Daptomycyna-Wista

INSTRUKCJA DO STOSOWANIA MEDYCZNEGO LĘKU Daptomycyna-Wista (Daptomycin-Vista)

Skład:

substancja czynna: daptomycyna;

1 fiolka zawiera 350 mg lub 500 mg daptomycyny;

substancja pomocnicza: sodu hydroksyd.

Postać leku. Proszek do sporządzenia roztworu do wstrzykiwań lub do wlewu. Główne właściwości fizykochemiczne: proszek liofilizowany od jasnożółtego do jasnobrunatnego koloru.

Grupa farmakoterapeutyczna

Leki przeciwbakteryjne do stosowania systemowego. Inne leki przeciwbakteryjne. Kod ATC J01X X09.

Właściwości farmakodynamiczne

Właściwości farmakodynamiczne

Mechanizm działania

Daptomycyna-Wista to naturalny produkt z klasy cyklicznych lippopeptydów, wykazujący aktywność wyłącznie wobec bakterii Gram-dodatnich. Daptomycyna wiąże się (w obecności jonów wapnia) z błonami komórkowymi bakterii i powoduje szybkie odwrychlenie potencjału błonowego komórek zarówno w fazie wzrostu, jak i w fazie stacjonarnej. Utrata potencjału błonowego prowadzi do hamowania syntezy białek, DNA i RNA, co skutkuje śmiercią komórki bakteryjnej przy nieznacznym jej lizisie.

Związek farmakokinetyki i farmakodynamiki

Daptomycyna wykazała szybkie, zależne od stężenia działanie bakteriobójcze wobec mikroorganizmów Gram-dodatnich w warunkach in vitro oraz w modelach in vivo na zwierzętach. W modelach na zwierzętach AUC / minimalne stężenie hamujące (MIC) oraz Cmax/MIC korelują z efektywnością i przewidywanym eliminowaniem komórek bakteryjnych w warunkach in vivo przy dawkach pojedynczych odpowiadających dawkom 4 i 6 mg/kg raz na dobę u ludzi.

Mechanizmy oporności

Zauważono pojawienie się szczepów o obniżonej wrażliwości na daptomycynę, szczególnie u pacjentów z ciężkimi do leczenia infekcjami i/lub po długotrwałym stosowaniu leku. Opisywano przypadki niepowodzenia leczenia u pacjentów z infekcjami wywołanymi przez Staphylococcus aureus, Enterococcus faecalis lub Enterococcus faecium, w tym u pacjentów z bakteriemią, które wiązały się z selekcją mikroorganizmów o obniżonej wrażliwości lub wyraźnej oporności na daptomycynę w trakcie leczenia. Mechanizm(-y) oporności na daptomycynę nie został(-y) jeszcze jednoznacznie określony(-e).

Granice wrażliwości

Granice MIC ustalone przez Europejską Komisję ds. Oceny Wrażliwości na Antybiotyki (EUCAST) dla bakterii z rodzaju Staphylococcus oraz Streptococcus (z wyłączeniem S. pneumoniae) są następujące: wrażliwe przy ≤ 1 mg/l, oporne przy > 1 mg/l.

Wrażliwość

Rozprzestrzenienie opornych gatunków może się różnić w zależności od regionu geograficznego oraz zmieniać w czasie dla poszczególnych gatunków, dlatego zaleca się korzystanie z lokalnych danych dotyczących oporności, szczególnie przy leczeniu ciężkich infekcji. W razie potrzeby należy skonsultować się z ekspertem, jeśli lokalne rozpowszechnienie opornych gatunków powoduje wątpliwości co do celowości stosowania leku, przynajmniej w przypadku leczenia niektórych typów infekcji.

Zwykle wrażliwe gatunki:

Staphylococcus aureus*;

Staphylococcus haemolyticus.

Tzw. stafilokoki koagulazo-ujemne:

Streptococcus agalactiae*;

Streptococcus dysgalactiae, podgatunek equisimilis*;

Streptococcus pyogenes*.

Streptokoki grupy G:

Clostridium perfringens;

Peptostreptococcus spp.

Mikroorganizmy charakteryzujące się opornością:

Mikroorganizmy Gram-ujemne.

*Gatunki, wobec których aktywność została odpowiednio potwierdzona w trakcie badań klinicznych. Skuteczność kliniczna u dorosłych

Wiadomo, że w dwóch badaniach klinicznych z udziałem dorosłych pacjentów z powikłanymi infekcjami skóry i tkanek miękkich u 36 % pacjentów leczonych daptomycyną spełniono kryteria zespołu reakcji zapalnej organizmu (SIRS). Najczęstszym typem infekcji była infekcja rany (38 % pacjentów), u 21 % pacjentów obserwowano duże abscesy. Należy wziąć pod uwagę ograniczony zakres populacji pacjentów poddawanych leczeniu przy podejmowaniu decyzji o stosowaniu daptomycyny. Dostępne są dane z randomizowanego, kontrolowanego, otwartego badania z udziałem 235 pacjentów z bakteremią wywołaną przez Staphylococcus aureus (tzn. uzyskanie co najmniej jednej pozytywnej hodowli Staphylococcus aureus z krwi przed podaniem pierwszej dawki). Wiadomo, że 19 z 120 pacjentów leczonych daptomycyną spełniało kryteria diagnostyczne prawostronnego zapalenia wsierdzia (RIE). Spośród tych 19 pacjentów 11 było zakażonych szczepami wrażliwymi na metycylinę, a 8 – szczepami opornymi na metycylinę Staphylococcus aureus. Częstość skutecznych wyników leczenia u pacjentów z RIE przedstawiono w tabeli 1.

Tabela 1

Donoszono o niepowodzeniu leczenia spowodowanym trwałą lub nawracającą infekcją Staphylococcus aureus u 19 z 120 (15,8%) pacjentów w grupie leczonych daptomycyną, u 9 z 53 (16,7%) pacjentów w grupie leczonych wancomycyną oraz u 2 z 62 (3,2%) pacjentów otrzymujących półsyntetyczny penicylin z aktywnością przeciwbaczną. Wśród pacjentów, u których stwierdzono niepowodzenie leczenia, u 6 pacjentów z grupy leczonej daptomycyną oraz u 1 pacjenta z grupy leczonej wancomycyną wyizolowano Staphylococcus aureus, co spowodowało wzrost MIC daptomycyny podczas lub po leczeniu. Większość pacjentów, u których stwierdzono niepowodzenie leczenia z powodu trwałej lub nawracającej infekcji spowodowanej Staphylococcus aureus, miała głęboko położone ogniska infekcji i nie otrzymała niezbędnego zabiegu chirurgicznego.

Kliniczna skuteczność u dzieci

Dostępne są dane z badania DAP-PEDS-07-03 oceniającego bezpieczeństwo i skuteczność daptomycyny u dzieci w wieku od 1 do 17 lat z powikłanymi infekcjami skóry i tkanek miękkich (ISiTM) spowodowanymi patogenami Gram-dodatnimi.

Pacjenci byli rekrutowani etapowo do ściśle określonych grup wiekowych i otrzymywali zależne od wieku dawki raz na dobę przez 14 dni:

• grupa wiekowa 1 (n = 113) – wiek od 12 do 17 lat: otrzymywali daptomycynę w dawce 5 mg/kg lub standardowy lek porównawczy;
• grupa wiekowa 2 (n = 113) – wiek od 7 do 11 lat: otrzymywali daptomycynę w dawce 7 mg/kg lub standardowy lek porównawczy;
• grupa wiekowa 3 (n = 125) – wiek od 2 do 6 lat: otrzymywali daptomycynę w dawce 9 mg/kg lub standardowy lek porównawczy;
• grupa wiekowa 4 (n = 45) – wiek od 1 do < 2 lat: otrzymywali daptomycynę w dawce 10 mg/kg lub standardowy lek porównawczy.

Pierwotnym celem badania była ocena bezpieczeństwa leczenia. Celem wtórnym była ocena skuteczności dożylnej daptomycyny w dawkach zależnych od wieku w porównaniu do standardowej terapii. Do badania włączono łącznie 389 pacjentów, w tym 256 pacjentów otrzymujących daptomycynę oraz 133 pacjentów otrzymujących standardowe leczenie.

We wszystkich populacjach wskaźniki skuteczności klinicznej były porównywalne w grupie leczonej daptomycyną i w grupie standardowej terapii, co potwierdzało pierwotne analizy skuteczności w grupie „wszyscy pacjenci zrandomizowani, którzy otrzymali co najmniej jedną dawkę badanego leku” (ITT).

Tabela 2

Krótki opis wyników klinicznych określonych przez sponsora

Ogólny współczynnik odpowiedzi terapeutycznej daptomycyny i standardowej terapii był podobny w leczeniu infekcji wywołanych przez MRSA, MSSA oraz Streptococcus pyogenes (patrz tabela 3; populacja podlegająca ocenie mikrobiologicznej); częstość odpowiedzi wynosiła >94% w obu grupach leczenia wśród tych powszechnych patogenów.

Tabela 3

Podsumowanie odpowiedzi terapeutycznej według typu patogenu linii bazowej (populacja ME)

a Liczba pacjentów, którzy osiągnęli sukces kliniczny (odpowiedź kliniczna „wyleczenie” lub „ulepszenie”) i sukces mikrobiologiczny (odpowiedź patogenu na poziomie „eliminacja” lub „prawdopodobna eliminacja”), była określana jako wskaźnik ogólnej skuteczności klinicznej.

Dostępne są dane z badania DAP-PEDBAC-11-02, w którym oceniano bezpieczeństwo i skuteczność daptomycyny u dzieci w wieku od 1 do 17 roku życia z bakteriemią spowodowaną przez Staphylococcus aureus.

Pacjenci zostali zrandomizowani w stosunku 2:1 do następujących grup wiekowych i otrzymali zależne od wieku dawki raz na dobę przez 42 dni:

• grupa wiekowa 1 (n = 21) – w wieku od 12 do 17 lat: otrzymywali daptomycynę w dawce 7 mg/kg lub standardowy lek porównawczy;
• grupa wiekowa 2 (n = 28) – w wieku od 7 do 11 lat: otrzymywali daptomycynę w dawce 9 mg/kg lub standardowy lek porównawczy;
• grupa wiekowa 3 (n = 32) – w wieku od 1 do 6 lat: otrzymywali daptomycynę w dawce 12 mg/kg lub standardowy lek porównawczy.

Pierwotnym celem badania była ocena bezpieczeństwa podania daptomycyny dożylnie w porównaniu ze standardowym leczeniem antybiotykami. Celami wtórnymi były: wynik kliniczny oparty na ocenie odpowiedzi klinicznej przez eksperta oceniającego w badaniu ślepym; poprawa w trakcie przeprowadzania testu; odpowiedź mikrobiologiczna oparta na ustaleniu wyjściowego poziomu zakażenia patogenem podczas oceny wyleczenia.

We wszystkich populacjach wskaźniki skuteczności klinicznej były porównywalne w grupie daptomycyny i grupie standardowego leczenia.

Łącznie w badaniu wzięło udział 81 podmiotów, w tym 55 podmiotów otrzymujących daptomycynę oraz 26 podmiotów otrzymujących standardowe leczenie. Pacjenci w wieku od 1 do 2 lat nie zostali włączeni do badania. We wszystkich populacjach wskaźniki sukcesu klinicznego były porównywalne w grupie daptomycyny i grupie leczenia standardowym lekiem porównawczym.

Tabela 4

Podsumowanie oceny skuteczności klinicznej według oceny wyleczenia przez eksperta oceniającego w badaniu ślepym

Skuteczność mikrobiologiczna według oceny wyleczenia u pacjentów leczonych daptomycyną i standardową terapią w zakażeniach spowodowanych przez MRSA i MSSA przedstawiono w tabeli 5 (mikrobiologicznie zmodyfikowana populacja ITT).

Tabela 5

Farmakokinetyka

Farmakokinetyka daptomycyny jest ogólnie liniowa i niezależna od dawki w zakresie od 4 do 12 mg/kg podawana raz na dobę w formie 30-minutowej dożylnej infuzji trwającej do 14 dni u zdrowych ochotników. Stabilna stężenia terapeutyczne osiągane są trzeciego dnia.

Daptomycyna podana w formie 2-minutowej dożylnej iniekcji również wykazuje kinetykę proporcjonalną do dawki w zatwierdzonym zakresie dawek terapeutycznych od 4 do 6 mg/kg. Podobne narażenie (AUC i Cmax) zostało wykazane u zdrowych dorosłych po podaniu daptomycyny w formie 30-minutowej infuzji dożylnej lub w formie 2-minutowej iniekcji dożylnej.

Badania na zwierzętach wykazały, że daptomycyna nie jest znacząco wchłaniana po doustnym przyjęciu.

Rozkład

Objętość rozkładu daptomycyny w stanie stacjonarnym wynosiła około 0,1 l/kg u zdrowych dorosłych ochotników i nie zależała od dawki. Badania rozkładu w tkankach szczurów wykazały, że daptomycyna w niewielkim stopniu przenika przez barierę krew–mózg i barierę łożyskową po jednorazowym i wielokrotnym podaniu.

Daptomycyna odwracalnie wiąże się z białkami osocza niezależnie od stężenia. U zdrowych ochotników i pacjentów otrzymujących daptomycynę wiązanie z białkami krwi wynosiło średnio około 90%, w tym u pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek.

Biotransformacja

W badaniach in vitro wykazano, że daptomycyna nie jest metabolizowana przez mikrosomy wątroby człowieka. Badania in vitro wykazały również, że daptomycyna nie indukuje ani nie hamuje aktywności następujących izoform CYP u człowieka: 1A2, 2A6, 2C9, 2C19, 2D6, 2E1 oraz 3A4. Mało prawdopodobne jest, że daptomycyna będzie hamować lub indukować metabolizm leków metabolizowanych przez układ CYP450.

Po infuzji daptomycyny znaczonej 14C u zdrowych ochotników poziom radioaktywności osocza odpowiadał poziomowi stężenia określonego metodą mikrobiologiczną. Nieaktywne metabolity zostały określone w moczu na podstawie różnicy między całkowitym stężeniem związków radioaktywnych a stężeniem związków aktywnych mikrobiologicznie. W jednym z badań nie wykryto metabolitów w osoczu, natomiast w moczu stwierdzono niewielką ilość trzech utlenionych metabolitów oraz jedną niezidentyfikowaną związek. Lokalizacja metabolizmu nie została ustalona.

Wydalanie

Daptomycyna wydzielana jest głównie przez nerki. Jednoczesne stosowanie probenecydu i daptomycyny nie wpływało na farmakokinetykę daptomycyny u ludzi, co wskazuje na minimalnie aktywną sekrecję kanalikową daptomycyny lub jej brak.

Po podaniu dożylnej daptomycyny klirens osoczowy daptomycyny wynosił około 7–9 ml/godz/kg, a klirens nerkowy – 4–7 ml/godz/kg.

Po zastosowaniu znacznika radioaktywnego 78% podanej dawki wydalało się z moczem, przy czym około 50% substancji czynnej wydalało się w postaci niezmienionej. Około 5% podanej dawki wydalało się kałem.

Grupy specjalne

Pacjenci starsi

Po podaniu jednorazowej dożylnej dawki daptomycyny 4 mg/kg przez 30 minut średni całkowity klirens daptomycyny wynosił około 35% mniej, a wartość AUC0-∞ była o około 58% wyższa u osób starszych (≥75 roku życia) w porównaniu z wartościami u zdrowych młodych pacjentów (w wieku od 18 do 30 lat). Różnic w Cmax nie stwierdzono. Te różnice najprawdopodobniej wynikają z normalnego obniżenia funkcji nerek obserwowanego w populacji geriatrycznej. Nie ma potrzeby dostosowywania dawki u pacjentów starszych. Należy jednak ocenić funkcję nerek i zmniejszyć dawkę, jeśli występuje ciężkie zaburzenie funkcji nerek.

Dzieci (w wieku od 1 do 17 lat). Wiadomo, że farmakokinetykę daptomycyny u dzieci oceniano w trzech badaniach farmakokinetycznych. Potwierdzono, że po jednorazowej dawce daptomycyny 4 mg/kg całkowity klirens unormowany do masy ciała oraz okres półtrwania daptomycyny u nastolatków (w wieku 12–17 lat) z infekcją Gram-dodatnią były podobne do dorosłych. Po jednorazowej dawce daptomycyny 4 mg/kg całkowity klirens daptomycyny u dzieci w wieku od 7 do 11 lat z infekcją Gram-dodatnią był wyższy niż u nastolatków, podczas gdy okres półtrwania był krótszy. Po jednorazowej dawce daptomycyny 4, 8 lub 10 mg/kg całkowity klirens oraz okres półtrwania daptomycyny u dzieci w wieku 2–6 lat były podobne w różnych dawkach; całkowity klirens był wyższy, a okres półtrwania krótszy niż u nastolatków. Po podaniu jednorazowej dawki 6 mg/kg daptomycyny klirens i okres półtrwania daptomycyny u dzieci w wieku 13–24 miesięcy były podobne do takich u dzieci w wieku 2–6 lat, które otrzymywały dawkę pojedynczą 4–10 mg/kg. Zgodnie z wynikami tych badań wiadomo, że AUC u dzieci po zastosowaniu dowolnych dawek terapeutycznych jest zazwyczaj niższa niż u dorosłych przy porównywalnych dawkach.

Dzieci z IZWM

Dostępne są dane z badania Fazy 4 (DAP-PEDS-07-03), które miało na celu ocenę bezpieczeństwa, skuteczności i farmakokinetyki stosowania daptomycyny u dzieci (w wieku od 1 do 17 lat włącznie) z IZWM spowodowanym patogenami Gram-dodatnimi. Farmakokinetyka daptomycyny u pacjentów na podstawie danych z badania została ujęta w tabeli 6. Po podaniu wielu dawek wpływ daptomycyny był podobny w różnych grupach wiekowych po skorygowaniu dawki w zależności od masy ciała i wieku. Stężenia w osoczu osiągnięte po podaniu takich dawek odpowiadały stężeniom osiągniętym w badaniu z udziałem dorosłych z IZWM (po podaniu 4 mg/kg raz na dobę).

Tabela 6

Średnie wartości (odchylenia standardowe) parametrów farmakokinetyki daptomycyny u dzieci z IZWM (w wieku od 1 do 17 lat) na podstawie danych z badania DAP-PEDS-07-03

Uwaga: parametry farmakokinetyczne określono na podstawie analizy niekompartmentalnej.

a Wartości indywidualne zgłoszone dla tylko dwóch pacjentów w tej kategorii wiekowej, u których uzyskano próbki farmakokinetyczne umożliwiające przeprowadzenie analizy farmakokinetycznej; AUC, t1/2 oraz Cl/wt mogły zostać określone tylko u jednego z dwóch pacjentów.

b Analiza farmakokinetyczna przeprowadzona z wykorzystaniem połączonego profilu farmakokinetycznego z uśrednionymi stężeniami wśród pacjentów w poszczególnych punktach czasowych.

Dzieci z bakteriemią spowodowaną Staphylococcus aureus

Zgodnie z danymi badania Fazy 4 (DAP-PEDBAC-11-02), przeprowadzonego w celu oceny bezpieczeństwa, skuteczności i farmakokinetyki daptomycyny u dzieci (w wieku od 1 do 17 lat włącznie) z bakteriemią spowodowaną Staphylococcus aureus, uogólniono farmakokinetykę daptomycyny (patrz tabela 7). Po podaniu wielokrotnych dawek wpływ daptomycyny był podobny w różnych grupach wiekowych po skorygowaniu dawki w zależności od masy ciała i wieku. Stężenia w osoczu osiągane po podaniu tych dawek odpowiadały stężeniom osiąganym w badaniu u dorosłych z bakteremią spowodowaną Staphylococcus aureus (po podaniu 6 mg/kg raz dziennie).

Tabela 7

* Średnie wartości (odchylenia standardowe) obliczono dla pacjentów w wieku od 2 do 6 lat, ponieważ badania nie obejmowały pacjentów w wieku od 1 do <2 lat. Symulacje z wykorzystaniem modelu populacyjnej farmakokinetyki wykazały, że AUCss (pole pod krzywą farmakokinetyczną w stanie stacjonarnym) daptomycyny u dzieci w wieku od 1 do <2 lat, którym podawano dawkę 12 mg/kg raz dziennie, jest porównywalne z AUCss u dorosłych pacjentów otrzymujących dawkę 6 mg/kg na dobę.

Pacjenci z nadmierną masą ciała

W porównaniu z pacjentami nie cierpiącymi na otyłość, ekspozycja systemowa na daptomycynę była wyższa o 28% u pacjentów ze średnim nadmiarem masy ciała (wskaźnik masy ciała (BMI) 25–40 kg/m²) oraz o 42% u pacjentów z ekstremalnym nadmiarem masy ciała (BMI >40 kg/m²). Niemniej jednak nie jest konieczna korekta dawki uwzględniająca nadmierną masę ciała pacjenta.

Płeć

Nie zaobserwowano istotnych różnic w farmakokinetyce daptomycyny w zależności od płci pacjenta.

Niewydolność nerek

Po pojedynczym podaniu daptomycyny w dawce 4 lub 6 mg/kg przez 30 minut dorosłym pacjentom z różnym stopniem zaburzeń funkcji nerek ogólny klirens daptomycyny zmniejszał się, a AUC wzrastało wraz ze spadkiem funkcji nerek (klirens kreatyniny). Na podstawie danych farmakokinetycznych i modelowania, wartość AUC daptomycyny w pierwszej dobie po podaniu dawki 6 mg/kg u pacjentów poddawanych hemodializie lub długotrwałemu ambulatoryjnemu dializowi otnemu była 2-krotnie wyższa niż u pacjentów z prawidłową funkcją nerek, którzy otrzymali tę samą dawkę. W drugiej dobie po podaniu dawki 6 mg/kg u pacjentów poddawanych hemodializie lub długotrwałemu ambulatoryjnemu dializowi otnemu wartość AUC daptomycyny była około 1,3 razy wyższa niż u pacjentów z prawidłową funkcją nerek po drugiej dawce 6 mg/kg. Z tego względu zaleca się, aby pacjenci poddawani hemodializie lub długotrwałemu ambulatoryjnemu dializowi otnemu otrzymywali daptomycynę 1 raz na 48 godzin w dawce zalecanej do leczenia odpowiedniego typu infekcji (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”). Schemat dawkowania daptomycyny u dzieci z zaburzeniami funkcji nerek nie został ustalony.

Niewydolność wątroby

Pacjenci z niewydolnością wątroby o stopniu od lekkiego do umiarkowanego (klasa B wg skali Childa-Pugha) nie wymagają korekty dawki daptomycyny. Brak danych dotyczących pacjentów z ciężką niewydolnością wątroby (klasa C wg skali Childa-Pugha). Dlatego należy stosować daptomycynę ostrożnie u tych pacjentów.

Charakterystyka kliniczna

Wskazania

Lek Daptomycyna-Wista wskazany jest w leczeniu następujących infekcji (zob. sekcje „Właściwości farmakologiczne” oraz „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania”):

• u dorosłych oraz dzieci (w wieku od 1 do 17 lat) z powiknanymi infekcjami skóry i tkanek miękkich (ITKM);
• u dorosłych pacjentów z prawostronnym zapaleniem wsierdzia (ZW) spowodowanym Staphylococcus aureus; przy decyzji o stosowaniu daptomycyny zaleca się wziąć pod uwagę wrażliwość mikroorganizmów na środki przeciwbakteryjne, decyzja powinna opierać się na rekomendacjach ekspertów (zob. sekcje „Właściwości farmakologiczne” oraz „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania”);
• u dorosłych oraz dzieci (w wieku od 1 do 17 lat) z bakteriemią spowodowaną Staphylococcus aureus: u dorosłych stosowanie w przypadku bakteriemii powinno być powiązane z prawostronnym ZW lub z powikłanymi ITKM, natomiast u dzieci – wyłącznie z powikłanymi ITKM.

Daptomycyna jest aktywna wyłącznie wobec bakterii Gram-dodatnich (zob. sekcję „Właściwości farmakologiczne”). W przypadku infekcji mieszanych, gdy podejrzewa się bakterie Gram-ujemne i/lub pewne typy bakterii beztlenowych, lek Daptomycyna-Wista należy stosować w połączeniu z odpowiednimi lekami przeciwbakteryjnymi. Należy uwzględnić instrukcje dotyczące medycznego zastosowania leków przeciwbakteryjnych.

Przeciwwskazania

Podwyższona wrażliwość na daptomycynę lub którykolwiek z substancji pomocniczych leku.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji

Daptomycyna praktycznie nie ulega metabolizmowi zależnemu od cytochromu P450 (CYP 450). Mało prawdopodobne jest, aby daptomycyna hamowała lub stymulowała metabolizm leków metabolizowanych przez układ P450.

Zbadano interakcje lekowe daptomycyny z aztreonamem, tobramycyną, warfaryną i probenecydem. Daptomycyna nie wpływa na farmakokinetykę warfaryny ani probenecydu, a te leki również nie zmieniały farmakokinetyki daptomycyny. Farmakokinetyka daptomycyny nie ulegała istotnej zmianie pod wpływem aztreonamu. Choć przy jednoczesnym stosowaniu w formie 30-minutowej infuzji dożylnej z daptomycyną w dawce 2 mg/kg obserwowano niewielkie zmiany farmakokinetyki daptomycyny i tobramycyny, zmiany te nie były statystycznie istotne. Interakcja między daptomycyną a tobramycyną przy zaleconej dawce daptomycyny jest nieznana. Należy zachować ostrożność w przypadku jednoczesnego stosowania daptomycyny z tobramycyną. Doświadczenie współbieżnego stosowania daptomycyny i warfaryny jest ograniczone. Nie przeprowadzono badań dotyczących stosowania daptomycyny z innymi lekami przeciwkrzepliwymi poza warfaryną. W pierwszych dniach po rozpoczęciu terapii daptomycyną u pacjentów otrzymujących daptomycynę i warfarynę należy monitorować aktywność przeciwkrzepliwą. Doświadczenie jednoczesnego stosowania daptomycyny z innymi lekami, które mogą powodować miopatię (np. z inhibitorem HMG-CoA reduktazy), jest ograniczone. Jednakże czasem obserwowano podwyższenie stężenia kinazy kreatynowej (CK) oraz przypadki rabdomiolizy u pacjentów przyjmujących jeden z tych leków w trakcie terapii daptomycyną. Zaleca się, jeśli to możliwe, tymczasowe przerwanie stosowania innych leków zdolnych do wywoływania miopatii w okresie leczenia daptomycyną, z wyjątkiem przypadków, gdy korzyści z jednoczesnego stosowania przewyższają ryzyko. Jeśli nie można uniknąć jednoczesnego stosowania, należy sprawdzać poziom CK częściej niż raz w tygodniu, a pacjenci powinni dokładnie obserwować wszelkie objawy lub dolegliwości, które mogą wskazywać na miopatię.

Daptomycyna jest wydalana głównie drogą nerkową, dlatego jej stężenie w osoczu może być podwyższone przy współistniejącym stosowaniu leków, które zmniejszają filtrację nerkową (np. niesteroidowych leków przeciwzapalnych i inhibitorów cyklooksygenazy-2). Ponadto przy jednoczesnym stosowaniu może wystąpić interakcja farmakodynamiczna poprzez efekty addytywne na nerki. Dlatego zaleca się zachować ostrożność przy stosowaniu daptomycyny z każdym innym lekiem zdolnym do zmniejszania filtracji nerkowej.

W okresie obserwacji pogwarancyjnej odnotowano przypadki interakcji daptomycyny z pewnymi odczynnikami stosowanymi w niektórych metodach oznaczania czasu protrombinowego/stosunku normatywnego międzynarodowego (CPT/SNI). Taka interakcja prowadziła do błędnych wyników – wydłużenia CPT i podwyższenia SNI. Jeśli u pacjentów przyjmujących daptomycynę obserwuje się niezrozumiałe odchylenia od normy CPT/SNI, należy wziąć pod uwagę możliwość interakcji in vitro podczas wykonywania badań laboratoryjnych. Prawdopodobieństwo błędnych wyników można zminimalizować, pobierając próbki do oznaczenia CPT lub SNI w czasie odpowiadającym najniższemu stężeniu daptomycyny w osoczu krwi.

Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności

Ogólne

W przypadku wykrycia innej lokalizacji infekcji w organizmie po rozpoczęciu leczenia daptomycyną-Wista niż skomplikowane infekcje skóry i tkanek podskórnych lub prawoboczny endokardyt zakaźny, należy rozważyć zastosowanie alternatywnej terapii przeciwbakteryjnej, skutecznej w leczeniu tego typu infekcji.

Reakcje anafilaktyczne/reakcje nadwrażliwości

Zaobserwowano reakcje anafilaktyczne/reakcje nadwrażliwości podczas stosowania daptomycyny-Wista. W przypadku wystąpienia reakcji alergicznej na daptomycynę-Wista należy przerwać jej stosowanie i zastosować odpowiednią terapię.

Zapalenie płuc

Badania kliniczne wykazały, że daptomycyna-Wista nie jest skuteczna w leczeniu zapalenia płuc. Dlatego daptomycyna-Wista nie jest wskazana w leczeniu zapalenia płuc.

Prawoboczny endokardyt zakaźny (IE) spowodowany przez Staphylococcus aureus

Dane kliniczne dotyczące stosowania daptomycyny-Wista w leczeniu prawobocznego endokardytu zakaźnego (IE) spowodowanego przez Staphylococcus aureus są ograniczone do 19 dorosłych pacjentów. Bezpieczeństwo i skuteczność stosowania daptomycyny-Wista u dzieci poniżej 18. roku życia z prawobocznym endokardytą zakaźnym (IE) spowodowanym przez Staphylococcus aureus nie zostały ustalone. Skuteczność daptomycyny-Wista u pacjentów z infekcjami zastawek protezowych lub z lewobocznym endokardytą zakaźnym spowodowanym przez Staphylococcus aureus nie została wykazana.

Głęboko zlokalizowane infekcje

Pacjentom z głęboko zlokalizowanymi infekcjami należy jak najszybciej zapewnić niezbędną pomoc chirurgiczną (np. chirurgiczne opracowanie rany, usunięcie protez, chirurgiczna wymiana zastawki).

Infekcje spowodowane przez enterokoki

Brakuje wystarczających dowodów na możliwą kliniczną skuteczność daptomycyny-Wista w leczeniu infekcji spowodowanych przez enterokoki, w tym Enterococcus faecalis i Enterococcus faecium. Ponadto nie ustalono trybów dawkowania daptomycyny-Wista, które mogłyby być odpowiednie w leczeniu infekcji enterokokowych z bakteriemią lub bez niej. Zanotowano przypadki nieskutecznego leczenia infekcji enterokokowych daptomycyną-Wista, które najczęściej towarzyszyła bakteriemia. Czasem nieskuteczność leczenia była związana z wyizolowaniem mikroorganizmów o obniżonej wrażliwości lub wyraźnej oporności na daptomycynę-Wista.

Mikroorganizmy oporne

Stosowanie antybiotyków może prowadzić do rozwoju mikroorganizmów opornych na daptomycynę-Wista. W przypadku wystąpienia superinfekcji w trakcie terapii należy podjąć odpowiednie działania.

Diaree związane z Clostridium difficile

Zaobserwowano występowanie biegunki związanej z Clostridium difficile (CDAD) podczas stosowania daptomycyny-Wista (patrz sekcja „Efekty niepożądane”). W przypadku podejrzenia lub potwierdzenia biegunki związanej z Clostridium difficile może być konieczne przerwanie stosowania daptomycyny-Wista i rozpoczęcie odpowiedniego leczenia zgodnie z wskazaniami klinicznymi.

Wpływ leku na wyniki badań laboratoryjnych

Zaobserwowano fałszywe wydłużenie czasu protrombinowego (PT) oraz wzrost średniego stężenia hemoglobiny w erytrocytach (MCH) przy stosowaniu niektórych rekombinowanych odczynników tromboplastyny do analizy.

Kreatynina fosfokinaza i miopatia

Zgłaszano wzrost stężenia CK (izoenzym MM) we krwi, związanego z bólem mięśni i/lub osłabieniem mięśni, a także przypadki miopatii, mioglobinurii i rabdomiolizy. Znaczny wzrost stężenia CK we krwi, przekraczający górny limit normy (GLN) o 5 razy lub więcej, bez objawów ze strony mięśni, występował częściej podczas badań klinicznych u pacjentów leczonych daptomycyną-Wista (1,9%) niż u pacjentów otrzymujących leki porównawcze (0,5%).

Zaleca się:

• pomiar stężenia CK we krwi przed rozpoczęciem leczenia oraz regularnie w stałych odstępach czasu (co najmniej raz w tygodniu) podczas terapii u wszystkich pacjentów;
• częstszy pomiar CK (np. co 2–3 dni, przynajmniej przez pierwsze dwa tygodnie leczenia) u pacjentów z wysokim ryzykiem rozwoju miopatii, np. u pacjentów z niewydolnością nerek w dowolnym stopniu (klirens kreatyniny < 80 ml/min), w tym u pacjentów poddawanych hemodializie lub długotrwałemu ambulatoryjnemu dializowaniu otrzewnowemu, oraz u pacjentów przyjmujących inne leki, które mogą powodować miopatię (np. inhibitory HMG-CoA reduktazy, fibraty, cyklosporynę).

Nie można wykluczyć, że pacjenci z poziomem CK przekraczającym 5 razy GLN przed rozpoczęciem leczenia mogą mieć zwiększone ryzyko dalszego wzrostu CK podczas stosowania daptomycyny-Wista. Należy wziąć to pod uwagę przed rozpoczęciem terapii; jeśli stosowana jest daptomycyna-Wista, u tych pacjentów należy przeprowadzać częstszy monitoring CK niż raz w tygodniu.

Nie należy stosować daptomycyny-Wista pacjentom przyjmującym inne leki mogące powodować miopatię, z wyjątkiem sytuacji, gdy oczekiwana korzyść dla pacjenta przewyższa potencjalne ryzyko.

Pacjentów należy regularnie badać w trakcie leczenia pod kątem objawów lub objawów wskazujących na miopatię.

Stężenie CK należy kontrolować co 2 dni u wszystkich pacjentów, u których wystąpił ból mięśni, bolesność, osłabienie mięśni lub skurcze o nieznanej etiologii. W przypadku niejasnych objawów mięśniowych należy przerwać stosowanie daptomycyny-Wista, jeśli stężenie CK przekracza 5 razy GLN.

Neuropatia obwodowa

Pacjentów należy dokładnie monitorować pod kątem objawów neuropatii w trakcie leczenia oraz należy ocenić konieczność odstawienia daptomycyny-Wista.

Dzieci

Nie należy podawać daptomycyny-Wista dzieciom poniżej 1 roku życia ze względu na ryzyko potencjalnego wpływu na układ mięśniowy, nerwowo-mięśniowy i/lub nerwowy (obwodowy i/lub centralny), obserwowany u noworodków psów.

Eozynofilowe zapalenie płuc

Zgłaszano przypadki eozynofilowego zapalenia płuc u pacjentów leczonych daptomycyną-Wista. W większości przypadków związanych ze stosowaniem daptomycyny-Wista u pacjentów rozwijały się gorączka, duszność z hipoksją i rozlanych infiltratów w płucach. Większość przypadków obserwowano po ponad 2 tygodniach leczenia daptomycyną-Wista, z poprawą po odstawieniu leku i zastosowaniu terapii sterydowej. Zgłaszano nawroty eozynofilowego zapalenia płuc po ponownym podaniu leku. Pacjenci z takimi objawami podczas przyjmowania daptomycyny-Wista wymagają natychmiastowego badania medycznego, w tym w razie potrzeby przeprowadzenia bronchoalweolarnej zatoki, w celu wykluczenia innych przyczyn (np. infekcji bakteryjnej, grzybiczej, pasożytniczej, innych leków). Należy natychmiast odstawić daptomycynę-Wista i w razie potrzeby rozpocząć leczenie sterydami systemowymi.

Ciężkie objawy skórne niepożądane

Zarejestrowano ciężkie objawy skórne niepożądane, w tym reakcję lekową z eozynofilią i objawami ogólnymi (DRESS) oraz wysypkę pęcherzowo-pęcherzykową z zaangażowaniem lub bez zaangażowania błon śluzowych (zespół Stevensa-Johnsona lub toksyczny nekroza epidermy), które mogą zagrozić życiu lub mieć śmiertelny skutek, podczas stosowania daptomycyny-Wista (patrz sekcja „Efekty niepożądane”). Pacjentów leczonych daptomycyną-Wista należy poinformować o objawach i objawach ciężkich reakcji skórnych i dokładnie monitorować ich stan. W przypadku pojawienia się objawów wskazujących na te reakcje, należy natychmiast przerwać stosowanie daptomycyny-Wista i rozważyć leczenie alternatywne. Jeśli u pacjenta podczas stosowania daptomycyny-Wista wystąpiła ciężka skórna reakcja niepożądana, leczenie daptomycyną-Wista należy przerwać i nie należy ponownie przepisywać daptomycyny-Wista temu pacjentowi.

Nefryt naczyniowo-śródmiąższowy

W doświadczeniu pogwarancyjnym stosowania daptomycyny-Wista zgłaszano nefryt naczyniowo-śródmiąższowy (TIN). Pacjenci, u których podczas przyjmowania daptomycyny-Wista rozwija się gorączka, wysypka, eozynofilia i/lub niewydolność nerek lub pogorszenie istniejącej niewydolności nerek, powinni zostać poddani badaniom medycznym. W przypadku podejrzenia TIN należy natychmiast przerwać przyjmowanie daptomycyny-Wista, zastosować odpowiednią terapię i/lub podjąć odpowiednie działania.

Niewydolność nerek

Podczas leczenia daptomycyną-Wista zgłaszano przypadki zaburzeń funkcji nerek. Ciężkie zaburzenia funkcji nerek same w sobie mogą również prowadzić do wzrostu stężenia daptomycyny-Wista, co może zwiększyć ryzyko rozwoju miopatii (patrz wyżej). U pacjentów z kliremsem kreatyniny < 30 ml/min należy dostosować odstępy dawkowania daptomycyny-Wista. Bezpieczeństwo i skuteczność dostosowania odstępów dawkowania nie zostały ocenione w kontrolowanych badaniach klinicznych, a rekomendacje oparte są głównie na danych modelowania farmakokinetycznego. Daptomycynę-Wista należy stosować tym pacjentom tylko wtedy, gdy oczekiwana korzyść kliniczna przewyższa potencjalne ryzyko. Zaleca się ostrożność przy stosowaniu daptomycyny-Wista, jeśli klirens kreatyniny < 80 ml/min przed rozpoczęciem leczenia. Zaleca się regularny monitoring funkcji nerek. Regularny monitoring funkcji nerek zaleca się również podczas jednoczesnego stosowania potencjalnie nefrotoksycznych leków, niezależnie od wcześniejszego stanu funkcji nerek pacjenta.

Otyłość

U pacjentów z otyłością i BMI > 40 kg/m², ale z kliremsem kreatyniny > 70 ml/min, wartość AUC0-∞ daptomycyny-Wista była istotnie zwiększona (średnio o 42% wyższa) niż u odpowiednich pacjentów o normalnej masie ciała. Informacje dotyczące bezpieczeństwa i skuteczności daptomycyny-Wista u pacjentów z dużą otyłością są ograniczone, dlatego zaleca się ostrożność. Jednak obecnie nie ma dowodów na potrzebę zmniejszenia dawki.

Ważne informacje o substancjach pomocniczych

Ten lek zawiera mniej niż 1 mmol (23 mg)/dawkę sodu, co oznacza, że jest praktycznie wolny od sodu.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią

Ciąża. Brak danych klinicznych dotyczących wpływu daptomycyny-Wista na przebieg ciąży. Badania na zwierzętach nie wskazują na bezpośredni lub pośredni szkodliwy wpływ na ciążę, rozwój embrionalny/fetalny, przebieg porodu lub rozwój poporodowy. Daptomycynę-Wista nie należy stosować w czasie ciąży, z wyjątkiem przypadków wyraźnej konieczności, tj. tylko wtedy, gdy potencjalna korzyść przewyższa możliwe ryzyko.

Karmienie piersią. W badaniu daptomycynę-Wista w dawce 500 mg/dzień podawano codziennie przez 28 dni kobiecie karmiącej piersią, a na 27. dzień pobierano próbki mleka przez 24 godziny. Najwyższe zmierzone stężenie daptomycyny-Wista w mleku matki było niewielkie i wynosiło 0,045 μg/ml. Dlatego do czasu uzyskania większej liczby danych należy przerwać karmienie piersią w przypadku stosowania daptomycyny-Wista u kobiet karmiących piersią. Płodność. Brak danych klinicznych dotyczących wpływu daptomycyny-Wista na płodność. Badania na zwierzętach nie wskazują na bezpośredni lub pośredni szkodliwy wpływ na płodność.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów lub obsługiwania maszyn

Nie przeprowadzono badań dotyczących zdolności prowadzenia samochodu lub pracy z maszynami.

Ze względu na zaobserwowane efekty niepożądane mało prawdopodobne jest, aby daptomycyna-Wista wpływała na zdolność prowadzenia pojazdów lub obsługiwania maszyn.

Sposób stosowania i dawki

W badaniach klinicznych pacjentom podawano infuzję daptomycyny przez 30 minut. Nie ma doświadczenia klinicznego z podawaniem daptomycyny pacjentom w formie iniekcji trwającej dłużej niż 2 minuty. Ten sposób podania był badany wyłącznie u zdrowych ochotników. Jednak w porównaniu z dożylnym podaniem tej samej dawki przez 30 minut, nie zaobserwowano klinicznie istotnych różnic w farmakokinetyce i profilu bezpieczeństwa daptomycyny.

Dawkowanie

Dorosłym i dzieciom z powikłanymi infekcjami skóry i tkanek miękkich (ISTM) podaje się daptomycynę w dawce 4 mg/kg raz na dobę przez 7–14 dni lub do ustąpienia oznak infekcji. Dorosłym i dzieciom z powikłanymi ISTM oraz współistniejącą bakteriemią spowodowaną przez Staphylococcus aureus daptomycynę należy podawać w dawce 6 mg/kg co 24 godziny. Poniżej przedstawiono schematy modyfikacji dawki u pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek. Długość terapii może przekraczać 14 dni, w zależności od przewidywanego ryzyka powikłań u poszczególnych pacjentów. Dorosłym z prawostronnym infekcyjnym zapaleniem wsierdzia (IZ) spowodowanym przez Staphylococcus aureus podaje się daptomycynę w dawce 6 mg/kg raz na dobę. Poniżej przedstawiono schematy modyfikacji dawki u pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek. Długość terapii powinna być zgodna z obowiązującymi zaleceniami oficjalnymi. Daptomycynę należy podawać dożylnie w 0,9 % roztworze chlorku sodu. Daptomycyny nie należy stosować częściej niż raz na dobę.

Poziom CK należy oznaczać przed rozpoczęciem terapii oraz w regularnych odstępach czasu (co najmniej raz w tygodniu) podczas leczenia.

Pacjenci z niewydolnością nerek

Daptomycyna jest wydalana głównie przez nerki.

Z uwagi na ograniczone doświadczenie kliniczne (patrz tabela 8) daptomycynę można stosować jedynie dorosłym pacjentom z dowolnym stopniem zaburzeń funkcji nerek (klirens kreatyniny (CrCl) < 80 ml/min), jeśli oczekiwana korzyść kliniczna przewyższa potencjalne ryzyko. Skuteczność leczenia, funkcje nerek oraz poziom CK należy starannie monitorować u wszystkich pacjentów z dowolnym stopniem zaburzeń funkcji nerek. Schemat dawkowania daptomycyny u dzieci z zaburzeniami funkcji nerek nie został ustalony.

Tabela 8

Modyfikacja dawki u dorosłych pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek w zależności od wskazania i klirensu kreatyniny

* Bezpieczeństwo i skuteczność zalecanej dawki nie zostały ocenione w kontrolowanych badaniach klinicznych, a rekomendacja opiera się na badaniach farmakokinetycznych i modelowaniu. Podobna korekta dawki, oparta na danych farmakokinetycznych uzyskanych u ochotników, w tym na wynikach modelowania farmakokinetycznego, jest zalecana dla pacjentów poddawanych hemodializie lub ciągłemu ambulatoryjnemu dializowaniu otrzewnowemu. Jeśli to możliwe, daptomycynę należy podawać po zakończeniu dializy w dniach jej przeprowadzania.

Porażenie wątroby

U pacjentów z niewydolnością wątroby o lekkim i średnim nasileniu (klasa B wg skali Childa-Pugh) nie jest wymagana korekta dawki leku Daptomycyna-Wista. Brak danych dotyczących pacjentów z ciężką niewydolnością wątroby (klasa C wg skali Childa-Pugh). Dlatego należy zachować ostrożność podczas stosowania daptomycyny u tych pacjentów.

Pacjenci w wieku podeszłym

Pacjentom w wieku podeszłym należy stosować zalecane dawki, z wyjątkiem osób z ciężką niewydolnością nerek.

Dzieci (w wieku od 1 do 17 roku życia)

Tabela 9

Zalecane schematy dawkowania dla dzieci w zależności od wieku i choroby

** Minimalny czas stosowania daptomycyny u dzieci z bakteriemię spowodowaną Staphylococcus aureus powinien odpowiadać przewidywanemu ryzyku powikłań u indywidualnego pacjenta. Czas stosowania daptomycyny może przekraczać 14 dni, biorąc pod uwagę potencjalne ryzyko powikłań u indywidualnego pacjenta. W badaniu u dzieci z bakteremią spowodowaną Staphylococcus aureus średnia długość wstrzykiwania daptomycyny dożylnie wynosiła 12 dni, w zakresie od 1 do 44 dni.

Czas trwania terapii powinien odpowiadać obowiązującym oficjalnym rekomendacjom. Daptomycynę należy podawać dożylnie w roztworze chlorku sodu 0,9 %. Daptomycynę nie należy stosować częściej niż raz na dobę.

Poziom CK należy oznaczać przed rozpoczęciem terapii oraz w regularnych odstępach czasu (co najmniej raz w tygodniu) podczas leczenia.

Dzieciom poniżej 1 roku życia nie należy podawać daptomycyny ze względu na ryzyko potencjalnego wpływu na układ mięśniowy, nerwowo-mięśniowy i/lub nerwowy (obwodowy i/lub centralny). Sposób podania

Dorosłym daptomycynę podaje się za pomocą dożylnej infuzji przez 30 minut lub za pomocą dożylnej iniekcji przez 2 minuty.

Pacjentom w wieku od 7 do 17 lat lek podaje się za pomocą dożylnej infuzji przez 30 minut, dzieciom w wieku od 1 do 6 lat – za pomocą dożylnej infuzji przez 60 minut.

Dorosłym daptomycynę można podawać dożylnie w postaci infuzji przez 30 minut lub w postaci iniekcji przez 2 minuty.

Nie należy podawać daptomycyny dzieciom w postaci dwuminutowej iniekcji. Dzieciom w wieku od 7 lat, które otrzymują dawkę 9–12 mg/kg, daptomycynę należy podawać przez 60 minut. Daptomycynę należy stosować w postaci dożylnej infuzji i podawać przez 30 minut. Przygotowanie roztworu do infuzji wymaga dodatkowego rozcieńczenia, jak opisano poniżej. Daptomycyna podawana w postaci 30- lub 60-minutowej dożylnej infuzji Stężenie 50 mg/ml roztworu daptomycyny z fiolki 350 mg otrzymuje się poprzez odtworzenie zawartości fiolki w 7 ml roztworu chlorku sodu 9 mg/ml (0,9 %) do wstrzykiwań. Stężenie 50 mg/ml roztworu daptomycyny z fiolki 500 mg otrzymuje się poprzez odtworzenie zawartości fiolki w 10 ml roztworu chlorku sodu 9 mg/ml (0,9 %) do wstrzykiwań. Do rozpuszczenia produktu liofilizowanego potrzeba około 15 minut. Całkowicie przygotowany produkt powinien być przezroczysty i może zawierać kilka drobnych pęcherzyków lub piany na brzegu fiolki.

Przygotowanie roztworu do wstrzykiwania i infuzji z proszku daptomycyny (fiolka 350 mg) Odtwarzanie liofilizowanej daptomycyny należy przeprowadzać w warunkach aseptycznych.

W celu przygotowania roztworu daptomycyny 350/500 mg do dożylnej infuzji należy wykonać następujące instrukcje:

1. Usunąć polipropylenowy kaptur, aby centralna część gumowego zaworku była wolna. Za pomocą strzykawki odciągnąć 7 ml (dla daptomycyny 350 mg) lub 10 ml (dla daptomycyny 500 mg) roztworu chlorku sodu 9 mg/ml (0,9 %) do wstrzykiwań i powoli wprowadzić zawartość przez środek gumowego zaworku do fiolki, kierując igłę na ścianę fiolki.
2. Fiolkę należy delikatnie obracać, aby zapewnić pełne zwilżenie leku, a następnie pozostawić na 10 minut.
3. Następnie fiolkę należy delikatnie obracać/przewracać przez kilka minut, aż do uzyskania przezroczystego odtworzonego roztworu. Należy unikać energicznego wstrząsania/mieszania, aby zapobiec pienieniu się leku.
4. Odtworzony roztwór należy dokładnie obejrzeć, aby upewnić się, że lek całkowicie przeszedł w roztwór, oraz wizualnie sprawdzić brak cząstek stałych przed zastosowaniem. Zakres koloru odtworzonego roztworu daptomycyny może się wahać od bladożółtego do jasnobrązowego.
5. Odtworzony roztwór należy rozcieńczyć roztworem chlorku sodu 0,9 % (standardowy objętość 50 ml).
6. Przewrócić fiolkę, aby roztwór przepłynął do korka. Używając nowej strzykawki, włożyć igłę do przewróconej fiolki. Podczas pobierania roztworu do strzykawki, trzymając fiolkę do góry nogami, koniec igły umieścić w najniższej części roztworu w fiolce. Przed usunięciem igły z fiolki należy pociągnąć tłok do końca strzykawki, aby pobrać cały roztwór z przewróconej fiolki.
7. Wymienić igłę na nową do dożylnej infuzji.
8. Usunąć powietrze, duże pęcherzyki oraz wszelki nadmiar roztworu, aby uzyskać wymaganą dawkę.
9. Odtworzony i rozcieńczony roztwór należy podać za pomocą dożylnej infuzji przez 30 minut.

Roztwór do infuzji zawierający daptomycynę jest kompatybilny z następującymi lekami: aztreonam, ceftazydym, ceftryksone, gentamycyna, fluconazol, lewofloksacyna, dopamina, heparyna i lidokaina.

Fiolki Daptomycyna-Wista przeznaczone są wyłącznie do jednorazowego użytku.

Z mikrobiologicznego punktu widzenia lek należy stosować natychmiast po odtworzeniu. Wszelkie niewykorzystane leki i odpady należy zutylizować zgodnie z lokalnymi wymaganiami.

Daptomycyna podawana w postaci dwuminutowej dożylnej iniekcji (tylko dla dorosłych pacjentów)

Nie należy stosować wody do wstrzykiwań do odtworzenia daptomycyny. Daptomycynę należy rozpuszczać wyłącznie chlorkiem sodu 9 mg/ml (0,9 %).

Stężenie 50 mg/ml proszku daptomycyny 350 mg do wstrzykiwań otrzymuje się poprzez odtworzenie produktu liofilizowanego 7 ml roztworu chlorku sodu 9 mg/ml (0,9 %) do wstrzykiwań.

Stężenie 50 mg/ml daptomycyny 500 mg proszku do wstrzykiwań otrzymuje się poprzez odtworzenie produktu liofilizowanego 10 ml roztworu chlorku sodu 9 mg/ml (0,9 %) do wstrzykiwań.

Do rozpuszczenia produktu liofilizowanego potrzeba około 15 minut. Całkowicie przygotowany produkt będzie przezroczysty i może zawierać kilka drobnych pęcherzyków lub piany na brzegu fiolki.

W celu przygotowania daptomycyny 350/500 mg do dwuminutowej dożylnej iniekcji należy wykonać następujące instrukcje:

1. Usunąć polipropylenowy kaptur, aby centralna część gumowego zaworku była wolna. Za pomocą strzykawki odciągnąć 7 ml (dla daptomycyny 350 mg) lub 10 ml (dla daptomycyny 500 mg) roztworu chlorku sodu 9 mg/ml (0,9 %) do wstrzykiwań i powoli wprowadzić zawartość przez środek gumowego zaworku do fiolki, kierując igłę na ścianę fiolki.
2. Fiolkę należy delikatnie obracać, aby zapewnić pełne zwilżenie leku, a następnie pozostawić na 10 minut.
3. Następnie fiolkę należy delikatnie obracać/przewracać przez kilka minut, aż do uzyskania przezroczystego odtworzonego roztworu. Należy unikać energicznego wstrząsania/mieszania, aby zapobiec pienieniu się leku.
4. Odtworzony roztwór należy dokładnie obejrzeć, aby upewnić się, że lek całkowicie przeszedł w roztwór, oraz wizualnie sprawdzić brak cząstek stałych przed zastosowaniem. Zakres koloru odtworzonego roztworu daptomycyny może się wahać od bladożółtego do jasnobrązowego.
5. Odtworzony roztwór należy rozcieńczyć chlorkiem sodu 9 mg/ml (0,9 %) (standardowy objętość 50 ml).
6. Przewrócić fiolkę, aby roztwór przepłynął do korka. Używając nowej strzykawki, włożyć igłę do przewróconej fiolki. Podczas pobierania roztworu do strzykawki, trzymając fiolkę do góry nogami, koniec igły umieścić w najniższej części roztworu w fiolce. Przed usunięciem igły z fiolki należy pociągnąć tłok do końca strzykawki, aby pobrać cały roztwór z przewróconej fiolki.
7. Wymienić igłę na nową do dożylnej iniekcji.
8. Usunąć powietrze, duże pęcherzyki oraz wszelki nadmiar roztworu, aby uzyskać wymaganą dawkę.
9. Odtworzony i rozcieńczony roztwór należy podać za pomocą dożylnej iniekcji przez 2 minuty.

Fiolki Daptomycyna-Wista przeznaczone są do jednorazowego użytku.

Z mikrobiologicznego punktu widzenia produkt należy stosować natychmiast po odtworzeniu. Wszelkie niewykorzystane leki lub odpady należy zutylizować zgodnie z lokalnymi wymaganiami.

Dzieci

Daptomycyna jest wskazana dzieciom w wieku od 1 do 17 lat z powikłanymi infekcjami skóry i tkanek miękkich (IŚTM), a także dzieciom w wieku od 1 do 17 lat z bakteremią spowodowaną Staphylococcus aureus, związaną z powikłanymi IŚTM. Dawkowanie i sposób stosowania oparte są na przedziałach wiekowych. Bezpieczeństwo i skuteczność daptomycyny u dzieci poniżej 18 roku życia nie zostały ustalone w odniesieniu do innych wskazań.

Przedawkowanie

W przypadku przedawkowania zalecana jest terapia wspomagająca. Daptomycyna jest powoli usuwana z organizmu poprzez hemodializę (około 15 % dawki podanej jest usuwanej w ciągu 4 godzin) lub dializę otrębową (około 11 % dawki podanej jest usuwanej w ciągu 48 godzin).

Efekty uboczne

Uogólnione dane dotyczące profilu bezpieczeństwa

W badaniach klinicznych udział brało 2011 pacjentów otrzymujących daptomycynę. W trakcie tych badań 1221 uczestników otrzymywało dawkę dobową 4 mg/kg, w tym 1108 pacjentów i 113 zdrowych ochotników; 460 pacjentów otrzymywało dawkę dobową 6 mg/kg, w tym 304 pacjentów i 156 zdrowych ochotników. W badaniach przeprowadzonych u dzieci 372 pacjentów otrzymywało daptomycynę, w tym 61 otrzymało dawkę pojedynczą, a 311 otrzymywało lek w trybie terapeutycznym w leczeniu skomplikowanych infekcji skóry i tkanek miękkich oraz bakteriemii spowodowanej przez Staphylococcus aureus (dawki dobowe zawierały się w zakresie od 4 do 12 mg/kg). Efekty uboczne (tzn. takie, które badacz uznał za prawdopodobnie, możliwe lub jednoznacznie powiązane z lekiem) występowały z podobną częstością przy stosowaniu daptomycyny i leku porównawczego.

Najczęstsze efekty uboczne (częste (≥ 1/100 i < 1/10)) to: infekcje grzybicze, infekcje dróg moczowych, infekcje kandydozą, anemia, niepokój, bezsenność, zawroty głowy, ból głowy, nadciśnienie tętnicze, niedociśnienie tętnicze, ból przewodu pokarmowego i brzucha, nudności, wymioty, zaparcia, biegunka, wzdęcia, uczucie wzdęcia i napięcia brzucha, odchylenia wyników badań wątrobowych od normy (podwyższenie poziomu alaninotransferazy (ALT), asparaginianotransferazy (AST) lub fosfatazy alkalicznej (FA)), wysypka, świąd, ból kończyn, podwyższony poziom kinazy kreatynowej (CK) w surowicy krwi, reakcje w miejscu wstrzyknięcia, gorączka, osłabienie.

Mniej częste, ale poważniejsze efekty uboczne obejmują reakcje nadwrażliwości, eozynofilową zapalenie płuc, lekowe wysypki z eozynofilią i objawami ogólnoustrojowymi (DRESS), obrzęk naczynioruchowy oraz rabdomiolizę.

W Tabeli 10 przedstawiono efekty uboczne zaobserwowane w okresie leczenia i dalszej obserwacji oraz ich częstość: bardzo częste (≥ 1/10); częste (≥ 1/100 i < 1/10); rzadkie (≥ 1/1000 i < 1/100); bardzo rzadkie (≥ 1/10000 i < 1/1000); niezwykle rzadkie (< 1/10000); częstość nieznana (nie można oszacować na podstawie dostępnych danych).

W każdej grupie częstości efekty uboczne są wymienione w kolejności zmniejszającej się częstości występowania.

Tabela 10

Efekty uboczne z badań klinicznych i doświadczenia pozarejestracyjnego

* Dane z doniesień po marketingu. Ponieważ doniesienia o tych reakcjach są spontaniczne, a liczba osób w populacji nie jest znana, nie można wiarygodnie oszacować częstości występowania tych zdarzeń, dlatego zaliczono je do kategorii częstości nieznanej.

** Zobacz punkt «Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności stosowania».

1 Ponieważ częstość występowania eozynofilowej zapalenia płuc związanego z daptomycyną jest nieznana, obecnie poziom spontanicznych doniesień jest bardzo niski (< 1/10000).

2 W niektórych przypadkach miopatii z podwyższeniem CK i objawami mięśniowymi u pacjentów obserwowano również podwyższenie poziomu transaminaz. Takie podwyższenie transaminaz najprawdopodobniej było związane z wpływem na mięśnie szkieletowe. Podwyższenie transaminaz odpowiadało głównie stopniu 1–3 toksyczności i ustępowało po zakończeniu leczenia.

3 Na podstawie dostępnych danych klinicznych około 50 % przypadków odnotowano u pacjentów z istniejącą niewydolnością nerek lub u tych, którzy otrzymywali leki towarzyszące mogące wywołać rabdomiolizę.

Dane dotyczące bezpieczeństwa podania daptomycyny w formie dwuminutowej wstrzyknięcia dożylnego pochodzą z dwóch badań farmakokinetycznych przeprowadzonych u zdrowych dorosłych ochotników. Na podstawie tych wyników oba sposoby podania daptomycyny – dwuminutowe wstrzyknięcie dożylne oraz 30-minutowa infuzja dożylna – charakteryzowały się podobnym profilem bezpieczeństwa i tolerancji. Nie stwierdzono istotnych różnic w lokalnej tolerancji ani w charakterze i częstości reakcji niepożądanych.

Donoszenie o podejrzeniach reakcji niepożądanych

Donoszenie o reakcjach niepożądanych po rejestracji leku ma istotne znaczenie. Umożliwia to monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka w trakcie stosowania tego leku. Osoby medyczne i farmaceutyczne, a także pacjenci lub ich ustawowe przedstawiciele powinni zgłaszać wszystkie przypadki podejrzewanych reakcji niepożądanych oraz braku skuteczności leku poprzez Zautomatyzowany System Informacyjny Nadzoru Farmakologicznego pod adresem: https://aisf.dec.gov.ua.

Okres ważności

24 miesiące.

Po odtworzeniu: chemiczna i fizyczna stabilność odtworzonego roztworu w fiolce zachowana jest przez 12 godzin w temperaturze 25 °C oraz do 48 godzin w temperaturze 2–8 °C.

Chemiczna i fizyczna stabilność rozcieńczonego roztworu w workach do infuzji zachowana jest przez 12 godzin w temperaturze 25 °C lub 24 godziny w temperaturze 2–8 °C.

Dla 30-minutowej infuzji dożylnej całkowity czas przechowywania (odtworzonego roztworu w fiolce i rozcieńczonego roztworu w worku do infuzji) w temperaturze 25 °C nie powinien przekraczać 12 godzin (lub 24 godziny w temperaturze 2–8 °C).

Dla dwuminutowego wstrzyknięcia dożylnego czas przechowywania odtworzonego roztworu w fiolce w temperaturze 25 °C nie powinien przekraczać 12 godzin (lub 48 godziny w temperaturze 2–8 °C).

Warunki przechowywania

Przechowywać we wstępnej opakowaniu w temperaturze 2–8 °C. Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Niezgodność

Lek Daptomycyna-Wista jest niezgodny z rozpuszczalnikami zawierającymi glukozę.

Opakowanie

1 fiolka w opakowaniu.

Kategoria recepturowa

Na receptę.

Producent

Medicem, S.A.

Miejsce położenia producenta i adres miejsca prowadzenia działalności

Narcís Monturiol, 41 A, Sant Joan Despí, Barcelona, 08970, Hiszpania.