Borizol

ULTRASZKÓŁKA DO STOSOWANIA MEDYCZNEGO LEKU BORIZOL (BORIZOL)

Skład:

substancja czynna: riluzol;

1 tabletka zawiera 50 mg riluzolu;

substancje pomocnicze: wapnia wodorofosforan, celuloza mikrokryształowa, dwutlenek krzemu koloidalny bezwodny, sodowa só kroskarboksymetylocelulozy, stearyna magnezu;

otoczka filmowa: hydroksypropylometyloceluloza, monohydrat laktozy, dwutlenek tytanu (E 171), makrogol, triacetyna.

Postać leku. Tabletka pokryta otoczką filmową.

Główne właściwości fizykochemiczne: tabletka o okrągłym kształcie z powierzchnią dwuwypukłą, pokryta otoczką, biała lub biała z kremowym odcieniem.

Grupa farmakoterapeutyczna. Leki działające na układ nerwowy. Riluzol. Kod ATC N07X X02.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Riluzol – pochodna benzotiazolu, wykazuje różnorodny wpływ na mechanizm przekazywania sygnału przez glutaminian. Riluzol wpływa na procesy przewodnictwa nerwowego w strukturach mózgu kontrolujących funkcje ruchowe i czuciowe organizmu. Mechanizm działania nie został w pełni wyjaśniony. Przypuszcza się, że riluzol blokuje proces uwalniania glutaminianów. Glutaminian (główny neuroprzekaźnik procesów pobudzenia w ośrodkowym układzie nerwowym) odgrywa określoną rolę w obumieraniu komórek. Aktywacja syntezy glutaminianu ma znaczenie patogenetyczne w chorobach neurodegeneracyjnych mózgu, tj. glutaminian wywiera działanie uszkadzające na neurony i może pośredniczyć w śmierci komórek przy uszkodzeniach różnej etiologii. Aktywacja przekazywania glutaminianowego prowadzi do osłabienia samoistnej lokomocji, natomiast zmniejszenie wpływu glutaminianowego nasila czynność ruchową.

Stosowanie riluzolu sprzyja możliwości samodzielnego przemieszczania się, aktywuje funkcje ruchowe, opóźnia konieczność przeprowadzenia tracheotomii oraz sztucznej wentylacji płuc u pacjentów z bocznym stwardnieniem zwapniałym.

Farmakokinetyka.

Riluzol szybko wchłania się w przewodzie pokarmowym. Maksymalne stężenie w osoczu osiągane jest w ciągu 60–90 minut po podaniu. Wchłanianie riluzolu wynosi 90%, a absolutna biodostępność – 60%.

Stężenie i stopień absorpcji obniżają się po przyjęciu leku wraz z pożywieniem zawierającym dużą ilość tłuszczu.

Riluzol rozkłada się w tkankach całego organizmu. Przenika przez barierę krew–mózg oraz do mleka matki. W krwi 97% riluzolu wiąże się z białkami osocza, głównie z albuminami i lipoproteinami.

Metabolizm riluzolu zachodzi w wątrobie w dwóch etapach: hydroksylacja przez cytochrom P450, a następnie glukuronidacja.

Okres półtrwania wynosi 9–15 godzin.

Około 90% riluzolu wydala się z moczem (60% z nich w postaci glukuronidów), 10% – z kałem.

Dane kliniczne.

Wskazania.

Do wydłużenia czasu przeżycia lub opóźnienia czasu potrzeby prowadzenia wentylacji mechanicznej u pacjentów z chorobą zwyrodnienia bocznego sznura (ALS).

Przeciwwskazania.

• Nadwrażliwość na ryłuzol lub inne składniki leku;
• niewydolność wątroby lub trzykrotne przekroczenie górnej granicy normy aktywności transaminaz wątrobowych.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Nie przeprowadzono badań klinicznych oceniających interakcje ryłuzolu z innymi lekami.

Badania in vitro z wykorzystaniem mikrosom wątroby ludzkiej wskazują, że głównym izoenzymem zaangażowanym w początkowy oksydacyjny metabolizm ryłuzolu jest CYP1A2.

Inhibitory CYP1A2 (np. kofeina, diklofenak, diazepam, nicyergolina, klomipramina, imipramina, fluwoksamina, fenyloamina, teofilina, amitryptylina i chinolony) mogą potencjalnie spowalniać eliminację ryłuzolu, co może nasilić jego działanie i zwiększyć ryzyko reakcji niepożądanych związanych z ryłuzolem.

Induktory CYP1A2 (np. dym papierosowy, żywność pieczona na węglu, ryfampicyna, omeprazol) mogą przyśpieszać jego eliminację i prowadzić do zmniejszenia skuteczności.

Szczególne środki ostrożności.

Badania kliniczne wykazały, że ryzoluzol wydłuża przeżycie u pacjentów z ALS (patrz dział „Farmakodynamika”). Przeżycie było definiowane jako przeżycie bez konieczności intubacji w celu wentylacji mechanicznej oraz tracheotomii.

Nie ma żadnych dowodów na to, że ryzoluzol wywiera działanie terapeutyczne na funkcję motoryczną, funkcję płuc, fasykulacje, siłę mięśniową czy objawy motoryczne. Ryzoluzol nie wykazał skuteczności w późnych stadiach ALS.

Bezpieczeństwo i skuteczność ryzoluzolu badano wyłącznie u pacjentów z ALS. Dlatego leku nie należy stosować u pacjentów z innymi postaciami chorób neuronów ruchowych.

Uszkodzenie wątroby.

Ryzoluzol należy stosować z ostrożnością u pacjentów z wywiadem zaburzeń funkcji wątroby lub u pacjentów z niewielkim wzrostem stężenia transaminaz w surowicy (ALT, AST powyżej 3-krotnej górnej granicy normy) oraz stężenia bilirubiny i/lub gamma-glutamylotransferazy (GGT).

Początkowy wzrost kilku parametrów funkcji wątroby (szczególnie bilirubiny) powinien wykluczać stosowanie ryzoluzolu.

Z uwagi na ryzyko rozwoju zapalenia wątroby, przed rozpoczęciem i w trakcie leczenia ryzoluzolem należy monitorować stężenia transaminaz w surowicy, w tym ALT. Stężenie ALT należy oznaczać co miesiąc przez pierwsze 3 miesiące leczenia, następnie co 3 miesiące przez resztę pierwszego roku i okresowo później.

Stężenie ALT należy oznaczać częściej u pacjentów, u których występuje wzrost stężenia ALT.

Ryzoluzol należy odstawić, jeśli stężenie ALT wzrośnie do 5-krotnej górnej granicy normy. Nie ma doświadczenia z obniżeniem dawki ani ponownym podawaniem leku u pacjentów, u których stężenie ALT przekroczyło 5-krotnie górną granicę normy. Ponowne podawanie leku w takiej sytuacji nie jest zalecane.

Neutropenia.

Pacjentów należy uprzedzić o konieczności natychmiastowego powiadomienia lekarza o każdej chorobie towarzyszącej gorączce. Obecność gorączki zobowiązuje lekarza do natychmiastowego wykonania rozmazu krwi z liczbą leukocytów oraz odstawienia ryzoluzolu w przypadku stwierdzenia neutropenii.

Choroba płuc typu interstycjalnego.

Zgłoszono przypadki choroby płuc typu interstycjalnego u pacjentów przyjmujących ryzoluzol, niektóre z nich miały ciężki przebieg. W przypadku wystąpienia takich objawów oddechowych jak suchy kaszel i/lub duszność, należy wykonać rentgenologiczne badanie klatki piersiowej.

W przypadku stwierdzenia objawów mogących wskazywać na chorobę płuc typu interstycjalnego (np. dwustronne, rozlane zacienienia w płucach), stosowanie ryzoluzolu należy natychmiast przerwać. W większości znanych przypadków objawy ustąpiły po odstawieniu ryzoluzolu i leczeniu objawowym.

Pacjenci z zaburzeniami funkcji nerek.

Nie przeprowadzono badań z zastosowaniem wielokrotnych dawek ryzoluzolu u pacjentów z tej grupy.

Składniki pomocnicze.

Nie zaleca się stosowania leku u pacjentów z zaburzeniami tolerancji węglowodanów, takimi jak wrodzona galaktozemia, zespół niedoboru glukozy-galaktozy, niedostateczność laktozy, ze względu na zawartość laktozy w powłoce tabletki.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Stosowanie leku w czasie ciąży lub karmienia piersią jest przeciwwskazane.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn.

Nie przeprowadzono badań wpływu ryzoluzolu na zdolność prowadzenia pojazdów lub obsługiwanie maszyn, jednak pacjentów należy uprzedzić o możliwości wystąpienia zawrotów głowy lub utraty przytomności w czasie leczenia, dlatego nie należy prowadzić pojazdów ani obsługiwać maszyn w czasie leczenia lekiem.

Sposób stosowania i dawki.

Leczenie przepisuje wyłącznie lekarz posiadający doświadczenie w leczeniu chorób neuronów ruchowych.

Zalecana dawka dzienna dla dorosłych lub pacjentów w wieku podeszłym wynosi 100 mg (50 mg co 12 godzin). Nie można oczekiwać istotnego zwiększenia efektu terapeutycznego po zwiększeniu dawki dobowej. Długość leczenia określa lekarz.

Pacjenci z zaburzeniami funkcji nerek: Borizol nie jest zalecany do stosowania u pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek, ponieważ u tej grupy pacjentów nie przeprowadzono badań z wielokrotnym podawaniem dawek ryzoluzu (patrz sekcja „Szczególne wskazania”).

Pacjenci w wieku podeszłym: ze względu na dane farmakokinetyczne, nie ma specjalnych zaleceń dotyczących stosowania leku u tej grupy pacjentów.

Pacjenci z zaburzeniami funkcji wątroby: Borizol jest przeciwwskazany w niewydolności wątroby lub przy przekroczeniu trzykrotnie górnej granicy normy stężenia transaminaz wątrobowych (patrz sekcja „Przeciwwskazania”). Lek należy stosować z ostrożnością u pacjentów z chorobami wątroby (patrz sekcja „Szczególne wskazania” i sekcja „Farmakokinetyka”).

Nie ma specjalnych zaleceń dotyczących dawkowania ryzoluzu u pacjentów różnej pochodzenia rasowego.

Dzieci.

Bezpieczeństwo i skuteczność stosowania ryzoluzu u dzieci nie zostały zbadane, dlatego lek nie powinien być stosowany w praktyce pediatrycznej.

Przedawkowanie.

Objawy: w pojedynczych przypadkach przedawkowania obserwowano objawy neurologiczne i psychiczne, ostra toksyczna encefalopatia z osłabieniem świadomości, stanem śpiączki, a także methemoglobinemię.

Leczenie: nie istnieje specyficzny antydot. W przypadku przedawkowania zaleca się leczenie objawowe i wspierające.

Działania niepożądane.

Najczęściej obserwowane działania niepożądane to astenia, nudności oraz odchylenia od normy wyników badań czynności wątroby.

Działania niepożądane, o których poniżej informacja, sklasyfikowano według narządów i układów oraz częstości występowania: bardzo często (≥ 10 %); często (≥ 1 % i < 10 %); rzadko (≥ 0,1 % i < 1 %); bardzo rzadko (≥ 0,01 % i < 0,1 %); bardzo rzadko (< 0,01 %); z nieznaną częstością (nie można określić na podstawie dostępnych danych).

Krew i układ limfatyczny: rzadko – anemia; z nieznaną częstością – ciężka neutropenia.

Układ odpornościowy: rzadko – reakcje anafilaktyczne, reakcje anafilaktyczne, w tym obrzęk naczynioruchowy.

Układ nerwowy: często – ból głowy, zawroty głowy, parestezje okołoustne, senność, zawroty głowy.

Układ sercowo-naczyniowy: często – tachykardia; rzadko – podwyższenie ciśnienia tętniczego.

Układ oddechowy: rzadko – obniżenie funkcji płuc, choroby śródmiąższowe płuc, w tym zapalenia płuc o podłożu nadwrażliwościowym.

Układ pokarmowy: bardzo często – nudności; często – biegunka, ból brzucha, wymioty; rzadko – zapalenie trzustki. Możliwe wystąpienie anoreksji.

Układ wątrobowo-żółciowy: bardzo często – podwyższenie poziomu enzymów wątrobowych, w tym ALT, w surowicy krwi, zazwyczaj w pierwszych 3 miesiącach leczenia ryluzolem; podwyższenie tych wskaźników było zazwyczaj przemijalne. Może to podwyższenie wiązać się z żółtaczką. Przy ciągłym stosowaniu leku przez 2–6 miesięcy poziom ALT może stopniowo obniżyć się do wartości niższej niż 2-krotność górnej granicy normy; z nieznaną częstością – zapalenie wątroby.

U pacjentów uczestniczących w badaniach klinicznych ryluzu, u których poziom ALT przekraczał więcej niż 5-krotnie górną granicę normy, leczenie zostało przerwane. W większości przypadków poziomy te wróciły w ciągu 2–4 miesięcy do wartości niższych niż 2-krotność górnej granicy normy.

Dane z badań ryluzu wskazują, że u osób rasy mongoloidalnej istnieje większe ryzyko zaburzeń funkcji wątroby – nieprawidłowe wyniki testów wątrobowych u 3,2 % (194/5995) pacjentów rasy mongoloidalnej oraz u 1,8 % (100/5641) pacjentów rasy europejskiej.

Skóra i tkanka podskórna: z nieznaną częstością – wysypka.

Ogólne zaburzenia: bardzo często – astenia; często – ból różnej lokalizacji; zgłaszano przypadki rozwoju sztywności mięśni.

Okres ważności. 3 lata.

Nie stosować po upływie terminu ważności wskazanego na opakowaniu.

Warunki przechowywania.

W oryginalnym opakowaniu w temperaturze nie wyższej niż 25 °C.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie.

Po 10 tabletek w blistrze, po 6 blisterów w opakowaniu.

Kategoria receptury. Na receptę.

Producent.

Spółka Akcyjna Publiczna „Naukowo-Produkcyjny Ośrodek „Zakład Chemiczno-Farmaceutyczny Borzszagiw”.

Adres producenta i miejsce prowadzenia działalności.

Ukraina, 03134, miasto Kijów, ul. Myru, 17.

Data ostatniego przeglądu.

ZATWIERDZONO

Rozporządzenie Ministerstwa

Zdrowia Ukrainy

___12.06.2017__ № ___651___

Świadectwo rejestracyjne

№ ___UA/12163/01/01__

WPROWADZONO ZMIANY

Rozporządzenie Ministerstwa

Zdrowia Ukrainy

________ № _______