Cefotaksym-Vista

INSTRUKCJA dot. stosowania leczniczego leku Cefotaksym-Vista (Cefotaxime-Vista)

Skład:

substancja czynna: cefotaxime;

1 fiolka zawiera 1,048 g cefotaksymu sodowego, co odpowiada 1 g cefotaksymu.

Postać leku. Proszek do sporządzenia roztworu do wstrzykiwań.

Główne właściwości fizykochemiczne: proszek biały lub lekko żółtawy, higroskopijny.

Grupa farmakoterapeutyczna. Środki przeciwdrobnoustrojowe do stosowania systemowego. Antybiotyki beta-laktamowe. Cefalosporyny III pokolenia. Cefotaksym.

Kod ATC J01D D01.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Mechanizm działania. Cefotaksym-Vista to antybiotyk z grupy cefalosporyn III generacji o szerokim zakresie działania, stosowany do podania dożylnej lub domięśniowego. Cefotaksym-Vista hamuje enzymy odpowiedzialne za synteza ściany komórkowej bakterii. Powoduje to lizę komórki bakteryjnej.

Mechanizm oporności. Oporność bakterii na cefotaksym może wynikać z jednego lub kilku poniższych mechanizmów.

• Hydroliza przez β-laktamazy. Cefotaksym może być hydrolizowany przez tak zwane β-laktamazy o szerokim spektrum działania. Hydrolizowany jest również przez chromosomowo kodowane β-laktamazy (typu Amp-C).
• Mechanizm oporności związany z nieprzenikalnością.
• Mechanizm ekspresji pomp efliuksowych.

W jednej komórce bakteryjnej może występować jednocześnie kilka z tych mechanizmów.

Bakterie oporne na cefotaksym mogą wykazywać krzyżową oporność w różnym stopniu na inne antybiotyki β-laktamowe. Gram-ujemne bakterie oporne na cefotaksym wykazują krzyżową oporność na inne cefalosporyny III generacji o szerokim spektrum działania (ceftazydym, ceftryaksjon).

Wartości progowe. Wartości progowe minimalnego stężenia hamującego (MIC) dla cefotaksymu, zalecane przez Europejski Komitet ds. Testowania Wrażliwości na Antybiotyki (EUCAST), który rozróżnia mikroorganizmy wrażliwe i oporne, przedstawiono w tabeli 1.

Tabela 1

Wartości kliniczne progowe ustalone przez Europejski Komitet ds. Testowania Wrażliwości na Antybiotyki (EUCAST) dla cefotaksymu

Widmo działania przeciwbakteryjnego. Odporność może się różnić w zależności od regionu i czasu dla wybranych gatunków. W leczeniu ciężkich infekcji należy brać pod uwagę lokalne dane dotyczące oporności. W razie potrzeby należy skonsultować się ze specjalistami, gdy lokalna rozpowszechnioność oporności osiągnęła taki poziom, że korzyść z zastosowania jest wątpliwa.

Farmakokinetyka.

Cefotaksym podaje się dożylnie lub domięśniowo. Po jednorazowym dożylnej podaniu cefotaksymu w dawce 1 g stężenie w surowicy wynosi około 81–102 mg/l po 5 minutach i 46 mg/l po 15 minutach. Po jednorazowym dożylnej podaniu cefotaksymu w dawce 2 g stężenie w surowicy po 8 minutach wynosi 167–214 mg/l.

Po domięśniowym podaniu cefotaksymu maksymalne stężenie w surowicy (około 20 mg/l po podaniu 1 g) osiąga się po 30 minutach. Rozkład. Cefotaksym szybko przenika do tkanek, przechodzi barierę łożyskową i osiąga wysokie stężenia w tkankach płodu (do 6 mg/kg). W mleku matki pojawia się jedynie w niewielkim stężeniu (stężenie w mleku wynosi 0,4 mg/l po podaniu 2 g).

W przypadku zapalenia opon mózgowo-rdzeniowych cefotaksym i dezacetylocefotaksym przenikają do płynu mózgowo-rdzeniowego i osiągają tam terapeutycznie skuteczne stężenia (np. w zakażeniach wywołanych przez bakterie Gram-ujemne i pneumokoki).

Udzwigowy objętość rozkładu wynosi 21–37 l. Wiąże się z białkami osocza w przybliżeniu w 25–40%.

Metabolizm. Cefotaksym jest w znacznym stopniu metabolizowany w organizmie człowieka. Około 15–25% dawki podanej dożylne lub domięśniowo wydala się w postaci O-dezacylocefotaksymu. Metabolit ten wykazuje aktywność przeciwbakteryjną. Oprócz dezacylocefotaksymu powstają dwa inne nieaktywne metabolity (laktony). Lakton powstaje z dezacylocefotaksymu jako nietrwały produkt pośredni, którego nie można wykryć w moczu ani w osoczu, ponieważ szybko przekształca się w stereoizomery laktonu o otwartym pierścieniu (pierścień beta-laktamowy). Te również wydzielają się z moczem. Wydalanie. Wydalanie cefotaksymu i dezacylocefotaksymu odbywa się głównie drogą nerkową. Niewielki procent (około 2%) wydala się z żółcią. W moczu zebranym w ciągu 6 godzin wykryto 40–60% dawki w niezmienionej postaci oraz około 20% w postaci dezacylocefotaksymu. Po dożylnej podaniu radioaktywnie znakowanego cefotaksymu wydzielono ponad 80% w moczu, z czego 50–60% w niezmienionej postaci, a reszta – w postaci trzech metabolitów.

Całkowity klirens cefotaksymu wynosi 240–390 ml/min, a klirens nerkowy – 130–150 ml/min.

Okres półtrwania cefotaksymu i aktywnego metabolitu w surowicy wynosi odpowiednio 50–80 minut i 125 minut. U pacjentów w podeszłym wieku (> 80 lat) okres półtrwania cefotaksymu i aktywnego metabolitu wynosi odpowiednio 120–150 minut i 5 godzin.

W przypadku ciężkiego zaburzenia funkcji nerek (klirens kreatyniny 3–10 ml/min) okres półtrwania cefotaksymu może być wydłużony do 2,5–10 godzin. W tych warunkach cefotaksym gromadzi się jedynie w niewielkim stopniu, w przeciwieństwie do aktywnych i nieaktywnych metabolitów.

Zarówno cefotaksym, jak i dezacylocefotaksym są w znacznym stopniu usuwane z krwi podczas hemodializy.

Charakterystyki kliniczne.

Wskazania.

Do leczenia poważnych zakażeń wywołanych lub najprawdopodobniej wywołanych przez mikroorganizmy wrażliwe na cefotaksym:

• Bakteryjne zapalenie płuc (cefotaksym nie działa na bakterie powodujące zapalenie atypowe ani na różne inne szczepy bakterii, które mogą powodować zapalenie atypowe, w tym P. aeruginosa (patrz sekcja „Farmakodynamika”)).
• Skomplikowane zakażenia nerek i górnych dróg moczowych.
• Poważne zakażenia skóry i tkanek miękkich.
• Zakażenia narządów płciowych wywołane gonokokami, szczególnie w przypadkach, gdy zastosowanie penicyliny okazało się nieskuteczne lub jest niewskazane.
• Zakażenia wewnątrzbrzuszne (w tym zapalenie otrzewnej): w leczeniu zakażeń wewnątrzbrzusznych cefotaksym należy stosować w połączeniu z antybiotykiem działającym na mikroorganizmy beztlenowe.
• Ostre bakteryjne zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych (szczególnie wywołane przez H. influenzae, N. meningitidis, S. pneumoniae, E. coli, Klebsiella spp.).
• Choroba Lyme’a lub borelioza kleszczowa (szczególnie II i III stadium).
• Bakteriemie związane lub prawdopodobnie związane z jednym z wymienionych zakażeń (jeśli zakażenie wywołane jest przez bakterie Gram-ujemne, lek ten należy stosować w połączeniu z innym odpowiednim antybiotykiem).
• Endokardytę (jeśli zakażenie wywołane jest przez bakterie Gram-ujemne, lek ten należy połączyć z innym odpowiednim antybiotykiem).

Do profilaktyki przeciwpowikłaniowej w okresie okołochirurgicznym (przed/po zabiegach chirurgicznych, szczególnie na okrężnicy i odbytnicy (chirurgia kolorektalna), na przewodzie pokarmowym, gruczole prostaty, w układzie moczowo-płciowym, zabiegach położniczo-ginekologicznych u pacjentów z wyraźnym ryzykiem powikłań zakaźnych po zabiegu). Należy wziąć pod uwagę oficjalne zalecenia dotyczące właściwego stosowania środków przeciwbakteryjnych.

Przeciwwskazania.

Nadwrażliwość na antybiotyki z grupy cefalosporyn oraz na inne antybiotyki β-laktamowe.

Przeciwwskazania do stosowania roztworów zawierających lidokainę:

• Podwyższona wrażliwość na lidokainę lub inny miejscowy lek znieczulający typu amidowego;
• Blokady przedsionkowo-komorowe bez założonego stymulatora serca;
• Ciężka niewydolność serca;
• Podanie dożylne;
• Wiek dziecięcy do 1 roku (podanie domięśniowe).

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Podczas jednoczesnego stosowania z lekami nefrotoksycznymi (aminoglikozydy) oraz silnymi moczopędnymi (kwas etakryninowy, furozemyd), kolistyną, polimyksyną zwiększa się ryzyko rozwoju niewydolności nerek. U tych pacjentów należy monitorować funkcję nerek.

Cefotaksym jest niezgodny z roztworami innych antybiotyków, należy je podawać oddzielnie. Podczas jednoczesnego stosowania leków przeciwwątrobowych działających pośrednio i cefotaksymu działają one synergistycznie.

Podczas leczenia cefotaksymem może zmniejszyć się skuteczność doustnych środków antykoncepcyjnych, dlatego w tym okresie należy stosować dodatkową antykoncepcję. Cefotaksymu nie należy stosować razem z antybiotykami bakteriostatycznymi (np. z tetracyklinami, erytromycyną i chloramfenikolem), ponieważ możliwe jest działanie antagonistyczne.

Podczas terapii skojarzonej roztwory cefotaksymu nie powinny być mieszane z roztworami aminoglikozydów, należy je podawać oddzielnie.

Jednoczesne stosowanie nifedypiny zwiększa biodostępność cefotaksymu o 70%. Probenecyd blokuje wydzielanie kanalikowe cefotaksymu i wydłuża jego okres półwylu, co zwiększa ekspozycję na cefotaksym o około dwukrotność i zmniejsza klirens nerkowy o około 50% przy dawkach terapeutycznych.

Ze względu na szeroki zakres terapeutyczny stosowania cefotaksymu nie jest konieczna korekta dawkowania u pacjentów z prawidłową funkcją nerek.

U pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek może być konieczna korekta dawkowania. Lek Cefotaksym-Vista nie powinien być stosowany razem z lidokainą:

• Przy podaniu dożylnej;
• Dzieciom w wieku do 30 miesięcy;
• Pacjentom z nadwrażliwością na lidokainę w wywiadzie;
• Pacjentom z blokadą serca;
• Pacjentom z ciężką niewydolnością serca.

Wpływ na wyniki badań laboratoryjnych

Podczas terapii cefalosporynami możliwe jest wystąpienie fałszywie dodatniego testu Coombsa, zjawisko to może również wystąpić podczas leczenia cefotaksymem i może utrudnić badanie krwi metodą krzyżową.

Zaleca się stosowanie metod glukozy-utleniowych do oznaczania poziomu cukru we krwi ze względu na możliwość wystąpienia fałszywie dodatnich wyników przy stosowaniu niespecyficznych odczynników (Benedykta, Felingga lub Clinistix). Możliwość zmniejszania klirensu cefotaksymu istnieje również dla mezlocyliny i azlocyliny.

Szczególne wskazania dotyczące stosowania.

Lek Cefotaksym-Vista należy przepisywać z ostrożnością u pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek lub wątroby, a także u osób z podatnością na penicyliny w wywiadzie. W przypadku zaburzeń funkcji nerek dawkę leku należy zmniejszyć, uwzględniając stopień niewydolności nerek oraz wrażliwość patogenu. Przy długotrwałym stosowaniu leku konieczna jest kontrola funkcji nerek oraz zapobieganie dysbakteriozie. Wskazane jest regularne monitorowanie składu komórkowego krwi obwodowej oraz funkcji wątroby. Podczas stosowania leku możliwe jest wystąpienie fałszywie dodatniego testu Coombsa.

Reakcje anafilaktyczne.

Stosowanie cefalosporyn wymaga potwierdzenia wywiadu alergicznego (diatesa alergiczna, astma, reakcje nadwrażliwości na antybiotyki beta-laktamowe). W przypadku wystąpienia u pacjenta reakcji nadwrażliwości leczenie należy przerwać. Stosowanie cefotaksymu jest surowo przeciwwskazane u pacjentów z wywiadem natychmiastowej reakcji nadwrażliwości na cefalosporyny. W przypadku jakichkolwiek wątpliwości konieczna jest obecność lekarza podczas pierwszego podania leku ze względu na możliwość wystąpienia reakcji anafilaktycznej. Znana jest krzyżowa alergia między cefalosporynami a penicylinami, która występuje w 5–10% przypadków. U pacjentów z wywiadem alergii na penicyliny lek należy stosować z szczególną ostrożnością.

Chłoniaste zapalenie okrężnicy.

W pierwszych tygodniach leczenia może wystąpić chłoniaste zapalenie okrężnicy, objawiające się ciężką, długotrwałą biegunką. Rozpoznanie potwierdza się podczas kolonoskopii i/lub badania histologicznego. Powikłania te należy uznać za poważne: należy natychmiast przerwać podawanie leku i rozpocząć odpowiednie leczenie, w tym doustne podawanie wancomycyny lub metronidazolu. Stosowanie cefotaksymu w połączeniu z lekami nefrotoksycznymi wymaga kontroli funkcji nerek, a stosowanie dłużej niż 10 dni – kontroli składu krwi. Pacjentom starszym i osłabionym należy podać witaminę K (profilaktyka hipokoagulacji).

Ciężkie skórne działania niepożądane (CSDN).

W okresie pogoniwalności zarejestrowano przypadki ciężkich skórnych działań niepożądanych związanych z leczeniem cefotaksymem, w tym ostrą ogólnoustrojową egzantematyczną pustulozę (OGEP), zespół Stevensa-Johnsona (ZSJ), toksyczny naciek naskórka (TEN), wywołaną lekami eozynofilię z objawami ogólnoustrojowymi (DRESS), które mogą zagrażać życiu lub prowadzić do śmierci.

Podczas przepisywania leku pacjentów należy poinformować o objawach i objawach reakcji skórnych.

W przypadku pojawienia się objawów wskazujących na te reakcje należy natychmiast przerwać stosowanie cefotaksymu. Jeśli u pacjenta podczas leczenia cefotaksymem rozwinęły się OGEP, ZSJ, TEN lub DRESS, leczenie cefotaksymem nie może być wznowione i należy je ostatecznie przerwać.

U dzieci objawienie się wysypki może być błędnie interpretowane jako podstawowa infekcja lub alternatywny proces infekcyjny, dlatego lekarze powinni brać pod uwagę możliwość reakcji na cefotaksym u dzieci, u których podczas terapii cefotaksymem pojawiają się objawy wysypki i gorączki.

Zaburzenia związane z Clostridium difficile (np. chłoniaste zapalenie okrężnicy).
Wystąpienie biegunki, szczególnie jeśli jest ciężka i/lub trwała, podczas leczenia lub w pierwszych kilku tygodniach po leczeniu może być objawem zaburzenia spowodowanego przez Clostridium difficile. Zaburzenia związane z Clostridium difficile mogą różnić się stopniem ciężkości od lekkich do zagrażających życiu, przy czym chłoniaste zapalenie okrężnicy jest najcięższą formą choroby. Rozpoznanie tej rzadkiej, ale potencjalnie śmiertelnej choroby może zostać potwierdzone wykryciem toksyn, za pomocą endoskopii i/lub badania histologicznego. Ważne jest, aby uwzględnić to rozpoznanie u pacjentów z biegunką podczas lub po leczeniu cefotaksymem. W przypadku podejrzenia chłoniastego zapalenia okrężnicy należy natychmiast przerwać leczenie cefotaksymem i niezwłocznie rozpocząć odpowiednie specyficzne leczenie antybiotykami.

Staz kałowy może prowadzić do rozwoju chorób związanych z Clostridium difficile. Należy unikać stosowania leków hamujących perystaltykę jelit.

Reakcje hematologiczne.

Podczas leczenia cefotaksymem mogą rozwijać się leukopenia, neutropenia, rzadziej – zahamowanie aktywności szpiku kostnego, pancytopenia i agranulocytoza, szczególnie przy długotrwałym leczeniu. Jeśli leczenie trwa dłużej niż 7–10 dni, konieczna jest kontrola składu krwi. W przypadku odchyleń od normy wyników badań krwi (hemogramu) leczenie należy przerwać. Opisywano kilka przypadków wystąpienia eozynofilii i trombocytopenii, które szybko ustępowały po przerwaniu leczenia. Zgłaszano również przypadki wystąpienia anemii hemolitycznej.

Pacjenci z niewydolnością nerek.

Dawkę należy skorygować, opierając się na obliczonym klirense kreatyniny. Należy zachować ostrożność przy jednoczesnym stosowaniu cefotaksymu z aminoglikozydami, furosemidem, probenecydem lub innymi lekami nefrotoksycznymi. U tych pacjentów, u pacjentów starszych oraz u osób z istniejącą niewydolnością nerek należy regularnie kontrolować funkcję nerek.

Neurotoksyczność (encefalopatia).

Przede wszystkim u pacjentów z niewydolnością nerek stosowanie wysokich dawek antybiotyków beta-laktamowych, w tym cefotaksymu, może prowadzić do encefalopatii (zaburzenia/utrata przytomności, nieprawidłowe ruchy, dezorientacja i drgawki). Pacjentom należy zalecić, aby natychmiast skontaktowali się z lekarzem, jeśli wystąpią takie reakcje.

W okresie postmarketingowym zgłaszano o potencjalnie zagrażającej życiu arytmii u bardzo niewielkiej liczby pacjentów stosujących cefotaksym przez szybkie wstrzyknięcie dożylnego za pomocą cewnika do żyły centralnej. Dlatego należy przestrzegać zalecanego czasu podania lub infuzji.

Tak jak przy stosowaniu innych antybiotyków o szerokim spektrum działania, długotrwałe stosowanie leku Cefotaksym-Vista może prowadzić do nadmiernego wzrostu mikroorganizmów opornych, co wymaga przerwania leczenia. Jeśli podczas leczenia wystąpi superinfekcja, należy zastosować terapię przeciwmikrobiologiczną. Przy oznaczaniu poziomu glukozy w moczu metodą redukcyjną mogą wystąpić fałszywie dodatnie wyniki. Aby temu zapobiec, należy stosować test enzymatyczny.

Podczas leczenia nie można spożywać alkoholu, ponieważ możliwe są efekty przypominające działanie disulfiramu (hiperemia twarzy, skurcze w brzuchu i okolicy żołądka, nudności, wymioty, ból głowy, obniżenie ciśnienia tętniczego, tachykardia, trudności w oddychaniu). Ważne informacje dotyczące substancji pomocniczych.

Ten lek zawiera 2,2 mmol (lub 50,5 mg) sodu w 1 g proszku do sporządzania roztworu do wstrzykiwań. Należy zachować ostrożność przy stosowaniu leku u pacjentów stosujących dietę o ograniczonej zawartości sodu.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża.

Cefotaksym przenika przez barierę łożyskową. Badania przeprowadzone na zwierzętach nie wykazały działania teratogennego cefotaksymu. Jednak bezpieczeństwo stosowania cefotaksymu u ludzi w czasie ciąży nie zostało ustalone, dlatego lek nie powinien być stosowany w czasie ciąży.

Karmienie piersią.

Cefotaksym przenika do mleka matki. Nie można wykluczyć wpływu na fizjologiczną florę jelitową niemowlęcia, co może prowadzić do biegunki, kolonizacji grzybami drożdżopodobnymi lub sensybilizacji dziecka. Dlatego należy rozważyć decyzję: czy tymczasowo przerwać karmienie piersią, czy ostatecznie przerwać leczenie, ważąc korzyści z karmienia piersią dla dziecka i korzyści z leczenia dla matki.

Plodność.

Stosowanie leku u kobiet w wieku rozrodczym wymaga oceny oczekiwanych korzyści i możliwych ryzyk.

Możliwość wpływu na szybkość reakcji przy prowadzeniu pojazdów silnikowych lub innych maszyn.

Z uwagi na możliwość wystąpienia takich działań niepożądanych, jak zawroty głowy lub encefalopatia (np. zaburzenia/utrata przytomności, nieprawidłowe ruchy, dezorientacja i drgawki), pacjenci powinni unikać prowadzenia pojazdów silnikowych lub pracy z innymi maszynami w okresie leczenia.

Sposób stosowania i dawki.

Lek stosować do wstrzykiwań dożylnych strokowych i kroplowych oraz wstrzykiwań wewnątrzmięśniowych.

Do wstrzykiwania dożylnego strokowego 1 g proszku rozpuścić w 8 ml sterylnej wody do wstrzykiwań. Wstrzykiwać powoli w ciągu 3–5 minut ze względu na możliwość wystąpienia grożącej życiu arytmii po podaniu cefotaksymu przez cewnik dożylny centralny.

Do infuzji dożylnej 1 g lub 2 g proszku rozpuścić w 40–100 ml 0,9 % roztworu sodu chloridum lub 5 % roztworu glukozy. Czas trwania infuzji wynosi 50–60 minut. Do wstrzykiwania wewnątrzmięśniowego 1 g proszku rozpuścić w 4 ml sterylnej wody do wstrzykiwań lub w 1 % roztworze lidokainy i podawać głęboko do mięśnia pośladkowego. W przypadku stosowania lidokainy surowo przeciwwskazane jest podawanie leku dożylnie.

Leczenie może być rozpoczęte przed uzyskaniem wyniku antybiogramu. Cefotaksym działa synergistycznie w połączeniu z aminoglikozydami.

Dozowanie. Dawkowanie i sposób podania zależą od ciężkości infekcji, wrażliwości mikroorganizmu oraz stanu pacjenta.

Czas trwania leczenia.

Czas stosowania leku Cefotaksym-Vista zależy od stanu klinicznego pacjenta i zmienia się w zależności od przebiegu choroby. Leczenie powinno trwać co najmniej 10 dni, jeśli infekcja została wywołana przez Streptococcus pyogenes (terapię parenteralną można zastąpić terapią doustną przed zakończeniem 10-dniowego okresu).

Dorośli i nastolatkowie (w wieku od 12 do 16–18 lat).

Zwykle stosuje się po 1 g cefotaksymu co 12 godzin. W przypadku poważnych infekcji dawkę dobową można zwiększyć do 12 g. Dawkę dobową do 6 g można podzielić co najmniej na dwa oddzielne podania w odstępach 12 godzin. Wyższe dawki dobowe należy podzielić co najmniej na 3 lub 4 oddzielne podania w odstępach 12 godzin. Wyższe dawki dobowe należy podzielić co najmniej na 3 lub 4 oddzielne podania w odstępach odpowiednio co 8 lub 6 godzin.

Tabela 2 może stanowić wytyczne dotyczące dozowania.

Tabela 2

Niemowlęta i dzieci (w wieku od 28 dni do 11 lat).

Zwykle 50–100 mg/kg masy ciała na dobę, w zależności od ciężkości zakażenia (do 150 mg), podzielone na 2–4 równe dawki (co 12–6 godzin).

Tabela 3 może służyć jako wytyczna do doboru dawki.

Tabela 3

* W pojedynczych przypadkach, szczególnie w sytuacjach zagrażających życiu, może być konieczne zwiększenie dawki dobowej do 200 mg/kg masy ciała na dobę. Należy jednak nie przekraczać maksymalnej dawki dobowej wynoszącej 12 g.

Niedożywi i noworodki urodzeni w terminie (w wieku 0–27 dni).

Zwykle przepisuje się dawkę 50 mg/kg masy ciała na dobę, podzieloną na 2–4 równe dawki (co 12–6 godzin). W przypadku wystąpienia sytuacji zagrażających życiu może być konieczne zwiększenie dawki dobowej. W przypadku poważnych infekcji stosuje się dawkę 150 mg/kg masy ciała na dobę. Tabela 4 może służyć jako wytyczna do doboru dawki.

Tabela 4

* W pojedynczych przypadkach, szczególnie w sytuacjach zagrażających życiu, może być konieczne zwiększenie dawki dobowej do 200 mg/kg masy ciała na dobę. Nie należy przekraczać tej dawki ze względu na niedostatecznie rozwiniętą funkcję wydalniczą nerek (parametr: klirens kreatyniny endogennej).

Pacjenci w wieku podeszłym.

Przy prawidłowej funkcji nerek i wątroby nie ma potrzeby dostosowywania dawki.

Dawkowanie u pacjentów z niewydolnością nerek.

U pacjentów z klirens kreatyniny mniejszym niż 10 ml/min po wstępnej dawce początkowej dawki utrzymujące należy zmniejszyć do połowy dawki standardowej, bez zmiany odstępu między podawaniem leku.

U pacjentów poddawanych hemodializie: od 1 g do 2 g na dobę, w zależności od ciężkości zakażenia. W dniu przeprowadzania hemodializy cefotaksym należy podawać po zakończeniu sesji dializy.

U pacjentów poddawanych dializie otnębiowej: od 1 g do 2 g na dobę, w zależności od ciężkości zakażenia. Cefotaksym nie jest usuwany podczas dializy otnębiowej.

Inne zalecenia.

Gonoreja. Jednorazowe podanie (dożylnie lub domięśniowo) w dawce od 0,5 g do 1 g cefotaksymu. W przypadku zakażeń skomplikowanych należy uwzględnić obowiązujące oficjalne zalecenia. Przed rozpoczęciem leczenia należy wykluczyć obecność kiły. Zakażenia dróg moczowych. W przypadku niepowikłanych zakażeń dróg moczowych: w dawce 1 g co 12 godzin.

Zakażenie bakteryjne opon mózgowo-rdzeniowych. Dorośliom zaleca się dawki dobowe od 6 g do 12 g na dobę, podzielone na równe dawki co 6–8 godzin. Dzieciom zaleca się dawki dobowe od 150 mg/kg do 200 mg/kg masy ciała na dobę, podzielone na równe dawki co 6–8 godzin. Noworodkom w wieku od 1. do 7. dnia życia można podawać 50 mg/kg masy ciała co 12 godzin, a noworodkom w wieku od 7. do 28. dnia życia – 50 mg/kg masy ciała co 8 godzin. Zakażenia jamy brzusznej. Zakażenia jamy brzusznej należy leczyć cefotaksymem w połączeniu z innymi odpowiednimi antybiotykami.

Profilaktyka okołoperacyjna. W celu profilaktyki okołoperacyjnych powikłań zakaźnych zaleca się jednorazowe podanie dawki od 1 g do 2 g cefotaksymu 30–60 minut przed rozpoczęciem operacji. Konieczne jest podanie dodatkowego antybiotyku chroniącego przed mikroorganizmami beztlenowymi. Jeśli operacja trwa dłużej niż 90 minut, wymagana jest dodatkowa dawka. Sposób stosowania.

Cefotaksymu i aminoglikozydów nie należy mieszać w jednej strzykawce ani w roztworze do infuzji. Przygotowanie roztworów powinno odbywać się w warunkach aseptycznych (sterylnej). Stosować natychmiast po przygotowaniu.

Dzieci.

Leku nie należy stosować domięśniowo u dzieci poniżej 1 roku życia.

Przedawkowanie.

Objawy: możliwe gorączka, leukopenia, trombocytopenia, ostra anemia hemolityczna, reakcje skórne, przewodu pokarmowego i wątroby, duszność, niewydolność nerek, stomatyt, anoreksja, tymczasowa utrata słuchu, dezorientacja, encefalopatia (szczególnie przy niewydolności nerek i stosowaniu wysokich dawek antybiotyków beta-laktamowych, w tym cefotaksymu). W pojedynczych przypadkach obserwowano napady drgawkowe oraz nasilenie działań niepożądanych.

Leczenie. Nie istnieje specyficzny antydotum. Stężenie cefotaksymu we krwi można obniżyć za pomocą hemodializy. Dializa otnębiowa nie jest skuteczna. W razie potrzeby należy przeprowadzić leczenie objawowe.

W przypadku wystąpienia wstrząsu anafilaktycznego należy natychmiast podjąć odpowiednie działania. Przy pierwszych objawach reakcji nadwrażliwości (osutka, pokrzywka, ból głowy, nudności, utrata przytomności) należy przerwać podawanie cefotaksymu. W przypadku ciężkiej reakcji nadwrażliwości lub reakcji anafilaktycznej należy rozpocząć odpowiednie leczenie (podanie adrenaliny i/lub glikokortykosteroidów). W innych stanach klinicznych mogą być konieczne dodatkowe działania, np. sztuczne oddychanie, stosowanie antagonistów receptorów histaminowych. W przypadku niewydolności naczyniowej należy podjąć działania resuscytacyjne.

Niepożądane reakcje.

Częstotliwość występowania niepożądanych reakcji określono następująco: bardzo często (> 1/10), często (> 1/100, < 1/10), rzadko (> 1/1000, < 1/100), pojedyncze przypadki (> 1/10000, < 1/1000), rzadkie (< 1/10000) oraz częstotliwość nieznana (nie można ustalić na podstawie dostępnych danych).

Tabela 4

* Obserwacja pozarejestrowa.

Reakcja Jarischa-Herxheimer.

Podczas leczenia boreliozy w pierwszych dniach terapii może wystąpić reakcja Jarischa-Herxheimer. Zgłaszano występowanie następujących objawów po kilku tygodniach leczenia boreliozy: wysypka skórna, swędzenie, gorączka, leukopenia, podwyższenie poziomu enzymów wątrobowych, duszność, ból stawów.

Encefalopatia.

Stosowanie wysokich dawek antybiotyków beta-laktamowych, w tym cefotaksymu, szczególnie u pacjentów z niewydolnością nerek, może prowadzić do encefalopatii (objawy: zaburzenia lub utrata świadomości, nieprawidłowe ruchy, dezorientacja, drgawki).

Z udziałem wątroby i dróg żółciowych.

Obserwowano podwyższenie poziomu enzymów wątrobowych (ALT, AST, LDH, γ-GT i/lub fosfatazy alkalicznej) i/lub bilirubiny. W pojedynczych przypadkach wartości te mogą dwukrotnie przekraczać górną granicę normy i wskazywać na uszkodzenie wątroby, zwykle o charakterze cholestazy, przebiegające bezobjawowo.

Zgłaszanie podejrzanych działań niepożądanych.

Zgłaszanie podejrzanych działań niepożądanych po rejestracji produktu leczniczego jest ważnym procederem. Umożliwia ono kontynuowanie monitorowania stosunku korzyść/ryzyko w odniesieniu do danego leku. Osoby pracujące w zawodach medycznych powinny zgłaszać wszelkie podejrzane działania niepożądane poprzez krajowy system zgłaszania.

Okres ważności.

3 lata.

Warunki przechowywania. Przechowywać w oryginalnym opakowaniu, w celu ochrony przed światłem, w temperaturze nie przekraczającej 30 °C. Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Niezgodność.

Roztwór leku jest niezgodny z roztworami innych antybiotyk在玩家中, roztworami aminoglikozydów w jednej strzykawce lub kroplówce. Do rozcieńczania należy stosować roztwory wymienione w punkcie „Sposób stosowania i dawki”.

Opakowanie.

Po 1 g proszku w fiolce; po 1 lub po 10 fiolach w pudełku kartonowym.

Kategoria wydawania. Na receptę.

Producent. ACS DOBFAR S.P.A.

Miejsce położenia producenta oraz adres miejsca wykonywania działalności.

VIA ALESSANDRO FLEMING, 2, VERONA (VR), 37135, Włochy.