Cybor 3500

INSTRUKCJA dotyczaca stosowania leku Cybor 3500 (ZIBOR 3500)

Skład:

substancja czynna: bemiparyna sodowa;

1 ml roztworu do wstrzykiwań zawiera 17500 j.m. anty-Xa (aktywność podana w międzynarodowych jednostkach aktywności anty-Xa zgodnie z Pierwszym Międzynarodowym Standardem heparyny o niskiej masie cząsteczkowej);

1 wstępnie wypełniony strzykawka zawiera 3500 j.m. bemiparyny sodowej (anty-Xa/0,2 ml);

substancja pomocnicza: woda do wstrzykiwań.

Postać leku. Roztwór do wstrzykiwań.

Główne właściwości fizyko-chemiczne: przejrzysty, praktycznie bez cząsteczek roztwór od bezbarwnego do jasnożółtego koloru.

Grupa farmakoterapeutyczna. Środki przeciwwzwolne. Grupa heparyny.

Kod ATC B01AB12.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Bemiparyna sodowa to niskocząsteczkowy heparyna (NCH), otrzymywana w wyniku depolimeryzacji heparyny sodowej wyizolowanej z błony śluzowej jelit świń. Średnia masa cząsteczkowa (MW) bemiparyny wynosi około 3600 daltonów. Frakcja łańcuchów cząsteczkowych o MW poniżej 2000 daltonów stanowi mniej niż 35%. Frakcja łańcuchów cząsteczkowych o MW od 2000 do 6000 daltonów zawiera się w przedziale 50–75%. Frakcja łańcuchów cząsteczkowych o MW powyżej 6000 daltonów stanowi mniej niż 15%. Aktywność anty-Xa bemiparyny wynosi od 80 do 120 jednostek anty-Xa na 1 mg suchej substancji, natomiast aktywność anty-IIa wynosi od 5 do 20 jednostek anty-IIa na 1 mg suchej substancji. Stosunek aktywności anty-Xa do anty-IIa wynosi około 8:1. Badania na zwierzętach potwierdziły działanie przeciwzakrzepowe bemiparyny oraz umiarkowany efekt hemoragiczny. Zastosowanie bemiparyny u ludzi potwierdza jej działanie przeciwzakrzepowe i przy zachowaniu zalecanego dawkowania jedynie nieznacznie wydłuża czas krzepnięcia krwi.

Farmakokinetyka.

Właściwości farmakokinetyczne bemiparyny badano poprzez pomiar aktywności anty-Xa w osoczu krwi metodą amidolityczną z wykorzystaniem I Międzynarodowego Standardu WHO dla niskocząsteczkowych heparyn (National Institute for Biological Standards and Control, NIBSC).

Procesy wchłaniania i eliminacji odpowiadają kinetyce liniowej pierwszego rzędu.

Wchłanianie. Bemiparyna sodowa jest szybko wchłaniana po podaniu podskórnie, a jej biodostępność szacowana jest na 96%. Maksymalne działanie anty-Xa przy dawkach profilaktycznych leku wynoszących 2500 j.m. i 3500 j.m. osiągane jest po 2–3 godzinach od podania podskórnie, z maksymalnym szczytem aktywności rzędu 0,34±(0,08) i 0,45±(0,07) j.m. anty-Xa/ml odpowiednio. Aktywność anty-IIa po podaniu wymienionych dawek nie jest wykrywalna. Maksymalna aktywność anty-Xa po podaniu dawek 5000 j.m., 7500 j.m., 10000 j.m. i 12500 j.m. osiągana jest po 3–4 godzinach od podania podskórnie, z szczytem aktywności rzędu 0,54±(0,06), 1,22±(0,27), 1,42±(0,19) i 2,03±(0,25) j.m. anty-Xa/ml odpowiednio. Aktywność anty-IIa rzędu 0,01 j.m./ml wykryto po podaniu dawek 7500 j.m., 10000 j.m. i 12500 j.m.

Eliminacja. Okres półtrwania bemiparyny podawanej w dawkach od 2500 j.m. do 12500 j.m. mieści się w granicach 5–6 godzin. W związku z tym bemiparynę należy podawać raz na dobę. Obecnie brak danych dotyczących zdolności bemiparyny do wiązania się z białkami osocza, jej metabolizmu i eliminacji u ludzi.

Pacjenci w wieku podeszłym.

Wyniki analizy farmakokinetycznej badania klinicznego przeprowadzonego u młodych zdrowych ochotników i pacjentów w wieku podeszłym (≥65 lat) z prawidłową funkcją nerek nie wykazały istotnych różnic w profilu kinetycznym bemiparyny.

Naruszenia funkcji nerek (patrz sekcje „Sposób stosowania i dawki” oraz „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Wyniki analizy farmakokinetycznej badania klinicznego przeprowadzonego u młodych ochotników, pacjentów w wieku podeszłym oraz pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek różnego stopnia nasilenia (klirens kreatyniny < 80 ml/min) wykazują związek pomiędzy podaniem kilku dawek profilaktycznych (3500 j.m./24 h) i pojedynczej dawki terapeutycznej (115 j.m./kg) bemiparyny a klirensu kreatyniny oraz większością parametrów farmakokinetycznych aktywności anty-Xa. Ponadto stwierdzono, że działanie bemiparyny (oceniane na podstawie pola pod krzywą farmakokinetyczną „stężenie-czas” (AUC) aktywności anty-Xa) jest istotnie wyższe u ochotników z ciężkim zaburzeniem funkcji nerek (klirens kreatyniny < 30 ml/min) w porównaniu z innymi grupami ochotników.

Z drugiej strony, przeprowadzono modelowanie farmakokinetyczne w celu oceny profilu bemiparyny po podaniu dziesięciu kolejnych dawek dobowych. Średnia maksymalna aktywność anty-Xa (Amax), odtworzona po podaniu dziesięciu dawek profilaktycznych (3500 j.m./24 h), we wszystkich grupach wynosiła od 0,35 do 0,60 j.m. anty-Xa/ml; jednakże u jednego ochotnika z grupy z ciężkim zaburzeniem funkcji nerek (klirens kreatyniny <30 ml/min) po podaniu dziesiątej dawki wartość Amax wyniosła 0,81 j.m. anty-Xa/ml. W modelu zmniejszenia dawki do 2500 j.m./24 h prognozowano wartości Amax poniżej 0,60 j.m. anty-Xa/ml (średnia wartość Amax = 0,42 j.m. anty-Xa/ml) dla wszystkich ochotników z ciężkim zaburzeniem funkcji nerek. Ponadto prognozowana średnia wartość Amax po podaniu dziesięciu dawek terapeutycznych (115 j.m./kg/24 h) wynosiła od 0,89 do 1,22 j.m. anty-Xa/ml we wszystkich grupach; u ochotnika z grupy z ciężkim zaburzeniem funkcji nerek po ostatnim podaniu wartość Amax wyniosła 2,09 j.m. anty-Xa/ml. W modelu korekty dawki do 75% dawki terapeutycznej (86,25 j.m./kg/24 h) prognozowana wartość Amax dla wspomnianego ochotnika wyniosła 1,60 j.m. anty-Xa/ml, a średnia wartość Amax (0,91 j.m. anty-Xa/ml) dla grupy z ciężkim zaburzeniem funkcji nerek pozostała w zakresie obserwowanym w innych grupach bez korekty dawki.

Dane przedkliniczne dotyczące bezpieczeństwa.

Dane przedkliniczne oparte na tradycyjnych badaniach farmakologicznych bezpieczeństwa, toksyczności przy wielokrotnym podawaniu, działaniu genotoksyjnemu i toksyczności dla narządów rozrodczych wskazują na brak szczególnego ryzyka dla człowieka.

Badania toksyczności ostrej i toksyczności powtarzanych dawek u zwierząt po podaniu bemiparyny wykazały zmiany, które były głównie odwracalnymi, zależnymi od dawki uszkodzeniami hemoragicznymi w miejscu podania leku. Zostały one uznane za skutek nadmiernie wysokiej aktywności farmakologicznej.

W badaniach toksyczności reprodukcyjnej bemiparyny przeprowadzonych na ciężarnych szczurach i królikach w okresie od 6. do 18. dnia ciąży nie odnotowano przypadków śmiertelnych. Główne zaobserwowane objawy toksyczności reprodukcyjnej to podskórne krwawienia, które również można odnieść do efektów farmakologicznych badanego leku. U płodów nie zaobserwowano żadnych efektów embriotoksycznych związanych z lekiem, w tym zaburzeń budowy zewnętrznej, uszkodzeń szkieletu ani narządów wewnętrznych.

Charakterystyki kliniczne.

Wskazania.

Profilaktyka zatorowości żylnej z wysokim stopniem ryzyka podczas zabiegów operacyjnych.

Profilaktyka krzepnięcia krwi w układzie krążenia pozaustrojowego podczas dializy przesączowej.

Profilaktyka zatorowości żylnej u pacjentów niechirurgicznych z wysokim ryzykiem wystąpienia zatorowości żylnej.

Profilaktyka wtórna nawrotów zatorowości żylnej u pacjentów z zakrzepicą żył głębokich i przejściowymi czynnikami ryzyka.

Przeciwwskazania.

• Podwyższona wrażliwość na bemiparynę lub którykolwiek z substancji pomocniczych.
• Podwyższona wrażliwość na heparynę lub jej pochodne, w tym inne heparyny niskocząsteczkowe, lub substancje pochodzenia świniowego.
• W wywiadzie potwierdzona immunologicznie heparynowo uwarunkowana trombocytopenia (HIT) lub podejrzenie jej wystąpienia.
• Aktywne krwawienia lub podwyższone ryzyko krwawienia spowodowane zaburzeniem krzepnięcia krwi.
• Ciężkie zaburzenia funkcji wątroby i trzustki.
• Uszkodzenia lub zabiegi operacyjne w obszarze ośrodkowego układu nerwowego, narządów wzroku lub narządów słuchu w ciągu ostatnich 2 miesięcy.
• Zespół rozsianej wewnątrzwążkowej krzepnięcia krwi (DIC) towarzyszący heparynowo uwarunkowanej trombocytopenii.
• Ostry bakteryjny zapalenie wsierdzia oraz podostre bakteryjne zapalenie wsierdzia.
• Jakiekolwiek zmiany organiczne z wysokim ryzykiem krwawienia (np. aktywna choroba wrzodowa żołądka i dwunastnicy, krwotok do mózgu, aneurysma mózgu lub nowotwór mózgu).

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Interakcje lekowe bemiparyny nie zostały zbadane, a informacje zawarte w tej sekcji oparte są na danych uzyskanych dla innych heparyn niskocząsteczkowych.

Nie zaleca się jednoczesnego stosowania bemiparyny z następującymi lekami:

antagoniści witaminy K oraz inne leki przeciwzakrzepowe, kwas acetylosalicylowy, inne salicylany i niesteroidowe leki przeciwzapalne (NLPZ), tyklopidyna, klopidogrel oraz inne inhibitory płytek krwi, glikokortykosteroidy doustne oraz dekstran.

Wszystkie wyżej wymienione leki nasilają działanie farmakologiczne bemiparyny poprzez sumowanie ich efektów z działaniem bemiparyny na krzepnięcie krwi i/lub funkcję płytek krwi, co zwiększa ryzyko krwawienia.

W przypadku niemożności uniknięcia takiego jednoczesnego stosowania konieczny jest staranny monitoring kliniczny i laboratoryjny.

Leki współdziałające, które zwiększają stężenie potasu w osoczu, należy stosować pod szczególnym nadzorem medycznym.

Nie można wykluczyć interakcji bemiparyny z nitrogliceryną podawaną dożylnie (co może prowadzić do zmniejszenia skuteczności).

Szczególności stosowania.

Opakowanie zawiera dawkę jednorazową leku. Po zastosowaniu pozostałą zawartość strzykawki należy zutylizować zgodnie z obowiązującymi przepisami. Nie należy stosować leku, jeśli folia ochronna opakowania jest otwarta lub uszkodzona. Stosować wyłącznie klarowny, bezbarwny lub lekko żółtawy roztwór, pozbawiony cząstek.

Nie wstrzykiwać w sposób dożylny. Z powodu ryzyka wystąpienia krwotoku należy unikać wstrzykiwań do mięśni innych leków w okresie leczenia bemiparyną.

Po podaniu leku w dawce 3500 JN kinetyka bemiparyny może być zaburzona u pacjentów z ciężką niewydolnością nerek (klirens kreatyniny <30 ml/min). U tych pacjentów zaleca się regularne monitorowanie stanu zdrowia. Przed rozpoczęciem leczenia należy dokładnie ocenić indywidualne ryzyko wystąpienia krwotoku i trombozy. W przypadku łagodnej lub umiarkowanej niewydolności nerek (klirens kreatyniny 30–80 ml/min) korekty dawki nie uznaje się za konieczną, jednak należy zachować ostrożność (zob. rozdział „Sposób stosowania i dawki” oraz „Farmakokinetyka”).

Należy zachować ostrożność przy przepisywaniu leku pacjentom z niewydolnością wątroby, niekontrolowanym nadciśnieniem tętniczym, wywiadem choroby wrzodowej żołądka i dwunastnicy, trombocytopenią, kamieniami w nerkach lub chorobą kamieniową, zaburzeniami naczyń tęczówki lub siatkówki oka, a także z innymi stanami chorobowymi związanymi ze zwiększonym ryzykiem krwotoku, takimi jak stosowanie znieczulenia podpajęczynówkowego lub zewnątrzopajęczynówkowego czy punkcja lędźwiowa.

Bemiparyna, podobnie jak inne leki z grupy niskocząsteczkowych heparyn, może hamować wydzielanie aldosteronu przez nadnercza, co może prowadzić do hiperkaliemii, szczególnie u pacjentów z cukrzycą, przewlekłą niewydolnością nerek na tle istniejącego kwasicy metabolicznej, podwyższonym stężeniem potasu we krwi lub u pacjentów stosujących leki zatrzymujące potas. Ryzyko wystąpienia hiperkaliemii wzrasta wraz z długością terapii, jednak taka hiperkaliemia zazwyczaj jest odwracalna. U pacjentów z grupy ryzyka należy oznaczyć poziom elektrolitów we krwi przed rozpoczęciem leczenia bemiparyną i regularnie monitorować go w trakcie terapii, szczególnie jeśli jej długość przekracza 7 dni.

Czasem na początku leczenia heparyną obserwuje się łagodną, przemijającą trombocytopenię (HIT typu I) (liczba płytek krwi 100000/mm³–150000/mm³), związaną z tymczasową aktywacją płytek krwi. Stan ten zazwyczaj nie powoduje powikłań, dlatego leczenie można kontynuować.

Rzadko występuje ciężka, przeciwciałami wywołana trombocytopenia typu II (HIT typu II) z liczbą płytek krwi znacznie poniżej 100000/mm³. Reakcja ta zwykle pojawia się między 5. a 21. dniem terapii. U pacjentów z wywiadem heparynowej trombocytopenii powikłanie to może się rozwinąć szybciej. Dlatego zaleca się wykonywanie liczby płytek krwi przed rozpoczęciem leczenia bemiparyną, w pierwszym dniu terapii, następnie regularnie co 3–4 dni oraz po zakończeniu leczenia. W praktyce, jeśli w obecności bemiparyny, innych NCHG i/lub heparyn stwierdza się istotne obniżenie liczby płytek krwi (30–50%), które towarzyszą pozytywne lub nieznane wyniki badań in vitro na obecność przeciwpłytkowych przeciwciał, leczenie bemiparyną należy natychmiast przerwać i zastosować leczenie alternatywne.

Podobnie jak przy stosowaniu innych heparyn, po zastosowaniu bemiparyny obserwowano przypadki martwicy skóry, czasem poprzedzone zaczerwienieniem lub bolesnymi plamami rumieniowymi. W takich przypadkach leczenie należy natychmiast przerwać.

Profilaktyczne stosowanie heparyny w połączeniu z zastosowaniem znieczulenia zewnątrzopajęczynówkowego lub podpajęczynówkowego lub punkcją lędźwiową bardzo rzadko może prowadzić do rozwoju zewnątrzopajęczynówkowej lub podpajęczynówkowej krwiaki, co może skutkować trwałym lub trwałym porażeniem. Ryzyko krwiaka wzrasta przy stosowaniu kaniuli zewnątrzopajęczynówkowej lub podpajęczynówkowej do znieczulenia, przy jednoczesnym stosowaniu leków wpływających na krzepnięcie krwi, np. niesteroidowych leków przeciwzapalnych, inhibitorów agregacji płytek krwi lub leków przeciwkrzepnących, a także przy traumatycznej lub wielokrotnej punkcji.

Przy podejmowaniu decyzji o odstępie czasowym między ostatnim podaniem heparyny w dawce profilaktycznej a włożeniem lub usunięciem kaniuli zewnątrzopajęczynówkowej lub podpajęczynówkowej należy uwzględnić charakterystykę leku i stan pacjenta. Po usunięciu kaniuli następną dawkę bemiparyny można podać nie wcześniej niż po 4 godzinach. Podanie następnej dawki bemiparyny należy również odłożyć do zakończenia zabiegu chirurgicznego. Przy podejmowaniu decyzji o leczeniu przeciwkrzepnym w kontekście stosowania znieczulenia zewnątrzopajęczynówkowego lub podpajęczynówkowego należy zachować wyjątkową ostrożność i często monitorować stan pacjenta w celu wykrycia objawów zaburzeń neurologicznych, w szczególności bólu w plecach, zaburzeń czucia i ruchomości (drętwienie i osłabienie kończyn dolnych), a także zaburzeń czynności jelita i pęcherza moczowego. Personel medyczny powinien umieć rozpoznawać takie objawy. Pacjenci powinni natychmiast informować pielęgniarki lub lekarzy o pojawieniu się wymienionych objawów. W przypadku podejrzenia krwiaka zewnątrzopajęczynówkowego lub podpajęczynówkowego konieczne jest natychmiastowe rozpoznanie i podjęcie działań terapeutycznych, aż po dekompresję rdzenia kręgowego.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża.

Badania na zwierzętach nie wykazały u bemiparyny żadnych objawów teratogenności. Dane kliniczne dotyczące stosowania bemiparyny u ciężarnych są ograniczone, dlatego lek przepisuje się ciężarnym z ostrożnością. Obecnie brak informacji o zdolności bemiparyny do przenikania przez barierę łożyskową.

Okres karmienia piersią.

Obecnie brakuje wystarczających danych na temat tego, czy bemiparyna przenika do mleka matki, dlatego w razie konieczności przepisania Cyboru 3500 kobietom karmiącym piersią należy unikać karmienia piersią.

***Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi urządzeń.

Cybor 3500 nie wpływa lub ma nieznaczny wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi urządzeń.

Sposób stosowania i dawki.

Lek należy zastosować natychmiast po jego otwarciu.

Dorośli.

Zabiegi chirurgiczne z wysokim ryzykiem wystąpienia żylakowej tromboembolii (np. zabiegi ortopedyczne lub duże zabiegi chirurgiczne z powodu nowotworów).

W dniu zabiegu chirurgicznego podaje się 3500 j. anty-Xa podskórnie 2 godziny przed rozpoczęciem zabiegu lub 6 godzin po zabiegu, a następnie w kolejnych dniach – 3500 j. anty-Xa co 24 godziny. Leczenie profilaktyczne prowadzi się według decyzji lekarza w okresie istnienia u pacjenta ryzyka lub podczas jego unieruchomienia. Zazwyczaj uważa się, że leczenie profilaktyczne prowadzi się przez co najmniej 7–10 dni po zabiegu chirurgicznym, aż do zmniejszenia ryzyka rozwoju tromboembolii.

U pacjentów poddawanych dużym zabiegom ortopedycznym profilaktykę należy kontynuować do 35 dni. U pacjentów operowanych z powodu nowotworów narządów jamy brzusznej lub miednicy profilaktykę należy kontynuować do 28 dni, jeśli u pacjentów występuje podwyższone ryzyko rozwoju tromboembolii i niskie ryzyko krwawienia.

Profilaktyka krzepnięcia krwi w układzie krążenia pozaustrojowego podczas hemodializy. U pacjentów poddawanych wielokrotnym sesjom hemodializy trwającej nie dłużej niż 4 godziny i u których nie występuje ryzyko krwawienia, zapobieganie krzepnięciu krwi w obwodzie pozaustrojowym podczas procedury osiąga się przez jednorazowe podanie dożylnie leku na początku sesji. Dla pacjentów o masie ciała mniejszej niż 60 kg dawka wynosi 2500 j., a dla pacjentów o masie ciała większej niż 60 kg – 3500 j.

Profilaktyka tromboembolii u pacjentów niechirurgicznych z wysokim ryzykiem żylakowej tromboembolii (np. u pacjentów z ostrymi chorobami). Zalecana dobową dawką bemiparyny jest 3500 j. podskórnie. Leczenie profilaktyczne prowadzi się według decyzji lekarza w okresie istnienia u pacjenta ryzyka lub podczas jego unieruchomienia.

Wtórna profilaktyka nawrotów żylakowej tromboembolii u pacjentów z zakrzepicą żył głębokich i przejściowymi czynnikami ryzyka.

Bemiparynę można podawać w dawce ustalonej 3500 j. na dobę (maksymalny czas leczenia – do 3 miesięcy) pacjentom leczonym doustnymi lekami przeciwkrzepliwymi z powodu zakrzepicy żył głębokich z lub bez zatoru płucnego, jako terapię alternatywną leczeniu doustnymi lekami przeciwkrzepliwymi lub w przypadku ich przeciwwskazań.

Pacjenci w podeszłym wieku.

Korekta dawkowania nie jest wymagana pod warunkiem, że funkcja nerek nie jest zaburzona (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki (Zaburzenia funkcji nerek)”, „Szczególne wskazania”, „Farmakokinetyka”).

Pacjenci z zaburzeniem funkcji nerek.

(Patrz sekcja „Szczególne wskazania”, „Farmakokinetyka”).

Przy przepisywaniu bemiparyny w dawkach dobowych 3500 j. pacjentom z zaburzoną funkcją nerek (klirens kreatyniny 30–80 ml/min) korekta dawkowania nie jest wymagana. Jednakże zaleca się staranne monitorowanie.

Ciężka niewydolność nerek (klirens kreatyniny <30 ml/min) może wpływać na farmakokinetykę bemiparyny. Lekarze powinni ocenić indywidualne ryzyko krwawienia i zakrzepicy u tych pacjentów. Czasem może wystąpić potrzeba korekty dawki. Z uwagi na ograniczone dane farmakokinetyczne, zmniejszenie dawki do 2500 j. anty-Xa raz na dobę może być stosowane. Zaleca się staranne monitorowanie. Należy rozważyć możliwość pomiaru szczytowych poziomów anty-Xa około 4 godziny po podaniu.

Pacjenci z zaburzeniem funkcji wątroby.

Niewystarczające dane nie pozwalają na podanie zaleceń dotyczących korekty dawkowania bemiparyny dla tej grupy pacjentów.

Sposób stosowania. Technika podania podskórnie.

Wstępnie napełnione strzykawki są gotowe do bezpośredniego zastosowania i nie wymagają sterylizacji przed iniekcją. Gdy Cybor 3500 podaje się podskórnie, iniekcję należy wykonywać w warstwę podskórno-tłuszczową przednio-bocznej części brzucha lub bocznej części lędźwiowej, naprzemiennie z prawej i lewej strony. Igłę wprowadza się na pełną głębokość pod kątem prostym, a nie ukośnym, w fałd skóry utworzony palcem wskazującym i kciukiem. Fałdu skóry nie należy rozpraszać, należy go trzymać aż do zakończenia iniekcji. Miejsca iniekcji nie należy masować. Przed wstrzyknięciem nie należy wciskać tłoka w celu usunięcia pęcherzyków powietrza, aby uniknąć utraty leku.

Dzieci.

Bezpieczeństwo i skuteczność stosowania Cybor 3500 u dzieci nie zostały zbadane, dlatego nie należy go przepisywać dzieciom.

Przedawkowanie.

Głównym objawem przedawkowania jest krwawienie. W przypadku wystąpienia krwawienia decyzję o odstawieniu terapii bemiparyną należy podjąć w zależności od nasilenia krwawienia i ryzyka zakrzepicy. Niewielkie krwawienia rzadko wymagają specjalnego leczenia. Istotne krwawienia mogą wymagać zastosowania siarczanu protaminy. Neutralizacja bemiparyny siarczanem protaminy była badana w układach in vitro i in vivo w celu obserwacji zmniejszenia aktywności anty-Xa oraz wpływu na aktywowany częściowy czas tromboplastynowy (aPTT). Siarczan protaminy prowadzi do częściowego zmniejszenia aktywności anty-Xa bemiparyny w ciągu 2 godzin po wstrzyknięciu dożylnym w dawce 1,4 mg siarczanu protaminy na 100 j. anty-Xa.

Działania niepożądane.

Najczęściej zgłaszane działania niepożądane to siniaki i/lub krwawienia w miejscu wstrzyknięcia, obserwowane u około 15% pacjentów stosujących Cybor 3500. Długotrwałe stosowanie heparyny może prowadzić do rozwoju osteoporozy.

Działania niepożądane sklasyfikowano według układów narządów i częstości występowania: bardzo często (≥ 1/10); często (≥ 1/100 - < 1/10); rzadko (≥ 1/1000 - < 1/100); bardzo rzadko (≥ 1/10000 - < 1/1000); nieznane (nie można oszacować na podstawie dostępnych danych).

Częstość działań niepożądanych podczas stosowania bemiparyny odpowiada częstości działań niepożądanych obserwowanych przy stosowaniu innych leków z grupy niskocząsteczkowych heparyn i podano ją w poniższej tabeli:

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych: bardzo ważne jest zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych po rejestracji leku. Pozwala to na ciągłe monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka produktu leczniczego.

Okres ważności.

2 lata. Po pierwszym otwarciu lek Cybor 3500 należy natychmiast zastosować. Nie stosować leku po upływie okresu ważności wskazanego na opakowaniu.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w temperaturze nie wyższej niż 30 °C. Nie zamrażać. Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Niezgodność.

Nie należy mieszać tego leku z innymi lekami, ponieważ nie przeprowadzono badań zgodności.

Opakowanie.

0,2 ml roztworu do wstrzykiwań w strzykawce wstępnie napełnionej (szkło) z tłokiem (polipropylen), uszczelniaczem tłoka (chlorobutylkauczuk), igłą do wstrzykiwań (stal nierdzewna) oraz sztywną osłonką igły (kauczuk naturalny i sztywna warstwa polipropylenu).

Blistery pokryte warstwą ochronną zawierające 2 strzykawki wstępnie napełnione; 1, 5 lub 50 blistery w pudełku kartonowym.

Kategoria wydawania.

Na receptę.

Producent.

Rovi Farmaceutica Industrial Servicios, S. A.

Adres producenta i miejsce prowadzenia działalności.

C/Julian Camarillo, 35, Madryt, 28037 Madryt, Hiszpania.

Wnioskodawca.

PROPHARMA International Trading Limited.

Adres wnioskodawcy.

Pietro 1, LM Complex, ul. Brewery, Strefa 3, Central Business District, Birkirkara, CBD3040, Malta.