Biseptol 480

INSTRUKCJA dotycz¹ca stosowania leku Biseptol 480

Skład:

Substancje czynne: sulfamethoxazolum, trimethoprimum;

1 ml roztworu koncentratu zawiera sulfamethoxazolum 80 mg, trimethoprimum 16 mg;

Substancje pomocnicze: propylenoglikol, etanol 96 %, etanolamina, sodu hydroksyd, roztwór sodu hydroksyd 10 % (do regulacji pH), woda do iniekcji;

1 ampułka (5 ml koncentratu) zawiera: sulfamethoxazolum 400 mg i trimethoprimum 80 mg.

Postać leku. Koncentrat do sporządzenia roztworu do infuzji.

Główne właściwości fizyko-chemiczne: bezbarwna lub jasnożółta ciecz.

Grupa farmakoterapeutyczna. Leki przeciwdrobnoustrojowe do stosowania systemowego. Kombinacje sulfonamidów i trimetoprimu, w tym jego pochodnych.

Kod ATC J01E E01.

Właściwości farmakodynamiczne.

Farmakodynamika.

Biseptol 480 – lek przeciwbakteryjny zawierający dwie substancje czynne: sulfametoksazol i trimetoprim.

Mechanizm działania.

Aktywność in vitro: sulfametoksazol hamuje syntezę kwasu foliowego poprzez konkurencyjny antagonizm wobec kwasu p-aminobenzoesowego. Działa to bakteriostatycznie. Trimetoprim jest inhibitorem bakteryjnej dihydrofolatereduktazy i w zależności od warunków wykazuje działanie bakteriobójcze lub bakteriostatyczne. W ten sposób trimetoprim i sulfametoksazol blokują dwie kolejne etapy biosyntezy puryn, a następnie kwasów nukleinowych niezbędnych dla wielu bakterii, co prowadzi do istotnego wzajemnego wzmacniania aktywności in vitro obu składników.

Odporność, oporność krzyżowa.

Odporność na kotrimoksazol rozwija się podczas leczenia tylko w rzadkich przypadkach. Istnieje oporność krzyżowa między wszystkimi sulfonamidami; nie występuje oporność krzyżowa na antybiotyki chemicznie niespokrewnione w wyniku nabycia oporności na kotrimoksazol.

Mechanizm oporności.

Badania in vitro wykazały, że oporność bakteryjna rozwija się wolniej przy stosowaniu kombinacji sulfametoksazolu i trimetoprimu niż przy stosowaniu każdej substancji oddzielnie.

Odporność na sulfametoksazol może rozwijać się na drodze różnych mechanizmów. Mutacje bakteryjne prowadzą do zwiększenia stężenia kwasu p-aminobenzoesowego (PABA), co skutkuje wypieraniem sulfametoksazolu i osłabieniem jego hamującego wpływu na enzym dihydropteroatosyntetazę. Innym mechanizmem oporności jest pośrednictwo plazmidowe, związane z syntezą zmienionego enzymu dihydropteroatosyntetazy o zmniejszonej powinności do sulfametoksazolu w porównaniu z enzymami niemutowanymi.

Odporność na trimetoprim wynika z mutacji pośrednictwem plazmidów, prowadzącej do produkcji zmienionego enzymu dihydrofolatereduktazy o obniżonej powinności do trimetoprimu w porównaniu z niemutowanym enzymem.

Powinność trimetoprimu do DHFR (dihydrofolatereduktazy) ssaków jest około 50 000 razy mniejsza niż powinność trimetoprimu do bakteryjnego enzymu.

Wiele bakterii jest wrażliwych in vitro na znacznie niższe stężenia trimetoprimu i sulfametoksazolu niż stężenia leków we krwi, tkankach, płynach i moczu po podaniu dawek zalecanych.

Działanie in vitro nie musi koniecznie świadczyć o skuteczności klinicznej leku, należy więc pamiętać, że odpowiednie testy wrażliwości można uzyskać tylko po zastosowaniu podłoża bez substancji hamujących, szczególnie tyminy i tyymidyny.

Wrażliwość według danych Europejskiego Komitetu ds. Testowania Wrażliwości na Leki Przeciwbakteryjne (EUCAST).

Enterobacteriaceae: S ≤ 2 R > 4

S. maltophilia: S ≤ 4 R > 4

Acinetobacter: S ≤ 2 R > 4

Staphylococcus: S ≤ 2 R > 4

Enterococcus: S ≤ 0,032 R > 1

Streptococcus ABCG: S ≤ 1 R > 2

Streptococcus pneumoniae: S ≤ 1 R > 2

Haemophilus influenzae: S ≤ 0,5 R > 1

Moraxella catarrhalis: S ≤ 0,5 R > 1

Pseudomonas aeruginosa oraz inne nie-Enterobacteriaceae: S ≤ 2* R > 4*

S = wrażliwe, R = oporne.

*Według danych Instytutu Standardów Klinicznych i Laboratoryjnych (CLSI) – dane EUCAST dotyczące wrażliwości tych mikroorganizmów obecnie nie są dostępne.

Trimetoprim i sulfametoksazol w stosunku 1 : 19.

Wartości progowe określone według stężenia trimetoprimu.

Widmo działania przeciwbakteryjnego

Podczas empirycznego stosowania Biseptolu 480 należy uwzględnić lokalny poziom oporności na kotrimoksazol wśród bakterii wywołujących infekcję, w związku z którą prowadzi się leczenie, szczególnie przy leczeniu ciężkich infekcji.

W przypadku infekcji wywołanych mikroorganizmami o umiarkowanej wrażliwości należy przeprowadzić testy wrażliwości w celu wykluczenia oporności.

Wrażliwość na trimetoprim/sulfametoksazol mikroorganizmów przedstawiono w poniższej tabeli:

Farmakokinetyka.

Maksymalne stężenie sulfametoksazolu i trimetoprimu po podaniu dożylnym, oznaczone po 1 godzinie, jest wyższe i osiągane szybciej niż po podaniu doustnym. Nie stwierdzono istotnych różnic stężeń kotrimoksazolu w osoczu krwi, okresu półwylęgu i eliminacji po podaniu doustnym i dożylnym.

Rozkład.

Trimetoprim jest słabą zasadą (pKa = 7,3) o właściwościach lipofilowych. Stężenie trimetoprimu w tkankach jest wyższe niż w osoczu, szczególnie wysokie stężenie odnotowano w płucach i nerkach. Wyższe stężenia trimetoprimu w porównaniu z osoczem obserwuje się w żółci, płynie i tkankach gruczołu krokowego, w plwocinie, wydzielinie pochwy. Stężenia trimetoprimu w mleku matki, płynie mózgowo-rdzeniowym, секрécie ucha środkowego, płynie maziowym, płynie wewnątrzkomórkowym (interstycjalnym) odpowiadają stężeniom niezbędnym do działania przeciwbakteryjnego. Trimetoprim przenika do wód owodniowych i tkanek płodu, osiągając tam stężenie zbliżone do stężenia obserwowanego w surowicy matki.

Około 50% trimetoprimu wiąże się z białkami osocza. Okres półwylęgu u osób z prawidłową funkcją nerek wynosi od 8,6 do 17 godzin. Nie zaobserwowano istotnych różnic u osób starszych w porównaniu z młodymi pacjentami.

Eliminacja.

Trimetoprim wydalany jest głównie przez nerki, około 50% dawki wydala się w niezmienionej formie z moczem w ciągu 24 godzin. W moczu wykryto kilka metabolitów trimetoprimu. Sulfametoksazol jest słabą kwasem o pKa = 6,0. Stężenie aktywnej formy sulfametoksazolu w płynie owodniowym, żółci, płynie mózgowo-rdzeniowym, секрécie ucha środkowego, plwocinie, płynie maziowym, płynie wewnątrzkomórkowym (interstycjalnym) wynosi od 20% do 50% stężenia sulfametoksazolu obecnego w osoczu krwi.

Około 66% sulfametoksazolu wiąże się z białkami osocza krwi. Okres półwylęgu u osób z prawidłową funkcją nerek wynosi od 9 do 11 godzin. U osób z zaburzoną funkcją nerek nie stwierdzono zmiany okresu półwylęgu aktywnej formy sulfametoksazolu, jednak zaobserwowano wydłużenie okresu półwylęgu głównego acetylowanego metabolitu w przypadku, gdy klirens kreatyniny jest mniejszy niż 25 ml/min.

Sulfametoksazol wydala się głównie przez nerki, od 15% do 30% podanej dawki wykrywa się w moczu w formie aktywnej. U pacjentów starszych obserwuje się obniżenie klirensu nerkowego sulfametoksazolu.

Dzieci i młodzież

Farmakokinetyka obu składników leku Biseptol 480 u dzieci i młodzieży z prawidłową funkcją nerek zależy od wieku. Obserwowano obniżenie szybkości wydalania trimetoprimu i sulfametoksazolu u dzieci w pierwszych dwóch miesiącach życia, jednak później szybkość wydalania oraz całkowity klirens zarówno trimetoprimu, jak i sulfametoksazolu wzrastały, a okres półwylęgu się skrócił. Takie zmiany farmakokinetyczne są najbardziej wyraźne u dzieci w wieku od >1,7 do 24 miesięcy życia i zmniejszają się z wiekiem, przy porównywaniu dzieci młodszych (od 1 roku do 3,6 roku życia), dzieci w wieku od 7,5 do 10 lat oraz dorosłych pacjentów.

Charakterystyki kliniczne.

Wskazania.

Biseptol 480 wskazany jest u dzieci od 6 tygodnia życia oraz u dorosłych w leczeniu infekcji wywołanych mikroorganizmami wrażliwymi na kotrimoksazol (patrz sekcja „Farmakodynamika”):

• w leczeniu ciężkich niepowikłanych infekcji dróg moczowych (w przypadku wczesnych objawów niepowikłanych infekcji dróg moczowych zaleca się stosowanie skutecznego leku jednoskładnikowego zamiast terapii kombinowanej);
• w leczeniu i profilaktyce zapalenia płuc wywołanego przez Pneumocystis jiroveci (wcześniej P. carinii) (zapalenie płuc pęcherzykowców – PJP);
• w leczeniu i profilaktyce toksoplazmozy.

Wskazania do stosowania kotrimoksazolu w postaci stężonego roztworu do wlewu są takie same jak dla postaci doustnych.

Należy przestrzegać oficjalnych zaleceń dotyczących właściwego stosowania antybiotyków, szczególnie zaleceń dotyczących stosowania w celu zapobiegania wzrostowi oporności na antybiotyki.

Przeciwwskazania.

• Nadwrażliwość na substancje czynne, sulfonylamidy lub trimetoprim, lub na którąkolwiek z substancji pomocniczych.
• Ciężka choroba parenchymatyczna wątroby.
• Ciężkie zaburzenie czynności nerek (klirens kreatyniny < 15 ml/min), jeśli nie ma możliwości okresowego oznaczania stężenia trimetoprimu i sulfametoksazolu w osoczu krwi.
• Anemia megaloblastyczna spowodowana niedoborem folianów.
• Immunitaryczna trombocytopenia wywołana przez stosowanie trimetoprimu i/lub sulfonamidów.
• Zaburzenia hematologiczne.
• Kombinacja z dofetylidem.
• Niedobór glukozo-6-fosforan dehydrogenazy.

Kotrimoksazol jest przeciwwskazany u dzieci poniżej 6 tygodnia życia.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Podczas jednoczesnego leczenia kotrimoksazolem może dochodzić do podwyższenia stężenia digoksyny we krwi, szczególnie u pacjentów w podeszłym wieku.

Kotrimoksazol może hamować wątrobowy metabolizm fenytoiny. Po podaniu kotrimoksazolu w standardowych dawkach klinicznych zaobserwowano wydłużenie okresu półwylęgu fenytoiny o 39% oraz zmniejszenie szybkości klirensu metabolicznego o 27%. W przypadku jednoczesnego przyjmowania obu leków należy uwzględnić możliwość niepożądanego nasilenia działania fenytoiny. Wymagana jest staranna opieka nad takimi pacjentami oraz kontrola stężenia fenytoiny w osoczu krwi.

Sulfonamidy, w tym sulfametoksazol, mogą wypierać metotreksat z miejsc wiązania z białkami osocza krwi i pogarszać nerkowy transport metotreksatu, co prowadzi do podwyższenia stężenia wolnego metotreksatu i nasilenia jego działania.

Opisywano przypadki pancytopenii u pacjentów przyjmujących kombinację trimetoprimu i metotreksatu (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”). Trimetoprim charakteryzuje się niską afinicznością do ludzkiej dihydrofolatereduktazy, ale może potencjonować działanie metotreksatu, co prowadzi do niepożądanej interakcji hematologicznej, zwłaszcza w obecności innych czynników ryzyka, takich jak wiek, hipalbuminemia, zaburzenia czynności nerek i zmniejszone rezerwy szpiku kostnego. Takie niepożądane reakcje mogą wystąpić szczególnie przy stosowaniu wysokich dawek metotreksatu.

Takim pacjentom należy podawać kwas foliowy lub folinian wapnia w celu przeciwdziałania wpływowi na hematopoezę (leczenie nagłe).

Kotrimoksazol może wpływać na potrzebę stosowania doustnych leków przeciwdiabetycznych. Interakcje z lekami hipoglikemizującymi pochodnymi sulfoniliomocznika występują rzadko, ale obserwowano nasilenie ich działania.

Trimetoprim może nasilać działanie repaglinidu, co może prowadzić do hipoglikemii.

U pacjentów w podeszłym wieku, którzy jednocześnie przyjmowali niektóre diuretyki, głównie z grupy tiazydowej, obserwowano zwiększoną częstość występowania trombocytopenii, z purpurą lub bez.

Opisywano przypadki wydłużenia czasu protrombinowego u pacjentów przyjmujących antykoagulant warfarynę w połączeniu z kotrimoksazolem (sulfametoksazol może wypierać warfarynę z połączenia z albuminami osocza in vitro). Należy uwzględnić tę interakcję przy stosowaniu kotrimoksazolu u pacjentów przyjmujących już antykoagulany. W takich przypadkach należy regularnie kontrolować czas protrombinowy i czas krzepnięcia krwi.

U pacjentów po przeszczepie nerki, którzy jednocześnie przyjmowali kotrimoksazol i cyklosporynę, obserwowano odwracalne pogorszenie czynności nerek, wykazane przez podwyższenie stężenia kreatyniny w surowicy. Uważa się, że ta interakcja jest spowodowana przez trimetoprim.

Pojedyncze doniesienia wskazują, że u pacjentów przyjmujących leki zawierające pirymetaminę w celu profilaktyki malarii w dawkach przekraczających 25 mg pirymetaminy tygodniowo, jednoczesne przyjmowanie kotrimoksazolu może prowadzić do rozwoju anemii megaloblastycznej.

Należy zachować ostrożność u pacjentów przyjmujących inne leki mogące wywołać hiperkaliemię, np. inhibitory enzymu konwertującego angiotensynę (ACE), blokery receptorów angiotensyny i diuretyki zatrzymujące potas, takie jak spironolakton. Jednoczesne stosowanie z kotrimoksazolem może prowadzić do klinicznie istotnej hiperkaliemii. Zauważono, że jednoczesne stosowanie kotrimoksazolu i ryfampicyny przez okres tygodnia skraca okres półwylęgu trimetoprimu. Jednakże nie ma to istotnego znaczenia klinicznego.

W niektórych przypadkach jednoczesne stosowanie kotrimoksazolu i zidowudyny może zwiększać ryzyko zaburzeń hematologicznych spowodowanych przez kotrimoksazol. W razie konieczności jednoczesnego stosowania kotrimoksazolu i zidowudyny należy prowadzić stały monitoring parametrów krwi.

Przy jednoczesnym stosowaniu z lekami tworzącymi kationy w roztworze fizjologicznym i częściowo wydalanymi przez nerki drogą aktywnej sekrecji (np. prokainamid, amantadyna) może dochodzić do konkurencyjnego hamowania tego procesu, co może prowadzić do podwyższenia stężenia w osoczu jednego lub obu stosowanych leków.

Opisywano przypadki toksycznego delirium po jednoczesnym przyjmowaniu Biseptolu 480 i amantadyny.

Stosowanie trimetoprimu i sulfametoksazolu w dawce 800 mg + 160 mg prowadzi do 40% wzrostu ekspozycji na lamiwudynę, z powodu zawartości trimetoprimu. Lamivudyna nie wpływa na farmakokinetykę trimetoprimu i sulfametoksazolu.

Skuteczność trójcyklicznych leków przeciwdepresyjnych może się zmniejszać podczas jednoczesnego stosowania kotrimoksazolu.

Stwierdzono, że suplementy kwasu foliowego obniżają skuteczność przeciwbakteryjną trimetoprimu/sulfametoksazolu. Obserwowano to w profilaktyce i leczeniu zapalenia płuc wywołanego przez Pneumocystis jirovecii.

Podobnie jak inne antybiotyki, Biseptol 480 może obniżać skuteczność doustnych środków antykoncepcyjnych. Mechanizm tego działania nie jest jasny. Dlatego pacjentkom należy zalecić stosowanie dodatkowych środków antykoncepcyjnych podczas leczenia Biseptolem 480.

Jednoczesne przyjmowanie indometacyny i kotrimoksazolu może prowadzić do podwyższenia stężenia sulfametoksazolu we krwi.

Istnieją dowody, że trimetoprim może oddziaływać na dofetylid poprzez hamowanie nerkowego układu transportowego. Po jednoczesnym przyjmowaniu trimetoprimu w dawce 160 mg w połączeniu z sulfametoksazolem w dawce 800 mg dwa razy dziennie oraz dofetylidu w dawce 500 μg dwa razy dziennie przez 4 dni zaobserwowano zwiększenie pola pod krzywą „stężenie–czas” (AUC) dofetylidu o 103% i maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) o 93%. Dofetylid może powodować ciężkie arytmie komorowe związane z wydłużeniem odcinka QT, w tym dwukierunkową tachykardię komorową (typu piruetowego), które są bezpośrednio zależne od stężenia dofetylidu w osoczu. Jednoczesne przyjmowanie dofetylidu i trimetoprimu jest przeciwwskazane.

Istnieją sprzeczne dane kliniczne dotyczące interakcji azatiopryny z trimetoprimem/sulfametoksazolem, prowadzącej do ciężkich zaburzeń hematologicznych.

Wpływ na wyniki badań laboratoryjnych.

Biseptol 480, a konkretnie zawarty w nim trimetoprim, może wpływać na wyniki oznaczania stężenia metotreksatu w surowicy krwi metodą konkurencyjnego wiązania białkowego z wykorzystaniem bakteryjnej dihydrofolatereduktazy jako ligandu. Jednak przy oznaczaniu metotreksatu metodą radioimmunologiczną nie występuje interferencja.

Biseptol 480 może wpływać na reakcję oznaczania kreatyniny metodą Jaffé z użyciem alkalicznego pikratu (podwyższa stężenie kreatyniny o około 10%). Funkcyjne zaburzenia sekrecji kanalikowej kreatyniny mogą prowadzić do fałszywego obniżenia wartości klirensu kreatyniny (obniżenie z 23% do 9%), filtracja kłębuszkowa nie ulega zmianie.

Szczególne wskazania dotyczące stosowania.

Biseptol 480 należy stosować w przypadkach, gdy pacjent nie może przyjmować leków doustnie, a leczenie musi być rozpoczęte natychmiast, lub gdy pacjent otrzymuje jednocześnie wlewy dożylne i podanie leku dożylnie jest uzasadnione i wygodne. Choć wewnętrzne podawanie kotrimoksazolu jest skuteczne w leczeniu pacjentów w ciężkim stanie, forma dożylnej nie zapewnia większego efektu terapeutycznego w porównaniu z lekami doustnymi.

Biseptol 480 należy stosować z ostrożnością u pacjentów z alergią w wywiadzie lub z astmą oskrzelową.

Opisano rzadkie przypadki poważnych, zagrażających życiu powikłań związanych z zastosowaniem sulfonamidów, w tym: zespół Stevensa-Johnsona, zespół toksycznego epidermalnego nekrolizu (TEN), ostra martwica wątroby, agranulocytoza, anemia megaloblastyczna i inne uszkodzenia szpiku kostnego, a także podwyższona wrażliwość dróg oddechowych. W zależności od dawki i długości leczenia możliwe jest zwiększenie ryzyka ciężkich działań niepożądanych u pacjentów starszych, pacjentów z chorobami współistniejącymi, takimi jak zaburzenia funkcji wątroby i/lub nerek, a także u pacjentów przyjmujących jednocześnie inne leki. Choć rzadko, zgłaszano śmiertelne skutki powikłań, a mianowicie: trwałe patologiczne zmiany składu krwi (dyskrazje), zespół Stevensa-Johnsona, toksyczny epidermalny nekroliz (zespołu Lyella) i błyskawiczną martwicę wątroby.

Po zastosowaniu sulfametoksazolu obserwowano objawy zagrażających życiu reakcji [zespołu Stevensa-Johnsona i toksycznego epidermalnego nekrolizu (TEN)]. Pacjenta należy poinformować o objawach i objęciu skóry oraz konieczności dokładnego obserwowania tej reakcji. Największe ryzyko rozwoju zmian skórnych związanych z zespołem Stevensa-Johnsona i toksycznym epidermalnym nekrolizem występuje w pierwszych tygodniach leczenia lekiem.

Jeśli wystąpią objawy skórne zespołu Stevensa-Johnsona lub toksycznego epidermalnego nekrolizu (np. pęcherzykowate wysypki skórne lub egzantemy), należy natychmiast przerwać stosowanie sulfametoksazolu.

Najlepsze wyniki leczenia przy wystąpieniu zespołu Stevensa-Johnsona i toksycznego epidermalnego nekrolizu osiąga się w przypadku ich wczesnej diagnostyki i natychmiastowego przerwania przyjmowania podejrzanego produktu. Wczesna diagnostyka wiąże się z lepszym rokowaniem.

Jeśli u pacjenta zdiagnozowano zespół Stevensa-Johnsona lub toksyczny epidermalny nekroliz, nie można ponownie stosować sulfametoksazolu.

Na początku leczenia istnieje ryzyko wystąpienia uogólnionej czerwieni gorączkowej z pęcherzykami, co może być objawem ostrego uogólnionego pustulowatego egzantemu (patrz sekcja „Działania niepożądane”); przy wystąpieniu takich objawów należy natychmiast przerwać leczenie i nigdy więcej nie stosować kotrimoksazolu, ani jako monoterapii, ani w połączeniu z innymi lekami.

Opisano rzadkie przypadki zagrażających życiu powikłań związanych z zastosowaniem sulfonamidów, w tym: ostra martwica wątroby, agranulocytoza, anemia megaloblastyczna i inne uszkodzenia szpiku kostnego, a także podwyższona wrażliwość dróg oddechowych.

Oprócz wyjątkowych przypadków Biseptol 480 nie należy przepisywać pacjentom z ciężkimi, trwałymi zmianami składu krwi. Czasem lek ten przepisywano pacjentom otrzymującym leki cytotoksyczne w leczeniu białaczki, przy czym nie obserwowano żadnych działań niepożądanych ze strony szpiku kostnego ani krwi obwodowej.

Z uwagi na możliwość hemolizy Biseptol 480 nie należy przepisywać pacjentom z niektórymi hemoglobinopatiami (Hb-Zurych, Hb-Köln), z wyjątkiem przypadków skrajnej konieczności i tylko w minimalnych dawkach.

U pacjentów z niedoborem glukozo-6-fosfodehydrogenazy (G-6-PD) może dojść do hemolizy.

Leczenie należy natychmiast przerwać przy pierwszym pojawieniu się wysypki skórnej lub jakichkolwiek innych poważnych działań niepożądanych.

U pacjentów z chorobami układu krążenia i układu oddechowego, szczególnie po podaniu wysokich dawek leku, może dojść do znacznej hiperhydratacji.

Aby zminimalizować ryzyko działań niepożądanych, czas trwania leczenia Biseptolem 480 powinien być jak najkrótszy, szczególnie u pacjentów starszych. W przypadku zaburzeń funkcji nerek dawkowanie należy dostosować zgodnie z instrukcjami dotyczącymi dawkowania zawartymi w sekcji „Sposób stosowania i dawki”.

U pacjentów z ryzykiem hiperkaliemii i hiponatremii uzasadniony jest staranny monitoring potasu i sodu w osoczu krwi.

U chorych na AIDS, którzy otrzymywali kotrimoksazol w leczeniu infekcji spowodowanej przez Pneumocystis jiroveci, częściej występują działania niepożądane, takie jak wysypka, gorączka, leukopenia, podwyższone stężenia aminotransferaz osocza, hiperkaliemia i hiponatremia.

Ciężka, trwała biegunka podczas lub po leczeniu może wskazywać na kolit pseudomembranowy, wymagający natychmiastowego leczenia. W takich przypadkach należy przerwać przyjmowanie Biseptolu 480 i rozpocząć odpowiednie działania diagnostyczne i terapeutyczne (np. podać wancomycynę w dawce 250 mg 4 razy dziennie doustnie). Leków przeciwpasażowych w takich przypadkach nie wolno stosować.

Jeśli Biseptol 480 stosowany jest przez dłuższy czas, konieczne jest regularne wykonywanie ogólnego badania krwi. Przy istotnym zmniejszeniu liczby elementów morfotycznych krwi poniżej normy należy przerwać przyjmowanie Biseptolu 480.

Rzadko, zazwyczaj u wyczerpanych chorych, przy stosowaniu sulfonamidów obserwowano powstawanie kryształów w moczu.

Podczas długotrwałego leczenia konieczne jest monitorowanie funkcji nerek i układu moczowego, szczególnie u pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek.

Aby zapobiec rozwojowi kryształomoczu w trakcie leczenia, należy zapewnić odpowiednie spożycie płynów i diurezę. Obecność kryształów w świeżej moczu odnotowano rzadko, ale obserwowano je w ochłodzonym moczu pacjentów w czasie leczenia. U pacjentów z hiperalbuminurią ryzyko powstawania kryształów może wzrosnąć.

Ponieważ Biseptol 480, podobnie jak inne antybiotyki, może zmniejszać skuteczność doustnych środków antykoncepcyjnych, pacjentkom należy zalecać stosowanie dodatkowych metod antykoncepcji podczas leczenia Biseptolem 480.

Długotrwałe leczenie Biseptolem 480 może prowadzić do nadmiernego wzrostu mikroorganizmów i grzybów opornych. W przypadku nadinfekcji konieczne jest natychmiastowe rozpoczęcie odpowiedniego leczenia.

Podczas leczenia pacjentów z zaburzeniami funkcji tarczycy należy zachować ostrożność.

Nie należy przepisywać Biseptolu 480 pacjentom z rozpoznaną porfirią lub pacjentom z ryzykiem rozwoju ostrej porfirii. Stosowanie zarówno trimetoprimu, jak i sulfonamidów (choć nie jest to typowe dla sulfametoksazolu) wiąże się z nasileniem objawów klinicznych.

U pacjentów starszych lub pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek mogą występować zmiany krwi wskazujące na niedobór kwasu foliowego. Zmiany te ustępują po podaniu kwasu foliowego (5–10 mg na dobę).

Konieczna jest ostrożność przy leczeniu pacjentów z dodatkowymi czynnikami ryzyka rozwoju niedoboru kwasu foliowego, takimi jak leczenie fenytoiną lub innymi antagonistami kwasu foliowego oraz niedostateczne odżywianie.

Zgłaszano przypadki pancytopenii u pacjentów przyjmujących kombinację trimetoprimu i metotreksatu (patrz sekcja „Współdziałanie z innymi lekami i inne rodzaje oddziaływań”).

Stwierdzono, że trimetoprim wykazuje działanie niepożądane na metabolizm fenyloalaniny. Jednak nie dotyczy to pacjentów z fenyloketonurią przestrzegających odpowiedniej diety.

Osoby z „wolnym acetylowaniem” mogą mieć zwiększone ryzyko reakcji idiosynkrazji na sulfonamidy.

Nie należy stosować leku Biseptol 480 w leczeniu gardła spowodowanego przez beta-hemolizujący paciorkowiec grupy A z powodu niewielkiej wrażliwości w porównaniu z penicylinami.

Biseptol 480 to lek zawierający dwa środki przeciwbakteryjne – należy stosować tylko w przypadkach, gdy, według lekarza, korzyści z leczenia przewyższają potencjalne ryzyko. Należy wziąć pod uwagę możliwość zastosowania jednego skutecznego środka przeciwbakteryjnego.

Toksykozność oddechowa

Podczas leczenia sulfametoksazolem/trimetoprimem zgłaszano bardzo rzadkie, ciężkie przypadki toksyczności oddechowej, która czasem przechodziła w ostry zespół ostrej niewydolności oddechowej (ARDS). Objawy płucne, takie jak kaszel, gorączka i duszność w połączeniu z rentgenologicznymi oznakami infiltratów płucnych oraz pogorszeniem funkcji płuc, mogą być objawami wstępnymi ARDS. W takich okolicznościach należy przerwać stosowanie sulfametoksazolu/trimetoprimu i rozpocząć odpowiednie leczenie.

Hemofagocytarny limfogistiocytoza (HLH)

Bardzo rzadko zgłaszano przypadki wystąpienia hemofagocytarnej limfogistiocytozy u pacjentów przyjmujących sulfametoksazol/trimetoprim. Hemofagocytarna limfogistiocytoza (HLH) to zespół patologicznej aktywacji immunologicznej, zagrażający życiu, charakteryzujący się objawami klinicznymi i objawami nadmiernej systemowej reakcji zapalnej (np. gorączka, hepatosplenomegalia, hipertriglicerydemia, hipofibrynogenemia, wysoki poziom ferrytyny w surowicy, cytopenia i hemofagocytoza). Pacjentów, u których pojawiają się wczesne objawy patologicznej aktywacji immunologicznej, należy natychmiast przebadać. Jeśli rozpoznano hemofagocytarną limfogistiocytozę, leczenie sulfametoksazolem/trimetoprimem należy przerwać.

Ten lek zawiera 12,4% (obj/obj) etanolu 96%, czyli do 500 mg na dawkę, co odpowiada 11,88 ml piwa, 4,95 ml wina na dawkę. Jest szkodliwy dla pacjentów z alkoholizmem. Należy zachować ostrożność przy stosowaniu u kobiet w ciąży i karmiących piersią, dzieci, pacjentów z chorobami wątroby i chorych na epilepsję.

Lek zawiera glikol propylenowy (2,1 g w 5 ml) — może to powodować objawy podobne do tych, które występują po spożyciu alkoholu.

Lek zawiera 1,5 mmol/5 ml (34,5 mg/5 ml) sodu — należy to wziąć pod uwagę podczas leczenia pacjentów przestrzegających diety kontrolowanej pod względem sodu oraz pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek.

Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża.

Sulfametoksazol i trimetoprim przenikają przez barierę łożyskową. Nie ma wiarygodnych danych dotyczących stosowania kotrimoksazolu u kobiet w ciąży. Badania wykazały możliwy związek między działaniem antagonistów kwasu foliowego a rozwojem uszkodzeń u płodu. Trimetoprim jest antagonistą kwasu foliowego, w badaniach przeprowadzonych na zwierzętach obie substancje czynne powodowały wady rozwojowe płodu.

Nie należy stosować kotrimoksazolu w okresie ciąży, szczególnie w I trymestrze, z wyjątkiem przypadków absolutnej konieczności. W razie potrzeby jego zastosowania u kobiet w ciąży należy rozważyć możliwość podania kwasu foliowego.

Sulfametoksazol konkurował z bilirubiną o miejsce wiązania z albuminami osocza krwi. Jeśli lek był stosowany matce bezpośrednio przed porodem, znaczne stężenia leku, otrzymywane z organizmu matki, utrzymują się u noworodka przez kilka dni, a istnieje ryzyko wytrącenia bilirubiny lub nasilenia hiperbilirubinemii, co teoretycznie wiąże się z ryzykiem rozwoju żółtaczki jądrowej. Dotyczy to szczególnie noworodków z podwyższonym ryzykiem rozwoju hiperbilirubinemii, szczególnie u wcześniaków i u dzieci z niedoborem glukozo-6-fosfodehydrogenazy.

Karmienie piersią.

Ponieważ trimetoprim i sulfametoksazol przenikają do mleka matki, karmienie piersią podczas przyjmowania Biseptolu 480 nie jest zalecane, szczególnie u dzieci z hiperbilirubinemią lub ryzykiem jej rozwoju.

Ponadto należy unikać stosowania kotrimoksazolu u noworodków w wieku do 8 tygodni ze względu na ryzyko hiperbilirubinemii noworodkowej.

Możliwość wpływu na szybkość reakcji przy prowadzeniu pojazdów lub innych maszyn.

Biseptol 480 zazwyczaj nie wpływa bezpośrednio na zdolność prowadzenia pojazdów lub pracy z innymi maszynami. Istnieje jednak możliwość wystąpienia niepożądanych efektów ze strony układu nerwowego i psychicznego, które mogą wpływać na tę zdolność, w niektórych przypadkach w znacznym stopniu (patrz sekcja „Działania niepożądane”).

Sposób stosowania i dawki

Biseptol 480, stężenie do sporządzania roztworu do wlewania, przeznaczony jest wyłącznie do dożylnej aplikacji. Rozcieńczyć przed użyciem.

Preparat Biseptol 480 należy rozcieńczać bezpośrednio przed zastosowaniem. Podczas mieszania preparatu Biseptol 480 z roztworami do wlewania należy energicznie wstrząsać, aby zapewnić pełne wymieszanie. W przypadku wytrącenia osadu lub pojawienia się kryształów w rozcieńczonym stężeniu, należy go zniszczyć i przygotować nowy wlew. Zaleca się następujący schemat rozcieńczania preparatu Biseptol 480:

1 ampułka (5 ml) preparatu Biseptol 480 w 125 ml roztworu do wlewania;

2 ampułki (10 ml) preparatu Biseptol 480 w 250 ml roztworu do wlewania;

3 ampułki (15 ml) preparatu Biseptol 480 w 500 ml roztworu do wlewania.

Do rozcieńczania preparatu Biseptol 480 stosować następujące roztwory do wlewania:

• 5 % i 10 % roztwór glukozy;
• 0,9 % roztwór chlorku sodu;
• roztwór Ringera;
• 0,45 % roztwór chlorku sodu z 2,5 % roztworem glukozy.

Nie należy stosować innych roztworów do rozcieńczania preparatu Biseptol 480 poza powyższymi.

Nie można mieszać przygotowanego roztworu preparatu z innymi lekami.

Wlew preparatu powinien trwać około 60–90 minut i zależy od stopnia nawodnienia pacjenta.

Jeśli pacjentowi przeciwwskazane jest podawanie dużej ilości płynów, dopuszcza się stosowanie wyższego stężenia ko-trimoksazolu – 5 ml w 75 ml 5 % glukozy. Gotowy roztwór należy podawać nie dłużej niż przez 1 godzinę.

Nieużyty roztwór należy wylać.

Ostre infekcje

Dorośli i dzieci od 12. roku życia

Zwykle stosować po 2 ampułki (10 ml) co 12 godzin.

Dzieci do 12. roku życia

W dawce odpowiadającej 30 mg sulfametoksazolu i 6 mg trimetoprimu na 1 kg masy ciała na dobę, podzielonej na 2 dawki:

dzieci od 6. tygodnia życia do 5. miesiąca życia: 1,25 ml co 12 godzin;

dzieci od 6. miesiąca życia do 5. roku życia: 2,5 ml co 12 godzin;

dzieci od 6. do 12. roku życia: 5 ml co 12 godzin.

W przypadku bardzo ciężkich infekcji u wszystkich grup wiekowych dawki można zwiększyć o 50 %.

Leczenie preparatem Biseptol 480, stężeniem do sporządzania roztworu do wlewania, powinno trwać co najmniej pięć dni lub przez dwa dni po ustąpieniu objawów choroby.

Pacjenci z niewydolnością nerek.

Dorośli i dzieci od 12. roku życia (brak danych u dzieci poniżej 12. roku życia) dawkowanie należy dostosować w zależności od klirensu kreatyniny.

Zaleca się oznaczanie stężenia sulfametoksazolu w surowicy co 2–3 dni w próbkach pobranych 12 godzin po podaniu leku Biseptol 480. Jeśli całkowite stężenie sulfametoksazolu przekracza 150 µg/ml, leczenie należy przerwać do czasu obniżenia stężenia poniżej 120 µg/ml.

Ostra pneumokocioza wywołana przez Pneumocystis jiroveci (wcześniej P. carinii).

Dawkowanie wynoszące 100 mg sulfametoksazolu i 20 mg trimetoprimu na 1 kg masy ciała dziennie, podzielone na 2 lub więcej dawek. Należy jak najszybciej przejść na doustną formę leku. Leczenie nie powinno trwać dłużej niż 14 dni. Celem terapii jest osiągnięcie maksymalnego stężenia trimetoprimu w osoczu lub surowicy równe lub wyższe niż 5 µg/ml.

W celu profilaktyki należy stosować zwykłe dawkowanie leku (dożylnie lub doustnie, jeśli to możliwe) przez cały okres ryzyka.

Toxoplazmoza.

Dawkowanie w leczeniu lub profilaktyce toksoplazmozy nie jest ustalone i decyzja powinna opierać się na doświadczeniu klinicznym lekarza.

W celu profilaktyki stosuje się takie samo dawkowanie, jak w profilaktyce PCP (pneumokocioza wywołana przez Pneumocystis jiroveci).

Pacjenci w wieku podeszłym.

Zobacz rozdział „Szczególne środki ostrożności”.

Pacjenci z zaburzeniami funkcji wątroby.

Brak danych dotyczących dawkowania u pacjentów z zaburzeniami funkcji wątroby.

Dzieci.

Lek można stosować u dzieci od 6 tygodnia życia.

Przedawkowanie.

Maksymalna dawka dobrze tolerowana przez człowieka nie jest znana. Objawy ostrzego przedawkowania: nudności, wymioty, biegunka, bóle brzucha, ból głowy, zawroty głowy, zawroty głowy, senność, utrata przytomności, dezorientacja, gorączka, zaburzenia poznawcze i wzrokowe, żółtaczka, zaburzenia składu krwi; w ciężkich przypadkach – krystaluria, hematuria i anuria.

Objawy przewlekłego przedawkowania: osłabienie krwiotworzenia (trombocytopenia, leukopenia, anemia megaloblastyczna) oraz inne patologiczne zmiany obrazu krwi spowodowane niedoborem kwasu foliowego.

Leczenie. W przypadku stwierdzonego, podejrzanego lub przypadkowego przedawkowania należy natychmiast odstawić lek. W celu zwiększenia wydalenia nerkowego należy zastosować wymuszoną diurezę (alkalizacja moczu sprzyja wydalaniu sulfametoksazolu), hemodializę (dializa otrzewnowa jest nieskuteczna). Konieczne jest monitorowanie obrazu krwi oraz poziomu elektrolitów. W przypadku wyraźnych zmian patologicznych w obrazie krwi lub żółtaczki należy zastosować leczenie specjalistyczne. W celu wyeliminowania wpływu trimetoprimu na krwiotworzenie można podać wapń folinianowy w dawce 3–6 mg w ciągu 5–7 dni, do wewnątrzmięśniowo.

Efekty uboczne.

Główne działania niepożądane to reakcje skórne oraz łagodne zaburzenia przewodu pokarmowego, obserwowane w terapii w około 5% przypadków.

Infekcje i choroby pasożytnicze: infekcje grzybicze, w tym kandydoza, kolit pseudomembranacyjny.

Zaburzenia układu krwiotwórczego i układu limfatycznego: leukopenia, neutropenia, granulocytopenia, trombocytopenia, eozynofilia, agranulocytoza, anemia (megaloblastyczna, immunohemolityczna, aplastyczna), metemoglobinemia, pancytopenia, neutropenia, polycytemia, purpura, hemoliza u pacjentów z niedoborem glukozo-6-fosforanodehydrogenazy.

Najczęściej obserwowane zmiany krwi były łagodne, bezobjawowe i odwracalne po odstawieniu leku.

Większość zmian nie była towarzyszona objawami klinicznymi, jednak w pojedynczych przypadkach mogą one prowadzić do stanów ciężkich, szczególnie u pacjentów starszych, pacjentów z zaburzeniami funkcji wątroby lub nerek, a także u pacjentów z niedoborem kwasu foliowego.

Zarejestrowano przypadki śmiertelne u pacjentów z grupy wysokiego ryzyka, dlatego przed zastosowaniem należy przeprowadzić staranne monitorowanie.

Zaburzenia układu odpornościowego: reakcje alergiczne, w tym gorączka, gorączka lekowa, obrzęk naczynioruchowy, pokrzywka, reakcje anafilaktyczne i choroba surowicza, zapalenie naczyń okołozatokowe, alergiczny zapalenie naczyń, alergiczny zapalenie mięśnia sercowego, toczeń rumieniowaty układowy, reakcje nadwrażliwości, zapalenie naczyń krwionośnych (purpura Schönleina-Henocha). Ciężkie reakcje nadwrażliwości związane z PJP, wysypki skórne, gorączka, neutropenia, trombocytopenia, podwyższenie poziomu transaminaz wątrobowych, hiperkalcemia, hiponatremia, rabdomioliza.

Zaburzenia przemiany materii i odżywiania: hiperkaliemia, hipoglikemia, hiponatremia, utrata apetytu, kwasica metaboliczna, podwyższenie poziomu potasu w surowicy – u dużej części pacjentów z zapaleniem płuc spowodowanym Pneumocystis jiroveci, wysokie dawki trimetoprimu powodują postępujący, ale odwracalny wzrost stężenia potasu w surowicy. U pacjentów z zaburzeniami gospodarki potasowego lub niewydolnością nerek lub u tych, którzy przyjmują leki powodujące hiperkaliemię, trimetoprim może bardzo często spowodować hiperkaliemię (u ponad 60% pacjentów), nawet przy stosowaniu w dawkach zalecanych. U takich pacjentów konieczne jest staranne monitorowanie poziomu potasu. Hiponatremia. Hipoglikemia u pacjentów niechorych na cukrzycę rozwija się zazwyczaj w pierwszych dniach leczenia. Szczególnie narażeni są pacjenci z zaburzeniami funkcji nerek, chorobami wątroby lub niedożywieniem, a także ci, którzy przyjmują wysokie dawki trimetoprimu-sulfametoksazolu. Anoreksja.

Zaburzenia psychiczne: halucynacje, depresja, zaburzenia psychiczne, apatia, bezsenność, zwiększona zmęczliwość, zaburzenia snu. Delirium i psychoza, szczególnie u pacjentów starszych. Lek zawiera propylenoglikol, który może powodować objawy podobne do tych, które pojawiają się po spożyciu alkoholu.

Zaburzenia układu nerwowego: neuropatia (w tym zapalenie nerwów obwodowych i parestezje), zapalenie ucha środkowego. Aseptyczne zapalenie opon mózgowych lub objawy podobne do zapalenia opon mózgowych, ataksja, drgawki, zawroty głowy, szumy w uszach, ból głowy, zawroty głowy.

Objawy aseptycznego zapalenia opon mózgowych były odwracalne po odstawieniu leku, ale powracały po ponownym zastosowaniu trimetoprimu lub sulfametoksazolu oddzielnie.

Zaburzenia układu oddechowego i narządów śródpiersia: zapalenie płuc z eozynofilną infiltracją, duszność, kaszel, powierzchowne oddychanie, infiltraty płucne. Kaszel, powierzchowne oddychanie, infiltraty płucne mogą być wczesnymi objawami nadwrażliwości oddechowej, które bardzo rzadko prowadziły do skutku śmiertelnego.

Zaburzenia przewodu pokarmowego: nudności (z wymiotami lub bez), anoreksja, stomatyt, glosyt, zapalenie dziąseł, biegunka, zapalenie jelita cienkiego i grubego pseudomembranacyjne, ostry zapalenie trzustki u ciężko chorych pacjentów, zapalenie żołądka, ból brzucha.

Zaburzenia układu wątrobowo-żółciowego: podwyższenie poziomu transaminaz i bilirubiny, zapalenie wątroby, cholestaza, żółtaczka, martwica wątroby, zespół znikania przewodów żółciowych, fulminantne zapalenie wątroby, zapalenienie miąższu wątroby.

Żółtaczka cholestatyczna i hepatonekroza mogą mieć śmiertelny skutek.

Zaburzenia skóry: wysypka. Należy natychmiast odstawić lek przy pojawieniu się pierwszych objawów wysypki. Te działania niepożądane w większości przypadków są łagodne i szybko ustępują po odstawieniu leku.

Tak jak przy stosowaniu innych leków zawierających sulfonamidy, bardzo rzadkimi reakcjami niepożądanymi są zespół Stevensa-Johnsona, toksyczny epidermalny nekroliz (zespoł Lyella), purpura, purpura Schönleina-Henocha, podatność na działanie światła, odłuszczeniowe zapalenie skóry, trwała wysypka lekowa, erytrema wielopostaciowa, ostra ogólna pustulka egzantematyczna. Zespół Lyella wiąże się z wysoką śmiertelnością. Ostry gorączkowy dermatoz neutrofilowy (zespoł Sweet’a).

Zaburzenia układu mięśniowo-szkieletowego: artralgia, mialgia, rabdomioliza.

Zaburzenia nerek i dróg moczowych: zaburzenia funkcji nerek i niewydolność nerek, oliguria, anuria, zapalenie nerek międzyląstkowych, podwyższenie poziomu azotu mocznikowego we krwi, podwyższenie poziomu kreatyniny w surowicy krwi, krystaluria. Sulfonamidy, w tym Biseptol 480, mogą nasilać działanie moczopędne, szczególnie u pacjentów z obrzękami spowodowanymi chorobami układu sercowo-naczyniowego.

Zaburzenia ogólne i reakcje w miejscu podania: reakcje w miejscu podania, ból i podrażnienie wzdłuż żyły, zapalenie żyły.

Niepożądane efekty u pacjentów zakażonych HIV

Pacjenci zakażeni HIV, z częstymi chorobami współistniejącymi i ich leczeniem, zazwyczaj otrzymują długotrwałą profilaktykę lub leczenie zapalenia płuc spowodowanego Pneumocystis jiroveci (P. carinii) z zastosowaniem wysokich dawek Biseptolu 480. O ile nie ma niewielkiej liczby dodatkowych działań niepożądanych, profil działań niepożądanych u tych pacjentów jest podobny do profilu u populacji pacjentów niezakażonych HIV. Jednak niektóre działania niepożądane występują częściej (u około 65% pacjentów) i są często cięższe, co powoduje konieczność przerwania leczenia Biseptolem 480 u 20–25% pacjentów.

W szczególności dodatkowo lub z wyższą częstością obserwowano następujące działania niepożądane:

Zaburzenia układu krwiotwórczego i układu limfatycznego: głównie neutropenia, ale także anemia, leukopenia, granulocytopenia i trombocytopenia, agranulocytoza.

Zaburzenia układu odpornościowego: gorączka, zazwyczaj w związku z wysypką skórną, reakcje alergiczne, takie jak obrzęk naczynioruchowy, reakcje anafilaktyczne i choroba surowicza, reakcje nadwrażliwości.

Zaburzenia przemiany materii i odżywiania: hiperkaliemia. U tych pacjentów konieczne jest staranne monitorowanie poziomu potasu w surowicy krwi; hiponatremia, hipoglikemia.

Zaburzenia psychiczne: ostry psychoza.

Zaburzenia układu nerwowego: neuropatia (w tym zapalenie nerwów obwodowych i parestezje), halucynacje, zapalenie ucha środkowego. Aseptyczne zapalenie opon mózgowych lub objawy podobne do zapalenia opon mózgowych, ataksja, drgawki, drżenie spoczynkowe typowe dla choroby Parkinsona, czasem w połączeniu z apatią, drgawki stóp i chód rozmażysty, zawroty głowy, szumy w uszach.

Zaburzenia układu oddechowego: zapalenie płuc z eozynofilną infiltracją.

Zaburzenia przewodu pokarmowego: anoreksja, nudności z wymiotami lub bez, a także biegunka, stomatyt, glosyt, zapalenie trzustki.

Zaburzenia układu wątrobowo-żółciowego: podwyższenie poziomu enzymów wątrobowych/transaminaz, żółtaczka cholestatyczna, ciężkie zapalenie wątroby.

Zaburzenia skóry: wysypka makularno-papularna, która szybko ustępuje po odstawieniu leku, zazwyczaj z świądem, podatność na działanie światła, erytema wielopostaciowa, zespół Stevensa-Johnsona, toksyczny epidermalny nekroliz (zespoł Lyella), purpura Schönleina-Henocha.

Zaburzenia układu mięśniowo-szkieletowego: artralgia, mialgia, rabdomioliza.

Zaburzenia nerek i dróg moczowych: zaburzenia funkcji nerek, azotemia, podwyższenie poziomu kreatyniny w surowicy krwi, krystaluria, sulfonamidy, w tym Biseptol 480, mogą nasilać działanie moczopędne, szczególnie u pacjentów z obrzękami spowodowanymi chorobami układu sercowo-naczyniowego.

Działania niepożądane związane z infekcją Pneumocystis jiroveci (P. carinii), powodującą pneumokystyczną zapalenie płuc (PJP): ciężkie reakcje nadwrażliwości, wysypki skórne, gorączka, neutropenia, trombocytopenia, podwyższenie poziomu transaminaz wątrobowych, rabdomioliza, hipokalcemia, hiponatremia.

Przy stosowaniu wysokich dawek w terapii PJP obserwowano ciężkie reakcje nadwrażliwości, które wymagały przerwania przyjmowania leku. W przypadku objawów zahamowania funkcji szpiku kostnego pacjentowi należy podać korektę niedoboru folianów wapniowych (5–10 mg/dobę).

Ciężkie reakcje nadwrażliwości obserwowano u pacjentów z PJP, którym ponownie przepisano leczenie trimetoprimem i sulfametoksazolem po przerwie kilkudniowej.

Rabdomiolizę obserwowano u pacjentów HIV-dodatnich, którzy przyjmowali kotrimoksazol w celu profilaktyki lub leczenia PJP.

Okres ważności. 2,5 roku.

Nie stosować po upływie okresu ważności.

Okres ważności po rozcieńczeniu

Wykazano stabilność fizyczną i chemiczną leku przez 6 godzin po rozcieńczeniu w temperaturze 25 °C. Z mikrobiologicznego punktu widzenia lek po rozcieńczeniu należy użyć natychmiast po przygotowaniu. Jeśli rozcieńczony lek nie został użyty natychmiast po przygotowaniu, odpowiedzialność za czas i warunki przechowywania ponosi użytkownik.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w temperaturze nie wyższej niż 25 °C. Nie zamrażać.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Niezgodność.

Gotowy roztwór do wlewu Biseptolu 480 nie powinien być mieszany z innymi lekami. Do przygotowania roztworu należy stosować wyłącznie rozcieńczalniki wymienione w sekcji „Sposób stosowania i dawki”.

Opakowanie.

5 ml koncentratu w ampułce ze szkła bezbarwnego (nad miejscem załamania ampułki znajduje się biały lub czerwony punkt); 5 ampułek w opakowaniu konturowym blisterowym;

2 opakowania konturowe blisterowe w pudełku tekturowym.

Kategoria wydawania. Na receptę.

Producent.

Warszawskie Zakłady Farmaceutyczne Polfa AT/

Warsaw Pharmaceutical Works Polfa SA

Zakłady Farmaceutyczne „POLPHARMA” S.A./

Pharmaceutical Works "POLPHARMA" S.A.

Adres producenta i miejsce prowadzenia działalności.

ul. Karolkowa 22/24, 01-207 Warszawa, Polska/

22/24 Karolkowa Str., 01-207 Warsaw, Poland

ul. Pelplińska 19, 83-200, Starogard Gdański, Polska/

19, Pelplinska Str., 83-200 Starogard Gdanski, Poland