Bramitob

INSTRUKCJA DOTYCZĄCA STOSOWANIA LEKU BRAMITOB (BRAMITOB®)

Skład:

substancja czynna: tobramycyna;

1 ampułka (4 ml) zawiera 300 mg tobramycyny;

substancje pomocnicze: sodu chloridum, acidum sulfuricum, sodii hydroxidum (do regulacji pH), aqua pro injectione.

Postać leku. Roztwór do inhalacji.

Główne właściwości fizyko-chemiczne: przezroczysty roztwór o barwie żółtawej.

Grupa farmakoterapeutyczna. Aminoglikozydy przeciwbakteryjne.

Kod ATC J01G B01.

Właściwości farmakodynamiczne.

Farmakodynamika.

Tobramycyna to antybiotyk aminoglikozydowy wytwarzany przez mikroorganizmy Streptomyces tenebrarius. Główny mechanizm działania polega na zaburzeniu syntezy białka, co prowadzi do zmiany przepuszczalności błony komórkowej, postępującego niszczenia ściany komórkowej i ostatecznie do śmierci komórki. Lek wykazuje działanie bakteriobójcze w stężeniach równych lub nieco wyższych niż stężenia hamujące.

Farmakokinetyka.

Wchłanianie i rozkład

Wchłanianie ogólnoustrojowe po inhalacyjnym stosowaniu tobramycyny jest bardzo niskie, a ilość leku, który po inhalacji dostaje się do krążenia ogólnoustrojowego, jest ograniczona. Szacuje się, że około 0,10 % dawki leku podanej za pomocą nebulizera dociera do płuc, a pozostałe 90 % pozostaje w nebulizerze lub na ściankach gardła i jamy ustnej, skąd pacjent połknie lek lub wydycha go do powietrza.

Wydalanie

Wydalania tobramycyny po stosowaniu inhalacyjnym nie badano. Nie wchłonięta po podaniu tobramycyna najprawdopodobniej wydala się głównie z wydzieliną oskrzelową.

Właściwości kliniczne.

Wskazania.

Leczenie przewlekłego zakażenia płuc spowodowanego Pseudomonas aeruginosa u pacjentów z mukowiscydozą.

Należy uwzględnić oficjalne zalecenia dotyczące odpowiedniego stosowania środków przeciwbakteryjnych.

Przeciwwskazania.

Stosowanie Bramitobu jest przeciwwskazane u pacjentów z podwyższoną wrażliwością na tobramycynę, inne aminoglikozydy lub którykolwiek składnik preparatu.

Przeciwwskazane jest jednoczesne leczenie silnymi lekami moczopętnymi, takimi jak furosemid lub kwas etakrynowy, które wykazują działanie ototoksyczne.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Należy unikać jednoczesnego i/lub kolejnego stosowania Bramitobu z innymi potencjalnie nefrotoksycznymi lub ototoksycznymi lekami. Niektóre środki moczopędne mogą nasilać toksyczność aminoglikozydów wskutek zmiany stężenia antybiotyku w osoczu i tkankach. Nie należy podawać Bramitobu jednocześnie z furosemidem, kwasem etakrynowym, mocznikiem ani z manitolu dożylnym ani doustnym.

Inne leki zwiększające potencjalną toksyczność aminoglikozydów przy podawaniu dożylnej: amfoterycyna B, cefalotyna, cyklosporyna, tachrolimus, polimyksyna (ryzyko nasilenia nefrotoksyczności), leki platynowe (ryzyko nasilenia nefrotoksyczności i ototoksyczności). Należy unikać stosowania w połączeniu z tobramycyną inhibitorów acetylocholinoesterazy i botuloksyny ze względu na ich działanie na połączenie nerwowo-mięśniowe.

Inne: według danych z badań klinicznych, u pacjentów przyjmujących tobramycynę do inhalacji jednoczesnie z dornazą alfa, lekami mukolitycznymi, agonistami β, kortykosteroidami do inhalacji oraz innymi doustnymi lub parenteralnymi antybiotykami przeciwpseudomonadowymi stwierdzono podobne reakcje niepożądane jak u pacjentów w grupie kontrolnej.

Szczególne ostrzeżenia dotyczące stosowania.

Ogólne ostrzeżenia

Tobramycynę należy stosować z ostrożnością u pacjentów z potwierdzonymi lub podejrzanymi zaburzeniami funkcji nerek, narządu przedsionkowego i słuchowego oraz dysfunkcją neuromięśniową oraz przy aktywnym krwawieniu z dróg oddechowych. Należy prowadzić stały monitoring funkcji nerek i nerwów czaszkowych VIII pary u pacjentów z potwierdzoną lub podejrzaną niewydolnością nerek, a także u pacjentów z wyjściowymi wartościami funkcji nerek w normie, u których podczas leczenia pojawiają się objawy dysfunkcji nerek. W przypadku objawów uszkodzenia funkcji nerek, narządu przedsionkowego i/lub słuchowego należy przerwać leczenie lub dostosować dawkę. W celu kontroli stężenia tobramycyny w surowicy krew należy pobierać drogą weno punkcji, a nie przez nakłucie palca, ponieważ ta procedura nie jest zatwierdzona. Stwierdzono, że zanieczyszczenie skóry palców w wyniku przygotowywania i inhalacji tobramycyny może prowadzić do fałszywie podwyższonych wyników stężenia leku w surowicy krwi. Mycie rąk bezpośrednio przed analizą nie eliminuje w pełni pozostałości leku.

Bronchospazm

Podczas stosowania tobramycyny w formie inhalacyjnej, podobnie jak innych leków, może wystąpić bronchospazm. Pierwszą dawkę Bramitob należy podać pod nadzorem medycznym, z jednoczesnym podaniem bronchodylatatora, jeśli jest on już częścią schematu leczenia pacjenta. Przed i po inhalacji należy zmierzyć FVC (objętość życiową wydechu). W przypadku wystąpienia objawów bronchospazmu u pacjenta, który nie otrzymuje bronchodylatatora, należy powtórnie podać lek, jednocześnie przepisując bronchodylatator. Wystąpienie bronchospazmu mimo terapii bronchodylatatorem może świadczyć o reakcji alergicznej. W przypadku podejrzenia reakcji alergicznej należy przerwać stosowanie leku Bramitob. W celu złagodzenia objawów bronchospazmu należy zastosować odpowiednią terapię.

Choroby neuromięśniowe

Tobramycynę należy stosować z ostrożnością u pacjentów z chorobami neuromięśniowymi, takimi jak choroba Parkinsona lub inne stany charakteryzujące się miastenią, w tym miastenią pospolitą, ponieważ aminoglikozydy mogą nasilać osłabienie mięśniowe poprzez potencjalne działanie kurarepodobne na funkcję neuromięśniową.

Nefrotoxiczność

Chociaż nefrotoxiczność wiązana jest z parenteralnym stosowaniem aminoglikozidów, w trakcie badań klinicznych tobramycyny nie obserwowano rozwoju nefrotoxiczności. Lek należy stosować z ostrożnością u pacjentów z potwierdzoną lub podejrzaną dysfunkcją nerek, należy również monitorować stężenie tobramycyny w surowicy krwi. Oznaczenie ilościowe zawartości w surowicy krwi należy przeprowadzić po podaniu dwóch lub trzech dawek, z odstępami co trzy-cztery dni w trakcie leczenia, co pozwoli w razie potrzeby na dostosowanie dawki. W przypadku stwierdzenia zmian funkcji nerek oznaczenie stężenia tobramycyny w surowicy krwi należy przeprowadzać częściej i dostosować dawkowanie lub odstępy między dawkami. Pacjenci z ostrą niewydolnością nerek, tj. przy stężeniu kreatyniny w surowicy >2 mg/dl (176,8 µmol/l), nie byli objęci badaniami klinicznymi.

Obecna praktyka kliniczna zaleca wykonanie wyjściowej oceny funkcji nerek. Ponadto należy okresowo powtarzać ocenę funkcji nerek poprzez regularne monitorowanie poziomów mocznika i kreatyniny, co najmniej co 6 pełnych cykli leczenia tobramycyną (180 dni leczenia tobramycyną w formie inhalacyjnej).

W przypadku wystąpienia objawów nefrotoxiczności leczenie tobramycyną należy przerwać do osiągnięcia minimalnego stężenia leku w surowicy krwi poniżej 2 µg/ml. Następnie, w zależności od wskazań klinicznych, leczenie tobramycyną może być wznowione. Pacjenci otrzymujący równocześnie leczenie parenteralne innymi aminoglikozydami powinni być pod ścisłym nadzorem medycznym ze względu na możliwość rozwoju toksyczności kumulacyjnej. Szczególnie ważne jest monitorowanie funkcji nerek u pacjentów w starszym wieku, którzy mogą mieć obniżoną funkcję nerek, która może nie być wykryta w wynikach rutynowych testów przesiewowych, takich jak poziom mocznika lub kreatyniny w surowicy krwi. Wskazane jest oznaczenie klirensu kreatyniny. Należy przeprowadzać analizę moczu pod kątem zwiększonej ekspresji białka, komórek i cylindrów. Należy okresowo przeprowadzać ilościowe oznaczenie kreatyniny w surowicy lub klirensu kreatyniny (co jest bardziej wskazane niż oznaczenie mocznika we krwi).

Ototoxiczność

Podczas parenteralnego stosowania aminoglikozidów obserwowano rozwój ototoxiczności, która objawiała się toksycznością zarówno narządu słuchowego, jak i przedsionkowego. Objawy toksyczności przedsionkowej mogą obejmować zawroty głowy, ataksję lub oszołomienie.

W wyniku kontrolowanych badań klinicznych tobramycyny zgłaszano umiarkowane pogorszenie słyszenia i zawroty głowy, podczas gdy w trakcie kontrolowanych badań klinicznych innych leków inhalacyjnych zawierających tobramycynę nie odnotowano objawów toksyczności słuchowej, zgodnie z ocenami skarg na utratę słyszenia lub wynikami audiometrycznymi.

Na podstawie danych z badań otwartych i stosowania po wprowadzeniu na rynek, niektórzy pacjenci z historią długotrwałego wcześniejszego przyjmowania lub równoczesnej terapii aminoglikozydami dożylnymi doświadczyli utraty słyszenia.

Lekarz powinien wziąć pod uwagę możliwość, że aminoglikozydy mogą powodować toksyczność przedsionkową i słuchową, dlatego należy ocenić funkcję słuchu podczas stosowania leku Bramitob. Pacjentom z czynnikami ryzyka związanymi z wcześniejszym długotrwałym przyjmowaniem aminoglikozydów systemowych zaleca się wykonanie badań audiometrycznych przed rozpoczęciem leczenia tobramycyną. Należy zwrócić uwagę na wystąpienie szumu w uszach, ponieważ może to być objawem ototoxiczności. Jeśli pacjent zgłasza szum w uszach lub utratę słyszenia podczas terapii aminoglikozydami, lekarz powinien rozważyć wykonanie badania audiologicznego. O ile to możliwe, zaleca się okresowe wykonywanie audiogramów u pacjentów poddawanych długotrwałemu leczeniu, ponieważ zwiększa to ryzyko rozwoju ototoxiczności. Pacjenci otrzymujący równoczesne leczenie parenteralne aminoglikozydami powinni być pod odpowiednim nadzorem klinicznym ze względu na ryzyko rozwoju toksyczności kumulacyjnej.

Krwawienie z dróg oddechowych

Wdychanie roztworów do inhalacji może wywołać odruch kaszlowy. Stosowanie inhalacyjnego Bramitob u pacjentów z ostrym aktywnym krwawieniem z dróg oddechowych należy przeprowadzać wyłącznie wtedy, gdy korzyści z leczenia przewyższają ryzyko dalszego krwawienia.

Odporność mikroorganizmów

Na podstawie danych z badań klinicznych u niektórych pacjentów otrzymujących inhalacje tobramycyną obserwowano wzrost minimalnego stężenia hamującego (MIC) aminoglikozydów wobec wyizolowanych szczepów P. aeruginosa. Istnieje teoretyczne ryzyko, że u pacjentów otrzymujących tobramycynę w formie inhalacyjnej może rozwinąć się oporność szczepów P. aeruginosa na tobramycynę podawaną dożylnie (patrz sekcja „Właściwości farmakologiczne. Farmakodynamika”). W badaniach klinicznych nie ma danych dotyczących pacjentów z mukowiscydozą.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Stosowanie Bramitob w czasie ciąży lub karmienia piersią jest możliwe wyłącznie wtedy, gdy oczekiwana korzyść dla matki przewyższa ryzyko dla płodu lub dziecka.

Ciąża. Nie uzyskano wystarczających danych dotyczących stosowania tobramycyny w formie inhalacyjnej u kobiet w ciąży. Wyniki badań na zwierzętach nie wykazały działania teratogennego tobramycyny. Jednak przy osiągnięciu wysokich stężeń systemowych u kobiet w ciąży aminoglikozydy mogą stanowić zagrożenie dla płodu (np. wrodzona głuchota). W przypadku zastosowania Bramitob w czasie ciąży lub jeśli ciąża wystąpiła podczas leczenia Bramitobem, pacjentkę należy poinformować o potencjalnych ryzykach dla płodu.

Okres karmienia piersią. Po podaniu systemowym tobramycyna wydzielana jest w mleku matki. Nie ustalono, czy przy stosowaniu inhalacyjnym tobramycyny osiągane są wystarczająco wysokie stężenia w surowicy krwi, aby wykryć ją w mleku matki. Ze względu na możliwe ryzyko rozwoju ototoxiczności i nefrotoxiczności u noworodków związanego z tobramycyną należy podjąć decyzję o zaprzestaniu karmienia piersią lub o zaprzestaniu leczenia Bramitob.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów lub obsługiwanie maszyn.

Nie przeprowadzono badań wpływu na zdolność prowadzenia samochodu lub obsługiwanie maszyn. Biorąc pod uwagę doniesienia o występowaniu działań niepożądanych leku, tobramycyna najprawdopodobniej nie wpływa na zdolność prowadzenia samochodu lub obsługiwanie maszyn. Jednak pacjenci planujący prowadzić samochód lub pracować z innymi mechanizmami powinni zachować ostrożność ze względu na możliwość wystąpienia zawrotów głowy i/lub oszołomienia.

Sposób stosowania i dawki

Bramitob przeznaczony jest wyłącznie do inhalacji, a nie do stosowania parenteralnego.

Leczenie powinno odbywać się pod nadzorem lekarza posiadającego doświadczenie w leczeniu pacjentów z mukowiscydozą.

Zalecana dawka dla dorosłych i dzieci od 6 roku życia: jedna ampułka z dawką pojedynczą (300 mg) 2 razy dziennie (rano i wieczorem) przez 28 dni. Należy zachować odstępy między dawkami wynoszące około 12 godzin. Po 28 dniach leczenia Bramitobem należy zrobić przerwę w przyjmowaniu leku na kolejne 28 dni. Należy przestrzegać cyklicznego schematu leczenia, polegającego na naprzemiennym stosowaniu leku i przerwach (28-dniowy cykl przyjmowania leku i 28-dniowy cykl przerwy w przyjmowaniu leku).

Dzieci poniżej 6 roku życia

Skuteczność i bezpieczeństwo stosowania Bramitobu u pacjentów poniżej 6 roku życia nie zostały potwierdzone.

Pacjenci w podeszłym wieku

Tobramycynę należy stosować z ostrożnością u pacjentów w podeszłym wieku, u których może występować obniżona funkcja nerek (patrz sekcja „Środki ostrożności”).

Pacjenci z zaburzeniami czynności nerek

Tobramycynę należy stosować z ostrożnością u pacjentów z rozpoznaną lub podejrzaną dysfunkcją nerek. W przypadku objawów nefrotoksyczności leczenie Bramitobem należy wstrzymać do czasu obniżenia stężenia tobramycyny w surowicy poniżej 2 μg/ml (patrz sekcja „Środki ostrożności”).

Pacjenci z zaburzeniami czynności wątroby

Nie ma potrzeby modyfikacji dawkowania Bramitobu u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby.

Schemat dawkowania nie zależy od masy ciała. Wszyscy pacjenci powinni otrzymywać jedną ampułkę z dawką pojedynczą Bramitobu (300 mg tobramycyny) 2 razy dziennie.

Leczenie tobramycyną powinno być kontynuowane cyklicznie, a długość leczenia powinien określić lekarz, biorąc pod uwagę poprawę stanu klinicznego pacjenta po wprowadzeniu Bramitobu do schematu terapii. W przypadku wyraźnego pogorszenia się stanu płucnego należy rozważyć możliwość zastosowania dodatkowej terapii przeciwbakteryjnej.

Sposób stosowania

Ampułkę z dawką pojedynczą należy otwierać bezpośrednio przed użyciem. Każdą niewykorzystaną część roztworu należy usunąć i nie przechowywać do ponownego użycia.

Stosowanie Bramitobu należy przeprowadzać z zachowaniem ogólnych zasad higieny. Urządzenie używane do inhalacji musi być czyste i w dobrym stanie technicznym; nebulizator przeznaczony wyłącznie do użytku osobistego należy utrzymywać w czystości i regularnie dezynfekować (patrz instrukcja obsługi nebulizatora dotycząca czyszczenia i dezynfekcji).

Maksymalna dozwolona dawka dobowa

Maksymalna dozwolona dawka dobowa Bramitobu nie została ustalona.

Instrukcje dotyczące otwierania ampułki:

• zgiąć ampułkę z pojedynczą dawką w obu kierunkach;
• oddzielić ampułkę od paska, najpierw górną część, następnie środkową;
• otworzyć ampułkę, obracając jej górną część w kierunku wskazanym przez strzałkę;
• przez umiarkowane naciskanie na ścianki ampułki wylać lek do szklanej rurki nebulizatora.

Zawartość ampułki z pojedynczą dawką (300 mg) przelanej do nebulizatora podaje się drogą inhalacyjną przez 15 minut przy użyciu wielokrotnego użytku nebulizatora PARI LC PLUS z kompresorem PARI TURBO BOY (szybkość podawania leku 6,2 mg/min, całkowita objętość podania 92,8 mg, średnica aerodynamiczna cząstek: D10 0,65 μm, D50 3,15 μm, D90 8,99 μm) lub PARI LC SPRINT z kompresorem PARI BOY Sx (szybkość podawania leku 6,7 mg/min, całkowita objętość podania 99,8 mg, średnica aerodynamiczna cząstek: D10 0,70 μm, D50 3,36 μm, D90 9,41 μm).

Inhalacje Bramitobem wykonuje się u pacjenta w pozycji siedzącej lub stojącej, przy normalnym oddychaniu przez ustnik nebulizatora. Klipsy nosowe mogą pomóc pacjentowi w oddychaniu przez usta. Pacjent powinien kontynuować standardowy program fizjoterapii klatki piersiowej. Stosowanie odpowiednich leków rozszerzających oskrzela należy kontynuować w razie klinicznej potrzeby. W przypadku stosowania kilku metod leczenia zaburzeń oddechowych zaleca się następującą kolejność: lek rozszerzający oskrzela, fizjoterapia oddechowa, inne leki do inhalacji, a na końcu – Bramitob.

Bramitobu nie należy mieszać z innymi lekami do inhalacji.

Dzieci

Lek stosuje się dzieciom od 6 roku życia.

Przedawkowanie

Objawy

Podanie tobramycyny drogą inhalacyjną prowadzi do niskiej biodostępności systemowej. Objawami przedawkowania może być silne ochrypnięcie głosu.

W przypadku przypadkowego połknięcia Bramitobu rozwój działania toksycznego jest mało prawdopodobny, ponieważ tobramycyna słabo wchłania się z prawidłowego przewodu pokarmowego. W przypadku przypadkowego wstrzyknięcia dożylnego Bramitobu mogą wystąpić objawy i symptomy przedawkowania tobramycyny stosowanej parenteralnie, takie jak zawroty głowy, szumy w uszach, zawroty głowy, utrata słuchu, niewydolność oddechowa i/lub blokada nerwowo-mięśniowa oraz uszkodzenie funkcji nerek.

Leczenie

W przypadku ostrej toksyczności należy natychmiast przerwać stosowanie Bramitobu i przeprowadzić podstawową ocenę wskaźników czynności nerek. W celu monitorowania przedawkowania może być pomocne oznaczenie stężenia tobramycyny w surowicy krwi. W przypadku każdego przedawkowania należy rozważyć możliwość interakcji z innymi lekami i rozważyć naprzemienne wyłączanie Bramitobu lub innych leków.

Niepożądane działania.

Na podstawie kontrolowanych badań klinicznych (4) oraz niekontrolowanych badań klinicznych (1) oceniających lek Bramitob (565 pacjentów otrzymujących leczenie), najczęstsze reakcje występowały ze strony dróg oddechowych (kaszel i dysfonia). Niepożądane działania obserwowane w trakcie badań klinicznych (patrz poniżej) podano zgodnie z następującą klasyfikacją częstości występowania: często (od ≥1/100 do <1/10); rzadko (od ≥1/1000 do <1/100); bardzo rzadko (od ≥1/10000 do <1/1000); niezwykle rzadko (do <1/10000).

Tabela 1

Z danych kontrolowanych badań klinicznych z innymi lekami do inhalacji zawierającymi tobramycynę, dysfonia i szum w uszach były jedynymi niepożądanymi zdarzeniami, o których donoszono w istotnie większej liczbie pacjentów niż w grupie kontrolnej leczonej tobramycyną (13% w grupie tobramycyny w porównaniu do 7% w grupie kontrolnej) oraz (3% w grupie tobramycyny w porównaniu do 0% w grupie kontrolnej), odpowiednio. Odcinki szumu w uszach były przejściowe, nie wymagały odstawienia leczenia tobramycyną i nie były związane z trwałym uszkodzeniem słuchu w badaniach audiometrycznych. Ryzyko wystąpienia szumu w uszach nie zwiększało się podczas kolejnych cykli stosowania tobramycyny.

Dodatkowymi niepożądanymi zdarzeniami, z których niektóre są częstym następstwem podstawowej choroby, ale w których związek przyczynowo-skutkowy ze stosowaniem tobramycyny nie może być wykluczony, były: zabarwienie wydzieliny, infekcje dróg oddechowych, miastenia, polipy nosa oraz zapalenie ucha środkowego.

Reakcje niepożądane (wymienione według częstości zgodnie z powyższą klasyfikacją), o których wiadomo na podstawie skumulowanych danych z zastosowania leków zawierających tobramycynę do inhalacji po wprowadzeniu na rynek.

Tabela 2

W badaniach otwartych oraz danych z doświadczenia pogwarancyjnego u niektórych pacjentów z długotrwałym wcześniejszym lub współistniejącym stosowaniem doustnych aminoglikozydów w wywiadzie wystąpiła utrata słuchu (patrz sekcja „Środki ostrożności”).

Aminoglikozydy do stosowania dożylnego były związane z nadwrażliwością, ototoksycznością oraz nefrotoksycznością (patrz sekcje „Przeciwwskazania” oraz „Środki ostrożności”).

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych

Zgłaszanie działań niepożądanych po rejestracji leku ma istotne znaczenie. Umożliwia to monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka w przypadku stosowania tego leku. Osoby medyczne i farmaceutyczne, a także pacjenci lub ich ustawowe przedstawiciele powinni zgłaszać wszystkie przypadki podejrzewanych działań niepożądanych oraz braku skuteczności leku poprzez Automatyczny System Informacyjny Nadzoru Farmakologicznego pod adresem: https://aisf.dec.gov.ua.

Okres ważności. 2 lata.

Po pierwszym otwarciu ampułki roztwór należy użyć natychmiast.

Okres ważności w trakcie stosowania: paski z ampułkami (otwarte lub zamknięte) można przechowywać przez okres 3 miesięcy w temperaturze nie wyższej niż 25 ºC.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w lodówce (2-8 ºC) w oryginalnym opakowaniu w celu ochrony przed światłem. Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Roztwór w ampułce ma zazwyczaj kolor żółtawy; mogą występować pewne zmiany barwy, które w żadnym razie nie wskazują na utratę skuteczności leku pod warunkiem przechowywania zgodnie z instrukcją.

Opakowanie.

4 ml w ampułce, 4 ampułki w szczelnie zapieczętowanym pasku; 16, 28 lub 56 ampułek w tekturowym pudełku.

Kategoria wydawania. Na receptę.

Producent.

Chiesi Farmaceutici S.p.A.

Miejsce produkcji oraz adres siedziby producenta.

Via San Leonardo 96, 43122, Parma, Włochy / Via San Leonardo 96 – 43122, Parma, Italy.

Wnioskodawca.

Chiesi Pharmaceuticals GmbH.

Miejsce zamieszkania wnioskodawcy i/lub przedstawiciela wnioskodawcy.

Gonzagagasse 16/16, 1010 Wiedeń, Austria / Gonzagagasse 16/16, 1010 Wien, Austria.