Ciprinol®

INSTRUKCJA stosowania leku Ciprinol® (Ciprinol®)

Skład:

substancja czynna: cyprofloksacyna;

1 ml stężonego roztworu do wstrzykiwań dożylnych zawiera 10 mg cyprofloksacyny;

substancje pomocnicze: kwas mlekowy, edynian disodowy, kwas chlorowodorowy stężony, woda do wstrzykiwań.

Postać farmaceutyczna. Stężony roztwór do wstrzykiwań dożylnych.

Główne właściwości fizykochemiczne: przezroczysty roztwór o barwie żółtozielonej, praktycznie bez cząstek mechanicznych.

Grupa farmakoterapeutyczna. Leki przeciwbakteryjne do stosowania systemowego. Fluorkhinolony. Cyprofloksacyna. Kod ATC J01M A02.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Mechanizm działania

Działanie bakteriobójcze ciprofloksacyny jako antybakteryjnego środka fluorochinolonowego wynika ze zdolności do hamowania topoizomeraz typu II (DNA-az i topoizomerazy IV), które są niezbędne w wielu procesach cyklu życia DNA, takich jak replikacja, transkrypcja, naprawa i rekombinacja.

Zależności farmakokinetyczne / farmakodynamiczne

Skuteczność zależy przede wszystkim od stosunku między maksymalnym stężeniem w osoczu (Cmax) a minimalnym stężeniem hamującym (MIC) ciprofloksacyny wobec patogenu bakteryjnego oraz od wartości pola pod krzywą (AUC) i MIC.

Mechanizm oporności

Oporność in vitro na ciprofloksacynę jest zazwyczaj związana z mutacjami miejsca docelowego, które powstają w topoizomerazie IV i DNA-azie w wyniku wieloetapowych mutacji. Stopień oporności krzyżowej między ciprofloksacyną a innymi fluorochinolonami może w związku z tym być różny. Pojedyncze mutacje zazwyczaj nie prowadzą do oporności klinicznej, natomiast wiele mutacji zazwyczaj powoduje oporność kliniczną na kilka lub wszystkie leki z grupy fluorochinolonów.

Mechanizmy oporności, takie jak niewnikalność i/lub pompa efliuksowa, mogą powodować różny wpływ na wrażliwość na fluorochinolony, w zależności od właściwości fizykochemicznych poszczególnych przedstawicieli tej grupy oraz powinowactwa układów transportowych do każdej substancji czynnej. Wszystkie mechanizmy oporności in vitro są ogólnie obserwowane u izolatów klinicznych. Mechanizmy oporności, które unieważniają inne środki antybakteryjne, takie jak bariery przenikania (charakterystyczne dla Pseudomonas aeruginosa) i mechanizmy efliuksowe, mogą wpływać na wrażliwość na ciprofloksacynę.

Opisano rozwój oporności pośredniczonej przez plazmidy, kodowanej przez gen qnr.

Zakres działania antybakteryjnego

Punkty kontrolne oddzielają szczepy wrażliwe od szczepów o średniej wrażliwości, a te ostatnie – od szczepów opornych.

Zalecenia EUCAST

Odporność nabyta wyizolowanych gatunków może się różnić w zależności od regionu i czasu, dlatego wymagane są lokalne informacje dotyczące oporności, szczególnie w leczeniu ciężkich infekcji. W razie potrzeby należy skonsultować się ze specjalistami, gdy lokalna częstość występowania oporności osiągnie taki poziom, że korzyść z zastosowania środka, przynajmniej w odniesieniu do niektórych rodzajów infekcji, staje się wątpliwa.

Ogólnie wrażliwe na cyprofloksacynę są następujące rodzaje i gatunki bakterii (w odniesieniu do gatunku Streptococcus patrz sekcja „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”).

Farmakokinetyka.

Absorpcja

Podczas wlewu dożylnego średnie stężenie maksymalne ciprofloksacyny osiągane jest na końcu wlewu. Farmakokinetyka ciprofloksacyny po podaniu dożylnym ma charakter liniowy w zakresie dawek do 400 mg.

W porównaniu parametrów farmakokinetycznych po dożylnej aplikacji 2 razy i 3 razy na dobę nie stwierdzono akumulacji ciprofloksacyny ani jej metabolitów.

Wlew dożylny 200 mg ciprofloksacyny prowadzony przez 60 minut co 12 godzin charakteryzował się AUC równoważnym AUC po doustnej dawce ciprofloksacyny 250 mg co 12 godzin.

Wlew dożylny 400 mg ciprofloksacyny prowadzony przez 60 minut co 12 godzin był bioekwiwalentny pod względem AUC do doustnej dawki ciprofloksacyny 500 mg co 12 godzin.

Wartości Cmax po wlewie dożylnym 400 mg ciprofloksacyny prowadzonym przez 60 minut co 12 godzin były podobne do tych po doustnej dawce ciprofloksacyny 750 mg co 12 godzin.

Wlew dożylny 400 mg ciprofloksacyny prowadzony przez 60 minut co 8 godzin był równoważny pod względem AUC do doustnej dawki ciprofloksacyny 750 mg co 12 godzin.

Rozkład

Udział ciprofloksacyny związanej z białkami osocza jest niewielki (20–30%). Ciprofloksacyna występuje we krwi głównie w formie niezjonizowanej i charakteryzuje się dużym objętościowym rozkładem w stanie ustalonym, który wynosi 2–3 l/kg masy ciała. Stężenie ciprofloksacyny osiąga wysoki poziom w różnych tkankach, np. w płucach (płyn nabłonkowy, makrofagi alveolarne, próbki biopsji), zatokach, tkankach zapalnych i uszkodzonych (płyn z pęcherzy kantaridynowych) oraz w tkankach układu moczowo-płciowego (mocz, prosta, endometrium), gdzie całkowite stężenie przekracza stężenie w osoczu.

Biotransformacja

Stwierdzono niskie stężenia czterech metabolitów: dezetylenocyprofloksacyny (M1), sulfocyprofloksacyny (M2), oksocyprofloksacyny (M3) oraz formylcyprofloksacyny (M4). Metabolity wykazują aktywność przeciwbakteryjną in vitro, jednak w mniejszym stopniu niż substancja pierwotna.

Wiadomo, że ciprofloksacyna jest umiarkowanym inhibitorem izoenzymów CYP 450 1A2.

Wydalanie

Ciprofloksacyna wydzielana jest głównie w postaci niezmienionej przez nerki, a w mniejszym stopniu przez jelita. Okres półwydalenia z osocza u osób z prawidłową funkcją nerek wynosi około 4–7 godzin.

Oczyszczanie nerek wynosi 180–300 ml/kg/godz., a całkowite oczyszczanie – 480–600 ml/kg/godz. Ciprofloksacyna podlega filtracji kłębuszkowej oraz sekrecji kanalikowej. W przypadku poważnego upośledzenia funkcji nerek okres półtrwania ciprofloksacyny może wynosić do 12 godzin.

Niepochodne nerki oczyszczanie ciprofloksacyny tłumaczone jest przede wszystkim sekrecją przez ścianę jelita oraz metabolizmem. 1% dawki wydzielane jest drogą żółciową. Ciprofloksacyna występuje w wysokich stężeniach w żółci.

Dzieci

Dane farmakokinetyczne dotyczące dzieci są ograniczone.

W badaniach przeprowadzonych u dzieci w wieku od 1 roku nie zaobserwowano zależności wiekowej stężenia Cmax ani wartości AUC. Po wielokrotnym stosowaniu leku (10 mg/kg 3 razy na dobę) nie zaobserwowano istotnego wzrostu wartości Cmax i AUC.

U 10 dzieci z ciężkim sepsą w wieku do 1 roku wartość Cmax wyniosła 6,1 mg/l (zakres 4,6–8,3 mg/l) po jednogodzinnej wlewie dożylnym w dawce 10 mg/kg. U dzieci w wieku od 1 do 5 lat wartość ta wyniosła 7,2 mg/l (zakres 4,7–11,8 mg/l). Wartości AUC wyniosły odpowiednio 17,4 mg*godz/l (zakres 11,8–32,0 mg*godz/l) i 16,5 mg*godz/l (zakres 11–23,8 mg*godz/l). Wartości te mieszczą się w granicach normy zaobserwowanej u dorosłych przy dawce terapeutycznej. Zgodnie z analizą farmakokinetyczną u dzieci z różnymi infekcjami, przewidywany średni okres półtrwania u dzieci wynosi około 4–5 godzin, a biodostępność zawiesiny do użytku doustnego – od 50 do 80%.

Charakterystyki kliniczne.

Wskazania.

Ciprinol® jest wskazany w leczeniu poniższych infekcji (patrz sekcje „Farmakodynamika” i „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania”). Przed rozpoczęciem terapii należy zwrócić szczególną uwagę na wszystkie dostępne informacje dotyczące oporności na cyprofloksacynę.

Należy wziąć pod uwagę oficjalne zalecenia dotyczące właściwego stosowania leków przeciwbakteryjnych.

Dorośli

• Infekcje dolnych dróg oddechowych wywołane bakteriami Gram-ujemnymi:
  • zaostrzenie przewlekłej obturacyjnej choroby płuc (w zaostrzeniu przewlekłej obturacyjnej choroby płuc cyprofloksacynę należy stosować wyłącznie wtedy, gdy uznaje się za nieuzasadnione użycie innych leków przeciwbakteryjnych, które zazwyczaj są zalecane w leczeniu tych infekcji);
  • infekcje oskrzelowo-płucne w przypadku mukowiscydozy lub bronchiectazii;
  • zapalenie płuc.
• Przewlekły ropny zapalenie ucha środkowego.
• Zaostrzenie przewlekłego zapalenia zatok, szczególnie jeśli spowodowane przez bakterie Gram-ujemne.
• Infekcje dróg moczowych:
  • ostre zapalenie nerek;
  • skomplikowane infekcje dróg moczowych;
  • bakteryjne zapalenie prostaty.
• Infekcyjne zmiany narządów płciowych:
  • orchioepidymitis, w tym spowodowane przez szczepy Neisseria gonorrhoeae;
  • zapalenie narządów miednicy małej, w tym spowodowane przez szczepy Neisseria gonorrhoeae.
• Infekcje przewodu pokarmowego (np. biegunka podróżnych).
• Infekcje wewnątrzbrzuszne.
• Infekcje skóry i tkanek miękkich wywołane przez bakterie Gram-ujemne.
• Ciężki przebieg zapalenia ucha zewnętrznego.
• Infekcje kości i stawów.
• Postać płucna wąglika (profilaktyka po kontakcie oraz leczenie radykalne).

Cyprofloksacynę można stosować u pacjentów z neutropenią, gdy podejrzewa się, że podwyższenie temperatury ciała jest spowodowane infekcją bakteryjną.

Dzieci i młodzież

• Infekcje oskrzelowo-płucne wywołane przez Pseudomonas aeruginosa u pacjentów z mukowiscydozą.
• Skomplikowane infekcje dróg moczowych i ostre zapalenie nerek.
• Postać płucna wąglika (profilaktyka po kontakcie oraz leczenie radykalne).

Cyprofloksacynę można również stosować u dzieci i młodzieży w leczeniu ciężkich infekcji, gdy lekarz uzna to za konieczne.

Leczenie może rozpoczynać wyłącznie lekarz posiadający doświadczenie w leczeniu mukowiscydozy i/lub ciężkich infekcji u dzieci i młodzieży (patrz sekcje „Farmakodynamika” i „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania”).

Przeciwwskazania.

Podwyższona wrażliwość na cyprofloksacynę lub którykolwiek z innych składników leku, jak również na inne fluorochinolony.

Jednoczesne stosowanie cyprofloksacyny i tizanidyny (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”).

Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji.

Wpływ innych leków na cyprofloksacynę

Leki wydłużające interwał QT

Cyprofloksacynę, tak jak i inne fluorochinolony, należy stosować z ostrożnością u pacjentów przyjmujących leki wydłużające interwał QT (np. leki przeciwarytmiczne klasy IA i III, trójpierścieniowe leki przeciwdrgawkowe, makrolidy, leki przeciwpadaczkowe) (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania”).

Probencydyna

Probencydyna wpływa na wydzielanie cyprofloksacyny przez nerki. Jednoczesne stosowanie probencydyny i cyprofloksacyny prowadzi do zwiększenia stężenia cyprofloksacyny w osoczu krwi.

Wpływ cyprofloksacyny na inne leki

Tizanidyna

Nie wolno stosować tizanidyny jednoczesnie z cyprofloksacyną (patrz sekcja „Przeciwwskazania”). W badaniu klinicznym z udziałem zdrowych ochotników stwierdzono, że jednoczesne stosowanie cyprofloksacyny i tizanidyny prowadzi do zwiększenia stężenia tizanidyny w osoczu krwi (zwiększenie Cmax 7-krotnie, zakres 4–21 razy; zwiększenie AUC 10-krotnie, zakres 6–24 razy). Zwiększone stężenie tizanidyny w osoczu krwi wiąże się z nasileniem działania hipotensyjnego i uspokajającego.

Metotreksat

Jednoczesne stosowanie cyprofloksacyny może spowolnić transport tubularny (metabolizm nerkowy) metotreksatu, co może prowadzić do zwiększenia stężenia metotreksatu w osoczu krwi. Może to zwiększyć ryzyko wystąpienia toksycznych reakcji ubocznych wywołanych przez metotreksat. Jednoczesnego stosowania nie zaleca się (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania”).

Teofilina

Jednoczesne stosowanie cyprofloksacyny i teofiny może prowadzić do niepożądanego zwiększenia stężenia teofiny w osoczu krwi, co z kolei może wywołać reakcje uboczne. W pojedynczych przypadkach reakcje te mogą zagrażać życiu lub mieć skutek śmiertelny. Jeżeli nie można uniknąć jednoczesnego stosowania tych leków, należy monitorować stężenie teofiny w osoczu krwi i w razie potrzeby zmniejszyć jej dawkę (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania”).

Inne pochodne ksantyny

Po jednoczesnym stosowaniu cyprofloksacyny i kofeiny lub pentoksyfyliny (okspentifylina) zgłaszano zwiększenie stężenia tych pochodnych ksantyny w osoczu krwi.

Fenytoina

Jednoczesne stosowanie cyprofloksacyny i fenytoiny może prowadzić do zwiększenia lub zmniejszenia stężenia fenytoiny w osoczu, dlatego zaleca się kontrolę poziomu leku.

Cyklosporyna

Stwierdzono przejściowe zwiększenie stężenia kreatyniny w osoczu krwi przy jednoczesnym stosowaniu cyprofloksacyny i leków zawierających cyklosporynę. Dlatego u tych pacjentów konieczna jest częsta kontrola (2 razy w tygodniu) stężenia kreatyniny w osoczu krwi.

Antagoniści witaminy K

Jednoczesne stosowanie cyprofloksacyny i antagonistów witaminy K może nasilić ich działanie przeciwkrzepięcze. Stopień ryzyka może się różnić w zależności od rodzaju infekcji, wieku i ogólnego stanu pacjenta, dlatego trudno dokładnie oszacować wpływ cyprofloksacyny na zwiększenie wartości Międzynarodowego Normalizowanego Stosunku (INR). Należy często monitorować INR podczas i bezpośrednio po jednoczesnym stosowaniu cyprofloksacyny i antagonistów witaminy K (np. warfaryny, acenokumarolu, fenprokumonu lub fluindionu).

Duloksetyna

W badaniach klinicznych stwierdzono, że jednoczesne stosowanie duloksetyny z silnymi inhibitorami CYP450 1A2, takimi jak fluwoksymina, może prowadzić do zwiększenia AUC i Cmax duloksetyny. Pomimo braku danych klinicznych dotyczących możliwej interakcji z cyprofloksacyną, można oczekiwać podobnych efektów przy jednoczesnym stosowaniu tych leków (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania”).

Ropinirol

W badaniach klinicznych stwierdzono, że jednoczesne stosowanie ropinirolu z cyprofloksacyną, moderowanym inhibitorem izoenzymu CYP450 1A2, prowadzi do zwiększenia Cmax i AUC ropinirolu odpowiednio o 60% i 84%. Zaleca się monitorowanie reakcji ubocznych ropinirolu i odpowiednie dostosowanie dawki podczas i bezpośrednio po jednoczesnym stosowaniu z cyprofloksacyną (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania”).

Lidokaina

Zgłaszano, że jednoczesne stosowanie cyprofloksacyny, moderowanego inhibitora izoenzymów cytochromu P450 1A2, i leków zawierających lidokainę zmniejsza klirens wewnątrzżylnej lidokainy o 22% u zdrowych ochotników. Pomimo normalnej tolerancji leczenia lidokainą, możliwe jest wystąpienie interakcji z cyprofloksacyną, związanej z reakcjami ubocznymi przy jednoczesnym stosowaniu tych leków.

Klozapina

Jednoczesne stosowanie 250 mg cyprofloksacyny z klozapiną przez 7 dni zwiększyło stężenie klozapiny i N-demetilklozapiny w osoczu odpowiednio o 29% i 31%. Zaleca się kliniczne monitorowanie i odpowiednie dostosowanie dawki klozapiny podczas i bezpośrednio po jednoczesnym stosowaniu z cyprofloksacyną (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania”).

Syldenafil

Cmax i AUC syldenafila zwiększyły się około dwukrotnie u zdrowych ochotników po jednoczesnym doustnym podaniu 50 mg syldenafila i 500 mg cyprofloksacyny. Dlatego należy zachować ostrożność przy jednoczesnym stosowaniu cyprofloksacyny i syldenafila, biorąc pod uwagę stosunek ryzyko/korzyść.

Agomelatyna

W badaniach klinicznych stwierdzono, że fluwoksymina, silny inhibitor izoenzymu CYP450 1A2, umiarkowanie hamuje metabolizm agomelatyny, co prowadzi do 60-krotnego zwiększenia wpływu agomelatyny. Choć nie ma dostępnych danych klinicznych dotyczących możliwej interakcji z cyprofloksacyną, moderowanym inhibitorem CYP450 1A2, można oczekiwać podobnych efektów przy jednoczesnym podaniu (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania. Cytochrom P450”).

Zolpidem

Jednoczesne podanie cyprofloksacyny może zwiększyć stężenie zolpidemu we krwi, dlatego jednoczesne stosowanie tych leków nie jest zalecane.

Szczególne środki ostrożności dotyczące stosowania.

Należy unikać stosowania cyprofloksacyny u pacjentów, u których wcześniej wystąpiły poważne reakcje niepożądane po zastosowaniu leków zawierających chinolon lub fluorochinolon (patrz dział „Reakcje niepożądane”). Leczenie cyprofloksacyną takich pacjentów należy rozpoczynać wyłącznie w przypadku braku dostępnych alternatywnych metod leczenia i po dokładnej ocenie stosunku korzyści do ryzyka (patrz dział „Przeciwwskazania”).

Ciężkie i/lub infekcje mieszane wywołane przez bakterie Gram-dodatnie lub beztlenowce

Cyprofloksacyna nie powinna być stosowana jako monoterapia w leczeniu ciężkich infekcji oraz infekcji wywołanych przez bakterie Gram-dodatnie lub beztlenowce. W leczeniu takich infekcji cyprofloksacynę należy stosować w połączeniu z odpowiednimi lekami przeciwbakteryjnymi.

Infekcje streptokokowe (w tym Streptococcus pneumoniae)

Cyprofloksacyna nie jest zalecana w leczeniu infekcji streptokokowych z powodu niewystarczającej skuteczności.

Infekcje układu płciowego

Odporność fluorochinolonów szczepów Neisseria gonorrhoeae może prowadzić do orchiepidymitis oraz zapalnych chorób narządów miednicy. Empiryczne leczenie cyprofloksacyną orchiepidymitis oraz zapalnych chorób narządów miednicy może być stosowane wyłącznie w połączeniu z innymi odpowiednimi lekami przeciwbakteryjnymi (np. cephalosporynami), z wyjątkiem sytuacji klinicznych, w których wykluczone jest występowanie szczepów Neisseria gonorrhoeae opornych na cyprofloksacynę.

Jeśli w ciągu 3 dni nie nastąpi poprawa kliniczna, należy przeanalizować terapię.

Infekcje dróg moczowych

W krajach Unii Europejskiej występuje różna oporność Escherichia coli na fluorochinolony, które są najczęstszym patogenem wywołującym infekcje dróg moczowych. Lekarzom zaleca się uwzględnienie lokalnego poziomu oporności Escherichia coli na fluorochinolony przy ustalaniu trybu leczenia.

Infekcje wewnątrzbrzuszne

Dane dotyczące skuteczności cyprofloksacyny w leczeniu pooperacyjnych infekcji wewnątrzbrzusza są ograniczone.

Biegunka podróżnych

Przy wyborze leku należy uwzględnić informacje dotyczące oporności odpowiednich mikroorganizmów na cyprofloksacynę w krajach, które odwiedził pacjent.

Infekcje kości i stawów

Cyprofloksacynę należy stosować w połączeniu z innymi lekami przeciwbakteryjnymi w zależności od wyników badań mikrobiologicznych.

Postać płucna wąglika

Zastosowanie u ludzi oparte jest na danych in vitro, badaniach na zwierzętach oraz ograniczonych danych uzyskanych podczas stosowania u ludzi. Lekarz powinien postępować zgodnie z obowiązującymi krajowymi i/lub międzynarodowymi protokołami leczenia wąglika.

Dzieci

Stosowanie cyprofloksacyny u dzieci i młodzieży należy prowadzić zgodnie z obowiązującymi oficjalnymi zaleceniami. Leczenie z zastosowaniem cyprofloksacyny powinien prowadzić wyłącznie lekarz z doświadczeniem w leczeniu dzieci i młodzieży z toremą włóknistą i/lub ciężkimi infekcjami.

Cyprofloksacyna powodowała artropatię stawów obciążonych u niewykształconych zwierząt. Dane dotyczące bezpieczeństwa uzyskane z randomizowanego podwójnie ślepego badania zastosowania cyprofloksacyny u dzieci (cyprofloksacyna: n=335, średni wiek = 6,3 roku; grupa porównawcza: n=349, średni wiek = 6,2 roku; zakres wieku – od 1 do 17 lat) wykazały częstość występowania artropatii, która prawdopodobnie była związana ze stosowaniem leku (różniła się od objawów klinicznych i objawów związanych z bezpośrednim uszkodzeniem stawów), w 42. dniu od rozpoczęcia stosowania leku na poziomie 7,2% i 4,6% odpowiednio dla grupy głównej i grupy porównawczej. Częstość występowania artropatii związanej z lekiem po roku obserwacji wynosiła odpowiednio 9% i 5,7%. Wzrost liczby przypadków artropatii związanych ze stosowaniem leku był statystycznie nieistotny. Jednakże leczenie cyprofloksacyną dzieci i młodzieży należy rozpoczynać wyłącznie po dokładnej ocenie stosunku korzyści do ryzyka z uwagi na potencjalne ryzyko wystąpienia reakcji niepożądanych związanych ze stawami i/lub tkankami otaczającymi.

Infekcje oskrzelowo-płucne przy toremie włóknistej

Badania kliniczne obejmowały dzieci i młodzież w wieku od 5 do 17 lat. Ograniczone doświadczenie dotyczy leczenia dzieci w wieku od 1 do 5 lat.

Skomplikowane infekcje dróg moczowych i nefryt

Należy rozważyć możliwość leczenia infekcji dróg moczowych z zastosowaniem cyprofloksacyny, gdy inne leczenie jest niemożliwe. Leczenie powinno opierać się na wynikach badań mikrobiologicznych.

W badaniach klinicznych oceniano stosowanie cyprofloksacyny u dzieci i młodzieży w wieku od 1 do 17 lat.

Inne specyficzne ciężkie infekcje

Zastosowanie cyprofloksacyny może być uzasadnione na podstawie wyników badań mikrobiologicznych w przypadku innych ciężkich infekcji zgodnie z oficjalnymi zaleceniami lub po dokładnej ocenie stosunku korzyści do ryzyka, gdy inne leczenie nie może być zastosowane lub standardowe leczenie okazało się nieskuteczne.

Zastosowanie cyprofloksacyny w przypadku innych specyficznych ciężkich infekcji, nie wymienionych powyżej, nie było oceniane w trakcie badań klinicznych, a doświadczenie kliniczne jest ograniczone. Dlatego leczenie pacjentów z takimi infekcjami należy prowadzić z ostrożnością.

Zwiększona wrażliwość

Nadwrażliwość i reakcje alergiczne, w tym reakcje anafilaktyczne/anafilaktoidealne, mogą wystąpić po zastosowaniu pojedynczej dawki cyprofloksacyny (patrz dział „Reakcje niepożądane”) i mogą stanowić zagrożenie dla życia. W takim przypadku stosowanie cyprofloksacyny należy natychmiast przerwać i, w razie potrzeby, zastosować odpowiednie leczenie farmakologiczne.

Przedłużające się, niepełnosprawniejące i potencjalnie nieodwracalne reakcje niepożądane

U pacjentów otrzymujących chinolony i fluorochinolony, niezależnie od wieku i obecności czynników ryzyka, odnotowano bardzo rzadkie przypadki długotrwałych (kilka miesięcy lub lat), niepełnosprawniejących i potencjalnie nieodwracalnych poważnych reakcji niepożądanych wpływających na różne układy organizmu (układ mięśniowo-szkieletowy, układ nerwowy, psychikę i narządy zmysłów).

Stosowanie cyprofloksacyny należy natychmiast przerwać po pojawieniu się pierwszych objawów lub sygnałów jakiejkolwiek poważnej reakcji niepożądanej, a pacjenci powinni skonsultować się z lekarzem.

Tendinitis i zerwanie ścięgna

Zazwyczaj cyprofloksacyna nie powinna być stosowana u pacjentów z chorobami lub uszkodzeniami ścięgien związanych z wcześniejszym stosowaniem chinolonów. Jednakże w bardzo rzadkich przypadkach po badaniu mikrobiologicznym patogenu i dokładnej ocenie stosunku korzyści do ryzyka cyprofloksacyna może być przepisana takim pacjentom w celu leczenia niektórych ciężkich infekcji, w szczególności w przypadku nieskuteczności standardowej terapii lub oporności bakterii, gdy dane mikrobiologiczne uzasadniają stosowanie cyprofloksacyny.

Tendinitis i zerwanie ścięgna (w tym ścięgna Achillesa), czasem obustronne, mogą wystąpić już w ciągu pierwszych 48 godzin leczenia chinolonami i fluorochinolonami i, jak donoszono, nawet w ciągu kilku miesięcy po zakończeniu leczenia. Ryzyko rozwoju tendinitis i zerwania ścięgna zwiększa się u pacjentów starszych, pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek, pacjentów po przeszczepieniu narządów stałych oraz u tych, którzy jednocześnie przyjmują kortykosteroidy. Dlatego należy unikać jednoczesnego stosowania kortykosteroidów.

Przy pierwszych objawach tendinitis (np. bolesne obrzęki, zapalenie) leczenie cyprofloksacyną należy przerwać i rozważyć leczenie alternatywne. Dotkniętą kończynę należy odpowiednio leczyć (np. unieruchomienie). Kortykosteroidy nie powinny być stosowane w przypadku wystąpienia objawów tendinopatii.

Pacjenci z miastenią poszerzoną

Cyprofloksacynę należy stosować z ostrożnością u pacjentów z miastenią poszerzoną, ponieważ objawy mogą się nasilać (patrz dział „Reakcje niepożądane”).

Aneurysm i rozwarstwienie aorty, zstępnica/zaburzenia zastawek serca

Badania epidemiologiczne wykazały zwiększone ryzyko rozwoju aneurysmu i rozwarstwienia aorty, a także zstępnicy aortalnej i mitralnej po przyjmowaniu fluorochinolonów, szczególnie u osób starszych. Zgłaszano przypadki aneurysmu i rozwarstwienia aorty, czasem powikłane pęknięciem (w tym przypadki śmiertelne), oraz zstępnicy/zaburzeń zastawek serca u pacjentów przyjmujących fluorochinolony (patrz dział „Reakcje niepożądane”).

Dlatego fluorochinolony należy stosować wyłącznie po dokładnej ocenie stosunku korzyści do ryzyka i po rozważeniu innych opcji terapeutycznych u pacjentów z wywiadem rodzinnym obciążonym aneurysmem aorty lub wrodzonymi wadami zastawek serca, u pacjentów z wcześniej zdiagnozowanym aneurysmem aorty i/lub rozwarstwieniem aorty, u pacjentów z chorobą zastawek serca oraz przy obecności innych czynników ryzyka:

• czynniki ryzyka rozwoju aneurysmu aorty i/lub rozwarstwienia aorty oraz zstępnicy/zaburzeń zastawek serca: zaburzenia tkanki łącznej, takie jak zespół Marfana lub zespół Ehlersa-Danlosa, zespół Turnera, choroba Behceta, nadciśnienie tętnicze, reumatoidalne zapalenie stawów;
• czynniki ryzyka rozwoju aneurysmu i rozwarstwienia aorty: choroby naczyń, takie jak tętniak Takayasu lub tętniak wielogrzbiecetowy, miażdżyca, zespół Sjögrena;
• czynniki ryzyka rozwoju zstępnicy/zaburzeń zastawek serca: zapalenie wsierdzia bakteryjne.

Ryzyko aneurysmu i rozwarstwienia aorty oraz ich pęknięcia jest również zwiększone u pacjentów, którzy jednocześnie przyjmują kortykosteroidy systemowe.

W przypadku nagłego bólu brzucha, klatki piersiowej lub pleców pacjenci powinni natychmiast skontaktować się z lekarzem w oddziale ratunkowym.

Pacjenci powinni również natychmiast skontaktować się z lekarzem w przypadku nagłego duszności, nowego napadu tachykardii, rozwoju obrzęku brzucha lub kończyn dolnych.

Zaburzenia wzroku

W przypadku pogorszenia się wzroku lub jakiegokolwiek odczuwalnego wpływu na oczy należy natychmiast skonsultować się z lekarzem.

Światłoczułość

Wykazano, że cyprofloksacyna powoduje reakcje światłoczułości. Pacjentom stosującym cyprofloksacynę zaleca się unikanie bezpośredniego światła słonecznego lub promieniowania UV podczas leczenia (patrz dział „Reakcje niepożądane”).

Drżenie

Wiadomo, że cyprofloksacyna, podobnie jak inne chinolony, może powodować drżenie lub obniżać próg drżeniowy. Zgłaszano przypadki rozwoju stanu padaczkowego. Cyprofloksacynę należy stosować z ostrożnością u pacjentów z zaburzeniami układu nerwowego centralnego, które mogą mieć skłonność do występowania drgawek. W przypadku wystąpienia drgawek należy przerwać przyjmowanie cyprofloksacyny (patrz dział „Reakcje niepożądane”).

Neuropatia obwodowa

U pacjentów stosujących chinolony lub fluorochinolony obserwowano przypadki polineuropatii czuciowej lub czucio-ruchowej, prowadzącej do parestezji, hipozestezji, dysestezji lub osłabienia. Pacjentom stosującym cyprofloksacynę należy poinformować swojego lekarza przed kontynuacją leczenia, jeśli wystąpią objawy neuropatii, takie jak ból, palenie, mrowienie, drętwienie lub osłabienie, aby zapobiec rozwojowi potencjalnie nieodwracalnego stanu (patrz dział „Reakcje niepożądane”).

Reakcje psychotyczne

Po pierwszym zastosowaniu cyprofloksacyny mogą wystąpić reakcje psychotyczne. W bardzo rzadkich przypadkach depresja lub psychoza mogą postępować do myśli samobójczych i zachowań, takich jak samobójstwo lub próba samobójstwa. W przypadku wystąpienia depresji, reakcji psychotycznych, myśli lub zachowań związanych z samobójstwem, należy przerwać stosowanie cyprofloksacyny.

Zaburzenia serca

Należy ostrożnie stosować fluorochinolony, w tym cyprofloksacynę, u pacjentów z znanymi czynnikami ryzyka wydłużenia odcinka QT, w szczególności:

• w przypadku wrodzonego zespołu wydłużenia odcinka QT;
• przy jednoczesnym stosowaniu leków, które mogą wydłużać odcinek QT (np. leki przeciwarytmiczne klas IA i III, trójcykliczne leki przeciwdepresyjne, makrolidy, neuroleptyki);
• przy niekorygowanym zaburzeniu równowagi elektrolitów (np. hipokaliemia, hipomagnezemia);
• w przypadku chorób serca (np. niewydolność serca, zawał mięśnia sercowego, bradykardia).

Kobiety i pacjenci starsi mogą wykazywać większą wrażliwość na leki wydłużające odcinek QT. Dlatego należy ostrożnie stosować fluorochinolony, w tym cyprofloksacynę, w tych grupach pacjentów (patrz dział „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”, „Sposób stosowania i dawki” (Pacjenci starsi), „Przedawkowanie”, „Reakcje niepożądane”).

Disglykemia

Podobnie jak przy stosowaniu innych chinolonów, zgłaszano zaburzenia poziomu glukozy we krwi, w tym hipoglikemię i hiper- glikemię (patrz dział „Reakcje niepożądane”), zazwyczaj u pacjentów starszych z cukrzycą, którzy jednocześnie przyjmowali doustne leki hipoglikemiczne (np. glibenklamid) lub insulinę. Zarejestrowano przypadki hipoglikemicznego śpiączki. Pacjentom z cukrzycą zaleca się dokładne monitorowanie poziomu glukozy we krwi.

Układ pokarmowy

W przypadku wystąpienia ciężkiej i trwającej biegunki (nawet kilka tygodni po leczeniu) w trakcie lub po leczeniu może to wskazywać na rozwój kolitu związanego z antybiotykiem (takiego, który zagraża życiu i może prowadzić do śmierci) i wymaga natychmiastowego leczenia (patrz dział „Reakcje niepożądane”). W takich przypadkach należy przerwać stosowanie cyprofloksacyny i rozpocząć odpowiednią terapię. Leki hamujące perystaltykę są przeciwwskazane w tej sytuacji klinicznej.

Nerki i układ moczowy

Zgłaszano krystalurię związaną ze stosowaniem cyprofloksacyny (patrz dział „Reakcje niepożądane”). Pacjenci przyjmujący cyprofloksacynę powinni otrzymywać wystarczającą ilość płynów. Należy unikać nadmiernej alkaliczności moczu.

Zaburzenia funkcji nerek

Ponieważ cyprofloksacyna jest wydalana głównie w niezmienionej formie przez nerki, u pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek należy dostosować dawkę zgodnie z zaleceniami w dziale „Sposób stosowania i dawki”, aby uniknąć zwiększenia częstości reakcji niepożądanych spowodowanych akumulacją cyprofloksacyny.

Układ wątrobowo-żółciowy

Podczas stosowania cyprofloksacyny zgłaszano przypadki martwicy wątroby i niewydolności wątroby, które mogą zagrozić życiu pacjenta (patrz dział „Reakcje niepożądane”). W przypadku pojawienia się jakichkolwiek objawów i sygnałów choroby wątroby (takich jak anoreksja, żółtaczka, ciemne zabarwienie moczu, świąd lub napięcie przedniej ściany brzucha) leczenie należy przerwać.

Deficyt glukozo-6-fosfodehydrogenazy

Podczas stosowania cyprofloksacyny zgłaszano reakcje hemolityczne u pacjentów z deficytem glukozo-6-fosfodehydrogenazy. Należy unikać stosowania cyprofloksacyny u takich pacjentów, z wyjątkiem przypadków, gdy potencjalna korzyść przewyższa potencjalne ryzyko. W takim przypadku należy obserwować możliwość wystąpienia hemolizy.

Odporność

Podczas lub po kursie leczenia cyprofloksacyną oporne bakterie mogą być wyizolowane z lub bez klinicznie zdefiniowanej nadinfekcji. Istnieje pewne ryzyko wyizolowania bakterii opornych na cyprofloksacynę podczas długotrwałych kursów leczenia i w leczeniu infekcji szpitalnych i/lub infekcji wywołanych przez Staphylococcus i Pseudomonas.

Cytochrom P450

Cyprofloksacyna umiarkowanie hamuje CYP1A2, dlatego może powodować zwiększenie stężenia w surowicy jednocześnie przepisywanych substancji, które są również metabolizowane przez ten enzym (np. teofilina, klozapina, olanzapina, ropinirol, tizanidyna, duloksetyna, agomelatyna). Dlatego należy dokładnie obserwować pacjentów stosujących te substancje jednocześnie z cyprofloksacyną pod kątem możliwego wystąpienia objawów przedawkowania. Może również być konieczne oznaczenie stężenia w surowicy (np. teofiliny) (patrz dział „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”). Jednoczesne stosowanie cyprofloksacyny i tizanidyny jest przeciwwskazane.

Metotreksat

Jednoczesne stosowanie cyprofloksacyny i metotreksatu nie jest zalecane (patrz dział „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”).

Wpływ na wyniki badań laboratoryjnych

Cyprofloksacyna in vitro może wpływać na wyniki posiewu na Mycobacterium tuberculosis poprzez hamowanie wzrostu kultury mikobakterii, co może prowadzić do fałszywie ujemnych wyników posiewu u pacjentów przyjmujących cyprofloksacynę.

Reakcje w miejscu podania

Podczas wstrzykiwania cyprofloksacyny dożylnej obserwowano reakcje w miejscu podania, które występują częściej, gdy czas infuzji wynosi 30 minut lub mniej. Mogą one objawiać się lokalnymi reakcjami skórnymi, które szybko ustępują po zakończeniu infuzji. Dalsze podawanie dożylne nie jest przeciwwskazane, o ile reakcje nie powtarzają się lub nie nasilają.

Szczególne ostrzeżenia dotyczące substancji nieczynnych

Stężony roztwór do wlewu zawiera mniej niż 1 mmol (23 mg) sodu/ dawkę, co oznacza praktycznie bezsodowy preparat.

1 ml roztworu do infuzji dożylnych zawiera 0,1571 mmol (lub 3,61 mg) sodu. Dlatego pacjentom stosującym dietę o niskiej zawartości sodu (pacjenci z niewydolnością serca, niewydolnością nerek, zespołem nerczynym) należy wziąć pod uwagę dodatkowe obciążenie solą.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża

Dane dotyczące stosowania cyprofloksacyny u kobiet w ciąży wskazują na brak rozwoju wad wrodzonych lub toksyczności płodowej/neonatalnej. Badania na zwierzętach nie wskazują na bezpośredni lub pośredni toksyczny wpływ na funkcję rozrodczą. U młodych zwierząt i zwierząt narażonych na działanie chinolonów przed urodzeniem obserwowano wpływ na niezwyrodniałą tkankę chrzęstną, dlatego nie można wykluczyć możliwości, że lek może być szkodliwy dla chrząstek stawowych noworodków/płodu. Dlatego w czasie ciąży, aby zapobiec niepożądanym skutkom dla płodu, należy unikać stosowania cyprofloksacyny.

Okres karmienia piersią

Cyprofloksacyna przenika do mleka matki. Z uwagi na potencjalne ryzyko uszkodzenia chrząstek stawowych u noworodków, cyprofloksacynę nie należy stosować w czasie karmienia piersią.

Możliwość wpływu na szybkość reakcji przy prowadzeniu pojazdów lub pracy z maszynami.

Cyprofloksacyna może wpływać na zdolność pacjenta do prowadzenia pojazdów lub pracy z maszynami z powodu reakcji ze strony układu nerwowego. Dlatego zdolność do prowadzenia pojazdów lub pracy z maszynami może być zaburzona.

Sposób stosowania i dawki

Dawkowanie ustala się zgodnie z wskazaniem, ciężkością i lokalizacją infekcji, wrażliwością patogenu (patogenów) na cyprofloksacynę, czynnością nerek pacjenta, a u dzieci i młodzieży — również według masy ciała.

Czas trwania leczenia zależy od ciężkości przebiegu choroby, obrazu klinicznego oraz typu patogenu.

W przypadku istnienia odpowiednich wskazań klinicznych i decyzji lekarza, początkowe wstrzykiwanie dożylne może zostać zastąpione podawaniem tabletek lub zawiesiny doustnej. Taką zmianę z leczenia dożylnego na doustne należy przeprowadzić jak najszybciej. W przypadkach ciężkich lub gdy pacjent nie może przyjmować tabletek (np. pacjent z żywieniem enteralnym) zaleca się rozpoczęcie terapii cyprofloksacyną dożylnie, aż do momentu możliwości przejścia na podawanie doustne.

Leczenie infekcji wywołanych przez określone bakterie (np. Pseudomonas aeruginosa, Acinetobacter lub Staphylococci) może wymagać podania wyższych dawek cyprofloksacyny oraz połączenia z innymi odpowiednimi środkami przeciwbakteryjnymi.

Leczenie niektórych infekcji (np. zapaleń narządów miednicy, infekcji wewnątrzbrzusznych, infekcji u pacjentów z neutropenią, infekcji kości i stawów) może wymagać jednoczesnego stosowania innych niezbędnych leków przeciwbakteryjnych, w zależności od rodzaju wyizolowanych patogenów.

Dorośli

Dzieci i młodzież

Pacjenci w wieku podeszłym

Pacjenci w wieku podeszłym powinni otrzymywać dawkę dobraną w zależności od ciężkości infekcji oraz klirensu kreatyniny u pacjenta.

Pacjenci z zaburzeniem funkcji nerek

Zalecane dawki początkowe i dawki utrzymania u pacjentów z zaburzoną funkcją nerek:

Naruszenia funkcji wątroby

U pacjentów z niewydolnością wątroby nie ma potrzeby zmiany dawkowania cyprofloksacyny.

Nie przeprowadzono badań dotyczących dawkowania cyprofloksacyny u dzieci z upośledzoną funkcją nerek i/lub wątroby.

Sposób podania

Lek należy wizualnie sprawdzić przed zastosowaniem. Nie należy stosować roztworu, jeśli występują oznaki jego zmętnienia.

Cyprofloksacynę należy podawać w formie dożylnego wlewu kroplowego. U dzieci czas trwania wlewu wynosi 60 minut.

U dorosłych pacjentów czas trwania wlewu wynosi 60 minut dla 400 mg (200 ml) roztworu cyprofloksacyny do wlewu oraz 30 minut dla 200 mg (100 ml) roztworu cyprofloksacyny do wlewu. Powolne wlewanie do dużej żyły minimalizuje dyskomfort u pacjenta i zmniejsza ryzyko podrażnienia żyły.

Stężony roztwór należy rozcieńczyć w odpowiednim roztworze do wlewów przed zastosowaniem. Roztwór do wlewu można podawać samodzielnie lub po zmieszaniu z innymi zgodnymi roztworami do wlewów. Minimalna objętość wynosi 50 ml.

Dzieci.

Ze względu na możliwy niepożądany wpływ na stawy i tkanki okołostawowe, cyprofloksacynę u dzieci należy stosować wyłącznie po dokładnej ocenie stosunku korzyści do ryzyka (patrz punkt «Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania»). Cyprofloksacyny nie zaleca się stosować u dzieci w celu leczenia innych chorób zakaźnych niż te wymienione w punkcie «Wskazania».

Przedawkowanie.

Zgłaszano przypadki przedawkowania po przyjęciu 12 g leku, które prowadziły do objawów umiarkowanej toksyczności. Ostra przedawkowanie w dawce 16 g prowadziła do rozwoju ostrej niewydolności nerek.

Objawy przedawkowania obejmowały zawroty głowy, drżenie, ból głowy, zmęczenie, drgawki, halucynacje, dezorientację, dyskomfort brzuszny, niewydolność nerek i wątroby, a także krystalurię i hematurię. Zgłaszano również odwracalną toksyczność nerek.

Oprócz standardowych środków resuscytacyjnych stosowanych w przypadku przedawkowania, zaleca się kontrolę funkcji nerek, w tym oznaczenie pH moczu oraz w razie potrzeby zwiększenie jego kwasowości w celu zapobiegania krystalurii. Pacjenci powinni przyjmować odpowiednią ilość płynów. Antacida zawierające wapń lub magnez teoretycznie mogą zmniejszyć wchłanianie cyprofloksacyny w przypadku przedawkowania.

Hemodializa lub dializa otrzewnowa usuwają jedynie niewielką ilość cyprofloksacyny (< 10 %).

W przypadku przedawkowania należy stosować leczenie objawowe. Konieczna jest kontrola EKG, ponieważ może dojść do wydłużenia się odcinka QT.

Niepożądane reakcje.

Najczęściej zgłaszane niepożądane reakcje to nudności, biegunka, wymioty, przejściowe podwyższenie poziomu transaminaz, wysypka oraz reakcje w miejscu podania.

Dane dotyczące niepożądanych reakcji po stosowaniu cyprofloksacyny, uzyskane podczas badań klinicznych oraz obserwacji pozarejestrowych (dawkowanie doustne, dożylne oraz sekwencyjne), przedstawiono poniżej.

Przy analizie częstości występowania należy uwzględnić dane dotyczące doustnej oraz dożylnej drogi podania cyprofloksacyny.

*Zgłaszano bardzo rzadkie przypadki długotrwałych (przez miesiące lub lata), niesprawności powodujących i potencjalnie nieodwracalnych poważnych reakcji na leki ze strony różnych, czasem wielu układów narządów i narządów zmysłów (w tym takie reakcje jak tendinitis, pęknięcie ścięgna, artralgia, ból kończyn, zaburzenia chodu, neuropatia związana z parestezjami i neuralgią, zmęczenie, objawy psychiatryczne (w tym zaburzenia snu, lęk, ataki paniki, depresja i myśli samobójcze), zaburzenia pamięci i koncentracji, zaburzenia słuchu, wzroku, smaku i węchu) w związku z zastosowaniem chinolonów i fluorochinolonów w niektórych przypadkach, niezależnie od istniejących czynników ryzyka (patrz rozdział „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania”).

**U pacjentów, którzy otrzymywali fluorochinolony, zgłaszano przypadki aneurysmaty i rozwarstwienia aorty, czasem powikłane pęknięciem (w tym przypadki śmiertelne) oraz regurgitację/niewydolność dowolnej z zastawek serca (patrz rozdział „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania”).

Poniżej wymienione niepożądane zdarzenia mają wyższą kategorię częstości u podgrup pacjentów, którzy otrzymywali leczenie dożylne lub leczenie stopniowe (przejście z dożylnego na doustne):

Stosowanie u dzieci

Częstotliwość występowania artropatii (ból stawów, zapalenie stawów) podana powyżej oparta jest na danych uzyskanych w badaniach przeprowadzonych u dorosłych pacjentów. U dzieci artropatia występuje częściej (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania”).

Donoszenie o podejrzewanych działań niepożądanych

Donoszenie o działaniach niepożądanych po rejestracji leku ma istotne znaczenie. Umożliwia to monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka związanego ze stosowaniem tego leku. Lekarze, pracownicy farmaceutyczni, pacjenci oraz ich ustawowo uprawnieni przedstawiciele powinni zgłaszać wszystkie przypadki podejrzewanych działań niepożądanych oraz braku skuteczności leku poprzez Zautomatyzowany System Monitorowania Farmakoterapii pod adresem: https://aisf.dec.gov.ua.

Okres ważności. 5 lat.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w celu ochrony przed działaniem światła. Nie są wymagane specjalne warunki temperaturowe przechowywania. Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Niezgodność.

Nie należy mieszać leku z innymi lekami w jednym pojemniku, z wyjątkiem wymienionych poniżej.

Ciprinol®, substancja do sporządzenia roztworu do wlewania dożylnej, jest zgodny z 0,9 % roztworem chlorku sodu, roztworem Ringera, roztworem Hartmana (lakto-Ringer), 5 % i 10 % roztworem glukozy, 10 % roztworem fruktozy oraz 5 % roztworem glukozy z 0,225 % NaCl lub 0,45 % NaCl.

Jeśli zgodność z innymi roztworami do wlewania/lekami nie została potwierdzona, roztwór do wlewania cyprofloksacyny należy podawać oddzielnie. Widomymi objawami niezgodności są wytrącanie się osadu, mętnienie lub zmiana koloru roztworu.

Niezgodność występuje przy stosowaniu z wszystkimi roztworami do wlewania/lekami, które są niestabilne fizycznie lub chemicznie w pH roztworów od 3 do 4 (np. penicyliny, roztwory heparyny), szczególnie w połączeniu z roztworami, których pH zostało doprowadzone do zasadowego (pH roztworów cyprofloksacyny: 3,9–4,5).

Opakowanie.

Po 10 ml (100 mg) w fiolce; po 5 fiol w kartonowym pudełku.

Kategoria dystrybucji. Na receptę.

Producent.

KRKA, d.d., Ново место / KRKA, d.d., Novo mesto.

Adres producenta i miejsce prowadzenia działalności.

Smarjeska cesta 6, 8501 Novo mesto, Słowenia / Smarjeska cesta 6, 8501 Novo mesto, Slovenia.