, jeśli stosowano ją razem z diazepamem.

Interakcja farmakodynamiczna

Pacjentom stosującym diazepam należy unikać spożycia alkoholu (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Wskazówki dotyczące innych substancji o działaniu uspokajającym na OUN, w tym alkoholu, można znaleźć w sekcji „Przedawkowanie”.

Mogą również wystąpić wzmocnione reakcje niepożądane, takie jak sedacja i hamowanie czynności sercowo-oddechowych, gdy diazepam stosuje się razem ze środkami uspokajająco-sedacyjnymi, w tym z alkoholem.

Istnieje kilka doniesień o ciężkiej hipotensji, hamowaniu oddychania lub utracie przytomności u pacjentów leczonych klozapiną w połączeniu z benzodiazepinami, w tym diazepamem.

Należy oczekiwać, że działanie uspokajające na OUN zostanie wzmocnione, gdy łączy się fenotiazyny i benzodiazepiny; donoszono o sedacji, hamowaniu oddychania i zablokowaniu dróg oddechowych przy jednoczesnym stosowaniu lewopromazyny i diazepamu.

Olanzapina i diazepam wzmocniają działanie uspokajające i hipotensję bez interakcji farmakokinetycznej. Jednoczesne podawanie dożylne nie jest zalecane.

Diazepam wzmocnia subiektywne działanie opioidowe metadonu. Wzmacnia działanie metadonu na średnicę źrenic i sedację, a także powoduje znacznie dłuższe opóźnienie czasu reakcji w porównaniu z samym metadonem. Interakcji farmakokinetycznej między dwoma substancjami leczniczymi nie stwierdzono.

U niektórych pacjentów przy jednoczesnym stosowaniu lewodopy i diazepamu obserwowano odwracalną utratę kontroli nad chorobą Parkinsona. Może to wynikać z obniżonego poziomu dopaminy w prążkowiu.

Ksyliny teofilina i kofeina częściowo przeciwdziałają działaniu uspokajającemu i, być może, przeciwłękowemu diazepamu, blokując receptory adenozyne.

Wcześniejsze leczenie diazepamem zmienia farmakodynamikę i farmakokinetykę środka znieczyszającego ketaminy. N-demetylacja ketaminy była opóźniona, co prowadziło do wydłużenia okresu półtrwania i wywołanej ketaminą długości narkozy. W obecności diazepamu wymagana jest mniejsza koncentracja ketaminy, aby osiągnąć wystarczające znieczulenie.

Teofilina może hamować działanie diazepamu.

Nie znano interakcji z powszechnie stosowanymi lekami przeciwcukrzycowymi, lekami przeciwkrzepliwymi i diuretykami.

Ryfampicyna silnie wpływa na aktywność enzymów w wątrobie, dzięki czemu metabolizm diazepamu w wątrobie jest wzmocniony.

W przypadku łączenia diazepamu z opioidami pogarszającymi oddychanie należy zwrócić uwagę na możliwość wzmocnienia hamowania oddychania.

Szczególne środki ostrożności.

Jednoczesne stosowanie alkoholu/substancji o działaniu uspokajającym na OUN

Należy unikać jednoczesnego stosowania diazepamu oraz alkoholu lub innych środków uspokajająco-sennotwórczych. Takie jednoczesne stosowanie może nasilić działanie kliniczne diazepamu z możliwymi skutkami, takimi jak głęboka sedacja, która może prowadzić do śpiączki lub śmierci, klinicznie istotne osłabienie oddychania i/lub układu sercowo-naczyniowego (patrz sekcje „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji” oraz „Przedawkowanie”).

Wywiad uzależnień od alkoholu i leków

Diazepamu należy stosować z dużą ostrożnością u pacjentów, którzy wcześniej nadużywali alkoholu, leków lub środków odurzających. Należy unikać stosowania diazepamu u pacjentów uzależnionych od środków uspokajająco-sennotwórczych, w tym alkoholu.

Wyjątkiem od powyższego są leczenie objawów ostrego abstynencji. Pacjenta należy ostrzec przed jednoczesnym spożyciem alkoholu, ponieważ takie połączenie może nasilić niepożądane efekty obu substancji.

Zaburzenia funkcji wątroby

Benzodiazepiny w przypadku poważnych zaburzeń funkcji wątroby mogą wywołać epizody encefalopatii wątrobowej. Dlatego pacjentom z łagodnymi i umiarkowanymi zaburzeniami funkcji wątroby należy stosować diazepam z szczególną ostrożnością (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Reakcje psychiatryczne i „paradoksalne”

Wiadomo, że stosowanie benzodiazepin może prowadzić do reakcji paradoksalnych, takich jak niepokój, agitacja, drażliwość, agresywność, stan lękowy, majaczenie, gniew, koszmary nocne, halucynacje, psychotyczne stany, zachowania przyciągające uwagę oraz inne zaburzenia zachowania. W takich przypadkach należy przerwać przyjmowanie leku. Reakcje te występują częściej u dzieci i u pacjentów w podeszłym wieku.

Zaburzenia pamięci

Należy zwrócić uwagę, że benzodiazepiny mogą powodować amnezję anterogradną. Amnezja anterogradna może wystąpić nawet po zastosowaniu dawek terapeutycznych, przy czym ryzyko wzrasta przy stosowaniu wyższych dawek. Efekty amnestyczne mogą towarzyszyć zachowaniom przyciągającym uwagę.

Uzależnienie

Po wielokrotnym długotrwałym stosowaniu diazepamu może wystąpić częściowa utrata reakcji na działanie benzodiazepin.

Dzieci i noworodki

Bezpieczeństwo i skuteczność diazepamu u dzieci poniżej 6. miesiąca życia nie zostały zbadane. W tej grupie wiekowej diazepam należy stosować z dużą ostrożnością i tylko wtedy, gdy nie ma innych alternatyw terapeutycznych.

Pacjenci w podeszłym wieku

Pacjentom w podeszłym wieku oraz pacjentom osłabionym należy stosować mniejsze dawki.

Niewydolność oddechowa

Zaleca się ostrożność w przypadku rozpoznanej niewydolności sercowo-oddechowej, ponieważ środki uspokajające, takie jak diazepam, mogą nasilić istniejące osłabienie oddychania.

Tak jak przy stosowaniu każdej substancji o działaniu uspokajająco-sennotwórczym i/lub miorelaksacyjnym, należy zachować szczególną ostrożność przy przepisywaniu diazepamu pacjentom z miastenią ze względu na istniejącą osłabłość mięśniową (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Wstrzykiwania wewnątrzżylne diazepamu należy wykonywać z dużą ostrożnością. Opisywano przypadki apnei lub zatrzymania serca, szczególnie u pacjentów w podeszłym wieku, ciężko chorych oraz u pacjentów z niewydolnością serca lub oddechową.

Alkohol benzylowy zawarty w ampułkach diazepamu może powodować nieodwracalne szkody u noworodków, szczególnie u wcześniaków. Dlatego ampułki należy stosować u tych pacjentów tylko wtedy, gdy nie ma innych możliwości leczenia.

Nie należy stosować bardzo małych żył do wstrzykiwań. Należy szczególnie unikać, o ile to możliwe, wstrzykiwań wewnątrz tętniczych lub ekstrawazacji, ponieważ po szybkim wstrzyknięciu dożylnym może dojść do zatoru żylnego, zapalenia żyły, miejscowego podrażnienia, obrzęków, rzadziej – zmian naczyniowych.

Należy zachować ostrożność przy stosowaniu diazepamu w ampułkach u pacjentów z bezdechem sennym, ponieważ może to nasilić istniejące osłabienie oddychania.

Uzależnienie

Stosowanie benzodiazepin może prowadzić do uzależnienia psychicznego i fizycznego. Ryzyko to wzrasta przy długotrwałym stosowaniu, przyjmowaniu wysokich dawek oraz u pacjentów z rozpoznanym nadużywaniem alkoholu i/lub leków/środków odurzających. Opisywano przypadki nadużywania przez pacjentów wielu środków. Lek Diazepamu-Farmak należy stosować z dużą ostrożnością u pacjentów z wywiadem nadużywania alkoholu lub środków odurzających. Objawy abstynencji pojawiają się przede wszystkim po nagłym zaprzestaniu stosowania i w przypadkach łagodniejszych ograniczają się do drżenia, niepokoju, zaburzeń snu, silnego uczucia strachu, napięcia, bólu głowy, biegunki, bólu mięśni, dezorientacji, drażliwości i słabości koncentracji. Jednak mogą również wystąpić objawy takie jak nadmierne pocenie się, skurcze mięśni i brzucha, zaburzenia percepcji, a rzadziej – majaczenie i drgawki. W przypadkach ciężkich mogą wystąpić takie objawy jak utrata poczucia rzeczywistości, depersonalizacja, nadwrażliwość słuchowa, uczucie drętwienia i mrowienia w kończynach, nadmierna wrażliwość na światło, hałas i dotyk fizyczny, halucynacje.

Początek objawów abstynencji może się wahać od kilku godzin do tygodnia lub dłużej po zakończeniu leczenia, w zależności od czasu działania substancji.

Aby zminimalizować ryzyko uzależnienia, benzodiazepiny należy przepisywać tylko po dokładnej weryfikacji wskazań i stosować przez możliwie najkrótszy okres (np. jako środek nasenny – zazwyczaj nie dłużej niż cztery tygodnie). Należy okresowo oceniać, czy konieczne jest kontynuowanie leczenia. Dłuższe leczenie jest wskazane tylko u niektórych pacjentów (np. przy zaburzeniach lękowych), a korzyści w porównaniu z ryzykami są mniej oczywiste.

Aby zapobiec objawom abstynencji, zaleca się zawsze stopniowe zmniejszanie dawki przy odstawianiu leku. W przypadku wystąpienia objawów abstynencji wymagana jest regularna opieka lekarska i wsparcie pacjenta.

Przy stosowaniu benzodiazepin przejście na benzodiazepinę o znacznie krótszym czasie półtrwania może wywołać objawy abstynencji.

Strach przed zespołem abstynencyjnym

Oznacza to krótkotrwały stan psychiczny, w którym nasilają się objawy, które doprowadziły do leczenia diazepamem. Może wystąpić przy odstawianiu leczenia. Może towarzyszyć mu inne reakcje, takie jak zmiany nastroju, strach, zaburzenia snu i niepokój.

Ponieważ ryzyko wystąpienia objawów abstynencji i zespołu odstawienia wzrasta po nagłym zaprzestaniu leczenia, zaleca się stopniowe zmniejszanie dawki.

Substancje pomocnicze

Lek Diazepamu-Farmak zawiera 0,34 mmol (lub 7,8 mg)/ml sodu. Należy zachować ostrożność przy stosowaniu tego leku u pacjentów stosujących dietę o ograniczonej zawartości sodu.

Ten lek zawiera alkohol benzylowy, dlatego nie należy go stosować u wcześniaków i noworodków. Może powodować reakcje toksyczne i alergiczne u niemowląt i dzieci do 3. roku życia.

Ten lek zawiera 860 mg glikolu propylenowego na ampułkę, co odpowiada 430 mg/ml. Jednoczesne stosowanie z substratem alkoholodehydrogenazy, takim jak etanol, może powodować poważne reakcje niepożądane u dzieci do 5. roku życia.

Ten lek zawiera kwas benzoesowy (E 210) oraz benzoan sodu (E 211), co może zwiększać ryzyko wystąpienia żółtaczki u noworodków.

Ten lek zawiera 10 obj.% etanolu (alkoholu), czyli 80 mg/ml, co odpowiada 2 ml piwa, 0,8 ml wina na ml. Jest szkodliwy dla pacjentów z alkoholizmem. Należy zachować ostrożność przy stosowaniu u kobiet w ciąży i karmiących piersią, dzieci, pacjentów z chorobami wątroby oraz u chorych na padaczkę.

Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża

Jeśli lek jest przepisywany kobiecie w wieku rozrodczym, powinna ona skonsultować się z lekarzem w sprawie zaprzestania przyjmowania leku, jeśli chce zajść w ciążę lub podejrzewa, że może być w ciąży.

Lek Diazepamu-Farmak nie powinien być stosowany w czasie ciąży, z wyjątkiem przypadków, gdy jest to absolutnie konieczne.

Diazepam i jego metabolity przenikają przez barierę łożyskową.

Długotrwałe stosowanie benzodiazepin w czasie ciąży może powodować u noworodków hipotonię, niewydolność oddechową i hipotermię (patrz „Farmakokinetyka w szczególnych grupach pacjentów”). Istnieją doniesienia, że u noworodków po stosowaniu tej klasy leków występowały objawy abstynencji. Jeśli diazepam jest stosowany w czasie porodów, należy zachować szczególną ostrożność, ponieważ duże dawki mogą prowadzić do nieregularności rytmu serca u dziecka przed urodzeniem, a także do hipotonii, osłabienia odruchu ssania, hipotermii i umiarkowanego osłabienia oddychania (zespół „floppy infant” – „miękkiego niemowlęcia”) u noworodków. Należy wziąć pod uwagę, że układ enzymatyczny odpowiedzialny za rozkład diazepamu u noworodków (szczególnie u wcześniaków) nie jest w pełni rozwinięty.

Karmienie piersią

Diazepam i jego metabolity przechodzą do mleka matki. Jeśli stosowanie diazepamu w okresie karmienia piersią jest nieuniknione, należy przerwać karmienie piersią.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów lub obsługiwania maszyn.

Diazepam wyraźnie wpływa na zdolność prowadzenia pojazdów lub obsługiwanie maszyn. Pacjentów należy uprzedzić, by nie prowadzili samochodów ani nie pracowali z maszynami, dopóki nie odzyskają pełnej sprawności. Lekarz powinien określić, kiedy można wznowić taką działalność.

Ponadto, pacjenta należy ostrzec przed jednoczesnym spożyciem alkoholu, ponieważ takie połączenie może nasilić niepożądane reakcje obu substancji. Jeśli czas snu jest niewystarczający lub spożywany jest alkohol, może wzrosnąć prawdopodobieństwo zaburzeń uwagi (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”).

Sposób stosowania i dawki

Po około tygodniu leczenia zaleca się sprawdzenie, czy można zmniejszyć dawkę leku.

Aby osiągnąć maksymalny efekt terapeutyczny, dawkę należy starannie dobrać indywidualnie.

Poniższe dawki dobowe są standardowe i zadowalają potrzeby większości pacjentów, choć w niektórych przypadkach może być wymagana wyższa dawka.

Dla dorosłych i młodzieży zaleca się zwykle dawki parenteralne w zakresie od 2 do 20 mg wstrzykiwane domięśniowo lub dożylnie, w zależności od masy ciała, wskazań terapeutycznych oraz stopnia nasilenia objawów podlegających leczeniu. W niektórych przypadkach (np. stan padaczkowy) w zależności od okoliczności mogą być potrzebne wyższe dawki. Pacjenci w wieku podeszłym oraz pacjenci z zaburzeniami funkcji wątroby powinni otrzymywać zmniejszoną dawkę leku (patrz „Specjalne instrukcje dawkowania”).

Pacjenci ci powinni być regularnie monitorowani na początku leczenia, aby w razie potrzeby można było zmniejszyć dawkę i/lub wydłużyć odstępy między dawkami, co zapobiegnie przedawkowaniu spowodowanemu kumulacją leku.

Wstrzyknięcie dożylne diazepamu należy wykonywać powoli (około 0,5–1 ml na minutę), ponieważ zbyt szybkie podanie może spowodować apnię; sprzęt do resuscytacji należy zawsze mieć pod ręką.

Specjalne instrukcje dawkowania

Anestezjologia

Przedlekowe leczenie i indukcja narkozy

Przedlekowe leczenie: 10–20 mg (dzieciom 0,1–0,2 mg na kg masy ciała) domięśniowo, godzinę przed indukcją narkozy.

Indukcja narkozy: 0,2–0,5 mg na kg masy ciała dożylnie.

Podstawowa sedacja przed zabiegami leczniczymi, badaniami i interwencjami wpływającymi na psychikę

10–30 mg (dzieciom 0,1–0,2 mg na kg masy ciała) dożylnie.

Najlepszym sposobem indywidualnego doboru dawki dla każdego pacjenta jest wykonanie początkowej iniekcji 5 mg = 1 ml (lub dzieciom 0,1 mg na kg masy ciała), a następnie powtarzanie dawek 2,5 mg (lub dzieciom 0,05 mg na kg masy ciała) co 30 sekund, aż do zamknięcia powiek.

Ginekologia i położnictwo

Eklampsja: w przypadku występowania napadów lub zagrożenia ich wystąpienia, gdy siarczan magnezu jest przeciwwskazany lub niedostępny: 10–20 mg dożylnie, dalsze podawanie w razie potrzeby dożylnie lub za pomocą ciągłego wlewu kroplowego (do 100 mg w ciągu 24 godzin). W przypadku napadów trwających mimo podania siarczanu magnezu, diazepam można podawać dożylnie w dawce 5–10 mg.

Stan padaczkowy

0,1–0,3 mg na kg masy ciała co 1–4 godziny dożylnie lub ciągły wlew kroplowy (3–4 mg na kg masy ciała w ciągu 24 godzin), w zależności od okoliczności możliwe jednoczesne podawanie doustne przez sondę.

Stan padaczkowy

0,15–0,25 mg na kg masy ciała dożylnie, w razie potrzeby powtórzenie po 10–15 minutach, możliwe również za pomocą ciągłego wlewu kroplowego (maksymalna dawka: 3 mg na kg masy ciała w ciągu 24 godzin).

Stan pobudzenia

Ostre stany lękowe, niepokój ruchowy, delirium tremens: pierwsza dawka 0,1–0,2 mg na kg masy ciała dożylnie, powtarzanie co osiem godzin do ustąpienia ostrych objawów, następnie kontynuacja leczenia doustnie.

Podawanie dożylne

Istnieją dowody, że diazepam może adsorbować się na workach do infuzji i systemach infuzyjnych wykonanych z materiałów syntetycznych, szczególnie tych zawierających PVC, co prowadzi do zmniejszenia stężenia diazepamu o 50% lub więcej, szczególnie jeśli przygotowany worek jest przechowywany przez 24 godziny lub dłużej w ciepłym środowisku, przy użyciu zestawów z długimi rurkami lub przy wolnym tempie infuzji. Jeśli to możliwe, należy unikać stosowania worków i systemów infuzyjnych zawierających PVC do podawania diazepamu (patrz „Inne wskazówki”). Należy zachować ostrożność podczas zmiany worków i systemów infuzyjnych zawierających PVC na inne wykonane z innego materiału.

Pacjenci z zaburzeniami funkcji wątroby

Pacjentów z ciężkimi zaburzeniami funkcji wątroby nie należy leczyć tabletkami diazepamu (patrz sekcja „Przeciwwskazania”). Pacjenci z łagodnymi lub umiarkowanymi zaburzeniami funkcji wątroby powinni otrzymywać najniższą możliwą dawkę.

Pacjenci w wieku podeszłym

Pacjentom w wieku podeszłym należy stosować najniższą możliwą dawkę. Na początku leczenia ci pacjenci powinni być regularnie monitorowani, aby w razie potrzeby można było zmniejszyć dawkę i/lub wydłużyć odstępy między dawkami, co zapobiegnie przedawkowaniu spowodowanemu kumulacją (patrz „Farmakokinetyka u szczególnych grup pacjentów”). Działanie farmakologiczne benzodiazepiny jest silniejsze u pacjentów w wieku podeszłym niż u młodszych, nawet przy tych samych stężeniach benzodiazepiny w osoczu krwi. Można to wyjaśnić zmianami w oddziaływaniu leku z receptorami, mechanizmami postreceptorowymi oraz funkcją narządów spowodowanymi wiekiem.

Dzieci i młodzież

0,1–0,3 mg na kg masy ciała na dobę.

Dzieci

Benzodiazepiny nie powinny być stosowane u dzieci bez dokładnego ustalenia wskazań; czas trwania leczenia powinien być jak najkrótszy.

Noworodki
Zastosować u tych pacjentów tylko wtedy, gdy nie ma alternatywy terapeutycznej (patrz sekcja „Szczególne wskazówki dotyczące stosowania”).

Przedawkowanie

Objawy

Przy przedawkowaniu benzodiazepiny często powodują otępienie, ataksję, dysartrię i niestagmus. Przedawkowanie diazepamu rzadko zagraża życiu, jeśli lek był przyjmowany samodzielnie, ale może prowadzić do arefleksji, apnei, hipotensji tętniczej, depresji czynności serca i układu oddechowego oraz do śpiączki. Gdy występuje śpiączka, zazwyczaj trwa kilka godzin, ale może być dłuższa i cykliczna, szczególnie u pacjentów w wieku podeszłym. U pacjentów z chorobami dróg oddechowych wpływ benzodiazepin na depresję oddychania jest bardziej poważny.

Benzodiazepiny nasilają działanie innych substancji o działaniu sedytywnym na OUN, w tym alkoholu.

Leczenie

Monitorować funkcje życiowe pacjenta i w zależności od stanu klinicznego podejmować odpowiednie działania wspierające. W szczególności pacjenci mogą wymagać leczenia objawowego wpływu na czynność serca i układu oddechowego oraz OUN.

Należy zapobiegać dalszemu wchłanianiu leku za pomocą odpowiednich metod, np. przewodowego przemywania żołądka lub podania węgla aktywowanego w ciągu 1–2 godzin. Jeśli stosuje się węgiel aktywowany u pacjentów z otępieniem, konieczna jest ochrona dróg oddechowych. W przypadku przyjęcia mieszaniny leków można rozważyć przemywanie żołądka, ale nie należy tego stosować rutynowo.

Jeśli depresja OUN jest poważna, należy rozważyć zastosowanie flumazenilu, antagonisty benzodiazepin. Jednak podawanie powinno odbywać się pod regularną kontrolą. Lek ma krótki okres półtrwania (około 1 godzina), dlatego pacjentów, którym podano flumazenil, należy nadal monitorować po ustąpieniu jego działania. Zaleca się ostrożność przy stosowaniu flumazenilu u chorych na padaczkę leczonych benzodiazepinami. Flumazenil należy stosować z maksymalną ostrożnością po przyjęciu leków obniżających próg padaczkowy (np. trójcyklicznych leków przeciwdrgawkowych). Aby uzyskać dodatkowe informacje dotyczące właściwego stosowania flumazenilu, należy zapoznać się z informacjami o produkcie leczniczym.

Działania niepożądane.

Najczęściej zgłaszane działania niepożądane to odrętwienie i osłabienie mięśniowe; zjawiska te są zazwyczaj zależne od dawki. Objawy te pojawiają się głównie na początku terapii i zazwyczaj ustępują przy długotrwałym stosowaniu.

Badania. Przy wstrzyknięciu dożylnym stwierdza się podwyższenie poziomu fosfatazy alkalicznej we krwi, bardzo rzadko – podwyższenie transaminaz, nieregularny puls.

Ze strony układu nerwowego. Ataksja, dysartria, niejasna mowa, ból głowy, drżenie, zawroty głowy, zmniejszona uwaga.

Podczas stosowania dawek terapeutycznych może wystąpić amnezja anterogradna, przy czym ryzyko to rośnie wraz ze zwiększaniem dawki. Amnezja może towarzyszyć niestosownemu zachowaniu.

Ze strony narządu wzroku. Podwójne widzenie, rozmyte widzenie.

Ze strony psychiki. Reakcje paradoksalne, takie jak niepokój, pobudzenie, drażliwość, dezorientacja, agresywność, nerwowość, wrogość, stan lękowy, majaczenie, gniew, koszmary nocne, nietypowe sny, halucynacje, psychoza, nadaktywność, niestosowne zachowanie oraz inne niepożądane działanie na zachowanie. W takich przypadkach należy przerwać przyjmowanie leku. Prawdopodobieństwo wystąpienia takich reakcji jest wyższe u dzieci i u pacjentów starszych.

Zagubienie, zaburzenia psychiczne i emocjonalne, depresja, zmiany libido.

Długotrwałe stosowanie (nawet w dawkach terapeutycznych) może prowadzić do rozwoju uzależnienia fizycznego: przerwanie terapii może spowodować wystąpienie objawów abstynencyjnych lub zespołu odstawienia leku (patrz „Anamnestyczne nadużywanie alkoholu i leków” oraz „Uzależnienie”).

Zgłaszano nadużywanie benzodiazepin przez użytkowników wielu środków odurzających (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności” / „Uzależnienie”).

Ze strony układu mięśniowo-szkieletowego. Osłabienie mięśniowe. Zgłaszano liczne przypadki upadków i złamań u pacjentów przyjmujących benzodiazepiny. Ryzyko to wzrasta przy jednoczesnym stosowaniu środków uspokajających (w tym napojów alkoholowych), a także u pacjentów starszych.

Ze strony układu pokarmowego. Nudności, ból brzucha, suchość w ustach lub nadmierne wydzielanie śliny (hipersalwacja), biegunka, zaparcia oraz inne zaburzenia przewodu pokarmowego.

Zaburzenia hepatobiliarne. Bardzo rzadko – żółtaczka.

Ze strony układu sercowo-naczyniowego. Hipotensja tętnicza, niewydolność krążenia, nieregularny puls, niewydolność serca, w tym zatrzymanie serca.

Ze strony układu moczowego. Niepoddawanie się oddawaniu moczu, zatrzymanie moczu.

Ze strony skóry i tkanki podskórnej. Wysypki.

Ze strony narządu słuchu. Zawroty głowy.

Ze strony układu oddechowego. Depresja oddychania, w tym zatrzymanie oddechu.

Ogólne zaburzenia i objawy w miejscu podania. Możliwe są zjawiska zakrzepowe żył, zapalenie żył, podrażnienie w miejscu wstrzyknięcia, obrzęk miejscowy lub – rzadziej – zmiany naczyniowe, szczególnie po szybkim wstrzyknięciu dożylnym. Do wstrzyknięć nie należy stosować bardzo małych żył, należy szczególnie unikać wstrzykiwań wewnątrz tętniczych lub ekstrawazacji. Wstrzyknięcie domięśniowe może prowadzić do miejscowego podrażnienia, w niektórych przypadkach może wystąpić zaczerwienienie w miejscu wstrzyknięcia. Względnie często można zaobserwować wrażliwość na ucisk.

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych

Zgłaszanie działań niepożądanych po rejestracji leku ma duże znaczenie. Umożliwia to monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka w przypadku stosowania tego leku. Personel medyczny i farmaceutyczny, a także pacjenci lub ich ustawowe przedstawiciele powinni zgłaszać wszystkie przypadki podejrzewanych działań niepożądanych i braku skuteczności leku poprzez Zautomatyzowany System Informacyjny Nadzoru Farmakologicznego pod adresem: https://aisf.dec.gov.ua.

Okres ważności. 2 lata.

Nie stosować po upływie terminu ważności podanego na opakowaniu.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w oryginalnym opakowaniu, w celu ochrony przed światłem, w temperaturze nie wyższej niż 25 °C.

Po rozcieńczeniu przechowywać przez 24 godziny w temperaturze nie wyższej niż 25 °C.

Z mikrobiologicznego punktu widzenia lek należy zastosować natychmiast, z wyjątkiem przypadków, gdy rozcieńczenie odbywa się w kontrolowanych i zwalidowanych warunkach bezpylnych.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Niezgodność.

Lek Diazepamu-Farmak można rozcieńczać następującymi roztworami do infuzji: chlorek sodu 0,9 %, glukoza 5 % lub glukoza 10 %.

Stosowanie pojemników i systemów do infuzji zawierających PVC może prowadzić do obniżenia stężenia diazepamu (patrz „Szczególne instrukcje dotyczące dawkowania”).

Opakowanie. Po 2 ml w ampułce ze szkła chroniącego przed światłem; po 5 ampułek w blisterze; po 2 blistery w opakowaniu kartonowym.

Kategoria wydawania. Na receptę.

Producent. Spółka akcyjna „Farmak”.

Miejsce położenia producenta i adres siedziby prowadzonej działalności.

Ukraina, 04080, miasto Kijów, ul. Kirylowska 74.