BudenoFalk

INSTRUKCJA DOTYCZĄCA STOSOWANIA LECZNICZEGO ŚRODKU BUDENOFALK (BUDENOFALK®)

Skład:

substancja czynna: budenozyd;

1 kapsułka twarda z granulatami o uwalnianiu odwrętowym zawiera 3 mg budenozydu;

substancje pomocnicze: kulki cukrowe, laktoza monohydrat, powidon K 25, kopolimer kwasu metakrylowego z metylometakrylanem (1 : 1) [np. Eudragit L], kopolimer kwasu metakrylowego z metylometakrylanem (1 : 2) [np. Eudragit S], kopolimer metakrylanu amonowego typu B [np. Eudragit RS], kopolimer metakrylanu amonowego typu A [np. Eudragit RL], cytrynian trietylu, talk, otoczka kapsułki: żelatyna, dwutlenek tytanu (E 171), erytrozyna (E 127), tlenek żelaza czerwony (E 172), tlenek żelaza czarny (E 172), laurylosiarczan sodu.

Postać leku. Kapsułki twarde z granulatami o uwalnianiu odwrętowym.

Główne właściwości fizykochemiczne:

różowe kapsułki (rozmiar 1) zawierające białe okrągłe granulki.

Grupa farmakoterapeutyczna. Leki przeciwzapalne stosowane w chorobach jelita. Glikokortykosteroidy o działaniu miejscowym. Kod ATX A07EA06.

Właściwości farmakodynamiczne.

Farmakodynamika.

Dokładny mechanizm działania budezonidu w leczeniu choroby Crohna nie został wyjaśniony. Dane z badań kliniczno-farmakologicznych i innych kontrolowanych badań klinicznych wyraźnie wskazują, że mechanizm działania budezonidu opiera się głównie na działaniu miejscowym w przewodzie pokarmowym. Budezonid jest glikokortykosteroidem o silnym miejscowym działaniu przeciwzapalnym. W dawkach klinicznie równoważnych dawkom glikokortykosteroidów działających ogólnie, budezonid powoduje znacznie mniejsze hamowanie osi podwzgórze–przysadka–nadnercza i wywiera mniejszy wpływ na markery stanu zapalnego.

BudenoFalk wykazuje zależny od dawki wpływ na poziom kortyzolu w osoczu, który przy zalecanej dawce 3 × 3 mg budezonidu/dzień jest znacznie niższy niż przy dawkach równoważnych terapeutycznie glikokortykosteroidów ogólnych.

Skuteczność i bezpieczeństwo kliniczne

Badanie kliniczne u pacjentów z chorobą Crohna

W randomizowanym, podwójnie ślepej, z podwójnym zmyłowaniem badaniu u pacjentów z chorobą Crohna o lekkim i umiarkowanym nasileniu (200 < CDAI < 400), z zaangażowaniem odcinka końcowego jelita krętego i/lub okrężnicy wstępującej, oceniano skuteczność 9 mg budezonidu w postaci jednorazowej dawki dobowej (9 mg OD) w porównaniu z leczeniem budezonidem w dawce 3 mg trzy razy dziennie (3 mg TID).

Pierwszym punktem końcowym skuteczności była frakcja pacjentów w remisji (CDAI < 150) w 8. tygodniu.

Do badania zakwalifikowano łącznie 471 pacjentów (pełna analiza zbioru, FAS), 439 pacjentów spełniało kryteria analizy zgodnej z protokołem (PP). Nie stwierdzono istotnych różnic w wyjściowych cechach obu grup leczonych. W analizie potwierdzającej, remisję osiągnęło 71,3% pacjentów w grupie 9 mg OD i 75,1% w grupie 3 mg TID (PP) (P : 0,01975), co wykazało nie mniejszą skuteczność 9 mg budezonidu OD w porównaniu do 3 mg budezonidu TID.

Nie zgłaszano żadnych poważnych działań niepożądanych związanych z przyjmowaniem leku.

Colitis mikroskopowa

Badania kliniczne indukcji remisji w kolagenowym zapaleniu jelita

Skuteczność i bezpieczeństwo stosowania budezonidu w indukcji remisji w kolagenowym zapaleniu jelita oceniano w dwóch prospektywnych, podwójnie ślepych (PS), randomizowanych, kontrolowanych placebo, wieloośrodkowych badaniach z udziałem pacjentów z aktywnym kolagenowym zapaleniem jelita.

W jednym z badań 30 pacjentów zostało randomizowanych do otrzymywania 9 mg budezonidu na dobę, 25 pacjentów – 3 g mezalazyny na dobę, a 37 pacjentów – placebo. Główną zmienną skuteczności była liczba pacjentów w stanie remisji klinicznej, zdefiniowanej jako ≤ 3 wypróżnienia na dobę. Remisję osiągnęło 80% pacjentów przyjmujących budezonid, 44% pacjentów przyjmujących mezalazynę i 59,5% pacjentów z grupy placebo (budezonid vs placebo – 0,072). Według alternatywnej definicji remisji klinicznej, uwzględniającej również konsystencję stolca, tj. średnio < 3 wypróżnienia na dobę i średnio < 1 wypróżnienie wodniste na dobę w ciągu ostatnich 7 dni przed ostatnią wizytą, remisję osiągnęło 80% pacjentów w grupie budezonidu, 32,0% w grupie mezalazyny i 37,8% w grupie placebo (budezonid vs placebo: p < 0,0006). Budezonid był bezpieczny i dobrze tolerowany. Żadne z niepożądanych zdarzeń w grupie budezonidu nie było związane z przyjmowaniem leku.

W drugim badaniu 14 pacjentów zostało randomizowanych do grupy stosowania 9 mg budezonidu na dobę, a 14 – do grupy placebo. Główną zmienną skuteczności była odpowiedź kliniczna, zdefiniowana jako zmniejszenie aktywności choroby do ≤ 50% wartości wyjściowej, przy czym aktywność choroby określano jako liczbę wypróżnień w ciągu ostatnich 7 dni. Odpowiedź kliniczną osiągnęło 57,1% pacjentów w grupie budezonidu i 21,4% w grupie placebo (p = 0,05). Budezonid był bezpieczny i dobrze tolerowany. W grupie budezonidu nie zaobserwowano żadnych poważnych reakcji niepożądanych.

Badanie kliniczne utrzymywania remisji w kolagenowym zapaleniu jelita

Skuteczność kliniczną i bezpieczeństwo stosowania budezonidu w utrzymywaniu remisji w kolagenowym zapaleniu jelita oceniano w prospektywnym, podwójnie ślepych (PS), randomizowanym, kontrolowanym placebo, wieloośrodkowym badaniu z udziałem pacjentów z kolagenowym zapaleniem jelita w okresie spoczynku.

Głównym punktem końcowym była frakcja pacjentów w remisji klinicznej przez 52 tygodnie. Remisję definiowano jako średnią < 3 wypróżnienia na dobę, z których średnio < 1 wypróżnienie wodniste na dobę, w tygodniu poprzedzającym ostatnią wizytę oraz brak nawrotu w ciągu roku. Nawrót definiowano jako średnią ≥ 3 wypróżnienia na dobę, z których ≥ 1 wypróżnienie wodniste na dobę, w ciągu poprzedniego tygodnia.

92 pacjentów zostało randomizowanych do leczenia w fazie PS (44 pacjentów otrzymywało budezonid, 48 – placebo) i przyjęło co najmniej jedną dawkę leku badanego (pełna analiza zbioru, FAS). Dawkowanie wynosiło 6 mg budezonidu/ dobę naprzemiennie z 3 mg budezonidu/ dobę (co odpowiada średniej dawce dobowej 4,5 mg budezonidu). W końcowym analizie znacznie większa liczba pacjentów z grupy budezonidu (61,4%) niż z grupy placebo (16,7%) osiągnęła główny punkt końcowy, co świadczy o przewadze budezonidu nad placebo (p < 0,001).

Badanie kliniczne indukcji remisji w limfocytarnym zapaleniu jelita

Skuteczność kliniczną i bezpieczeństwo stosowania budezonidu w indukcji remisji limfocytarnego zapalenia jelita oceniano w prospektywnym, podwójnie ślepych (PS), randomizowanym, kontrolowanym placebo, wieloośrodkowym badaniu z udziałem pacjentów z aktywnym limfocytarnym zapaleniem jelita.

Głównym punktem końcowym była częstość remisji klinicznej, zdefiniowanej jako maksymalnie 21 wypróżnień, w tym nie więcej niż 6 wodnistych wypróżnień, w ciągu ostatnich 7 dni przed ostatnią wizytą.

57 pacjentów zostało randomizowanych (po 19 pacjentów w grupie budezonidu, mezalazyny i placebo) i przyjęło co najmniej jedną dawkę leku badanego (budezonid: 9 mg doustnie; mezalazyna: 3 g doustnie). Czas trwania leczenia wynosił 8 tygodni.

W analizie potwierdzającej istotnie większa liczba pacjentów z grupy budezonidu (78,9%) niż z grupy placebo (42,1%) osiągnęła główny punkt końcowy, co świadczy o przewadze budezonidu nad placebo (p = 0,010). Remisję osiągnęło 63,2% pacjentów z grupy mezalazyny (p = 0,097).

Badania kliniczne w autoimmunologicznym zapaleniu wątroby

Bezpieczeństwo i skuteczność budezonidu badano przez 6 miesięcy u 46 pacjentów pediatrycznych (11 chłopców i 35 dziewcząt) w wieku od 9 do 18 lat. W celu indukcji remisji 19 pacjentów otrzymywało budezonid (9 mg), a 27 pacjentów – prednizon (dawka początkowa 40 mg). Następnie pacjenci przeszli na otwarte leczenie budezonidem przez 6 miesięcy.

Frakcja pacjentów z pełną odpowiedzią (tj. normalizacją poziomu AST i ALT bez steroidowych działań niepożądanych) była istotnie niższa w grupie pacjentów ≤ 18 lat w porównaniu z grupą dorosłych. Jednak po dalszym 6-miesięcznym leczeniu budezonidem różnice między grupami wiekowymi znacznie się zmniejszyły. Nie zaobserwowano istotnych różnic między pacjentami, którzy początkowo przyjmowali prednizon i budezonid, pod względem frakcji pacjentów osiągających pełną odpowiedź.

Farmakokinetyka.

Ogólne właściwości budezonidu

Wchłanianie

Ze względu na specyficzne, odporne na działanie żołądka, otoczenie granulek w leku BudenoFalk, kapsułki twarde 3 mg, występuje faza opóźnienia 2–3 godziny. Po jednorazowym przyjęciu jednej kapsułki o działaniu jelitowym BudenoFalk 3 mg przed posiłkiem, średni maksymalny poziom budezonidu w osoczu, wynoszący 1–2 ng/ml, obserwowano u zdrowych osób i u pacjentów z chorobą Crohna około 5 godzin po przyjęciu. Maksymalne uwalnianie leku obserwowano w odcinkach końcowych jelita krętego i ślepego, które są głównymi obszarami zapalenia w chorobie Crohna.

Jednoczesne spożycie pokarmu może opóźnić przechodzenie leku przez przewód pokarmowy o około 2–3 godziny. W takim przypadku opóźnienie wchłaniania wynosi około 4–6 godzin. Nie ma to wpływu na szybkość wchłaniania.

Rozkład

Budezonid charakteryzuje się dużym objętością rozkładu (około 3 l/kg). Wiązanie z białkami osocza wynosi 85–90%.

Biotransformacja

Budezonid podlega intensywnej biotransformacji w wątrobie (około 90%) do metabolitów o niskiej aktywności glikokortykosteroidowej. Aktywność glikokortykosteroidowa głównych metabolitów, 6β-hydroksybudezonidu i 16α-hydroksyprednizolonu, powstających za pośrednictwem CYP3A4, wynosi mniej niż 1% aktywności budezonidu.

Wydalanie

Średni okres półwydalenia po podaniu doustnym wynosi około 3–4 godziny. Dostępność systemowa u zdrowych ochotników, jak również u pacjentów z chorobami zapalnymi jelita na czczo, wynosi około 9–13%. Klirens budezonidu wynosi około 10–15 l/min. Tylko niewielka ilość budezonidu jest wydalana przez nerki.

Grupy specjalne pacjentów (pacjenci z zaburzeniami funkcji wątroby)

Znaczna część budezonidu ulega metabolizmowi w wątrobie. Wpływ systemowy budezonidu może być nasilony u pacjentów z zaburzeniem funkcji wątroby z powodu zmniejszenia metabolizmu budezonidu przez CYP3A4. Ten efekt zależy od charakteru choroby wątroby i stopnia jej nasilenia.

Pacjenci pediatryczni

Farmakokinetykę budezonidu oceniano u 12 pacjentów pediatrycznych w wieku od 5 do 15 lat z chorobą Crohna. Po wielokrotnym podaniu budezonidu (3 × 3 mg budezonidu przez jeden tydzień) średnie AUC budezonidu w okresie między dawkami wynosiło około 7 ng/godz, a C_max – około 2 ng/ml. Rozkład doustnego budezonidu (3 mg, dawka pojedyncza) u pacjentów pediatrycznych był podobny do dorosłych.

Dane kliniczne.

Wskazania.

• Choroba Crohna

Leczenie indukcyjne u pacjentów z chorobą Crohna o lekkim i średnim nasileniu z lokalizacją w jelicie czczym (część jelita cienkiego) i/lub w zgięciu wstępującym okrężnicy (część jelita grubego).

• Colitis mikroskopowa.
• Zapalenie wątroby autoimmunologiczne.

Przeciwwskazania.

Nie należy stosować BudenoFalka w przypadku:

• podwyższonej wrażliwości na budezonid lub którykolwiek składnik leku;
• marskości wątroby.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Interakcje farmakodynamiczne

• Glikozydy nasercowe

Działanie glikozydów może być nasilane przez niedobór potasu.

• Moczopędniki

Może dochodzić do nasilonego wydzielania potasu.

Interakcje farmakokinetyczne

• Cytochrom P450 3A (CYP3A4)

Inhibitory CYP3A4. Oczekuje się, że jednoczesne leczenie inhibitorami CYP3A4, w tym lekami zawierającymi kobicystat, zwiększa ryzyko wystąpienia ogólnoustrojowych działań niepożądanych. Kombinacji budezonidu z kobicystatem należy unikać, chyba że korzyść przewyższa ryzyko wystąpienia ogólnoustrojowych działań niepożądanych kortykosteroidów. W przypadku, gdy korzyść z przyjmowania budezonidu przewyższa takie ryzyko, pacjentów należy kontrolować pod kątem wystąpienia ogólnoustrojowych działań niepożądanych kortykosteroidów.

Jednorazowe doustne podawanie klotikonazolu w dawce 200 mg raz dziennie zwiększa stężenie budezonidu (jednorazowa dawka 3 mg) we krwi około 6-krotnie przy jednoczesnym stosowaniu. Gdy klotikonazol podaje się około 12 godzin po budezonidzie, stężenie tego ostatniego zwiększa się około 3-krotnie. Ze względu na brak wystarczających danych dotyczących zalecanych dawek, należy unikać tej kombinacji.

Inne silne inhibitory CYP3A4, takie jak rytonawir, itrakonazol, klaritromycyna i sok grejpfrutowy, mogą również powodować znaczący wzrost stężenia budezonidu we krwi. Dlatego należy unikać ich jednoczesnego stosowania.

Induktory CYP3A4, takie jak karbamazepina i ryfampicyna, mogą obniżać zarówno działanie ogólnoustrojowe, jak i miejscowe budezonidu na błonę śluzową jelita. Dawkowanie budezonidu może wymagać korekty.

Substraty CYP3A4, takie jak etynylöstradiol, konkuruje z budezonidem o metabolizm. Jeśli powinowactwo konkurencyjnej substancji do CYP3A4 jest wyższe, może to prowadzić do wzrostu stężenia budezonidu we krwi. Jeśli budezonid ma większe powinowactwo do CYP3A4, stężenia konkurencyjnych substancji mogą wzrastać we krwi. W takich przypadkach dawka budezonidu lub konkurencyjnej substancji może wymagać korekty.

U kobiet przyjmujących estrogeny lub doustne środki antykoncepcyjne opisywano wzrost stężenia kortykosteroidów we krwi oraz nasilenie ich działania. Nie zaobserwowano takich interakcji przy stosowaniu niskich dawek połączonych doustnych środków antykoncepcyjnych.

Jednoczesne stosowanie cyklosporyny i budezonidu może powodować niewielki, lecz klinicznie nieistotny wzrost stężenia budezonidu we krwi. Stosowanie omeprazolu nie wpływa na farmakokinetykę budezonidu.

Nie można wykluczyć potencjalnych interakcji z żywicami związanymi ze sterydami, takimi jak cholestrymina i środki przeciwwskazowe. Jednoczesne przyjmowanie tych leków z BudenoFalkiem może prowadzić do zmniejszenia działania budezonidu. Dlatego należy przyjmować je oddzielnie, z odstępem co najmniej 2 godziny.

Ponieważ działanie budezonidu może hamować czynność nadnerczy, test stymulacji hormonu kory nadnerczy w celu diagnozy niedostateczności przysadki może dawać fałszywe wyniki (niskie wartości).

Szczególne środki ostrożności.

Leczenie lekiem BudenoFalk wiąże się z niższymi stężeniami sterydów w układzie ogólnym niż w przypadku standardowej terapii sterydami doustnymi. Przejście z terapii innymi sterydami może powodować objawy związane ze zmianami stężenia sterydów w organizmie.

Szczególnie starannego nadzoru medycznego wymagają pacjenci z jednym lub kilkoma z następujących stanów: gruźlica, nadciśnienie tętnicze, cukrzyca, osteoporoza, wrzód jelita (żołądka lub dwunastopalcza), jaskra, zaćma, przypadki cukrzycy lub jaskry w wywiadzie rodzinnym lub każdy inny stan, w którym kortykosteroidy mogą wywoływać niepożądane efekty.

Preparat ten nie jest odpowiedni dla pacjentów z chorobą Leśniowskiego-Crohna o lokalizacji w górnych odcinkach przewodu pokarmowego.

Ze względu na głównie miejscowe działanie leku nie można oczekiwać korzystnych efektów u pacjentów z objawami pozajelitowymi (np. objawami skórnej, ocznej lub stawowej).

Może dochodzić do efektów ogólnoustrojowych kortykosteroidów, szczególnie przy stosowaniu leku w wysokich dawkach i przez dłuższy czas. Takie efekty mogą obejmować zespół Cushinga, zahamowanie czynności kory nadnerczy, opóźnienie wzrostu, obniżenie gęstości mineralnej tkanki kostnej, zaćmę, jaskrę oraz szeroki wachlarz zaburzeń psychicznych/powściągania (patrz także sekcja „Efekty niepożądane”).

Infekcje

Zahamowanie reakcji zapalnej i układu odpornościowego zwiększa podatność na infekcje oraz nasila ich przebieg. Należy dokładnie ocenić ryzyko nasilenia infekcji bakteryjnych, grzybiczych, amebowych i wirusowych na tle leczenia glikokortykosteroidami. Objawy kliniczne mogą być nietypowe, a poważne infekcje, takie jak sepsa czy gruźlica, mogą przebiegać ukrycie i osiągnąć zaawansowany etap zanim zostaną rozpoznane.

Ospa wietrzna

Szczególną uwagę należy zwrócić na ospę wietrzną, ponieważ może ona przebiegać ciężko, a czasem nawet zakończyć się śmiercią u pacjentów z osłabionym układem odpornościowym. Pacjenci, którzy nie chorowali na tę chorobę, powinni unikać bliskiego kontaktu z osobami chorymi na ospę wietrzną lub zeszła półpaśca (herpes zoster). W przypadku takiego kontaktu pacjent powinien niezwłocznie skonsultować się z lekarzem. Analogiczne zalecenia należy przekazać rodzicom dziecka będącego pacjentem. Nieimmunizowani pacjenci przyjmujący kortykosteroidy układowe lub przyjmowali je w ciągu ostatnich 3 miesięcy, po kontakcie z zeszła półpaśca powinni otrzymać pasywną immunizację immunoglobuliną przeciwko wirusowi ospy wietrznej. Pasywną immunizację należy przeprowadzić w ciągu 10 dni od kontaktu z osobą chorą na ospę wietrzną. Jeśli potwierdzono ospę wietrzną, choroba wymaga natychmiastowego specjalistycznego leczenia.

Nie należy przerywać przyjmowania kortykosteroidów, może nawet być konieczne zwiększenie ich dawki.

Odra

W przypadku kontaktu z osobą chorą na odre pacjenci z osłabionym układem odpornościowym powinni, jeśli to możliwe, otrzymać wstrzyknięcie normalnej immunoglobuliny jak najszybciej po kontakcie.

Szczepienia

Pacjentom, którzy przez dłuższy czas przyjmują glikokortykosteroidy, nie należy podawać szczepionek żywych. Produkcja przeciwciał w odpowiedzi na inne szczepionki może być zmniejszona.

Pacjenci z zaburzeniami funkcji wątroby

Na podstawie doświadczeń u pacjentów z pierwotnym zastoinowym zapaleniem dróg żółciowych (PBC) w zaawansowanym stadium oraz z marskością wątroby, należy oczekiwać zwiększonej biodostępności ogólnoustrojowej budezonidu u wszystkich pacjentów z ciężkimi zaburzeniami funkcji wątroby.

Jednakże u pacjentów z chorobą wątroby bez marskości budezonid w dawce dobowej 9 mg był bezpieczny i dobrze tolerowany. Nie ma danych na temat potrzeby szczególnych zaleceń dotyczących dawkowania u pacjentów z chorobami wątroby niepowikłanymi marskością lub z niewielkimi zaburzeniami funkcji wątroby.

Pacjenci z zaburzeniami wzroku

Zaburzenia wzroku mogą wystąpić przy stosowaniu kortykosteroidów zarówno ogólnoustrojowym, jak i miejscowym. Jeśli pacjent doświadcza takich objawów jak zamazanie widzenia lub innych zaburzeń wzroku, powinien skonsultować się z okulistą w celu oceny możliwych przyczyn, które mogą obejmować zaćmę, jaskrę lub rzadsze choroby, takie jak środkowe serozne zapalenie naczyniówki-siatkówki (CSR), o których donoszono po stosowaniu kortykosteroidów ogólnoustrojowych i miejscowych.

Inne

Kortykosteroidy mogą prowadzić do zahamowania osi podwzgórze-przysadka-nadnercze i zahamować odpowiedź na stres. Pacjentom poddawanym zabiegom chirurgicznym lub innym stanom stresowym zaleca się dodatkowe leczenie glikokortykosteroidami układowymi.

Należy unikać jednoczesnego leczenia ketokonazolem lub innymi inhibitorami CYP3A4.

BudenoFalk 3 mg zawiera laktozę i sacharozę.

Nie należy przyjmować preparatu pacjentom z rzadkimi dziedzicznymi stanami nietolerancji galaktozy lub fruktozy, niedoborem sacharazy-izomalatazy lub zespolem złego wchłaniania glukozy-galaktozy, a także z całkowitą niedostatecznością laktozy.

Pacjentom z autoimmunologicznym zapaleniem wątroby należy regularnie kontrolować poziom transaminaz (alaninotransaminazy, aspартanotransaminazy (ALT, AST) w surowicy (co 2 tygodnie przez pierwszy miesiąc leczenia i co najmniej co 3 miesiące później) w celu możliwej korekty dawkowania budezonidu.

Przyjmowanie preparatu BudenoFalk 3 mg może prowadzić do pozytywnych wyników testów na dopingu.

Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża

BudenoFalk nie powinien być stosowany w czasie ciąży, chyba że jest to absolutnie konieczne. Dane dotyczące wpływu doustnego przyjmowania budezonidu na ciążę u ludzi są ograniczone. Dane dotyczące stosowania budezonidu w postaci inhalacyjnej u dużej liczby kobiet w ciąży wskazują na brak negatywnego wpływu, jednak maksymalne stężenie budezonidu we krwi będzie według przewidywań wyższe po przyjmowaniu BudenoFalk 3 mg w porównaniu z budezonidem inhalacyjnym. U zwierząt wykazano, że budezonid, podobnie jak inne glikokortykosteroidy, powoduje wady rozwojowe płodu. Nie ustalono, w jakim stopniu takie zjawiska mogą występować u ludzi. Kobiety w wieku rozrodczym przed rozpoczęciem leczenia BudenoFalk powinny wykluczyć możliwość ciąży i w czasie leczenia należy stosować odpowiednie środki antykoncepcyjne.

Karmienie piersią

Budezonid wydzielany jest z organizmu człowieka z mlekiem matki (istnieją dane dotyczące wydzielania tego leku po stosowaniu inhalacyjnym). Jednak znaczącego wpływu po przyjmowaniu BudenoFalk 3 mg w zakresie terapeutycznym na karmiące piersią niemowlęta nie oczekuje się. Decyzję, czy należy przerwać karmienie piersią, czy przerwać przyjmowanie budezonidu lub zrezygnować z leczenia, należy podjąć biorąc pod uwagę korzyści z karmienia piersią dla dziecka i korzyści z leczenia dla kobiety.

Plodność

Nie ma danych dotyczących wpływu budezonidu na płodność człowieka. W badaniach na zwierzętach leczenie budezonidem nie wpływało na płodność.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi mechanizmów.

Nie przeprowadzono żadnych badań dotyczących wpływu na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi mechanizmów. Jednakże, ponieważ możliwe jest wystąpienie niektórych działań niepożądanych, należy zachować ostrożność i ocenić swoje samopoczucie przed prowadzeniem pojazdu lub pracą z innymi mechanizmami.

Sposób stosowania i dawki

Choroba Crohna

Indukcja remisji

Zalecana dawka dzienna to 3 kapsułki jednorazowo rano lub 1 kapsułka (zawierająca 3 mg budezonidu) 3 razy dziennie (rano, w południe i wieczorem), co odpowiada całkowitej dobowej dawce 9 mg budezonidu, jeśli taki sposób jest bardziej wygodny dla pacjenta.

Czas trwania stosowania

Leczenie trwa zazwyczaj 8 tygodni.

Kolity mikroskopowe

Indukcja remisji

Zalecana dawka dzienna to 3 kapsułki jednorazowo rano przed śniadaniem (odpowiada dawce dobowej 9 mg budezonidu).

Utrzymywanie remisji

Leczenie utrzymujące należy rozpoczynać wyłącznie u pacjentów z często nawracającymi objawami kolitu mikroskopowego po skutecznej terapii indukcyjnej. W zależności od indywidualnych potrzeb pacjenta można stosować następujące schematy dawkowania: 2 kapsułki raz dziennie rano (6 mg budezonidu) lub naprzemiennie 2 kapsułki raz dziennie rano i 1 kapsułka raz dziennie rano (co odpowiada średniej dobowej dawce 4,5 mg budezonidu). Należy stosować najniższą skuteczną dawkę.

Czas trwania stosowania

Czas trwania leczenia w celu indukcji remisji wynosi zazwyczaj 8 tygodni.

Podczas leczenia utrzymującego należy regularnie oceniać skuteczność terapii w celu ustalenia, czy należy kontynuować leczenie, nie później niż po 12 miesiącach od rozpoczęcia terapii utrzymującej. Leczenie utrzymujące można kontynuować ponad 12 miesięcy tylko wtedy, gdy korzyści dla pacjenta przeważają nad ryzykiem.

Autoimmunologiczne zapalenie wątroby

Indukcja remisji

W celu indukcji remisji (czyli znormalizowania podwyższonego poziomu enzymów wątrobowych) zalecana dawka dzienna to 1 twarda kapsułka (zawierająca 3 mg budezonidu) 3 razy dziennie (rano, w południe i wieczorem), co odpowiada całkowitej dobowej dawce 9 mg budezonidu.

Utrzymywanie remisji

Po osiągnięciu remisji zalecana dawka dzienna to 1 twarda kapsułka (zawierająca 3 mg budezonidu) 2 razy dziennie (rano i wieczorem), co odpowiada całkowitej dobowej dawce 6 mg budezonidu. Jeśli podczas tej terapii występuje wzrost poziomu transaminaz ALT i/lub AST, dawkowanie należy zwiększyć do 3 kapsułek dziennie, jak w indukcji remisji (co odpowiada całkowitej dobowej dawce 9 mg budezonidu).

U pacjentów, którzy tolerują azatioprynę, budezonid należy stosować w połączeniu z tym lekiem w celu utrzymania remisji.

Czas trwania leczenia

W celu indukcji remisji należy podawać całkowitą dawkę dzienną 9 mg aż do osiągnięcia remisji. Następnie w celu utrzymania remisji należy podawać całkowitą dawkę dzienną 6 mg budezonidu. Leczenie utrzymujące w autoimmunologicznym zapaleniu wątroby należy kontynuować co najmniej przez 24 miesiące. Można je przerwać wyłącznie w przypadku trwałej remisji biochemicznej i braku objawów zapalenia w biopsji wątroby.

Przerywanie leczenia

Leczenia lekiem BudenoFalk 3 mg nie należy przerywać nagle, lecz odstawiać stopniowo (przez zmniejszanie dawki). Zaleca się stopniowe zmniejszanie dawki w ciągu 2 tygodni.

Pacjenci z zaburzeniami funkcji nerek

Nie ma specyficznych zaleceń dotyczących dawkowania u pacjentów z niewydolnością nerek.

Pacjenci z zaburzeniami funkcji wątroby

Należy zachować ostrożność u pacjentów z łagodnym i umiarkowanym zaburzeniem funkcji wątroby.

Sposób stosowania

Kapsułki należy przyjmować około pół godziny przed posiłkiem, połykając je całe i zapijając wystarczającą ilością płynu (np. szklanką wody).

Pacjenci mający trudności z połykaniem kapsułek mogą je otworzyć i przyjąć jedynie granulki opłaszczone enteroszczelnie z wystarczającą ilością płynu. Nie wpłynie to na skuteczność BudenoFalka 3 mg.

Dzieci.

BudenoFalk nie powinien być stosowany u dzieci poniżej 12. roku życia ze względu na niewystarczające doświadczenie oraz prawdopodobne zwiększone ryzyko zahamowania wydzielania kory nadnerczy u pacjentów z tej grupy wiekowej.

Dzieci w wieku od 12 do 18 lat

Bezpieczeństwo i skuteczność stosowania BudenoFalka 3 mg u dzieci w wieku od 12 do 18 lat nie zostały ustalone. Dane dostępne obecnie dotyczące nastolatków (wiek 12–18 lat) z chorobą Crohna lub zapaleniem wątroby przedstawiono w punktach «Reakcje niepożądane» i «Farmakodynamika». Nie ma jednak zaleceń dotyczących dawkowania.

Przedawkowanie.

Do tej pory nie odnotowano przypadków przedawkowania BudenoFalka. Ze względu na właściwości BudenoFalka 3 mg przedawkowanie prowadzące do uszkodzenia toksycznego jest mało prawdopodobne.

Niepożądane reakcje.

Częstotliwość niepożądanych reakcji oceniano następująco:

bardzo często: ≥ 1/10;

często: ≥ 1/100, < 1/10;

nieczęsto: ≥ 1/1000, < 1/100;

rzadko: ≥ 1/10000, < 1/1000;

bardzo rzadko: < 1/10000, w tym pojedyncze doniesienia.

Większość powyższych działań niepożądanych może również występować podczas leczenia innymi glikokortykosteroidami.

Czasami mogą występować działania niepożądane typowe dla glikokortykosteroidów stosowanych ogólnie. Działania te zależą od dawki, długości leczenia, jednoczesnego lub poprzedniego leczenia innymi glikokortykosteroidami oraz indywidualnej wrażliwości.

Badania kliniczne przeprowadzone u pacjentów z chorobą Leśniowskiego-Crohna wykazały, że częstość działań niepożądanych związanych z glikokortykosteroidami przy doustnym stosowaniu budezonidu w dawce 3 mg BudenoFalk jest niższa niż przy doustnym stosowaniu równoważnej dawki prednizolonu.

Wzmożenie lub ponowne pojawienie się objawów pozajelitowych (szczególnie na skórze i stawach) może wystąpić podczas przejścia pacjenta z glikokortykosteroidów ogólnych na budezonid działający miejscowo.

Działania niepożądane w ramach badań klinicznych u pacjentów pediatrycznych

Choroba Leśniowskiego-Crohna

W badaniach klinicznych z udziałem 82 pacjentów pediatrycznych z chorobą Leśniowskiego-Crohna leczonych kapsułkami BudenoFalk 3 mg najczęściej występującymi niepożądanymi działaniami były niewydolność nadnerczy i ból głowy. Obserwowano również działania niepożądane charakterystyczne dla glikokortykosteroidów oraz inne rzadsze reakcje, takie jak zawroty głowy, nudności, wymioty i hiperakuzja (patrz sekcja „Właściwości farmakologiczne”).

Zautoimmunizowany zapalenie wątroby

Dane dotyczące bezpieczeństwa z badania klinicznego z udziałem 42 pacjentów pediatrycznych z zautoimmunizowanym zapaleniem wątroby wykazały, że występujące działania niepożądane nie różniły się od tych obserwowanych u dorosłych w tym badaniu i nie występowały częściej (patrz sekcja „Właściwości farmakologiczne”).

Okres ważności. 3 lata.

Nie należy stosować po upływie okresu ważności wskazanego na opakowaniu.

Warunki przechowywania. Przechowywać w temperaturze nie wyższej niż 25 °C. Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie. Po 10 kapsułek w blisterze, po 5 lub 10 blisterów w pudełku z tektury.

Kategoria wydawania. Na receptę.

Producent.

Dr. Falk Pharma GmbH, Niemcy / Dr. Falk Pharma GmbH, Germany.

Adres producenta i miejsce prowadzenia działalności.

Leinenweberstrasse 5, 79108 Freiburg im Breisgau, Niemcy / Leinenweberstrasse 5, 79108 Freiburg im Breisgau, Germany.