Dalacin C fosforan

INSTRUKCJA dotyczaca stosowania leku DALACIN C FOSFORAN (DALACIN C PHOSPHATE)

Skład:

substancja czynna: clindamycin;

1 ml roztworu zawiera 150 mg fosforanu klin damicyku (odpowiada zasadzie klin damycyku);

substancje pomocnicze: alkohol benzylowy, dinatrium edetasu, woda do iniekcji.

Postać farmaceutyczna. Roztwór do wstrzykiwań.

Główne właściwości fizyko-chemiczne: przezroczysty, bezbarwny roztwór.

Grupa farmakoterapeutyczna. Środki przeciwbakteryjne do stosowania systemowego. Makrolidy, linkozamidy i streptograminy. Kod ATC J01F F01.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Substancją czynną leku Dalacin C fosforan jest klin d a m i c y n a – półsyntetyczny antybiotyk otrzymywany z l i n k o m y c y n y poprzez zastąpienie grupy hydroksylowej w pozycji 7-(R) chlorkiem w pozycji 7-(S).

Mechanizm działania.

Klin d a m i c y n a wiąże się z podjednostką 50S bakteryjnej rybosomy i hamuje syntezę białka.

Działanie klin d a m i c y n y może być bakteriobójcze lub bakteriostatyczne, w zależności od wrażliwości organizmu i stężenia antybiotyku.

Mechanizmy oporności.

Istnieje pełna oporność krzyżowa między klin d a m i c y n ą a l i n k o m y c y n ą. Oporność u stafilokoków i streptokoków najczęściej wynika z metylacji specyficznych nukleotydów w RNA 23S podjednostki rybosomalnej 50S, co może prowadzić do oporności krzyżowej na makrolidy i streptograminy B (fenotyp MLSB). Izolaty tych organizmów oporne na makrolidy należy sprawdzać pod kątem oporności indukowanej na l i n k o m y c y n ę / klin d a m i c y n ę przy użyciu testu D.

Odmiany Staphylococcus aureus wrażliwe na metycylinę są zazwyczaj wrażliwe na klin d a m i c y n ę. Klin d a m i c y n a wykazuje znaczną aktywność wobec dużej liczby odmian opornych na metycylinę (MRSA). Jednak ze względu na znaczną liczbę odmian MRSA opornych na klin d a m i c y n ę, nie można stosować tego leku do leczenia infekcji wywołanych przez te organizmy bez wcześniejszego przeprowadzenia testów wrażliwości. In vitro niektóre odmiany stafilokoków oporne na erytromycynę stosunkowo szybko stają się oporne na klin d a m i c y n ę.

Poniżej wymieniono mikroorganizmy zazwyczaj oporne:

• tlenowe bakterie Gram-ujemne pałeczki;
• Enterococcus faecalis;
• gatunki Nocardia;
• Neisseria meningitidis;
• odmiany Haemophilus influenzae (w regionach, gdzie często występuje oporność na antybiotyki).

Granice wrażliwości.

Poniżej przedstawiono granice wrażliwości na klin d a m i c y n ę zgodnie z klasyfikacją Europejskiego Komitetu ds. Testowania Wrażliwości na Antybiotyki (EUCAST) z 2014 roku.

• Gatunki Staphylococcus: wrażliwe ≤ 0,25 mg/l, oporne > 0,5 mg/l.
• Grupy Streptococcus A, B, C, G: wrażliwe ≤ 0,5 mg/l, oporne > 0,5 mg/l.
• Streptococcus pneumoniae: wrażliwe ≤ 0,5 mg/l, oporne > 0,5 mg/l.
• Anaerobowe mikroorganizmy Gram-dodatnie (z wyjątkiem Clostridium difficile): wrażliwe ≤ 4 mg/l, oporne > 4 mg/l.
• Anaerobowe mikroorganizmy Gram-ujemne: wrażliwe ≤ 4 mg/l, oporne > 4 mg/l.

Zakres nabytej oporności.

Zakres nabytej oporności poszczególnych gatunków może się różnić w zależności od regionu i czasu, dlatego zaleca się uzyskanie lokalnych informacji na temat oporności, szczególnie w przypadku leczenia ciężkich infekcji. W razie potrzeby należy skonsultować się z ekspertem, jeśli poziom oporności w danym regionie osiągnie takie wartości, że skuteczność leku staje się co najmniej wątpliwa przy niektórych typach infekcji. W szczególności zaleca się wykonanie diagnostyki mikrobiologicznej z potwierdzeniem patogenu i jego wrażliwości na l i n k o m y c y n ę / klin d a m i c y n ę w przypadku ciężkich infekcji lub braku efektu terapii.

Poniżej przedstawiono dane dotyczące klin d a m i c y n y, oparte na europejskich badaniach monitorujących z 2013 roku.

Zwykle wrażliwe organizmy.

• Tlenowe mikroorganizmy Gram-dodatnie:

Actinomyces israelii;

Staphylococcus aureus (wrażliwy na metycylinę);

Streptococcus agalactiae;

streptokoki grupy Viridans.

• Anaerobowe mikroorganizmy:

gatunki Bacteroides a (z wyjątkiem B. fragilis);

gatunki Fusobacterium a;

gatunki Peptococcus a;

gatunki Prevotella;

gatunki Veillonella a.

• Inne mikroorganizmy:

Chlamydia trachomatis a;

Chlamydophila pneumoniae a;

Gardnerella vaginalis a;

Mycoplasma hominis a.

Mikroorganizmy, u których nabyta oporność może stanowić problem.

• Tlenowe mikroorganizmy Gram-dodatnie:

Staphylococcus aureus (oporny na metycylinę)b;

Staphylococcus epidermidis b;

Staphylococcus haemolyticus;

Staphylococcus hominis;

Streptococcus pneumoniae (w niektórych krajach europejskich poziom oporności wynosi 20–49%).

• Tlenowe mikroorganizmy Gram-ujemne:

Moraxella catarrhalis c.

• Anaerobowe mikroorganizmy:

Bacteroides fragilis;

Clostridium perfringens (wyższe poziomy oporności w Hiszpanii (10–20%));

gatunki Peptostreptococcus (wyższe poziomy oporności w Hiszpanii (10–20%));

gatunki Propionibacterium.

Organizmy naturalnie oporne.

• Tlenowe mikroorganizmy Gram-dodatnie:

gatunki Enterococcus;

Listeria monocytogenes.

• Tlenowe mikroorganizmy Gram-ujemne:

Escherichia coli;

gatunki Klebsiella;

Neisseria gonorrhoeae;

Pseudomonas aeruginosa.

• Anaerobowe mikroorganizmy:

Clostridium difficile.

• Inne mikroorganizmy:

Mycoplasma pneumoniae;

Ureaplasma urealyticum.

a Informacja nieaktualizowana.

b Poziom oporności powyżej 50% zarejestrowano przynajmniej w jednym regionie europejskim.

c Większość izolatów ma naturalnie oporność pośrednią.

Wykazano działanie antagonistyczne między klin d a m i c y n ą, erytromycyną i blisko spokrewnionymi chemicznie makrolidami. Nie wykazano działania antagonistycznego między klin d a m i c y n ą a penicylinami.

Chociaż klin d a m i c y n a chlorowodorek wykazuje aktywność in vivo i in vitro, to klin d a m i c y n a fosforan i klin d a m i c y n a palmitynian są nieaktywne in vitro. Obie jednak substancje szybko ulegają hydrolizie in vivo do aktywnej formy.

Farmakokinetyka.

Absorpcja.

Po 1–3 godzinach od wstrzyknięcia domięśniowego 600 mg klin d a m i c y n y fosforanu stężenie szczytowe klin d a m i c y n y w surowicy krwi wynosiło 9 μg/ml. Na końcu wlewu dożylnego 300 mg przez 10 minut i 600 mg przez 20 minut osiągnięto odpowiednio stężenia szczytowe w surowicy krwi 7 μg/ml i 10 μg/ml.

W tabeli 1 przedstawiono średnie stężenia klin d a m i c y n y fosforanu w surowicy krwi po podaniu. Stężenia klin d a m i c y n y w surowicy krwi mogą być utrzymywane powyżej minimalnych stężeń hamujących (MIC) in vitro dla najbardziej wrażliwych organizmów, gdy klin d a m i c y n a fosforan stosuje się co 8–12 godzin u dorosłych lub co 6–8 godzin u dzieci w formie ciągłego wlewu dożylnego. Stężenia stanu równowagi osiąga się po trzeciej dawce.

Tabela 1

1 Pacjenci tej grupy byli leczeni na istniejące infekcje.

Rozkład.

Wiązanie z białkami wynosi 40–90 % zastosowanej dawki. Przy doustnym stosowaniu nie obserwowano akumulacji.

Klindamycyna łatwo przenika do większości płynów i tkanek organizmu. W tkance kostnej stężenie leku wynosi około 40 % (20–75 %) osiągniętego poziomu w surowicy krwi; w mleku matki – 50–100 %; w płynie synowialnym – 50 %; w plwocinie – 30–75 %; w płynie dootrzewnowym – 50 %; we krwi płodu – 40 %; w ropie – 30 %; w płynie opłucnowym – 50–90 %. Jednak klindamycyna nie przenika do płynu mózgowo-rdzeniowego, nawet w przypadku zapalenia opon mózgowo-rdzeniowych.

Biotransformacja.

Okres półtrwania klindamycyny wynosi około 1½–3½ godziny. Czas ten jest nieco dłuższy u pacjentów z istotnie obniżoną funkcją wątroby lub nerek. Niemniej jednak nie należy korygować schematu dawkowania w przypadku zaburzeń funkcji wątroby lub nerek o umiarkowanym stopniu nasilenia.

Klindamycyna jest stosunkowo intensywnie metabolizowana.

Badania in vitro w mikrosomach wątroby i jelit człowieka wykazały, że klindamycyna jest głównie utleniana przez CYP3A4 przy nieznaczącym udziale CYP3A5, z tworzeniem siarczku klindamycyny oraz drugorzędnego metabolitu – N-demetoklindamycyny.

Wydalanie.

Wydalanie wynosi 10–20 % z moczem i około 4 % z kałem w formie mikrobiologicznie aktywnej. Reszta jest wydalana w postaci biologicznie nieaktywnych metabolitów.

Wydalanie odbywa się głównie z żółcią i kałem.

Pacjenci pediatryczni w wieku od 2 do 18 lat z otyłością oraz dorośli w wieku od 18 do 20 lat z otyłością.

Analiza danych farmakokinetycznych u pacjentów z otyłością – dzieci w wieku od 2 do 18 lat oraz dorośli w wieku od 18 do 20 lat – wykazała, że klirens klindamycyny oraz objętość rozkładu, znormalizowane do całkowitej masy ciała, są porównywalne z odpowiednimi wartościami u pacjentów z normalną masą ciała.

Charakterystyki kliniczne.

Wskazania.

KlinDacyn C fosforan jest wskazany w leczeniu ciężkich infekcji wywołanych wrażliwymi szczepami Gram-dodatnimi bakterii tlenowych, takimi jak paciorkowce, pneumokoki i gronkowce, lub wrażliwymi bakteriami beztlenowymi (patrz sekcja „Farmakodynamika”).

• Infekcje górnych dróg oddechowych: przewlekły zatokowy zapalenie zatok wywołane szczepami beztlenowymi. KlinDacyn C fosforan może być stosowany w leczeniu niektórych przypadków przewlekłego ropnego zapalenia ucha środkowego lub jako terapia wspomagająca w połączeniu z antybiotykami aktywnymi przeciwko bakteriom tlenowym Gram-ujemnym. Wskazania nie obejmują infekcji wywołanych przez H. influenzae (patrz sekcja „Właściwości farmakologiczne”). KlinDacyn C fosforan może być również stosowany w leczeniu nawrotów zapalenia gardła i migdałków.
• Infekcje dolnych dróg oddechowych, w tym zaostrzenia przewlekłego zapalenia oskrzeli i zapalenia płuc.
• Ciężkie infekcje skóry i tkanek miękkich wywołane wrażliwymi mikroorganizmami.
• Infekcje kości i stawów, w tym zapalenie kości i stawów (osteomielit) oraz zapalenie stawów septyczne.
• Ciężkie infekcje ginekologiczne, w tym zapalenia narządów miednicy. Monoterapię klinDacynem C fosforanem można również stosować w leczeniu zapaleń szyjki macicy wywołanych przez Chlamydia trachomatis.
• Infekcje jamy brzusznej, w tym zapalenie otrzewnej i ropnie jamy brzusznej.
• Sepsa i zapalenie wsierdzia. W pojedynczych przypadkach sepsy i/lub zapalenia wsierdzia wywołanych przez wrażliwe mikroorganizmy uzyskano odpowiednią odpowiedź na klinDacyn C fosforan. Jednak w leczeniu tych infekcji preferowane są leki bakteriobójcze.
• Infekcje stomatologiczne, w tym zatkanie przyzębia i zapalenie przyzębia.
• Toksoplazmoza mózgu u pacjentów z AIDS. Pacjentom z nietolerancją standardowego leczenia klinDacyn C fosforan może być stosowany w połączeniu z pirymetaminą.
• Zapalenie płuc wywołane przez Pneumocystis jirovecii u pacjentów z AIDS. Pacjentom z nietolerancją standardowego leczenia klinDacyn C fosforan może być stosowany w połączeniu z primachiną.
• Ciężka malaria.
• Zapobieganie zapaleniu wsierdzia u pacjentów z alergią/nadwrażliwością na penicylinę.
• Zapobieganie infekcji rany podczas zabiegów chirurgicznych w obszarze głowy i szyi. KlinDacyn C fosforan rozpuszczony w roztworze fizjologicznym może być stosowany do przemywania obszaru operacyjnego w trakcie zabiegu.
• Zapobieganie zapaleniu otrzewnej i ropniom wewnątrzbrzusznym po perforacji i zakażeniu pourazowym przy jednoczesnym stosowaniu z antybiotykami aminoglikozydowymi (gentamycyna lub tobramycyna).

Jak w przypadku wszystkich antybiotyków, przed zastosowaniem klinDacynu C fosforanu należy zapoznać się z informacjami dotyczącymi zapobiegania powstawaniu lokalnej oporności oraz oficjalnymi zaleceniami dotyczącymi przepisywania antybiotyków.

Przeciwwskazania.

Nadwrażliwość na substancję czynną, lincomycynę lub substancje pomocnicze wymienione w sekcji „Skład”.

Zakaźne zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Wykazano działanie antagonistyczne między klinDacynem C fosforanem, erytromycyną i blisko spokrewnionymi chemicznie makrolidami.

Stwierdzono, że klinDacyn C fosforan podawany dożylnie wykazuje właściwości blokera nerwowo-mięśniowego, co może nasilać działanie innych blokerów nerwowo-mięśniowych w organizmie. Dlatego klinDacyn C fosforan należy stosować z ostrożnością u pacjentów przyjmujących leki takie jak wekuronium, rokuronium, gentamycyna, rapakuronium (z magnezem) lub pancuronium. Opisano synergiczny wpływ innych antybiotyków w połączeniu z klinDacynem C fosforanem na blokery nerwowo-mięśniowe. W związku z tym stosowanie antybiotyków w połączeniu z lekami rozkurczowymi mięśni wymaga szczególnej uwagi, ponieważ działanie synergiczne wynikające z takiej kombinacji może powodować głębszą relaksację mięśni i opóźniać powrót do zdrowia.

KlinDacyn C fosforan jest metabolizowany głównie przez CYP3A4 i w mniejszym stopniu przez CYP3A5, tworząc główny metabolit – klinDacynu siarczanek oraz drugorzędny metabolit – N-dziedziny klinDacynu. Dlatego inhibitory CYP3A4 i CYP3A5 (takie jak rytonawir, lopinawir, indynawir, kobicystat, ketoconazol, itraconazol, worykonazol, pozakonazol, klaritromycyna, telitromycyna, sok grejpfrutowy, nefazodon) mogą obniżać klirens klinDacynu C fosforanu, a induktory tych izoenzymów mogą zwiększać klirens klinDacynu C fosforanu. W obecności silnych induktorów CYP3A4, takich jak ryfampycyna, należy monitorować utratę skuteczności.

Badania in vitro wykazują, że klinDacyn C fosforan nie jest inhibytorem CYP1A2, CYP2C9, CYP2C19, CYP2E1 ani CYP2D6 i tylko umiarkowanie hamuje CYP3A4. Dlatego klinicznie istotne interakcje między klinDacynem C fosforanem a lekami metabolizowanymi przez te enzymy CYP są mało prawdopodobne przy jednoczesnym stosowaniu.

Antagoniści witaminy K.

Zgłaszano zwiększone wartości czasu protrombinowego / międzynarodowego znormalizowanego stosunku (INR) oraz krwawienia u pacjentów stosujących klinDacyn C fosforan w połączeniu z antagonistami witaminy K (np. warfaryną, acenokoumarolem i fluindonem). Dlatego u tych pacjentów należy często monitorować parametry krzepnięcia.

Szczególne ostrzeżenia dotyczące stosowania.

Clindamycyny fosforanu nie należy podawać w formie nierozcieńczonej dożylnie w sposób bolusowy. Lek należy stosować w formie wlewu przez co najmniej 10–60 minut (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

Zgłaszano ciężkie reakcje nadwrażliwości u pacjentów otrzymujących leczenie klin damycyną, w tym poważne reakcje skórne, takie jak reakcja na lek z eozynofilią i objawami ogólnymi (zespoł DRESS), zespół Stevensa-Johnsona, toksyczny nerczyniec epidermalny oraz ostrą ogólnoustrojową egzantemę pustulopodobną. W przypadku wystąpienia reakcji nadwrażliwości lub ciężkich reakcji skórnych należy przerwać stosowanie klin damycyny i rozpocząć odpowiednie leczenie (patrz sekcje „Przeciwwskazania” i „Działania niepożądane”).

Preparat Dalacin C fosforan zawiera alkohol benzylowy (9,45 mg/ml). Alkohol benzylowy może wywoływać reakcje anafilaktyczne.

Podawanie dożylnie środka konserwującego – alkoholu benzylowego – wiązało się z rozwojem ciężkich działań niepożądanych i skutkiem śmiertelnym u dzieci, w tym u noworodków. Takie zjawiska charakteryzują się depresją ośrodkowego układu nerwowego, kwasowością metaboliczną, oddechem typu gasping, niewydolnością sercowo-naczyniową oraz zaburzeniami hematologicznymi (zespoł gaspingowy). Choć typowe dawki terapeutyczne tego leku zawierają alkohol benzylowy w ilościach znacznie mniejszych niż te, które wiążą się z rozwojem zespołu gaspingowego, minimalna ilość alkoholu benzylowego, przy której może wystąpić toksyczność, jest nieznana. Preparat należy stosować wyłącznie w razie potrzeby, gdy nie ma dostępnych alternatyw. Pacjentom z zaburzeniami funkcji wątroby lub nerek duże dawki preparatu należy przepisywać ostrożnie i przede wszystkim w leczeniu krótkotrwałym z uwagi na ryzyko kumulacji i toksyczności (kwasowość metaboliczna). U niemowląt przedwczesnych i niemowląt z niską masą ciała urodzeniowej może występować większa podatność na rozwój toksyczności. Nie należy stosować leków zawierających alkohol benzylowy w leczeniu przedwczesnych lub urodzonych w terminie noworodków bez pilnej potrzeby. Alkohol benzylowy może powodować reakcje toksyczne i alergiczne u niemowląt i dzieci do 3. roku życia.

Leczenie antybakteryjne zaburza normalny skład mikroflory jelita grubego, co prowadzi do nadmiernego wzrostu Clostridium difficile. O tym zjawisku zgłaszano podczas stosowania niemal wszystkich leków antybakteryjnych, w tym klin damycyny. Stopień ciężkości tej reakcji może wahać się od łagodnej biegunki po śmiertelny kolit. C. difficile wytwarza toksyny A i B, które przyczyniają się do rozwoju biegunki związanej z Clostridium difficile i są główną przyczyną rozwoju kolitu związanego z antybiotykiem. Szczepy C. difficile wytwarzające hiper-toksyny powodują wzrost zachorowań i śmiertelności, ponieważ te infekcje mogą być oporne na leczenie antymikrobiologiczne i mogą wymagać wykonania kolektomii. Ta forma kolitu charakteryzuje się słabą wodnistą biegunką, która może postępować do ciężkiej przewlekłej biegunki, leukocytozy, wysokiej gorączki i ciężkich skurczów brzucha, które mogą towarzyszyć wydzielaniu krwi lub śluzu. W przypadku braku dalszego leczenia może dojść do zapalenia otrzewnej, szoku i toksycznego megakolonu. Kolit spowodowany antybiotykiem może wystąpić 2–3 tygodnie po zakończeniu leczenia klin damycyną. Należy dokładnie zbadać wywiad, ponieważ zgłaszano przypadki wystąpienia biegunki spowodowanej C. difficile więcej niż dwa miesiące po podaniu leków antybakteryjnych.

U wszystkich pacjentów z biegunką po stosowaniu antybiotyków należy rozważyć możliwość wystąpienia biegunki spowodowanej C. difficile. Może ona postępować do kolitu, w tym do kolitu pseudobłoniastego (patrz sekcja „Działania niepożądane”), o nasileniu od łagodnego do śmiertelnego. W przypadku podejrzenia lub potwierdzenia biegunki związanej ze stosowaniem antybiotyków lub kolitu związanego z antybiotykiem należy przerwać leczenie antybiotykami, w tym klin damycyną, i natychmiast podjąć odpowiednie działania terapeutyczne. W przypadkach średniego nasilenia i ciężkich należy rozważyć możliwość podania płynów i elektrolitów, dodatkowego wprowadzenia białek oraz leczenia lekami antybakteryjnymi, które wykazują skuteczność kliniczną w leczeniu kolitu spowodowanego Clostridium difficile. Środki hamujące perystaltykę są w tej sytuacji przeciwwskazane. Rozpoznanie kolitu spowodowanego antybiotykiem opiera się zazwyczaj na objawach klinicznych. Rozpoznanie można potwierdzić endoskopowo w przypadku obecności kolitu pseudobłoniastego lub wykrywając Clostridium difficile oraz toksyny w stolcu.

Należy unikać stosowania leków hamujących perystaltykę jelit.

Klin damycynę należy przepisywać ostrożnie osobom z wywiadem chorób przewodu pokarmowego, w szczególności kolitu. Kolit związany z antybiotykiem i biegunka występują częściej i w cięższych formach u wyczerpanych pacjentów i/lub u pacjentów w podeszłym wieku.

Ponieważ klin damycyna nie przenika w odpowiedniej ilości do płynu mózgowo-rdzeniowego, nie należy jej stosować w leczeniu zapalenia opon mózgowo-rdzeniowych (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

In vitro wykazano, że klin damycyna i erytromycyna wykazują działanie antagonistyczne. Z uwagi na możliwe znaczenie kliniczne tego zjawiska nie należy ich stosować jednocześnie (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”).

W przypadku długotrwałego leczenia należy przeprowadzać oznaczenia funkcji wątroby i nerek.

Rzadko zgłaszano ostry zespół niewydolności nerek, w tym ostrej niewydolności nerek. U pacjentów z istniejącą dysfunkcją nerek oraz u pacjentów przyjmujących równolegle leki nefrotoksyczne należy rozważyć możliwość monitorowania funkcji nerek (patrz sekcja „Działania niepożądane”).

Stosowanie klin damycyny fosforanu może powodować nadmierny wzrost organizmów opornych, w szczególności grzybów drożdżopodobnych.

Klin damycyna prawdopodobnie wykazuje właściwości blokujące nerwowo-mięśniowo, co może nasilać działanie innych blokerów nerwowo-mięśniowych. Dlatego klin damycynę należy przepisywać z ostrożnością pacjentom stosującym takie leki (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”).

Pacjentom z wywiadem nadwrażliwości należy przepisywać klin damycyny fosforan ostrożnie.

Klin damycynę należy stosować z ostrożnością u pacjentów z ciężką niewydolnością nerek i/lub wątroby związaną z ciężkimi stanami metabolicznymi. W razie potrzeby stosowania wysokich dawek należy monitorować stężenie klin damycyny w surowicy (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

Ten lek zawiera mniej niż 1 mmol (23 mg)/dawkę sodu, co oznacza, że jest praktycznie wolny od sodu.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża.

Dane dotyczące stosowania klin damycyny u ciężarnych kobiet w I trymestrze ciąży są ograniczone. Klin damycyna przenika przez łożysko. W badaniach klinicznych z udziałem ciężarnych kobiet stosowanie systemowe preparatu Dalacin C fosforan w II i III trymestrze ciąży nie wiązało się ze zwiększonym występowaniem wad wrodzonych. Badania na zwierzętach nie wykazały żadnego bezpośredniego lub pośredniego szkodliwego wpływu na funkcję rozrodczą.

Alkohol benzylowy może przenikać przez łożysko (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia dotyczące stosowania”).

Jako środek ostrożności, w I trymestrze ciąży należy unikać stosowania preparatu Dalacin C fosforan. Decyzję o stosowaniu preparatu w II i III trymestrze ciąży może rozważyć lekarz po ustaleniu odpowiedniego rozpoznania.

Karmienie piersią. Klin damycyna w stężeniu 0,7–3,8 μg/ml występowała w mleku matki po podaniu doustnym i pozajelitowym. Ze względu na możliwość wystąpienia poważnych działań niepożądanych u niemowląt karmionych piersią, klin damycynę nie należy stosować u kobiet karmiących piersią (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia dotyczące stosowania”).

Sposób wpływania na szybkość reakcji przy prowadzeniu pojazdów lub innych maszyn.

Klin damycyna nie wpływa lub wpływa nieznacznie na zdolność prowadzenia pojazdów i pracy z innymi maszynami.

Sposób stosowania i dawki.

Dawki.

Sposób stosowania i dawki należy ustalać w zależności od stopnia ciężkości infekcji, stanu pacjenta oraz wrażliwości mikroorganizmu wywołującego chorobę.

Klindamycyny fosforan do wstrzykiwań w dawce do wstrzykiwań w domięśniowej należy stosować w postaci nierozcieńczonej.

Przed podaniem dożylnej klindamycyny fosforan należy rozcieńczyć (patrz „Sposób stosowania. Rozcieńczenie i szybkość infuzji do podania dożylnej” poniżej).

Dorośli (dożylnie lub domięśniowo). W leczeniu infekcji wewnątrzbrzusznych, infekcji narządów miednicy mniejszej u kobiet oraz innych ciężkich infekcji standardowa dawka dobową klindamycyny fosforanu wynosi 2400–2700 mg (w 2, 3 lub 4 dawkach równych) i zazwyczaj stosuje się ją w połączeniu z odpowiednim antybiotykiem aktywnym wobec gram-ujemnych mikroorganizmów beztlenowych.

W przypadku mniej zaawansowanych infekcji wywołanych bardziej wrażliwymi mikroorganizmami odpowiedź na leczenie może być obserwowana przy zastosowaniu niższych dawek: 1200–1800 mg na dobę (w 3 lub 4 dawkach równych).

Dorośliom stosowano skutecznie dawki do 4800 mg dziennie.

Nie zaleca się stosowania pojedynczej dawki domięśniowej powyżej 600 mg.

Leczenie zapalnych chorób narządów miednicy mniejszej: klindamycyny fosforan 900 mg dożylnie co 8 godzin w połączeniu z odpowiednim antybiotykiem aktywnym wobec gram-ujemnych mikroorganizmów (np. gentamycyna, 2 mg/kg jako dawka początkowa, a następnie 1,5 mg/kg co 8 godzin) u pacjentów z prawidłową funkcją nerek. Leczenie należy kontynuować co najmniej przez 4 doby. Po pojawieniu się klinicznych objawów poprawy należy kontynuować leczenie przez kolejne 2 doby. Następnie należy przejść na doustne stosowanie klindamycyny hydrochloranu w dawce 1800 mg na dobę (w kilku dawkach) aż do zakończenia pełnego cyklu leczenia trwającego 10–14 dni.

Dzieci.

Dawkę klindamycyny należy ustalać z uwzględnieniem całkowitej masy ciała niezależnie od otyłości.

Maksymalna dawka dobowa nie powinna przekraczać dawki stosowanej u dorosłych.

Dzieci w wieku od 1 miesiąca (dożylnie lub domięśniowo). Lek stosuje się w dawce 20–40 mg/kg na dobę w 3 lub 4 dawkach równych.

Stosowanie leku Dalacin C fosforan dzieciom w wieku do 3 lat wskazane jest wyłącznie w nagłych przypadkach (patrz rozdział „Szczególne wskazania”).

Pacjenci z zaburzeniem funkcji nerek i/lub wątroby. Nie ma potrzeby modyfikowania dawki u pacjentów z zaburzeniem funkcji nerek. Hemodializa i dializa otrzewnowa są nieskuteczne w usuwaniu klindamycyny z krwi.

U pacjentów z umiarkowanym i ciężkim zaburzeniem funkcji wątroby obserwowano wydłużenie okresu półwydalenia klindamycyny. Gdy klindamycyna jest stosowana co 8 godzin, akumulacja występuje jedynie w pojedynczych przypadkach. Dlatego obniżenie dawki nie jest uważane za konieczne.

Dawkowanie przy specyficznych wskazaniach.

Encefalit jątrzycy toksoplazmowej u chorych na AIDS.

Dalacin C fosforan należy stosować w dawce 600–1200 mg co 6 godzin przez 2 tygodnie, następnie – 300–600 mg doustnie w postaci kapsułek co 6 godzin. Zazwyczaj pełny cykl leczenia trwa od 8 do 10 tygodni. Przez 8–10 tygodni należy doustnie stosować pirymetaminę w dawce 25–75 mg na dobę. Wraz z wysokimi dawkami pirymetaminy należy stosować kwas foliowy w dawce 10–20 mg na dobę.

Pneumonia wywołana przez Pneumocystis jirovecii u chorych na AIDS.

Lek stosuje się przez dożylne wlewanie w dawce 600–900 mg co 6 godzin lub 900 mg co 8 godzin przez 21 dni w połączeniu z primachiną w dawce 15–30 mg na dobę doustnie przez 21 dni.

Ciężka malaria.

Dorośli. Chininy glukonian: dawka nasycająca wynosi 10 mg/kg dożylnie w ciągu 1–2 godzin, następnie – 0,02 mg/kg/min, ciągła infuzja przez co najmniej 24 godziny (alternatywny schemat dawkowania podano w instrukcji do stosowania medycznego chininy). Gdy gęstość pasożytów osiągnie < 1% i pacjent będzie mógł przyjmować leki doustnie, należy uzupełnić leczenie doustnym przyjmowaniem chininy w dawce podanej powyżej oraz klindamycyny do stosowania doustnego w dawce 20 mg substancji czynnej/kg/dzień (dawkę podzielono na 3 dawki dziennie przez 7 dni).

Jeśli pacjent nie może przyjmować leków doustnie, należy podać dawkę nasycającą klindamycyny wynoszącą 10 mg substancji czynnej/kg dożylnie, następnie 5 mg substancji czynnej/kg dożylnie co 8 godzin. Należy unikać szybkiego wstrzykiwania dożylnego. Należy przejść na doustne stosowanie klindamycyny (dawkę doustną podano powyżej), gdy tylko pacjent będzie mógł przyjmować leki doustnie. Cykl leczenia trwa 7 dni.

Dzieci. Chininy glukonian: taka sama dawka w mg/kg i zalecenia jak u dorosłych, oraz klindamycyna do stosowania doustnego: 20 mg substancji czynnej/kg/dzień (dawkę podzielono na 3 dawki dziennie przez 7 dni). Jeśli pacjent nie może przyjmować leków doustnie, podawać dawkę nasycającą klindamycyny 10 mg substancji czynnej/kg dożylnie, następnie 5 mg substancji czynnej/kg dożylnie co 8 godzin. Unikać szybkiego wstrzykiwania dożylnego. Przejść na klindamycynę w odpowiedniej postaci leku (dawkę doustną podano powyżej), gdy tylko pacjent będzie mógł przyjmować leki doustnie. Cykl leczenia trwa 7 dni.

Profilaktyka endokardytu u pacjentów uczulonych na penicylinę.

Jako leczenie alternatywne, gdy konieczne jest podanie dożylne: 600 mg klindamycyny fosforanu podać dożylnie godzinę przed zabiegiem.

Profilaktyka infekcji podczas zabiegów chirurgicznych w okolicy głowy i szyi.

900 mg klindamycyny fosforanu rozpuszczonego w 1000 ml roztworu fizjologicznego stosować do przemywania zmienionego chorobowo obszaru podczas zabiegu chirurgicznego w okolicy głowy i szyi przed zamknięciem rany.

Sposób stosowania.

Rozcieńczenie i szybkość infuzji do podania dożylnej.

Stężenie klindamycyny w roztworze rozcieńczonym nie powinno przekraczać 18 mg/ml, a szybkość infuzji nie powinna przekraczać 30 mg/min (patrz rozdział „Działania niepożądane”). Standardowe wartości szybkości infuzji podano poniżej:

Nie zaleca się przeprowadzania wlewów dożylnych w dawkach przekraczających 1200 mg na godzinę.

Nie wykorzystany lek lub odpady należy utylizować zgodnie z lokalnymi przepisami.

Dzieci.

Nie stosować u noworodków przedwcześnie urodzonych i noworodków, ponieważ Dalacin C fosforan zawiera alkohol benzylowy (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Nie stosować dłużej niż przez 1 tydzień u dzieci poniżej 3 lat, chyba że lekarz zaleci inaczej.

Podczas stosowania leku u dzieci (do 16 roku życia) należy prowadzić odpowiednią obserwację funkcji narządów i układów organizmu.

Przedawkowanie.

Toksykologia klindamycyny nie jest związana z dawkowaniem. Przedawkowanie nie powoduje objawów specyficznych. Hemodializa i dializa otrzewnowa są nieskuteczne w usuwaniu klindamycyny z osocza krwi.

Działania niepożądane.

Poniżej wymieniono działania niepożądane ustalone podczas badań klinicznych oraz obserwacji po wprowadzeniu leku na rynek, zgodnie z klasyfikacją wg układów narządów i częstości występowania. Działania niepożądane ustalone po wprowadzeniu leku na rynek oznaczono kursywą. Częstość występowania określono następująco: bardzo często (≥ 1/10), często (≥ 1/100, < 1/10), rzadko (≥ 1/1000, < 1/100), rzadko (≥ 1/10000, < 1/1000), bardzo rzadko (< 1/10000) oraz nieznana częstość (nie można oszacować na podstawie dostępnych danych). W ramach każdej grupy wg częstości działania niepożądane są wymienione w kolejności malejącej według stopnia ich nasilenia.

Infekcje i inwazje.

Często: Pseudomembranous colitis (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania”); zapalenie jelita grubego spowodowane Clostridium difficile.

Nieznana częstość: infekcje pochwowe.

Zaburzenia układu krwi i układu chłonnego.

Nieznana częstość: eozynofilia, agranulocytoza, neutropenia, trombocytopenia, leukopenia.

Zaburzenia układu immunologicznego.

Bardzo rzadko: szok anafilaktyczny.

Nieznana częstość: reakcja anafilaktyczna, reakcja anafilaktyczna, nadwrażliwość. Zaburzenia układu nerwowego.

Rzadko: dysgezja.

Zaburzenia serca.

Rzadko: zatrzymanie oddychania i czynności serca**.

Zaburzenia układu naczyniowego.

Często: zatorowość żylna.

Rzadko: hipotensja tętnicza**.

Zaburzenia ze strony przewodu pokarmowego.

Rzadko: biegunka, nudności.

Bardzo rzadko: zapalenie jelita grubego.

Nieznana częstość: ból brzucha, wymioty.

Zaburzenia ze strony układu wątrobowo-żółciowego.

Często: odchylenia od normy wskaźników funkcji wątroby.

Nieznana częstość: żółtaczka.

Zaburzenia ze strony skóry i tkanek podskórnych.

Często: wysypka makularna i plamista.

Rzadko: pokrzywka, rumień wielopostaciowy, swędzenie.

Nieznana częstość: toksyczne ogniskowe martwicze zapalenie nabłonka, zespół Stevensa-Johnsona, reakcja lekowa z eozynofilią i objawami ogólnymi (zespoł DRESS), obrzęk naczynioruchowy, ostra ogólna pustularna egzantema, odspajający zapalenie skóry, pęcherzowe zapalenie skóry, wysypka przypominająca ospę wietrzna.

Zaburzenia ze strony nerek i układu moczowego.

Nieznana częstość: ostra niewydolność nerek#.

Zaburzenia ogólne i reakcje w miejscu wstrzyknięcia.

Rzadko: ból*, ropień*.

Nieznana częstość: podrażnienie w miejscu wstrzyknięcia*.

*Można zminimalizować to działanie niepożądane, wykonując głębokie wstrzykiwania do mięśni i unikając długotrwałej kateteryzacji tej samej żyły.

**Rzadkie przypadki zaobserwowano po zbyt szybkim dożylnej podaniu (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

#Patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania”.

Należy przerwać leczenie, jeśli podczas terapii wystąpi biegunka.

W przypadku wystąpienia ciężkich reakcji anafilaktycznych należy natychmiast podjąć działania z zastosowaniem adrenaliny (epinefryny), tlenu oraz sterydów dożylnej. W razie potrzeby należy zastosować mechaniczną wentylację płuc, możliwej poprzez intubację.

Stosowanie fosforanu klin damycyny może prowadzić do nadmiernego wzrostu mikroorganizmów opornych, w szczególności grzybów drożdżopodobnych.

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych.

Zgłaszanie działań niepożądanych po rejestracji leku ma istotne znaczenie. Pozwala to na monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka w przypadku stosowania tego leku. Osoby medyczne i farmaceutyczne, a także pacjenci lub ich ustawowe przedstawiciele, powinni zgłaszać wszystkie przypadki podejrzewanych działań niepożądanych oraz braku skuteczności leku poprzez Automatyczny System Informacyjny Nadzoru Farmakologicznego pod adresem: https://aisf.dec.gov.ua.

Okres ważności. 2 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w temperaturze nie wyższej niż 25 °C w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Niezgodność.

Poniżej wymienione leki są fizycznie niezgodne z roztworem fosforanu klin damycyny do wstrzykiwań: ampicylina, fenytoina sodowa, barbiturany, aminofilina, wapń glukonianowy, siarczan magnezu, ceftriakson sodowy oraz cyprofloksacyna.

Zgodność.

Roztwory fosforanu klin damycyny w 5% roztworze glukozy w wodzie oraz w roztworze chlorku sodu, do których dodano poniżej wymienione antybiotyki w standardowym stężeniu, pozostają stabilne przez co najmniej 24 godziny: siarczan amikacyny, aztreonam, cefamandol nafat, cefazolina sodowa, cefotaksym sodowy, cefoksytyna sodowa, ceftazydym sodowy, ceftyzoksym sodowy, siarczan gentamycyny, siarczan netilmycyny, piperacylina i tobramycyna.

Zgodność i stabilność tych mieszanek może się zmieniać w zależności od stężenia i innych warunków.

Opakowanie.

Po 2 ml lub po 4 ml roztworu w ampułce. Po 1 ampułce w blisterze (lub bez blistera) w tekturowym pudełku.

Kategoria wydania. na receptę.

Producent.

Pfizer Manufacturing Belgium NV /
Pfizer Manufacturing Belgium NV.

Miejsce produkcji i adres siedziby producenta.

Rijksweg 12, Puurs-Sint-Amands, 2870, Belgia /
Rijksweg 12, Puurs-Sint-Amands, 2870, Belgium.